«έλα εδώ μικρή μου ανάφτρα»: Καταγγελία φοιτήτριας για λεκτική παρενόχληση από άνδρες των ΜΑΤ

Standard

Το «Κράτος»  ΜΑΤ- Δικαστών-Κεφαλαίου στις δόξες του.

</span>
<p style="text-align:left;"><span style="color:#ffffff;"><strong><span style="font-size:21pt;font-family:'Times New Roman', 'serif';background:Red;">Eιδήσεις που θάφτηκαν  </span></strong></span></p>
<span style="color:#ffffff;">

Πηγή: Alfavita

Φοιτήτρια υποκριτικής απαντάει με ένα μακροσκελές κείμενο σε χυδαία, αυταρχική συμπεριφορά ανδρών των ΜΑΤ

Γύρισα στην αθήνα πριν 5-6 μέρες μετά από αρκετό καιρό. Mεσολάβησαν εκλογές. Δεν πήγα να ψηφίσω επειδή δούλευα σε νησί. Θα μπορούσα να είχα γυρίσει αθήνα αυθημερόν αλλά θα ήταν μεγάλη ταλαιπωρία και δεν το έκανα. Στο διαδίκτυο, που μου δίνει (τουλάχιστον ακόμα) την ευκαιρία να γράψω και να διαβαστώ από πολλούς θέλω να δηλώσω το εξής:

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί όσα μου έμαθαν οι υπέροχοι δάσκαλοι που είχα στη ζωή μου θα έπρεπε να είναι αρκετά για να με κάνουν να έχω γνώση του ότι δεν ήταν δικαίωμά μου το να ψηφίσω, αλλά υποχρέωση.

Γύρισα στην αθήνα πριν 5-6 μέρες μετά από αρκετό καιρό.Όπου κι αν πάω στο κέντρο βλέπω αστυνομικούς. Πήγα στο σπίτι ενός φίλου στα Εξάρχεια και όταν νωρίς το πρωί θέλησα να γυρίσω στο σπίτι μου στο Παγκράτι με ταξί, πριν μπω στο όχημα, περίπου είκοσι άντρες τις ομάδας ΜΑΤ με κατατρόμαξαν λέγοντάς μου χυδαία λόγια (έλα εδώ μικρή μου ανάφτρα/πού πας; είναι νωρίς ακόμα, κάτσε λίγο/ήρθες, μας αναστάτωσες και φεύγεις; κάτσε παρέα) ερχόμενοι κατά πάνω μου. Μπήκα στο ταξί κι άρχισα να κλαίω μπροστά σε έναν ξένο. Ο οδηγός μου είπε να μην απελπίζομαι και τότε βγήκαν λέξεις από το στόμα μου σαν από μόνες τους: “περπατήσαμε στους ίδιους δρόμους, πήγαμε στα ίδια σχολεία, φιληθήκαμε στα ίδια παγκάκια. Τί πήγε τόσο στραβά στη ζωή τους;”

Συνέχεια ΕΔΩ

Από Alfavita

Πρωτοβουλία Εργαζομενων και Συνταξιούχων ΕΥΔΑΠ

Eιδήσεις που θάφτηκαν ■

Πηγή: Alfavita

`

Φοιτήτρια υποκριτικής απαντάει με ένα μακροσκελές κείμενο σε χυδαία, αυταρχική συμπεριφορά ανδρών των ΜΑΤ

Γύρισα στην αθήνα πριν 5-6 μέρες μετά από αρκετό καιρό. Mεσολάβησαν εκλογές. Δεν πήγα να ψηφίσω επειδή δούλευα σε νησί. Θα μπορούσα να είχα γυρίσει αθήνα αυθημερόν αλλά θα ήταν μεγάλη ταλαιπωρία και δεν το έκανα. Στο διαδίκτυο, που μου δίνει (τουλάχιστον ακόμα) την ευκαιρία να γράψω και να διαβαστώ από πολλούς θέλω να δηλώσω το εξής:

Ντρέπομαι. Ντρέπομαι για τον εαυτό μου γιατί όσα μου έμαθαν οι υπέροχοι δάσκαλοι που είχα στη ζωή μου θα έπρεπε να είναι αρκετά για να με κάνουν να έχω γνώση του ότι δεν ήταν δικαίωμά μου το να ψηφίσω, αλλά υποχρέωση.

Γύρισα στην αθήνα πριν 5-6 μέρες μετά από αρκετό καιρό.Όπου κι αν πάω στο κέντρο βλέπω αστυνομικούς. Πήγα στο σπίτι ενός φίλου στα Εξάρχεια και όταν νωρίς το πρωί θέλησα να…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 901 επιπλέον λέξεις

ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη – Best Seller (10º μέρος/11 – Κεφάλαια 15º-16º )

Standard

«Ως πατριώτης, όχι (δεν θα το υπέγραφα).

Είναι κακό για τον λαό σου»!.

Φοβερά* πράγματα έγιναν τότε. Που κρύφτηκαν από τα ΜΜΕ, τους «δημοσιογράφους», τους αναφέρομενους. Με συνέπεια να φαντάζουν «ως μη γενόμενα». Γιατί; Μην οξυνθούν τα πνεύματα, μη θολώσει η εικόνα της ΤΙΝΑ (Δεν υπάρχει εναλλακτική) ή μήπως και δεν μάθουμε την νοστιμότερη συνταγή της …ταραμοσαλάτας; Τα συμπεράσματα ευθύνη κάθε ενός και κάθε μιάς μας.

* Κατά την ταπεινή μου γνώμη.

(…) Ζωντανεύοντας κάπως, ο Bόλφγκαvγκ συμφώνησε και είπε:

Β. Σόϊμπλε: «Γι αυτό σου είπα να πείσεις τον πρωθυπουργό σου να εξετάσει στην περίπτωση ενός τάιμ άουτ».

Γ. Βαρουφάκης: «Μόνο που η καγκελάριος σου έβαλε τέλος σε αυτή τη συζήτηση».

Β. Σόϊμπλε: «Τότε το μόνο που σου μένει είναι το μνημόνιο», είπε επανερχόμενος στην ίδια μη λύση.

Μόνο μια κίνηση πέρα από λογικά επιχειρήματα και ρητορική θα μπορούσε να σπάσει τον φαύλο κύκλο. Μια ανθρώπινη κίνηση, σκέφτηκα.

Γ. Βαρουφάκης:«Bόλφγκαvγκ, μπορώ να σου ζήτησα μια χάρη;» τον ρώτησα ταπεινά. Έγνεψε καταφατικά. Ενθαρρυμένος προχώρησα:

Γ. Βαρουφάκης: «Είσαι στην πολιτική ζωή εδώ και σαράντα χρόνια. Εγώ μόνο εδώ και πέντε μήνες. Γνωρίζεις από τις προηγούμενες συναντήσεις μας πως παρακολουθώ με ενδιαφέρον τα άρθρα σου και τις ομιλίες σου από τα τέλη της δεκαετίας του 80. Θα ήθελα να ξεχάσεις για μια στιγμή πως είμαστε υπουργοί, ώστε να σε συμβουλευτώ. Όχι να με διατάξεις τι να κάνω. Αλλά να με συμβουλεύσεις. Mπoρείς να μου κάνεις αυτήν τη χάρη;»

Κάτω από τα άγρυπνο βλέμμα των σαστισμένων υφυπουργών του ξανάγνεψε καταφατικά. Αναθαρρεύοντας άλλη μία φορά, τον ευχαρίστησα και τον ρώτησα:

Γ. Βαρουφάκης: «Στη θέση µου θα υπέγραφες το µνηµόνιο;»

Περίμενα πως θα μου έδινε την αναμενόμενη απάντηση ότι, δεδομένων των περιστάσεων, δεν υπάρχει εναλλακτική, συνοδευόμενη από τα συνήθη επιχειρήµατα που στερούνταν της οποιοσδήποτε οικονομικής λογικής. Δεν τα έκανε όμως. Αντ’αυτού κοίταζε έξω από τα παράθυρο. Για τα δεδομένα του Βερολίνου, ο καιρός ήταν ζεστός και ηλιόλουστος. Μετά γύρισε προς το μέρος μου και η απάντηση του με αποσβόλωσε

Β. Σόϊμπλε: «Ως πατριώτης, όχι. Είναι κακό για τον λαό σου»…

 

`

`

(Διευκρίνηση: Τιμώ και σέβομαι το Γιάνη Βαρουφάκη. Αναγνωρίζω, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, το θάρρος, το σεβασμό σε ιδέες και αρχές, καθώς και τις εξαιρετικές γνώσεις και επιστημονικές του ικανότητες του. …Δεν έχω την τιμή να τον γνωρίζω, ούτε τον ψήφισα ποτέ, ούτε διαφαίνεται, ιδίως τώρα, που κατεβαίνει στις εκλογές, λόγω, κυρίως μη πολιτικής συμφωνίας (για Καπιταλισμό-ΕΕ κ.α.)…

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ **)

`

Τέλος Άνοιξης

 

`

ο τέλος του παιχνιδιού, το τελικό ξήλωµα του πουλόβερ, ήρθε εξήντα έξι µέρες ύστερα από εκείνο το βράδυ στα Εξάρχεια. (Βλέπε Κεφ. 14) Μια γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου περιγράφει παραστατικότατα τις µέρες εκείνες. Στο σκίτσο η Ελλάδα εµφανίζεται γονατισμένη, µε τα χέρια δεµένα πισώπλατα, να προσπαθεί να αποδράσει. Πίσω της η ΕΕ, απειλητική φιγούρα µε το τσεκούρι του δήµιου υψωμένο, να την επιπλήττει που αρνείται να µείνει ακίνητη και να ακουμπήσει πειθήνια τα κεφάλι της στην πέτρα: «θα δείξεις λίγη υπευθυνότητα επιτέλους;» της φωνάζει.

Η δική µου εµπειρία από την περίοδο εκείνη αποδίδεται καλύτερα μέσα από µια άλλη αλληγορία: Το τέλος τoυ παιχνιδιού, το θεατρικό έργο του Σάµουελ Μπέκετ. Εκείνες τις εξήντα έξι µέρες ήταν σαν να παιζόταν μακρόσυρτα και βασανιστικά μπροστά στα μάτια µου στη µεγάλη σκηνή των Βρυξελλών, του Βερολίνου και του Μαξίµου. Η ιστορία του τυφλού, αυταρχικού Χαµ αποτύπωνε τέλεια στον καµβά του συµβολισµού τα βασικό µοτίβο του ευρωπαϊκού δράµατος, από τότε που η Ευρώπη χτυπήθηκε από την τραγική κατάρρευση του 2008 έως το τέλος της Άνοιξης του 2015. Όπως ο Χαµ επιβάλλει διαρκώς στον υπηρέτη και παραγιό του Κβο την εξαντλητική επανάληψη ανώφελων αγγαρειών, καθώς κι οι δύο πλησιάζουν σ ένα αναπόφευκτο αλλά και άπιαστο τέλος, ταυτόχρονα αναθεµατισµένο και επιθυµητό, έτσι και το βαθύ ευρωπαϊκό κατεστηµένο, χωρίς να έχει ιδέα πώς θα μπορούσε να διατηρήσει τον ασφυκτικό έλεγχο των κοινωνιών µας χωρίς να τις συνθλίψει, συνωµοτούσε προς µια κατάληξη αναπόφευκτη, αναθεµατισµένη αλλά και, για κάποιους στην κυβέρνησή µας, επιθυµητή.

</span>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;"><span style="font-size:17pt;font-family:'Times New Roman', 'serif';background:white none repeat scroll 0 0;color:#000000;">Καθ΄όλο τον Μάιο, και βέβαια τον Ιούνιο, ήµουν σίγουρος ότι τα παιχνίδι που είχαν επιλέξει να παίξουν ο Αλέξης και τα πολεµικό µας συµβούλιο ήταν χαµένο. Απλώς προέβαιναν μηχανικά στις κινήσεις που θα οδηγούσαν στο αναπόδραστο µατ. Η μόνη ψευδαίσθηση που επιβίωνε μέσα µου ήταν η υποβόσκουσα ισχνή ελπίδα ότι, δεν μπορεί, ο Αλέξης θα αντιδρούσε μπροστά στον εξευτελισµό που του επιφύλασσε η τρόικα και, την ύστατη ώρα, θα επέλεγε να παίξει ένα άλλο παιχνίδι το παιχνίδι που σχεδιάζαμε εξαρχής. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;"><span style="font-size:17pt;font-family:'Times New Roman', 'serif';background:white none repeat scroll 0 0;color:#000000;">Κάθε μέρα που περνούσε, η ισχνή ελπίδα εξασθενούσε. Αλλά, όσο επιβίωνε, όσο αµυδρή κι αν ήταν θα παρέµενα. Αν μη τι άλλο, είχα υποχρέωση να μη διευκολύνω τους δεσµοφύλακες της χώρας µου. Βλέποντας τους να βγάζουν αφρούς στη σκέψη ότι έπρεπε να βρουν τρόπο να µε αντικαταστήσουν, ώστε να πέσει η υπογραφή από πειθήνιο υπουργό οικονοµικών στο 3ο μνημόνιό τους, την οποία δεν περίµεναν από µένα, ατσαλωνόταν η αποφασιστικότητα µου να μην τους κάνω τη χάρη παραιτούµενος. </span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;"><span style="font-size:17pt;font-family:'Times New Roman', 'serif';background:white none repeat scroll 0 0;color:#000000;"> Όση ενέργεια µου απέµενε την αφιέρωσα σε πέντε καθήκοντα; στον αγώνα να υποστηρίξω την προσπάθεια της οµάδας εργασίας µας, υπό το ΣΔΟΕ, για το αλγοριθµικό κυνήγι των µεγαλοφοροφυγάδων, στην εκστρατεία να «µαντρώσουμε» τον ΟΠΑΠ ώστε να περιοριστεί η κοινωνική καταστροφή από τις βιvτεοµnχανές του τζόγου, στην προετοιµασία των παρουσιάσεών µου στο Eurogroup (ώστε να είναι όσον τα δυνατόν πιο εµπεριστατωµένες και αποτρεπτικές των σχεδίων της τρόικας), στην ανάπτυξη του παράλληλου συστήματος πληρωµών (συµπεριλαµβανοµένου του Σχεδίου Χ) και στην πρώτη προτεραιότητα µου, τη σύσταση του αξιόπιστου «Σχεδίου για την Ελλάδα», που είχαµε συµφωνήσει µε τον <strong>Nιέιβιvτ Λίπτον</strong>. Με τον <strong>Τζεφ Σάκς</strong>, τον <strong>Γκλεν Κιµ</strong>, τον <strong>Τζέιµι Γκάλµπρεϊθ</strong> και την εταιρεία <strong>Lazard</strong> ήδη εργαζόσασταν πάντα στα τρία τελευταία, µε σηµαντική συμβολή των <strong>Νόρµαν Λάµοντ</strong>, <strong>Λάρρυ Σάµµερς</strong> και <strong>Τόµας Μάγερ</strong>. </span></p>
&nbsp;
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;"><span style="font-size:17pt;font-family:'Times New Roman', 'serif';background:white none repeat scroll 0 0;color:#000000;">Στις 7 Μαίου θα μου δινόταν η ευκαιρία να παρουσιάσω για πρώτη φορά το πρόπλασμα του «Σχεδίου για την Ελλάδα», στο πλαίσιο κεντρικής ομιλίας στις Βρυξέλλες οργανωμένης από τον βελγικό ΣΕΒ και με την υποστήριξη της κυβέρνησης του Βελγίου. Ήταν μια ευκαιρία να εισπράξω σχόλια και κριτικές πριν το παρουσιάσουμε στο επόμενο Eurogroup της 11ης Μαίου, και με τη σκέψη ο Τζεφ να το παρουσιάσει ταυτόχρονα, εκ μέρους μου, στο ΔΝΤ και στον Ντέιβιντ Λίπτον. Δεν περίμενα βέβαια ούτε για μια στιγμή πως ο Σόιμπλε και τα περιβάλλον του θα υποδέχονταν το «Σχέδιο για την Ελλάδα» με ανοιχτές αγκάλες, ανεξαρτήτως της αξίας του, Όμως η προοπτική μιας στήριξης του «Σχεδίου» από τα Νο 2 του ΔΝΤ και τον Λευκό Οίκο, με τον οποίο ο Λίπτον συνδεόταν στενά, ίσως έδινε την ευκαιρία σε μερικούς, λιγότερο μεροληπτικούς, υπουργούς οικονομικών του Eurogroup να διαφοροποιηθούν από τη σκληρή γραμμή Σόιμπλε-Ντάισελµπλουμ</span></p>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;"><span style="font-size:17pt;font-family:'Times New Roman', 'serif';background:white none repeat scroll 0 0;color:#000000;">Πριν μεταβώ στις Βρυξέλλες, αποφάσισα να ταξιδέψω πρώτα στο Παρίσι και στη Ρώμη, και μετά την ομιλία των Βρυξελλών να πάω και στη Μαδρίτη, ώστε να ελέγξω κατά πόσον το «Σχέδιο για την Ελλάδα» θα έβρισκε κάποια θετική ανταπόκριση κι εκεί.</span></p>
<span style="color:#ffffff;">

Με τέτοιους εχθρούς, τι να τους κάνετε τους συντρόφους;

κεί που είχαν φτάσει το πράγματα, δεν είχαμε και πολλά να χάσουμε. Γνώριζα πως το αδιέξοδο της δήθεν διαπραγμάτευσης ανησυχούσε Γάλλους, Ιταλούς και Ισπανούς. Ετσι, αποφάσισα να είμαι ειλικρινης και να ζητήσω ευθέως από τον Γάλλο, τον Ιταλό και τον Ισπανό ομόλογό μου, τους οποίους επισκέφτηκα τον έναν μετά τον άλλο στην έδρα

Read the rest of this entry

”ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΔΥΝΑΤΟ” Της MΑΡΤΑ ΗΑRNECKER (5ο Μέρος)

Standard

Μάρθα Χάρνεκερ

</span><span style="font-size:19pt;font-family:'Times New Roman', 'serif';background:White none repeat scroll 0 0;color:#000000;"><strong>Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟ ΚΑΤΩΦΛΙ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ (5ο Μέρος) -Συνεχίζεται</strong></span>
<h5><a href="https://eydapftaneipia.files.wordpress.com/2010/08/cf80cf81ceb1ceb3cebcceb1cf84cebfcf80cebfceb9cf8ecebdcf84ceb1cf82-cf84cebf-ceb1ceb4cf8dcebdceb1cf84cebf-ceb5cebecf89cf86cf85cebbcebf.jpg"><img class="aligncenter wp-image-2987" src="https://eydapftaneipia.files.wordpress.com/2010/08/cf80cf81ceb1ceb3cebcceb1cf84cebfcf80cebfceb9cf8ecebdcf84ceb1cf82-cf84cebf-ceb1ceb4cf8dcebdceb1cf84cebf-ceb5cebecf89cf86cf85cebbcebf.jpg?w=1758" alt="πραγματοποιώντας το Αδύνατο εξωφυλο" width="563" height="656" /></a></h5>
&nbsp;
<p style="text-align:center;"><span style="color:#ffffff;">

5. ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΝΕΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

Σ321§1139 έως Σ.350 §1292

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

(Είναι ευκολότερο για όποιον κατέχει µια θέση να επιβάλει τις ιδέες του από το να διακινδυνέψει την πρόκληση που συνεπάγεται η προσπάθεια να κερδίσει τη συνείδηση των ανθρώπων).

`

(….) 1139. Ωστόσο, µου φαίνεται αναγκαίο να επισηµάνω ότι τα πολλά λάθη και παρεκκλίσεις που έχουν διαπραχθεί δεν πρέπει να οδηγούν στη διάλυση των πάντων και το ξεκίνηµα από το µηδέν. Υπάρχει πολύ έντονη τάση, και ιδιαίτερα στη νεολαία, να κριτικάρει ισοπεδωτικά όλα όσα υπάρχουν και να σκέφτεται ότι µπορεί να χτίσει κάτι τέλειο αν ξεκινήσουν τα πάντα απ’ την αρχή, χωρίς να κοιτά προς τα πίσω.

1140. Πολλές φορές σκεφτόµαστε ότι µπορούµε να οικοδοµήσουµε εκείνη την οργάνωση, εκείνο το κόµµα, εκείνη την κοινωνία που ονειρευόµαστε, χωρίς να γνωρίζουµε τις προσπάθειες που έχουν κάνει πολλές άλλες γενιές που προσπάθησαν να κάνουν πράγµατα, που έχουν ξεκινήσει εργασίες, που έχουν διαπράξει λάθη, που τα έχουν διορθώσει και που έχουν δώσει τη ζωή τους γι’ αυτό το ιδανικό. Εγώ πιστεύω ότι είναι απαραίτητο να γνωρίσουµε αυτές τις διαδροµές και να διδαχθούµε από αυτές τις προσπάθειες.

1141. Η λησµονιά του παρελθόντος, το να µη µαθαίνουµε από τις ήττες, να αφήνουµε στην άκρη τις αγωνιστικές παραδόσεις σηµαίνει να παίζουµε το παιχνίδι της Δεξιάς -αυτή είναι που ενδιαφέρεται να σβήσει την ιστορική µνήµη των λαών µας-, γιατί αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος να µη συσσωρευτούν δυνάµεις και να γίνουν τα ίδια λάθη.

1142. Συµφωνώ µε τον Ενρίκε Ρούµπιο ότι «η αναγκαία σύνδεση µε το παρελθόν είναι κάτι πολύ περισσότερο από άσκηση ερµηνείας ή δοκίµιο ταυτοποίησης τάσεων. Αυτό το τελευταίο είναι απαραίτητο αλλά δεν αρκεί. Είµαστε πεισµένοι ότι το µέλλον της Αριστεράς εξαρτάται σε έναν επίσης σηµαντικό βαθµό από την επανεπεξεργασία της µνήµης της».

1143. «Το παρελθόν της Αριστεράς, βιωµένο ως µνήµη, µπορεί να απολήγει ως ένα επώδυνο φορτίο, όµως συνιστά επίσης µια δύναµη και ένα σηµείο αναφοράς σχεδόν αναπόδραστα».

1144. Πριν από τη δηµιουργία µιας νέας πολιτικής οργάνωσης θα έπρεπε να εξεταστούν λοιπόν πολύ καλά οι δυνατότητες αλλαγής που έχουν οι πολιτικές οργανώσεις που υπάρχουν σήµερα. Ίσως να µη χρειάζεται να οικοδοµηθεί µια νέα οργάνωση και να είναι καλύτερο να συγχωνευτούν διάφορες οργανώσεις που υπάρχουν ήδη σε µία µόνο, µε τον όρο να δοµηθεί αυτή κατά διαφορετικό τρόπο.

1145. Στη συνέχεια θα παρουσιάσω κάποιες ιδέες γύρω από τα χαρακτηριστικά που κατά τη γνώµη µου θα έπρεπε να έχει µια οργάνωση της Αριστεράς για να µπορεί να αντιµετωπίσει µε καλύτερου; όρους τις νέες προκλήσεις που θέτει ο σηµερινός κόσµος.

1146. Πολλές από αυτές τις ιδέες τις έχω πάρει από την ίδια την πρακτική και από τους συλλογισµούς που έχουν κάνει γι’ αυτήν αρκετοί από τους πολιτικούς ηγέτες της ηπείρου µας σε συνεντεύξεις που έχω πραγµατοποιήσει από το 1979 και εδώ³.

1147. Δεν πρόκειται για ένα κατά κάποιον τρόπο νέο συνταγολόγιο. Είναι αναγκαίο να υπενθυµίσουµε ότι αυτό που πρέπει να αναζητηθεί είναι η αποτελεσµατικότητα στην προσπάθεια κατεύθυνσης και συνάρθρωσης της ταξικής πάλης, στον σηµερινό κόσµο της πληροφορικής επανάστασης και της παγκοσµιοποίησης.

1148. Θα αναλύσουµε πρώτα εκείνα τα χαρακτηριστικά που σχετίζονται µε τη σχέση ανάµεσα στην πολιτική οργάνωση και την κοινωνία και στη συνέχεια τα εσωτερικά της χαρακτηριστικά.

1. Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΞΩ

Στενοί δεσµοί µε την κοινωνία

1149. Όπως έχουµε ήδη υπογραµµίσει, για την Αριστερά η πολιτική οργάνωση έχει έννοια µόνο αναφορικά µε την οικοδόµηση του αντισυστηµικού λαϊκού υποκειµένου και συνεπώς πρέπει να αναταράζει την κοινωνία. Η δύναµη της οργάνωσης πρέπει να αξιολογείται όχι τόσο από την ποσότητα των µελών που διαθέτει και τις εσωτερικές δραστηριότητες που πραγµατοποιεί το κόµµα, αλλά από την επιρροή που έχει στην κοινωνία.

1150. «Το ζητούµενο δεν είναι -όπως λέει ο Ενρίκε Ρούµπιο να βάλουµε τον κόσµο στην κοµµατική οργάνωση και την κοινωνία στο κοµµατικό σχέδιο, αλλά να βάλουµε την πολιτική στη ζωή του κόσµου και την κοµµατική οργάνωση στην κοινωνία». Η κοµµατική ταυτότητα πρέπει να νοµιµοποιείται περισσότερο προς τα έξω παρά προς τα µέσα. Αυτό σηµαίνει ότι το µέλος της νέας οργάνωσης θα πρέπει να αφιερώνει τον περισσότερο από τον χρόνο του στη δηµιουργία δεσµών του κόµµατος µε την κοινωνία. Οι εσωτερικές δραστηριότητες θα έπρεπε να µειωθούν στο αυστηρά αναγκαίο αποφεύγοντας τον συνελευσιασµό4.

 


3 Γύρω από τις συνεντεύξεις που πραγµατοποίησα και τις άλλες πηγές, βλέπε τον Πρόλογο αυτού του βιβλίου.

4 Ανάµεσα σε αυτές τις δραστηριότητες θεωρώ ότι θεµελιώδεις είναι εκείνες που αποβλέπουν στην πολιτική επιµόρφωση των µελών, δραστηριότητες τις οποίες έχουν παραµελήσει πολλές οργανώσεις της Αριστεράς µε δυσοίωνες συνέπειες για το µέλλον αυτών των οργανώσεων, αφού καταλήγουν να µη διαθέτουν προετοιµασµένα στελέχη για να αντικαταστήσουν τα παλιότερα που πράγµατι είχαν  µια συστηµατική πολιτική εκπαίδευση.

2. Εγκατάλειψη του ταξικού περιορισμού.

1151. Η νέα πολιτική οργάνωση πρέπει να έχει στην οπτική της όχι µόνο την οικονοµική εκµετάλλευση των εργαζοµένων αλλά και τις διάφορες µορφές καταπίεσης και καταστροφής του ανθρώπου και της φύσης που πάνε πιο πέρα από τη σχέση µεταξύ κεφαλαίου και εργατικής δύναµης.

1152. Πρέπει να εγκαταλείψει τον ταξικό περιορισµό και να υπερασπίσει όλα τα τµήµατα της κοινωνίας που υφίστανται διακρίσεις και αποκλεισµούς , οικονοµικά, πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά. Εκτός από τα ταξικά προβλήµατα, να ασχοληθεί µε τα εθνικοπολιτισµικά προβλήµατα, τα προβλήµατα φυλής, γένους, τα σεξουαλικά, τα περιβαλλοντικά. Δεν πρέπει να έχουν στον νου τους µόνο τον αγώνα των οργανωµένων εργαζοµένων αλλά και τον αγώνα των γυναικών, των ινδιάνων, των µαύρων, των νέων, των παιδιών, των ατόµων µε αναπηρία, των οµοφυλόφιλων κ.λπ.

1153. Και δεν πρόκειται µόνο για την υπεράσπιση όλων όσοι υφίστανται διακρίσεις και εκµετάλλευση, αλλά και το να αντιληφθεί «το ριζοσπαστικό πολιτικό δυναµικό αλλαγής που υπάρχει στους αγώνες» όλων αυτών των κοινωνικών τµηµάτων.

1154. Και επειδή το οικολογικό κίνηµα προσεγγίζει ένα πρόβληµα που πλήττει όλη την ανθρωπότητα: την επιδείνωση της κατάστασης του περιβάλλοντος, συµφωνώ µε τον Έλιο Γκαγιάρδο ότι αυτό το κίνηµα «θα µπορούσε να χρησιµεύσει ως καταλύτης και άξονας συνάρθρωσης για να ενταχθούν οι άλλοι αγώνες στη διαµόρφωση µιας εναλλακτικής ευαισθητοποίησης για την κοινωνική αλλαγή [ … ]».

3. Πολιτικός φορέας συνάρθρωσης των διαφόρων χειραφετικών κοινωνικών πρακτικών

1155. Η νέα πολιτική οργάνωση δεν πρέπει να προσπαθεί να εντάξει στους κόλπους της τους αληθινούς εκπροσώπους όλων όσοι αγωνίζονται για τη χειραφέτηση αλλά να προσπαθεί να συναρθρώσει τις πρακτικές τους σε ένα ενιαίο πολιτικό σχέδιο, γεννώντας -όπως λέει ο Έλιο Γκαγιάρδο «χώρους συνάντησης για να µπορούν να αναγνωρίζονται και να αναπτύσσονται, όλοι όσοι πλήττονται κοινωνικά, σε συνείδηση και σε ιδιαίτερους αγώνες που κάθε ένας πρέπει να δίνει στη συγκεκριµένη του περιοχή: γειτονιά, πανεπιστήµιο, σχολείο, εργοστάσιο κ.λπ.»

1156. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι «πρέπει να δοθεί µια δηµιουργική πίεση µεταξύ των κοινωνικών κινηµάτων που δεν πρέπει να χάσουν την αυτονοµία και τις ρίζες τους, γιατί αυτή είναι η δύναµή τους. Και κόµµατα ή οργανώσεις νέου τύπου που συµπυκνώνουν αυτό το κοινωνικό κίνηµα, να µην επιχειρούν να το εκπροσωπήσουν, να µην επιχειρούν να το καταπνίξουν, αλλά πράγµατι, πάνω από όλα να έχουν το έργο να αναπτύξουν ένα εθνικό σχέδιο». Είναι πολύ δύσκολο ένα κοινωνικό κίνηµα -είτε αυτό των νέων, των οικολόγων, των γυναικών, των αγροτών, των ινδιάνων ή των µαύρωννα µπορεί να προβάλει ένα εθνικό σχέδιο.

Ηγεµονία και ηγεµονισµός.

1157. Αυτοί οι συλλογισµοί µας βάζουν το ζήτηµα της ηγεµονίας.

1158. Πρέπει να διασαφηνίσω εδώ ότι δεν πρέπει να συγχέουµε τον ηγεµονισµό µε την ηγεµονία. Αυτή η τελευταία είναι ο αντίπαλος του ηγεµονισµού. Δεν έχει τίποτε να κάνει µε την πολιτική της ισοπέδωσης που κάποιες επαναστατικές οργανώσεις, επωφελούµενες από το ότι είναι οι πιο δυνατές, έχουν χρησιµοποιήσει για να συγκεντρώσουν δυνάµεις για την πολιτική τους. Δεν έχει τίποτε να κάνει µε την προσπάθεια επιβολής της καθοδήγησης από τα πάνω, κρατώντας για τον εαυτό τους καθοδηγητικές θέσεις και εργαλειοποιώντας τις υπόλοιπες. Δεν έχει τίποτε να κάνει µε την προσπάθεια να απαιτήσουν «συγγραφικά δικαιώµατα» από τις οργανώσεις που τολµούν να προβάλλουν τους δικούς τους στόχους.

1159. Δεν πρόκειται για εργαλειοποίηση αλλά, αντίθετα, για συνάθροιση όλων όσοι πεισθούν και τους ελκύει το σχέδιο που γίνεται προσπάθεια να πραγµατοποιηθεί. Και η συνάθροιση αυτή γίνεται µόνο αν υπάρχει σεβασµός στους άλλους, αν υπάρχει η ικανότητα να µοιράζονται ευθύνες µε τις άλλες δυνάµεις.

1160. Φυσικά αυτό είναι πιο εύκολο να λέγεται παρά να γίνεται. Συνήθως συµβαίνει, όταν µια οργάνωση είναι ισχυρή, να τείνει να υποτιµά τη συµβολή που µπορούν να έχουν οι άλλες οργανώσεις. Αυτό είναι κάτι που πρέπει να καταπολεµηθεί.

1161. Η ηγεµονική λειτουργία αντί να συναθροίζει δυνάµεις, παράγει το αντίθετο αποτέλεσµα. Από τη µία πλευρά, δηµιουργεί δυσαρέσκεια στις άλλες οργανώσεις της Αριστεράς που αισθάνονται ότι χειραγωγούνται και υποχρεώνονται να αποδεχτούν αποφάσεις, στη λήψη των οποίων δεν είχαν καµία συµµετοχή, και από την άλλη µειώνει το στρατόπεδο των συµµάχων, αφού µια οργάνωση που υιοθετεί στάση τέτοιου είδους δεν µπορεί να ελκύσει το πραγµατικό ενδιαφέρον όλων των λαϊκών τµηµάτων και δηµιουργεί σε πολλούς δυσπιστία και σκεπτικισµό.

1162. Από την άλλη πλευρά, η έννοια της ηγεµονίας είναι δυναµική έννοια, η ηγεµονία δεν κατακτάται µια φορά και για πάντα. Η διατήρησή της είναι διαδικασία που πρέπει να αναπαράγεται διαρκώς. Η ζωή συνεχίζει τον δρόµο της, εµφανίζονται νέα προβλήµατα και µαζί µε αυτά νέες προκλήσεις.

1163. Σήµερα υπάρχουν σηµαντικά τµήµατα της Αριστεράς που έχουν κατανοήσει ότι η ηγεµονία µας θα είναι µεγαλύτερη αν κατορθώσουμε περισσότεροι άνθρωποι να ακολουθήσουν την πολιτική µας, ακόµη και αν αυτή δεν εµφανίζεται κάτω από τη σφραγίδα µας. Και το ευνοϊκότερο θα ήταν να καταφέρουµε να κερδίσουµε για αυτές τις ιδέες τον µεγαλύτερο αριθµό, όχι µόνο πολιτικών οργανώσεων και ανθρώπων, καθώς και τους φυσικούς τους ηγέτες, αλλά και διακεκριµένων προσωπικοτήτων σε εθνικό επίπεδο. .

1164. Είναι η ώρα εδώ να θυµίσουµε την επιδεξιότητα που έδειξαν οι Σαντινίστας, προωθώντας τον σχηµατισµό της λεγόµενης Οµάδας των Δώδεκα3 πριν από τη νίκη της επανάστασης, την οποία αποτελούσαν δώδεκα προοδευτικές προσωπικότητες που ανήκαν στην αστική τάξη της Νικαράγουας και στα µεσαία στρώµατα, ένα µεγάλο µέρος των οποίων δεν ανήκαν στο Σαντινιστικό Μέτωπο, αν και πράγµατι συµφωνούσαν µε το πολιτικό του σχέδιο. Η Οµάδα των Δώδεκα, όπου συµµετείχαν διανοούµενοι, κληρικοί, κτηµατίες και επιχειρηµατίες χρησίµευσε ως µεσολαβητικός παράγοντας σε εθνικό και διεθνές επίπεδο για την είσοδο των Σαντινίστας ως απαραίτητου παράγοντα στη διαδικασία αναζήτησης οποιασδήποτε πολιτικής λύσης στην κρίση και αναµφίβολα κατάφερε να επεκτείνει την ηγεµονία του FSLN σε σηµαντικά κοινωνικά τµήµατα..

1165. Ο βαθµός ηγεµονίας που επιτυγχάνεται δεν µπορεί να µετρηθεί λοιπόν µε τον αριθµό των θέσεων που κερδίζονται. Το βασικό είναι αυτοί που κατέχουν τις διευθυντικές θέσεις να κάνουν δική τους και να υλοποιούν τη γραµµή της πολιτικής οργάνωσης, παρόλο που δεν είναι µέλη της. Αντιθέτως, αν έχουν κερδηθεί πολλές θέσεις από µία συγκεκριµένη οργάνωση πρέπει να δοθεί προσοχή να µην αναπτυχθούν ηγεµονιστικές παρεκκλίσεις. Είναι ευκολότερο για όποιον κατέχει µια θέση να επιβάλει τις ιδέες του από το να διακινδυνέψει την πρόκληση που συνεπάγεται η προσπάθεια να κερδίσει τη συνείδηση των ανθρώπων.

3. Μ. Harnecker, «La estrategia de la Victoria» (συνέντευξη µε τον Ουµπέρτο Ορτέγκα), στο Pueblos en armas, Μεξικό, Era, 1984, σ. 18.

`γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12
`
Η δημοκρατία ως σημαία

1166. Η νέα οργάνωση σηκώνει τη σηµαία της δηµοκρατίας µε µεγάλη δύναµη γιατί καταλαβαίνει ότι ο αγώνας για τη δηµοκρατία είναι αδιαχώριστος από τον αγώνα για τον σοσιαλισµό.

1167. Όµως πριν συνεχίσουµε, µου φαίνεται πολύ σηµαντικό να ορίσω τι αντιλαµβάνοµαι ως δηµοκρατία.

1168. Πιστεύω ότι οι διάφοροι ορισµοί της δηµοκρατίας µπορούν να επικεντρωθούν γύρω από τρεις βασικές πλευρές: Το πρόβληµα της αντιπροσωπευτικότητας και τα πολιτικά δικαιώµατα. Το πρόβληµα της κοινωνικής ισότητας. Το πρόβληµα της συµµετοχής ή πρωταγωνιστικότητας του λαού.

Πολιτική, ουσιαστική, συµµετοχική δηµοκρατία) (σ.σ. δική μας προσθήκη τύτλου)

1169.Η πρώτη πλευρά, αυτή της πολιτικής δηµοκρατίας ή αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας αναφέρεται βασικά στο πολιτικό καθεστώς και δίνει έµφαση στην ελευθερία της εκλογής των κυβερνητών και στα πολιτικά δικαιώµατα όλων των πολιτών. Αυτή η δηµοκρατία, που αυτοανακηρύσσεται κυβέρνηση του λαού, µπορεί να είναι, και εκ των πραγµάτων έτσι συµβαίνει στην περίπτωση της αστικής δηµοκρατίας, µια δηµοκρατία που ευνοεί τα µειοψηφικά τµήµατα του πληθυσµού, γι’ αυτό κάποιοι την ονοµάζουν αντιπροσωπευτική ή τυπική δηµοκρατία αφού στο όνοµα του λαού ευνοείται µια µειονότητα. Σε αυτήν υπάρχουν πολίτες πρώτης και δεύτερης κατηγορίας, και γι’ αυτό απαξιώνεται ολοένα και περισσότερο..

1170. Η δεύτερη πλευρά εκφράζεται στην πραγµατική, ουσιαστική ή κοινωνική δηµοκρατία, της οποίας ο θεµελιώδης αντικειµενικός σκοπός είναι η αναζήτηση λύσης στα προβλήµατα που απασχολούν περισσότερο τον πληθυσµό: ψωµί, γη, δουλειά, εκπαίδευση, κατοικία, όλα εκείνα που οδηγούν σε µια κοινωνία µεγαλύτερης ισότητας. Στην πράξη αυτή η µορφή δηµοκρατίας µπορεί να ασκείται από ένα πολιτικό σύστηµα που δεν λειτουργεί µε τον παραδοσιακό τρόπο της αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας της Δύσης…

1171. Και η τρίτη πλευρά εκφράζεται στη συµµετοχική δηµοκρατία.

1172. Θεωρώ ότι το σχέδιο της Αριστεράς για την κοινωνία, ο σοσιαλισµός, πρέπει να συνδυάζει αυτούς τους τρεις τύπους δηµοκρατίας..

1173. Εκτός από την υλοποίηση βαθιών κοινωνικών αλλαγών που θα τείνουν προς µια ολοένα και µεγαλύτερη κοινωνική ισότητα (πραγµατική ή κοινωνική δηµοκρατία), δεν µπορούµε να κάνουµε χωρίς ένα σύστηµα αντιπροσώπευσης των πολιτών. «Δεν πρόκειται -όπως λέει ο Σάντσες Βάσκες για την υποστήριξη της κατάργησης της αντιπροσωπευτικής δηµοκρατίας ή αντιπροσωπευτικής συµµετοχής στο όνοµα της άµεσης συµµετοχής η οποία αντί να την αποκλείσει, θεωρούµε ότι έρχεται ίσα ίσα να τη συµπληρώσει και να την εµπλουτίσει»..

1174. Δεν είναι δυνατόν να γίνει διακυβέρνηση χωρίς διαβούλευση µε αντιπροσώπους του λαού πάνω στο έργο της κυβέρνησης. Η άµεση δηµοκρατία είναι βιώσιµη σε τοπικό επίπεδο, σε µικρές κοινότητες, όµως δεν µπορεί να ασκηθεί σε εθνικό επίπεδο, εκτός από εξαιρετικές περιπτώσεις (π.χ, δηµοψηφίσµατα).

1175. Γι’ αυτό θεωρώ πολύτιµους όλους τους συλλογισµούς που αναφέρονται στις τεχνικές  πλευρές της αντιπροσωπευτικότητας ή αυτό που ονοµάζω: «την τεχνική της αντιπροσωπευτικότητας », που προσπαθούν να διασφαλίσουν την πραγµατική εκπροσώπηση και ένα σύστηµα ελέγχου των αντιπροσώπων από τους εκλογείς. Εκτιµώ ότι η Αριστερά πρέπει να φροντίζει οι τρέχουσες µειοψηφίες να εκπροσωπούνται και να προστατεύονται σε επίπεδο κράτους, υπό τον όρο φυσικά ότι δεν θα στρέφονται κατά των εθνικών συµφερόντων..

1176. Μου φαίνεται ότι η νέα κοινωνία πρέπει να έχει επίσης όργανα, ώστε να προστατεύεται από τη δηµαγωγία των αστικών προεκλογικών εκστρατειών, όπου υπόσχονται τα πάντα και εκπληρώνουν ελάχιστα ή τίποτε, και γι’ αυτό πρέπει να τεθεί ως βασική αρχή αυτής της αντιπροσωπευτικότητας η εύρεση µηχανισµών ανάκλησης για να µπορούν να αντικατασταθούν οι αντιπρόσωποι όταν δεν εκπληρώνουν την εντολή που έχουν πάρει από τους εκλογείς τους.

1177. Σε αυτό πρέπει να προστεθεί επίσης η ανάγκη να τεθούν όρια στις παρεχόµενες εντολές από τον ίδιο τον λαό για να αποφευχθούν αυτά που έχουν συµβεί στις περισσότερες σοσιαλιστικές χώρες -εντολές σχεδόν εφ’ όρου ζωής-κάτι απολύτως ξένο στη σκέψη των κλασικών του µαρξισµού που έβλεπαν τη γραφειοκρατική λειτουργία ως κάτι πρόσκαιρο.

1178. Τα όρια στις εντολές σηµαίνουν την αποφυγή του τραύµατος που συνεπάγεται η µετακίνηση ενός διευθυντικού στελέχους από τη θέση του: τραύµα ηθικό, οικογενειακό, κοινωνικό, γιατί αυτή η µετακίνηση, όταν δεν υπόκειται σε κανέναν κανονισµό, φαίνεται ως ποινή.

Η εξαίρεση Φ.Κάστρο (σ.σ. δική μας τιτλοδότηση).

1179. Όµως θέλω να ξεκαθαρίσω ότι κάθε κανόνας µπορεί να έχει εξαιρέσεις. Αυτή είναι η περίπτωση, για παράδειγµα, του Φιντέλ Κάστρο και της Κούβας. Είναι δύσκολο να βρεθεί στην ιστορία ένα ηγέτης τόσο χαρισµατικός, ικανός στην καθοδήγηση και κυρίως στην ενοποίηση των θελήσεων. Ένας ηγέτης που ποτέ δεν ενέδωσε σε ζητήµατα αρχών. Που µπορεί να πει ανοιχτά στην ισχυρότερη αυτοκρατορία του κόσµου αυτό που εκτιµά ότι είναι ενδεδειγµένο όταν οι υπόλοιποι λατινοαµερικανοί πρόεδροι δεν τολµούν να το κάνουν λόγω της εξάρτησης των χωρών τους από τις ΗΠΑ. Είναι εθνικό καύχηµα για τους Κουβανούς και πιστεύω ότι κάνει περήφανους τους λατινοαµερικανούς και τους επαναστάτες όλου του κόσµου. Αυτό από τη µια µεριά. Από την άλλη, είναι ένας ηγέτης πολύ δεµένος µε τον λαό του. Το µεγαλύτερο µέρος του λαού πιστεύει πλήρως σε αυτόν.

1180. Πρέπει να καταλάβουµε επίσης ότι το µέγεθος των προβληµάτων που έχει να αντιµετωπίσει η Κούβα, κυρίως µετά την εξαφάνιση της ΕΣΣΔ, δυσκολεύουν την αντικατάστασή του. Σε τόσο περίπλοκες περιστάσεις πώς να αποµακρύνεις έναν ηγέτη έµπειρο, µε εξαιρετικά προσόντα, που µπορεί να λύσει µε πολύ περισσότερη ευστροφία, αντίληψη και ταχύτητα τα προβλήµατα που αντιµετωπίζει η χώρα; Πώς να αποµακρύνεις αυτή τη «γήινη δύναµη», όπως τον χαρακτήρισε ο Τσε;

1181. Πρόκειται για µια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, γιατί µολονότι επιλύονται προβλήµατα του παρόντος, η σαρωτική προσωπικότητα του Φιντέλ αναστέλλει την ανάδυση της νέας ηγεσίας. Σκέφτοµαι ότι η ηγεσία της επανάστασης έχει πλήρη συνείδηση της κατάστασης και είναι σταθερά αποφασισµένη να προετοιµάσει την αντικατάσταση των στελεχών που θα χρειαστεί.

1182. Όµως αυτό που περισσότερο πρέπει να χαρακτηρίζει τον σοσιαλισµό πρέπει να είναι η υλοποίηση της συµµετοχικής δηµοκρατίας, όπου ο λαός θα είναι ο πραγµατικό; πρωταγωνιστής της οικοδόµηση; της νέας κοινωνίας. Όπου θα προωθούνται και θα γίνονται σεβαστές όλες οι µορφές λαϊκής αυτοοργάνωσης, χωρίς να επιχειρείται να υποταχθούν στο κόµµα ή το κράτος.

1183. Ο σοσιαλισµός ως σχέδιο δεν µπορεί λοιπόν να διαχωριστεί από τη δηµοκρατία, δεν µπορεί παρά να είναι η µεγαλύτερη έκφραση της δηµοκρατία; και η τεράστια επέκτασή της σε σχέση µε την περιορισµένη αστική δηµοκρατία.

1184. Η σηµαία της δηµοκρατίας είναι σηµαία της Αριστεράς και όχι της αστικής τάξης, που την οικειοποιείται εκµεταλλευόµενη τις ανεπάρκεια; που είχαν ως προς αυτή την έννοια οι σοσιαλιστικές  χώρες.

(Δικτατορία του προλεταριάτου). (σ.σ. δική μας τιτλοδότηση).

1185. Τώρα όµως, σηκώνοντας µε κάθε δίκιο τη σηµαία της δηµοκρατίας, ορισµένα τµήµατα της Αριστεράς θεώρησαν αναγκαίο να αµφισβητήσουν έναν από τους ακρογωνιαίους λίθους του µαρξισµού: τη δικτατορία του προλεταριάτου.

1186. Στο θέµα αυτό θεωρώ ότι οι µαρξιστές έχουν βρεθεί σε αµυντική θέση και ότι πολλές φορές, αποκηρύσσοντας σωστά τον όρο δικτατορία του προλεταριάτου, αυτό που κάνουν είναι να αµφισβητούν τον άξονα της µαρξιστικής θέσης γύρω από το κράτος.

1187. Σύµφωνα µε τον Jon Elster, η «δικτατορία του προλεταριάτου» είναι µια «φράση που έχει αποκτήσει χροιά, πιθανώς άγνωστη για τον Μαρξ και τους συγχρόνους του. Η δικτατορία στην εποχή του και στο έργο του δεν ήταν ασυµβίβαστη µε τη δηµοκρατία4».

1188. Πιστεύω ότι εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουµε πολύ καλά τα πράγµατα για να µπορέσουµε να τα καταλάβουµε. Πιστεύω ότι η έκφραση δικτατορία του προλεταριάτου πρέπει να εγκαταλειφθεί γιατί οι λέξεις χρησιµεύουν για να επικοινωνούµε και όταν χρησιµοποιείται ένας όρος που κανένας δεν καταλαβαίνει τι θέλει να πει ή καταλαβαίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που προσπαθεί να εκφραστεί, τι νόηµα έχει να τον χρησιµοποιούµε; Για να χρησιµοποιήσουµε µια παροµοίωση, όταν ο κόσµος µιλάει για το υγρό που πίνουµε χρησιµοποιεί τον όρο νερό, δεν µιλά για Η2Ο. Με τον ίδιο τρόπο, δεν έχει κανένα νόηµα να χρησιµοποιείται ο όρος δικτατορία του προλεταριάτου στον πολιτικό λόγο και πολύ λιγότερο όταν στις πιο πρόσφατες εµπειρίες µας στη Λατινική Αµερική αυτό που έχουµε δει, αυτό που γνωρίζει ο κόσµος, είναι οι στρατιωτικές δικτατορίες. Πώς θα πούµε εµείς σε αυτόν τον λαό που δεν έχει µελετήσει τον µαρξισµό, που δεν έχει επιστηµονικές  γνώσεις: «Σύντροφοι, ερχόµαστε να σας προσφέρουµε µια νέα δικτατορία, µόνο που τώρα είναι η δικτατορία του προλεταριάτου».

1189. Τώρα λοιπόν, άλλο πράγµα είναι ο πολιτικός λόγος και άλλο ο θεωρητικός λόγος. Από θεωρητική άποψη, για να µπορεί ένα δηµοκρατικό πολιτικό σύστηµα να αντανακλά τα συµφέροντα της πλειονότητας του λαού, πρέπει να περιορίσει αναγκαστικά την πραγµατοποίηση των συµφερόντων εκείνων που αντιτίθενται στην υιοθέτηση των µέτρων υπέρ του λαού.

4 J. Elster, Una intrοduction a Karl Marx, Μεξικό, Siglo ΧΧΙ, 1992, σ. 172.

1190. Οι συγκεκριµένες κοινωνίες δεν είναι κοινωνίες που βρίσκονται στον αέρα, όπου όλα τα συµφέροντα συµπίπτουν. Πρέπει να έχουµε υπόψη ότι η κοινωνία συνίσταται από αντιτιθέµενα συµφέροντα και προφανώς για να µπορεί να λειτουργήσει µια κοινωνία λαϊκής πλειονότητας θα πρέπει να χρησιµοποιεί µηχανισµούς που θα επιβάλλουν τον σεβασµό των συµφερόντων της πλειονότητας, πράγµα που αναγκαστικά θα οδηγήσει σε σύγκρουση µε τα συµφέροντα µιας µέχρι τότε προνοµιούχας µειονότητας. Και αυτή θα υποταχθεί µόνο αν πιεστεί.

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

1191. Αυτός είναι ο νόµος της ιστορίας. Αν η µειονότητα υποτασσόταν εθελοντικά στα συµφέροντα της λαϊκής πλειονότητας που βρίσκεται στην εξουσία, αυτή θα µπορούσε να υλοποιήσει µια απεριόριστη δηµοκρατία. Αυτή δεν είναι µια έξυπνη ιδέα δική µου, είναι ο ίδιος ο Λένιν που το είπε. Τους περιορισµούς δεν τους επιβάλλει ο λαός, τους επιβάλλει η ίδια η δράση του αντιπάλου.

1192. Η δικτατορία του προλεταριάτου δεν είναι παρά η άλλη όψη της πιο πλατιάς λαϊκής δηµοκρατίας, δηλαδή του δικαιώµατος να επιβάλει να γίνουν σεβαστά τα συµφέροντα της πλειονότητας. Αν δεν υλοποιόταν αυτό το δικαίωµα κατά των αντιτιθέµενων, θα ερχόταν σε αντίθεση µε την ίδια την έννοια της δηµοκρατίας, δεν θα γινόταν σεβαστή η πλειοψηφία.

1193. Ο Μαρξ, και ιδιαίτερα ο Λένιν στο Κράτος και Επανάσταση, αναπτύσσουν την έννοια της δικτατορίας για να εξηγήσουν πώς λειτουργεί το κάθε κράτος. Σύµφωνα µε αυτούς, ακόµη και οι πιο αντιπροσωπευτικές αστικές δηµοκρατίες, δηλαδή οι δηµοκρατικότερες, είναι αστικές δικτατορίες, γιατί εκφράζουν την υπεροχή ή κυριαρχία της αστικής τάξης, δηλαδή είναι τα συµφέροντα της τάξης τους που επιβάλλονται στην υπόλοιπη κοινωνία. Κανένας αστός πολιτικός, φυσικά, δεν θα κάνει την προεκλογική του εκστρατεία σηκώνοντας τη σηµαία της αστικής δικτατορίας, αντίθετα θα προσπαθήσει να κάνει πιστευτό ότι το σύστηµά της εκφράζει τα συµφέροντα όλων των πολιτών και ότι είναι το δηµοκρατικότερο του κόσµου.

1194. Δικτατορία του προλεταριάτου δεν σηµαίνει, συνεπώς, τον µη σεβασµό των νόµων που ο λαός έχει αποφασίσει ή την απουσία κράτους δικαίου, αλλά την άσκηση αυτού του κράτους δικαίου κατά της µειονότητας που αντιτίθεται στις αλλαγές που αποφασίστηκαν δηµοκρατικά.

1195. Όµως δεν πρέπει να συγχέουµε, όπως είπε κάποιος, το «κράτος δικαίου» µε το «κράτος της Δεξιάς».* Ο αστισµός, που υποστηρίζει µε τόσο πάθος τον σεβασµό στο κράτος δικαίου όταν είναι το δικό του κράτος δικαίου, βάζει τεράστια εµπόδια όταν οι προοδευτικές και επαναστατικές δυνάµεις προσπαθούν να τροποποιήσουν το κράτος δικαίου µεταρρυθµίζοντας το Σύνταγµα έτσι ώστε να εκφράζει καλύτερα τα λαϊκά συµφέρονται όπως συµβαίνει σήµερα, για παράδειγµα, στη Βενεζουέλα του Τσάβες.

1196. Γι’ αυτό είναι σηµαντική η µαρξιστική διάκριση µεταξύ του είδους του κράτους και της µορφής διακυβέρνησης. Το είδος του κράτους αποτελεί απάντηση στην ερώτηση: ποια συµφέρονται (ή τα συµφέροντα ποιας τάξης) εξυπηρετεί αυτό το κράτος; Η µορφή διακυβέρνησης απαντά στην ερώτηση: µε ποιον τρόπο υλοποιούνται αυτά τα συµφέροντα: µέσω ενός δικτατορικού ή ενός δηµοκρατικού καθεστώτος, µε όλες τις παραλλαγές του; Μου φαίνεται ότι είναι σηµαντικό να καταλάβουµε ότι όταν οι κλασικοί [του µαρξισµού] µιλούν για δικτατορία του προλεταριάτου έχουν στον νου τους ένα είδος κράτους και όχι µια µορφή διακυβέρνησης. Και, επιπλέον, ότι σκέφτονται έναν τύπο κράτους µιας ανεπτυγµένης καπιταλιστικής κοινωνίας που περνά στον σοσιαλισµό, συνεπώς µια κοινωνία όπου θα υπήρχαν κυρίως αστοί και προλετάριοι, γι’αυτό και γίνεται λόγος για δικτατορία του αστισµού ή δικτατορία του προλεταριάτου, χωρίς ενδιάµεσες αποχρώσεις.

1197. Έχοντας υπόψη όσα ειπώθηκαν προηγουµένως, ίσως το καταλληλότερο για να αποφευχθούν συγχύσεις χωρίς να απαρνηθούµε τη µαρξιστική έννοια του κράτους -σύµφωνα µε την οποία το κράτος δεν είναι ουδέτερο αλλά υπακούει στα συµφέροντα συγκεκριµένων τάξεων-είναι να µιλάµε για κράτος µε αστική ηγεµονία και κράτος µε λαϊκή ηγεµονία. Από τη µια πλευρά, µε τον τρόπο αυτόν αποφεύγουµε τις παρανοήσεις που δηµιουργεί ο όρος δικτατορία και από την άλλη, αντανακλάται έτσι καλύτερα το σηµερινό κοινωνικό υποκείµενο της επανάστασης στη Λατινική Αµερική, που περιλαµβάνει πολλά άλλα κοινωνικά τµήµατα εκτός από την εργατική τάξη.

*Στα ισπανικά: «estado de derecho» δικτατορία του δικαίου και «estado de derecha» δικτατορία της εξουσίας, αντίστοιχα (Σ.τ.Μ.).

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

5. Σχέσεις σεβασμού στο λαϊκό κίνημα.

(Να τείνει ευήκοον ους σε όλες τις λύσεις που κυοφορεί ο ίδιος ο λαός για να υπερασπιστεί ή να αγωνιστεί για τις διεκδικήσεις του) (Η Αριστερά).

1198. Αν η Αριστερά επιδιώκει να οικοδοµήσει µια αντισυστηµική κοινωνική δύναµη, πρέπει να διαθέτει µια οργάνωση που να εκφράζει µεγάλο σεβασµό για το λαϊκό κίνηµα. Να συµβάλλει στην αυτόνοµη ανάπτυξή του εγκαταλείποντας κάθε απόπειρα χειραγώγησης. Να ξεκινά από τη βάση ότι αυτή δεν είναι η µόνη που έχει ιδέες και προτάσεις και ότι, αντίθετα, το λαϊκό κίνηµα έχει πολλά να της προσφέρει, γιατί στην καθηµερινή αγωνιστική του πρακτική µαθαίνει επίσης, ανακαλύπτει δρόµους, βρίσκει απαντήσεις, µαθαίνει µεθόδους που σε πολλά θα την εµπλουτίσουν.

1199. Όπως λέει ο Κλοδοµίρο Αλµέιντα, «οι δηµιουργικές, καινοτόµες, επαναστατικές  ιδέες, οι ιδέες αλλαγής δεν γεννιούνται υποχρεωτικά µόνο στους κόλπους του κόµµατος και συνεπώς αυτό δεν πρέπει να περιορίζεται µόνο να συγκεντρώνει διεκδικήσεις και αιτήµατα από το κίνηµα, αλλά επίσης να µαζεύει ιδέες και έννοιες που θα εµπλουτίζουν το εννοιολογικό του οπλοστάσιο».

1200. Η σχέση µε το λαϊκό κίνηµα πρέπει να είναι –λοιπόν-ένα αµφίδροµο κύκλωµα. Δυστυχώς όµως, συνήθως λειτουργεί ακόµη προς τη µία µόνο κατεύθυνση.

1201. Από την άλλη πλευρά, είναι µνηµειώδες λάθος να προσπαθείς να καθοδηγήσεις το µαζικό κίνηµα από τα πάνω, µε διαταγές, γιατί η λαϊκή συµµετοχή δεν είναι κάτι που µπορεί να γίνει µε θέσπιση διαταγµάτων από τα πάνω. Μόνο αν η Αριστερά ξεκινά από τα ενδιαφέροντα του κόσµου, µόνο αν µπορέσει να τον βοηθήσει να ανακαλύψει αυτός ο ίδιος την αναγκαιότητα να γίνει ένα συγκεκριµένο έργο, µόνο αν κερδηθεί η συνείδηση και η καρδιά του, µόνο τότε αυτοί οι άνθρωποι θα είναι διατεθειµένοι να συµµετάσχουν πλήρως στο κίνηµα µε τις δράσεις που θα αναλάβουν.

1202. Αν η κοινωνία που θέλει να οικοδοµήσει η Αριστερά είναι πλήρως δηµοκρατική, από τώρα πρέπει να ασκεί τη δηµοκρατία σε όλα τα πεδία. Όπου είναι δυνατό, πρέπει να εντάσσεται η βάση στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων, πράγµα που σηµαίνει ότι πρέπει να ανοίγουν χώροι στη λαϊκή συµµετοχή, να εγκαταλείπεται η µέθοδος να κατεβαίνουν προκατασκευασµένα σχήµατα. Πρέπει να αγωνίζεται για «να εξαλειφθεί κάθε συγκεντρωτισµός που εκµηδενίζει την πρωτοβουλία των µαζών. Ο ρόλος της Αριστεράς είναι να προσανατολίζει και όχι να υποσκελίζει τις µάζες».

1203. Από την άλλη πλευρά, πρέπει να µάθει να ακούει. Να µιλά µε τον κόσµο, και µε όλες τις σκέψεις που συλλέγονται να µπορεί να διαγνώσει σωστά την ψυχική του κατάσταση, να συνθέτει εκείνο που µπορεί να ενοποιήσει και να γεννήσει δράση, πολεµώντας τον πεσιµισµό και την ηττοπάθεια που επίσης υπάρχουν. Να τείνει ευήκοον ους σε όλες τις λύσεις που κυοφορεί ο ίδιος ο λαός για να υπερασπιστεί ή να αγωνιστεί για τις διεκδικήσεις του.

1204. Μόνο τότε οι προσανατολισµοί που προτείνονται δεν θα εκλαµβάνονται ως ντιρεκτίβες που έρχονται απ’ έξω από το κίνηµα και θα οδηγήσουν στην οικοδόµηση µιας οργανωτικής διαδικασίας που µπορεί να φέρει, αν όχι ολόκληρο τον λαό, τουλάχιστον ένα σηµαντικό τµήµα του να προσχωρήσει στον αγώνα και, ξεκινώντας από εκεί, να µπορέσει να κερδίσει τα πιο καθυστερηµένα, τα πιο πεσιµιστικά τµήµατα. Όταν αυτά τα τελευταία νιώσουν ότι οι στόχοι για τους οποίους γίνεται ο αγώνας όχι µόνο είναι αναγκαίοι ,αλλά και είναι δυνατόν να επιτευχθούν -όπως έλεγε ο Τσε τότε θα ενωθούν στον αγώνα.

1205. Όταν, από την άλλη µεριά, ο λαός επαληθεύει ότι είναι οι δικές του ιδέες, είναι οι δικές του πρωτοβουλίες εκείνες που υλοποιούνται, θα αισθανθεί ότι είναι πρωταγωνιστής στα γεγονότα και η αγωνιστική του δυνατότητα θα αυξηθεί απέραντα.

Έπειτα από όσα είπαµε µέχρι εδώ, µπορούµε να αντιληφθούµε γιατί τα πολιτικά στελέχη της νέας εποχής δεν µπορούν να είναι στελέχη µε στρατιωτική νοοτροπία -σήµερα δεν πρόκειται για την καθοδήγηση ενός στρατού, πράγµα βέβαια που δεν σηµαίνει ότι σε κάποιες κρίσιµες συγκυρίες δεν µπορεί και δεν πρέπει να γίνει µια στροφή προς αυτή την κατεύθυνση-, ούτε επίσης λαϊκιστές δηµαγωγοί -γιατί δεν πρόκειται να καθοδηγήσουν ένα κοπάδι πρόβατα. Τα πολιτικά στελέχη θα πρέπει να είναι βασικά λαϊκοί παιδαγωγοί που µπορούν να κινητοποιήσουν όλη τη σοφία που υπάρχει στον λαό τόσο εκείνη που προέρχεται από τις πολιτιστικές και αγωνιστικές του παραδόσεις, όσο και εκείνη που αποκτάται στην καθηµερινή µάχη για την επιβίωση µέσω της σύντηξής της µε την καθολικότερη γνώση που µπορεί να συνεισφέρει η πολιτική οργάνωση. Πρέπει να υποκινεί τη δηµιουργική πρωτοβουλία, την αναζήτηση απαντήσεων.

1207. Δυστυχώς πολλά ηγετικά στελέχη σπούδασαν στη σχολή της καθοδήγησης των µαζών µέσω διαταγών και αυτό δεν είναι εύκολο να αλλάξει από τη µια µέρα στην άλλη. Γι’ αυτό δεν θέλω να δηµιουργήσω µια αίσθηση υπέρµετρης αισιοδοξίας. Το πρόβληµα της σωστής σχέσης µε τα κοινωνικά κινήµατα απέχει πολύ από την πλήρη λύση του.

1208. Συµφωνώ µε τον Αδόλφο Τζίλι ότι αν δεν υπάρχει µια σχέση ανάµεσα στην πολιτική οργάνωση και τα κοινωνικά κινήµατα «µε όρους συµµετοχής -και όχι υποταγής-, [ … ] οι κίνδυνοι ενσωµάτωσης, γραφειοκρατικοποίησης και συντηρητικοποίησης που ενεδρεύουν είναι πολύ µεγάλοι. Ο ελιτισµός στην πολιτική δεν είναι µια παραµόρφωση, αλλά µία από τις πιθανές συνεπαγωγές και συνέπειες όταν µειώνεται η συµµετοχή των πολιτών ή δεν βρίσκει τα κανάλια ή τα οχήµατα για να εκδηλωθεί».

1209. Αυτή η επανεκτίµηση των κοινωνικών κινηµάτων και η κατανόηση ότι η καθοδήγηση κερδίζεται και δεν επιβάλλεται, έχει οδηγήσει ορισµένα τµήµατα της Αριστεράς να αναζητήσουν νέες φόρµουλες για να διαµορφώσουν τα πολιτικά µέτωπα που δεν θα είναι µια απλή συµµαχία µεταξύ πολιτικών κοµµάτων, αλλά που µε τη σειρά τους θα δίνουν χώρο στην έκφραση των κοινωνικών κινηµάτων.

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

6. Προσαρμογή του λεξιλογίου στους νέους καιρούς

1210. Τα µέλη και τα µηνύµατα της σηµερινής Αριστεράς, της Αριστεράς της τηλεοπτικής εποχής, δεν µπορούν να είναι τα ίδια µε αυτά της δεκαετία; του 1960. Ούτε είναι αυτά της εποχής του Γουτεµβέργιου5-βρισκόµαστε στην εποχή της εικόνας και της τηλεσειράς. «Η κουλτούρα του βιβλίου, η κουλτούρα της γραµµένης λέξης –όπως λέει ο Ατίλιο Μπορόν είναι σήµερα η κουλτούρα µιας ελίτ, δεν είναι πια κουλτούρα των µαζών», Οι άνθρωποι σήµερα διαβάζουν πολύ λίγο ή δεν διαβάζουν, για να µπορέσουµε να επικοινωνήσουµε µε τον λαό πρέπει να κυριαρχήσουµε στο οπτικοακουστικό λεξιλόγιο. Και η Αριστερά αντιµετωπίζει τη µεγάλη πρόκληση να αναζητήσει το πώς θα το κάνει, όταν τα κυριότερα οπτικοακουστικά µέσα είναι απολύτως ελεγχόµενα από µεγάλες εθνικές και υπερεθνικές µονοπωλιακές επιχειρήσεις.

121Ι. Πολλές φορές χρειάζεται να ανταγωνιστεί µε τα µεγάλα κανάλια της τηλεόρασης και αυτό είναι προφανώς αδύνατο, όχι µόνο λόγω των οικονοµικών πόρων που θα απαιτούνταν γι’ αυτό, αλλά και γιατί, ακόµη και αν υπήρχαν οι πόροι αυτοί, όπως στην περίπτωση της Συνοµοσπονδίας Εργαζοµένων (CUT) της Βραζιλίας που είναι συνδεδεµένη µε το ΡΤ, οι οικονοµικοί όµιλοι που µονοπωλούν αυτά τα µέσα εµποδίζουν κάθε απόπειρα εισόδου της Αριστεράς σε αυτά. Η CUT θέλησε να αποκτήσει έναν δικό της χώρο και δεν της παρασχέθηκε.

1212. Όµως υπάρχουν άλλες µορφές εναλλακτικής επικοινωνίας στην υποήπειρό µας* που δεν έχουν αξιοποιηθεί αρκετά από την Αριστερά, όπως η δηµοτική ραδιοφωνία, οι τοπικές εφηµερίδες, η δηµοτική τηλεόραση και άλλα περισσότερο προσβάσιµα σε οποιαδήποτε οµάδα δουλεύει στον κοινοτικό χώρο: χρήση βιντεοκασετών για να γίνουν γνωστές, σε µικρές οµάδες ανθρώπων, εµπειρίες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον για να µπορέσουν να µάθουν και να διαµορφώσουν κριτική συνείδηση απέναντι στα µηνύµατα και τις πληροφορίες που µεταδίδουν οι µεγάλες πολυεθνικές της πληροφορίας.

12l3. Εδώ βρίσκεται ακόµη η πρόκληση να δηµιουργηθούν παιδαγωγικά βίντεο για την ανταλλαγή εµπειριών και τη γνωστοποίηση των άλλων λαϊκών εµπειριών.

1214. Σε αυτή την ανταλλαγή εµπειριών αρχίζουν να διαδραµατίζουν σηµαντικό ρόλο τα συνδεδεµένα σε δίκτυα µέσω δορυφόρων λαϊκά ραδιόφωνα που επιτρέπουν στους λαϊκούς ακτιβιστές να επικοινωνούν µεταξύ τους από τη µία χώρα στην άλλη και να συζητούν πάνω στις εµπειρίες τους.

1215. Όµως, εκτός από τη χρήση ενός λεξιλογίου, προσαρµοσµένου στη νέα τεχνολογική ανάπτυξη, είναι βασικό για την Αριστερά να αποµακρυνθεί από το παλιό στυλ να απευθύνονται οµοιόµορφα µηνύµατα σε ανθρώπους µε τόσο διαφοροποιηµένα ενδιαφέροντα. Δεν είναι δυνατόν να σκεφτόµαστε µε όρους άµορφων µαζών-αυτό που υπάρχει είναι άτοµα, άνδρες και γυναίκες, που βρίσκονται σε διαφορετικούς τόπους, κάνουν διαφορετικά πράγµατα και υπόκεινται σε διαφορετικές ιδεολογικές επιρροές. Το µήνυµα πρέπει να προσλαµβάνει ευέλικτες µορφές για να φτάσει σε κάθε συγκεκριµένο άνθρωπο. Πρέπει να µπορούµε να εξατοµικεύουµε µε το µήνυµα.

 


5. Ο εφευρέτης και δηµιουργός της τυπογραφίας στην Ευρώπη, γιατί οι πραγµατικοί εφευρέτες της τυπογραφίας ήταν οι Κινέζοι. Το χαρτί και η εκτύπωση ήταν δικές τους εφευρέσεις. «Το χαρτί εµφανίστηκε στην Κίνα χίλια χρόνια πριν από τη Δύση και η εκτύπωση πιθανόν να άρχισε στα τέλη του 70υ αιώνα» (Μ. Castells, La era de lα infοrmαtion, τόµος 1, ό.π., σ. 34).

* Τα τελευταία χρόνια στη Λατινική Αµερική έχουµε άνθηση των πρωτοβουλιών εναλλακτικής ενηµέρωσης όλων των µορφών που περιγράφει εδώ η Marta Harnecker. Σε πολλές χώρες λειτουργούν ήδη εκατοντάδες ραδιοφωνικοί σταθµοί και τηλεοπτικά κανάλια τοπικής εµβέλειας σε κοινοτικό επίπεδο, στις πόλεις και την ύπαιθρο. Επίσης, από το 2005 εκπέµπει σε όλη την Αµερική το κεντρικό τηλεοπτικό κανάλι Telesur (διαδικτυακή διεύθυνση: telesurtv.net), από το Καράκας της Βενεζουέλας, Σ.τ.Μ.

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

2. Η ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΣΑ
1. Επανένωση των αγωνιστών γύρω από κοινές αξίες και ένα συγκεκριµένο πρόγραµµα

1216. Αυτό που πρέπει να ενώνει τους αγωνιστές γύρω από την πολιτική οργάνωση πρέπει κυρίως να είναι η συναίνεση σε «κοινές πολιτιστικές αξίες», από τις οποίες πρέπει να απορρέουν «τα σχέδια και τα προγράµµατά της».

1217. Το πολιτικό πρόγραµµα πρέπει να είναι το κατεξοχήν ενωτικό και ενοποιητικό στοιχείο και είναι αυτό που πρέπει να δίνει συνοχή στην πολιτική δραστηριότητα. Η αποδοχή ή η µη αποδοχή του προγράµµατος πρέπει να είναι η διαχωριστική γραµµή ανάµεσα σε αυτούς που βρίσκονται µέσα στην οργάνωση και αυτούς που αποκλείονται από αυτήν, είτε πρόκειται για έναν πολιτικό φορέα της Αριστεράς ή ένα πολιτικό µέτωπο ευρύτερου χαρακτήρα. Μπορεί να υπάρχουν αποκλίσεις σε πολλά πράγµατα, όµως χρειάζεται να υπάρχει συναίνεση στα προγραµµατικά ζητήµατα.

1218. Γίνεται πολύς λόγος για την ενότητα της Αριστεράς. Χωρίς αµφιβολία αυτή είναι θεµελιώδους σηµασίας προωθητικός παράγοντας, αν πρόκειται για ενότητα αγώνα, αντίστασης, αλλαγής. Και όχι αν πρόκειται για απλή ενότητα αρκτικόλεξων της Αριστεράς, γιατί ανάµεσα σε αυτά τα αρκτικόλεξα µπορεί να υπάρχουν εκείνοι που έχουν φτάσει στην πεποίθηση ότι δεν υπάρχει άλλο από την προσαρµογή στο υπάρχον καθεστώς και αν είναι έτσι θα αφαιρούνταν δυνάµεις αντί να προστίθενται.

1219. Δεν πρέπει να ξεχνάµε ότι υπάρχουν αθροίσεις που προσθέτουν, αθροίσεις που αφαιρούν -αυτή είναι η περίπτωση που µόλις προαναφέραµε και αθροίσεις που πολλαπλασιάζουν. Το πιο διαυγές παράδειγµα αυτού του τελευταίου τύπου άθροισης δυνάµεων είναι το Φρέντε Άµπλιο της Ουρουγουάης, του οποίου οι αγωνιστές υπερβαίνουν κατά πολύ το σύνολο των µελών όλων των κοµµάτων που το αποτελούν. Αυτή η ενωτική έκφραση της Αριστεράς κατάφερε να συγκεντρώσει έναν µεγάλο αριθµό ανθρώπων που προηγουµένως δεν συµµετείχαν σε κανένα από τα κόµµατα τα οποία αποτελούν αυτή τη συµµαχία και που σήµερα δραστηριοποιούνται στις Επιτροπές Βάσης του Φρέντε Άµπλιο. Τα χωρίς κοµµατική ταυτότητα µέλη του Φρέντε Άµπλιο αποτελούν τα δύο τρίτα του Μετώπου και οι κοµµατικοί το υπόλοιπο ένα τρίτο.

2. Θεώρηση διαφόρων µορφών στράτευσης

Κρίση ένταξης και απήχηση της Αριστεράς

1220. Όπως είναι γνωστό σε όλους, κατά τα τελευταία χρόνια έχει δηµιουργηθεί µια αρκετά γενικευµένη κρίση ένταξης, όχι µόνο στα κόµµατα της Αριστεράς, αλλά και στα κοινωνικά κινήµατα και στις χριστιανικές κοινότητες βάσης, που δεν είναι άσχετη µε τις αλλαγές που έχουν συµβεί στον κόσµο. Ωστόσο, µαζί µε αυτή την κρίση στράτευσης, σε πολλές από τις χώρες µας έχει συµβεί παράλληλα αύξηση της επιρροής της Αριστεράς στην κοινωνία και αύξηση της απήχησης της Αριστεράς στα λαϊκά στρώµατα.

1221. Αυτό οδηγεί στη σκέψη ότι εκτός από τους παράγοντες που εκτέθηκαν προηγουµένως, που µπορεί να είναι οι αιτίες αυτής της κρίσης, είναι πολύ πιθανόν να συντελεί επίσης σε αυτήν το είδος των απαιτήσεων που τίθενται σε κάποιον για να µπορεί να συµµετάσχει σε µια οργανωµένη αγωνιστική πρακτική. Θα πρέπει να εξεταστεί αν η Αριστερά έχει µάθει να ανοίγει κανάλια στράτευσης για να µπορέσει να αποδώσει καρπούς αυτή η αυξανόµενη απήχηση της Αριστεράς στην κοινωνία, γιατί όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν την ίδια τάση για στράτευση ούτε αισθάνονται την κλίση να ενταχθούν µόνιµα. Αυτό κυµαίνεται και εξαρτάται πολύ από τις πολιτικές στιγµές που οι άνθρωποι βιώνουν. Το να µη δίνεται προσοχή σε αυτό και να απαιτείται µια οµοιόµορφη στράτευση σηµαίνει αυτοπεριορισµό και αποδυνάµωση της πολιτικής οργάνωσης.

Ένταξη σε ομάδες διαφερόντων.Μόνιµη και συγκυριακή στράτευση

1222. Υπάρχουν, για παράδειγµα, εκείνοι που είναι διατεθειµένοι να στρατευτούν σε έναν θεµατικό τοµέα: υγεία, εκπαίδευση, πολιτισµό και όχι σε έναν πυρήνα του χώρου εργασίας τους ή σε µια τοπική δοµή. Υπάρχουν άλλοι που νιώθουν την ανάγκη να αγωνιστούν µόνο σε συγκεκριµένες συγκυρίες (εκλογικές ή άλλες) και δεν είναι διατεθειµένοι να το κάνουν όλο τον χρόνο, αν και σε κοµβικές στιγµές του πολιτικού αγώνα πάντα µπορείς να υπολογίζεις σε αυτούς, ενώ στην καθηµερινή τους ζωή προωθούν το σχέδιο και τις αξίες της Αριστεράς. Η προσπάθεια ταξινόµησης της στράτευσης σε έναν µοναδικό κανόνα ίδιο για όλους, σε µια στράτευση είκοσι τέσσερις ώρες την ηµέρα και επτά µέρες την εβδοµάδα σηµαίνει να εξαιρείς όλο αυτό το µαχητικό δυναµικό.

1223. Πρέπει να δηµιουργήσουµε έναν τύπο οργάνωσης που να χωρά τους διαφορετικούς τύπους ένταξης, η οποία να επιδέχεται διάφορους βαθµούς συµµετοχής. Οι οργανικές δοµές πρέπει να πάψουν να είναι δύσκαµπτες και να γίνουν ευέλικτες για να βελτιστοποιηθεί αυτή η διαφοροποιηµένη αγωνιστική δέσµευση χωρίς να εγκαθιδρυθεί µια ιεραρχική αξία µεταξύ τους.

1224. Από την άλλη πλευρά, συµφωνώ µε τον Κλοδοµίρο Αλµέιντα ότι η αξία και η αποτελεσµατικότητα της πολιτικής δέσµευσης ενός ανθρώπου δεν πρέπει να µετριέται σε σχέση µε την τυπική ένταξή του σε µια οργανική δοµή αλλά µε τη συγκεκριµένη συµβολή του στην προώθηση και ανάπτυξη του σχεδίου και της πολιτικής γραµµής της οργάνωσης.

Προσαρµογή των οργανώσεων βάσης στο περιβάλλον όπου δραστηριοποιούνται

1225. Για να διευκολυνθεί αυτή η διαφοροποιηµένη ένταξη γίνεται αναγκαίο να προσαρµοστεί η δοµή και οι οργανώσεις βάσης στη φύση του περιβάλλοντος στο οποίο αναπτύσσεται η κοµµατική δραστηριότητα. Ο Κλοδοµίρο Αλµέιντα θεωρεί ότι ένα από τα πράγµατα όπου µπορεί να γίνει κριτική στη λενινιστική οργάνωση του κόµµατος είναι η οµοιοµορφία των οργανικών βαθµίδων χωρίς να λαµβάνεται υπόψη η διαφοροποίηση του κάθε κοινωνικού περιβάλλοντος. Τα κύτταρα ή πυρήνες δοµούνταν µε ακριβώς οµοιόµορφο τρόπο σε όλους τους χώρους, χωρίς να λαµβάνεται υπόψη η ιδιαιτερότητα του καθενός από αυτούς: ένα εργοστάσιο δεν είναι το ίδιο µε ένα λατιφούντιο ή µια πανεπιστηµιακή σχολή ή ένα τηλεοπτικό κανάλι.

Συνεργασία µε πολλούς ανένταχτους ανθρώπους

1226. Όµως η πολιτική οργάνωση δεν πρέπει να δουλεύει µόνο µε τους ανθρώπους που αποκτούν κοµµατική σύνδεση, πρέπει επίσης να συµπεριλάβει σε πολλά έργα και τους ανένταχτους. Ένας τρόπος να το κάνει αυτό είναι να ευνοεί τη δηµιουργία ή τη χρήση οργάνων έξω από τις εσωτερικές δοµές του κόµµατος που χρησιµεύουν στην πολιτική οργάνωση και της επιτρέπουν να εκµεταλλευτεί τις υπάρχουσες θεωρητικές ή τεχνικές  δυνατότητες: ερευνητικά κέντρα, κέντρα εκποµπών και προπαγάνδας κ.λπ.

1227. Στην ίδια επίσης κατεύθυνση της δουλειάς µε τους ανένταχτους θεωρώ ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα η πρωτοβουλία να συγκληθούν όλοι όσοι είναι διατεθειµένοι να συνεισφέρουν ιδέες -και ιδιαίτερα οι ειδικοί συζητώντας καθορισµένα θεµατικά ζητήµατα: αγροτικό ζήτηµα, πετρελαϊκό, κατοικία, εκπαίδευση, εξωτερικό χρέος. Εµπειρίες τέτοιου τύπου είχε η πρώην Causa R της Βενεζουέλας στην τελευταία προεκλογική εκστρατεία των προεδρικών εκλογών, αλλά και αυτές που είχε το FMLN από το 1993 στο Ελ Σαλβαδόρ και ο EZLN στο Μεξικό, ανάµεσα σε άλλες.

Μέλος της πολιτικής οργάνωσης και καθηµερινή ζωή

1228. Ο επαναστατικός αγώνας έχει την τάση να περιορίζει τους στόχους του σε ό,τι σχετίζεται µε την οικονοµία και το κράτος, όµως λίγα έχει κάνει για να συµπεριλάβει και τον αγώνα εναντίον της κουλτούρας και του πολιτισµού της αποξένωσης µέσα στην οποία ζει, ξεχνώντας ότι ακόµη και στον σοσιαλισµό «η νέα κοινωνία πρέπει να ανταγωνίζεται σκληρά µε το παρελθόν», γιατί «τα ελαττώµατα του παρελθόντος µεταφέρονται στο παρόν στην ατοµική συνείδηση» και συνεπώς «πρέπει να γίνεται συνεχής δουλειά για να ξεριζωθούν».

1229. «Και αυτός ο αγώνας έχει κύριο πεδίο του την καθηµερινή ζωή». Για πολύ καιρό υποτιµήθηκε η πολιτική αξία του καθηµερινού. Δεν εκλαµβανόταν η καθηµερινότητα ως ένας επίσης πολιτικός χώρος, µε την ευρεία έννοια της λέξης.

1230. «Η µεταµόρφωση του καθηµερινού µπορεί να αναδυθεί µόνο όταν το άτοµο αποσπά ή βρίσκει στο κοινωνικό πεδίο έναν χώρο και έναν χρόνο για την ατοµικότητά του6». Αυτή η θέση του Νικαραγουανού κοινωνιολόγου µού φαίνεται πολύ ενδιαφέρουσα γιατί αν δεν επιτευχθεί αυτό, ο αγωνιστής απανθρωποποιείται, χάνει την ευαισθησία του και αποστασιοποιείται ολοένα και περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους. Η καταπολέµηση του ατοµικισµού, έργο στο οποίο όλοι πρέπει να αποδυθούµε, δεν σηµαίνει άρνηση των ατοµικών αναγκών του καθενός ανθρώπου. «Τα ατοµικά συµφέροντα δεν είναι ανταγωνιστικά µε τα κοινωνικά προϋποτίθενται αµοιβαία»,

1231. Έτσι, θεωρώ ότι πρέπει να αλλάξει επίσης η λανθασµένη σχέση µεταξύ αγωνιστή και θυσίας. Για να είναι κάποιος αγωνιστής κατά τις προηγούµενες δεκαετίες έπρεπε να έχει πνεύµα µάρτυρα: το να υποφέρεις ήταν επαναστατικό, το να διασκεδάζεις φαινόταν ύποπτο7. Κατά κάποιον τρόπο ήταν η αντήχηση της κολεκτιβιστικής παρέκκλισης του υπαρκτού σοσιαλισµού: το µέλος ήταν ένα επιπλέον γρανάζι στην κοµµατική µηχανή. Τα ατοµικά του συµφέροντα δεν λαµβάνονταν υπόψη. Αυτό δεν σηµαίνει ότι υποτιµούµε την επαναστατική θέρµη, το αγωνιστικό πάθος, την αίσθηση του χρέους, της εξέγερσης, της ευθύνης, το πνεύµα της αυταπάρνησης που πρέπει να έχουν οι αγωνιστές και πολύ περισσότερο οι ηγέτες, όµως αυτοί πρέπει να συνδυάζουν όσο είναι δυνατόν την αγωνιστική τους δράση µε την ανάπτυξη µιας όσο το δυνατόν πληρέστερης ανθρώπινης ζωής. Και αν η πολιτική δράση τους εµποδίζει να έχουν µια περισσότερο ανθρώπινη ζωή, πρέπει να έχουν συνείδηση ότι αυτό µπορεί να τους οδηγήσει, όπως επισήµαινε ο Τσε, «σε ακραίους δογµατισµούς, σε ψυχρούς σχολαστικισµούς, σε αποµόνωση από τις µάζες».

1232. Συµφωνώ µε τον Έλιο Γκαγιάρδο ότι θα έπρεπε να ξεπεραστεί η κλασική πρακτική της Αριστεράς: «φονταµενταλιστική, σοβαρή, αυστηρή, πολλές φορές ηρωική, [ … ] όµως επίσης λίγο ελκυστική για τον πληθυσµό [ … ] και συχνά στείρα».


6. Emesto Guevara, ΕΙ socialismo Υ el hombre en Cuba, στο Ernesto Che Gueνara, escritos Υ discursos, τόµος 8, 2η έκδ., Αβάνα, Κούβα, εκδόσεις Ciencias SociaIes, 1985, σσ. 257-258.

7. Αυτό το χαρακτηριστικό των αγωνιστών αντανακλάται εξαιρετικά παραστατικά στη βιογραφία της Τίνα Μοντότι, συντρόφισσας του Μέγια για µια περίοδο (EIena Poniatowska, Τιnίsίma, Μεξικο, Era, 1992).

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

3. Εγκατάλειψη των αυταρχικών μεθόδων

Από τον γραφειοκρατικό συγκεντρωτισµό στον δηµοκρατικό συγκεντρωτισµό

(Δεν υπάρχει λοιπόν πολιτική αποτελεσµατικότητα χωρίς ενοποιηµένη διεύθυνση που να καθορίζει τις δράσεις προς υλοποίηση στις διάφορες στιγµές του αγώνα.)

.1233. Τα κόµµατα της Αριστεράς υπήρξαν για πολύ καιρό πολύ αυταρχικά. Η πρακτική τους συνήθως δεν ήταν ο δηµοκρατικός συγκεντρωτισµός αλλά ο γραφειοκρατικός συγκεντρωτισµός που ήταν πολύ επηρεασµένος από τις εµπειρίες του υπαρκτού σοσιαλισµού. Δεν εφάρµοζαν µια γενική γραµµή δράσης που την είχαν συζητήσει προηγουµένως όλα τα µέλη και είχε συµφωνήσει η πλειοψηφία, αλλά µια γραµµή δράσης που είχε αποφασίσει η κοµµατική ηγεσία χωρίς τη γνώση και τη γνώµη των µελών, τα οποία περιορίζονταν να υπακούουν σε εντολές που ποτέ δεν είχαν συζητήσει και πολλές φορές δεν καταλάβαιναν.

1234. Όµως ο αγώνας κατά αυτής της παρέκκλισης του γραφειοκρατικού συγκεντρωτισµού δεν πρέπει να οδηγήσει σε παρεκκλίσεις υπερδηµοκρατικισµού, όπου θα ξοδεύεται περισσότερος χρόνος στη συζήτηση παρά στη δράση, γιατί θα κατατριβόµαστε σε συζητήσεις ακόµη και για τα µη αναγκαία, που πολλές φορές δυσκολεύουν κάθε συγκεκριµένη δράση.

1235. Κριτικάροντας τη γραφειοκρατική παρέκκλιση του συγκεντρωτισµού, καταλήγουµε τον τελευταίο καιρό να απορρίπτουµε κάθε είδους συγκεντρωτισµό. Αυτό αντανακλάται, για παράδειγµα, στο ακόλουθο κείµενο του Immanuel Wallerstein: «Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν οι αντισυστηµικές δυνάµεις [ … ] είναι να συγκεντρωθούν στην επέκταση των πραγµατικών κοινωνικών οµάδων κάθε είδους σε κάθε επίπεδο της κοινότητας και την οµαδοποίησή τους σε υψηλότερο επίπεδο, µε µη ενοποιηµένη µορφή. Το θεµελιώδες λάθος των αντισυστηµικών δυνάµεων κατά την προηγούµενη περίοδο ήταν η πίστη ότι όσο πιο ενοποιηµένη ήταν η δοµή, τόσο περισσότερο αποτελεσµατική ήταν. [ … ] Ο δηµοκρατικός συγκεντρωτισµός είναι ακριβώς το αντίθετο αυτού που λείπει. Η βάση της αλληλεγγύης πρέπει να είναι πιο λεπτή, πιο ευέλικτη και πιο οργανική. Η οικογένεια των αντισυστηµικών δυνάµεων πρέπει να κινηθεί µε πολλές ταχύτητα; σε µια σταθερή αναδιαµόρφωση των τακτικών προτεραιοτήτων της.

1236. »Μια συνδεδεµένη και όχι ενοποιηµένη οικογένεια αυτού του είδους µπορεί να είναι δυνατή µόνο αν κάθε µία οµάδα που την αποτελεί είναι καθαυτήν µια περίπλοκη και εσωτερικά δηµοκρατική δοµή. Και αυτό […..] είναι δυνατό µόνο αν στο συλλογικό επίπεδο αναγνωρίσουµε ότι δεν υπάρχουν στρατηγικές προτεραιότητες στον αγώνα. [ … ] Η µάχη για την αλλαγή µπορεί να επιτευχθεί µόνο σε πολλά µέτωπα ταυτόχρονα».

1237. Συµφωνώ µε τον Wallerstein στο ότι η µάχη πρέπει να δοθεί σε πολλά µέτωπα, σε αυτό µε το οποίο δεν συµφωνώ είναι στο ότι δεν είναι αναγκαίο οι παρόµοιες στρατηγικές του κάθε τµήµατος να συναρθρωθούν σε µια µοναδική στρατηγική τις πιο κρίσιµες στιγµές του αγώνα. Αυτή τη συνάρθρωση φοβάται ο αντίπαλος γιατί γνωρίζει ότι εκεί βρίσκεται η δύναµη του κινήµατος κατά της παγκοσµιοποίησης. Ο Wallerstein, αµφισβητώντας τον δηµοκρατικό συγκεντρωτισµό σε αυτές τις παραγράφους, αµφισβητεί ταυτόχρονα την αναγκαιότητα ενοποίησης των αντισυστηµικών δυνάµεων.

1238. Προσωπικά, δεν βλέπω πώς µπορεί να εννοηθεί µια πετυχηµένη πολιτική δράση, αν δεν επιτευχθεί µια ενοποιητική δράση και γι’ αυτό δεν πιστεύω να υπάρχει άλλη µέθοδος από τον δηµοκρατικό συγκεντρωτισµό, εκτός αν αποφασιστεί λειτουργία µε συναίνεση, µέθοδος φαινοµενικά δηµοκρατικότερη γιατί αναζητά την οµοφωνία, που όµως στην πράξη είναι πολύ πιο αντιδηµοκρατική γιατί παρέχει δικαίωµα βέτο στη µειοψηφία: σε ακραίο σηµείο, ένας µόνο άνθρωπος µπορεί να εµποδίσει την υλοποίηση συµφωνιών που έχουν τη στήριξη της συντριπτικής πλειοψηφίας. Η πιο εµβληµατική περίπτωση είναι αυτή των ΗΠΑ στο συµβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.

1239. Από την άλλη πλευρά, η περιπλοκότητα των προβληµάτων, η ευρύτητα της οργάνωσης και οι χρόνοι της πολιτικής -που επιβάλλουν τη λήψη γρήγορων αποφάσεων σε συγκεκριµένες συγκυρίεςκάνουν σχεδόν αδύνατη τη χρήση του συναινετικού τρόπου σε πολλές περιπτώσεις, ακόµη και αν αποκλειστεί η χειραγωγητική του χρήση.

1240. Δεν υπάρχει λοιπόν πολιτική αποτελεσµατικότητα χωρίς ενοποιηµένη διεύθυνση που να καθορίζει τις δράσεις προς υλοποίηση στις διάφορες στιγµές του αγώνα. Αυτή η ενιαία κατεύθυνση γίνεται δυνατή γιατί αντανακλά µια γενική γραµµή δράσης που έχει συζητηθεί από όλα τα µέλη και έχει συµφωνηθεί από την πλειοψηφία. Εκείνοι των οποίων οι θέσεις έχουν µείνει µειοψηφικές πρέπει να υλοποιήσουν τη δράση της γραµµής που πλειοψηφεί, αναπτύσσοντας µαζί µε τα υπόλοιπα µέλη τις δράσεις που απορρέουν από αυτήν.

1241. Τώρα λοιπόν, για να υλοποιηθεί αυτή η γενική γραµµή, είναι αναγκαίο να καθοριστούν οι συγκεκριµένες δράσεις που πρέπει να πραγµατοποιήσουν τα µέλη. Για να επιτευχθεί αυτός ο καθορισµός είναι απαραίτητο να γίνει µια πλατιά συζήτηση όπου όλοι θα πουν τη γνώµη τους και στην οποία τελικά θα παρθούν αποφάσεις που όλοι θα πρέπει να διεκπεραιώσουν. Για να επιτευχθεί συντονισµένη δράση, οι κατώτερες οργανώσεις πρέπει να πάρουν υπόψη στις αποφάσεις τους τις υποδείξεις που θα κάνουν οι ανώτερες οργανώσεις. Ένας πολιτικός φορέας, που προσπαθεί σοβαρά να αγωνιστεί για την κοινωνική αλλαγή, δεν µπορεί να διαθέτει την πολυτέλεια να έχει στους κόλπους του απείθαρχα στοιχεία που να διασπούν την ενότητα δράσης, χωρίς την οποία δεν µπορεί να υπάρξει αποτελεσµατική δράση.

1242. Αυτός ο συνδυασµός ενιαίας κεντρικής διεύθυνσης και δηµοκρατικής συζήτησης στα διάφορα επίπεδα της οργάνωσης είναι αυτό που ονοµάζεται δηµοκρατικός συγκεvτρωτισµός. Πρόκειται για έναν διαλεκτικό συνδυασµό: σε περίπλοκες πολιτικές περιόδους επαναστατικής ανόδου ή πολέµου πρέπει να δίνεται έµφαση στον συγκεντρωτικό πόλο. Σε περιόδους ηρεµίας, όπου ο ρυθµός των γεγονότων είναι πιο αργός, η έµφαση δίνεται στον δηµοκρατικό πόλο.

1243. Ένας σωστός συνδυασµός συγκεντρωτισµού και δηµοκρατίας πρέπει να προωθεί την πρωτοβουλία των στελεχών και όλων των αγωνιστών. Μόνο η δηµιουργική δράση σε όλα τα επίπεδα του κόµµατος µπορεί να διασφαλίσει τη νίκη στην πάλη των τάξεων. Στην πράξη, αυτή η πρωτοβουλία εκδηλώνεται στην έννοια της ευθύνης, στην τάξη στη δουλειά, στη γενναιότητα και ικανότητα επίλυσης προβληµάτων, έκφρασης γνώµης, κριτικής ελαττωµάτων, καθώς και στην άσκηση ελέγχου, µε συντροφική ειλικρίνεια, προς τις ανώτερες οργανώσεις.

1244. Αν δεν συµβαίνει αυτό, το κόµµα ως οργανισµός θα έπαυε να έχει έννοια, επειδή δεν θα εκπλήρωνε την αρχή της εσωτερικής δηµοκρατίας. Η ανεπαρκής δηµοκρατική ζωή εµποδίζει την ανάπτυξη όλης της δηµιουργικής πρωτοβουλίας των αγωνιστών, µε τη συνακόλουθη πτώση της πολιτικής του αποδοτικότητας.

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

Πλειοψηφίες και µειοψηφίες

1245. Ο δηµοκρατικός συγκεντρωτισµός  συνεπάγεται, ταυτόχρονα µε την υποταγή της µειοψηφίας στην πλειοψηφία, τον σεβασµό της πλειοψηφίας απέναντι στη µειοψηφία.

1246. Η µειοψηφία δεν πρέπει να συνθλίβεται ούτε να περιθωριοποιείται, οφείλει να είναι σεβαστή. Επίσης δεν σηµαίνει συνολική υποταγή της µειοψηφίας στην πλειοψηφία. Η πρώτη πρέπει να υποτάσσεται στο έργο που προωθεί η δεύτερη σε κάθε συγκεκριµένη πολιτική συγκυρία, όµως δεν πρέπει να απαρνιέται τις πολιτικές, θεωρητικές, ιδεολογικές της θέσεις. Αντιθέτως, έχει το χρέος να συνεχίσει να τις υπερασπίζεται µέχρι να πείσει ή να πειστεί.

1247. Και γιατί η µειοψηφία πρέπει να συνεχίσει να υπερασπίζει τις θέσεις της και να µην ενδίδει µπροστά στις πλειοψηφούσες θέσεις; Γιατί η µειοψηφία µπορεί να έχει δίκιο, γιατί η ανάλυσή της για την πραγµατικότητα µπορεί να είναι πιο κοντά στα γεγονότα, γιατί µπορεί να κατάφερε να ανακαλύψει τα πραγµατικά κίνητρα συγκεκριµένων κοινωνικών υποκειµένων. Γι’ αυτό όσοι βρίσκονται στη θέση της µειοψηφίας µία συγκεκριµένη στιγµή όχι µόνο έχουν το δικαίωµα αλλά και την υποχρέωση να διατηρούν τις θέσεις τους και να αγωνίζονται για να κατακτήσουν την πλειονότητα των αγωνιστών υπέρ των θέσεών τους, µέσω του εσωτερικού διαλόγου.

1248. Από την άλλη πλευρά, «αν η πλειοψηφία είναι πεισµένη ότι οι θέσεις της είναι σωστές, δεν έχει τίποτε να φοβάται από την ιδεολογική πάλη. Αντιθέτως, πρέπει να ευνοεί την ανάπτυξή της, βέβαιη ότι θα κατορθώσει να πείσει τη µειοψηφούσα οµάδα.

1249. »Οταν η πλειοψηφία φοβάται µια αντιπαράθεση [θέσεων] είναι γιατί νιώθει αδύναµη, γιατί αισθάνεται ότι αποτελεί απλώς τυπική πλειοψηφία και δεν αντιπροσωπεύει την πραγµατική πλειοψηφία των µελών της οργάνωσης.

1250. »Δεν είναι αυτή η περίπτωση κάποιων επαναστατικών κοµµάτων της Λατινικής Αµερικής; Πόσες διασπάσεις θα µπορούσαν να έχουν αποφευχθεί αν υπήρχε σεβασµός στην έκφραση των µειοψηφιών; Αντί να γίνεται αυτό, έχει χρησιµοποιηθεί όλο το βάρος του γραφειοκρατικού µηχανισµού για να συντριβούν, χωρίς να τους αφήνουν παρά µία µόνο λύση: τη διάσπαση. Και ύστερα κατηγορούν αυτές τις οµάδες ως διασπαστικές. Μήπως οι πραγµατικοί διασπαστές είναι εκείνοι που προκαλούν την απόσχιση, εκείνοι που υποχρεώνουν τις µειοψηφούσες οµάδες να καταφεύγουν σε αυτή τη µόνη λύση για να µπορέσουν να ανταποκριθούν στην υποχρέωσή τους να αγωνιστούν [ … ] κατά των θέσεων που εκτιµούσαν ότι είναι λανθασµένες;».

1251. Μέχρι εδώ έχουµε αναλύσει το πρόβληµα των µειοψηφιών και των πλειοψηφιών µέσα στην πολιτική οργάνωση. Θα δούµε τώρα τι µπορεί να συµβεί σε µια µαζική οργάνωση. Σε αυτήν µπορεί να λάβει χώρα «µια δυσαρµονία ή αναντιστοιχία µεταξύ εκπροσώπων και εκπροσωπούµενων» και µε αυτόν τον τρόπο, παρόλο που µια οµάδα µπορεί να αποτελεί µειοψηφία, είναι δυνατόν να εκπροσωπεί τα συµφέροντα της πραγµατικής πλειοψηφίας των ανθρώπων που συµµετέχουν σε αυτή την οργάνωση.

1252. Αυτή η αναντιστοιχία µπορεί να οφείλεται σε διάφορους λόγους, όπως: στην οργανική ανεπάρκεια της οµάδας που αντιπροσωπεύει την πραγµατική πλειοψηφία να πετύχει καλύτερη εκπροσώπηση στη µαζική οργάνωση· στους γραφειοκρατικούς χειρισµούς της τυπικής πλειοψηφίας για να καταφέρει να διατηρήσει τις καθοδηγητικές θέσεις· στη γρήγορη αλλαγή της συνείδησης των µαζών χάρη στην ίδια την επαναστατική διαδικασία εκείνοι που µέχρι πριν από λίγες µόνο µέρες αντιπροσώπευαν πραγµατικά την πλειοψηφία, αποτελούν τώρα πλέον απλώς µια τυπική πλειοψηφία, γιατί η επαναστατική κατάσταση έκανε τις µάζες να δουν ότι η µειοψηφούσα οµάδα είχε δίκιο.

1253. Η σωστή µέθοδος για να λυθεί αυτή η αντίφαση εξαρτάται από το ποια είναι η αιτία αυτής της δυσαρµονίας.

1254. «Ως σύνθεση, µπορούµε να συµπεράνουµε ότι το πρόβληµα των πλειοψηφιών και των µειοψηφιών ξεπερνά οποιαδήποτε ποιοτική ανάλυσή του. Κάθε µία από αυτές τις κατηγορίες έχει σχετικό χαρακτήρα. Πολλές φορές οι πλειοψηφίες µέσα στις οργανώσεις µπορεί να είναι απλώς τυπικές πλειοψηφίες. Αυτό που πραγµατικά έχει σηµασία είναι να γνωρίζουµε τι αντιπροσωπεύουν αυτές οι πλειοψηφίες και αυτές οι µειοψηφίες σε σχέση µε τα συµφέροντα της πραγµατικής πλειοψηφίας».

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

Δηµιουργία χώρων διαλόγου

1255. Για να έχει µια οργάνωση δηµοκρατική εσωτερική ζωή είναι βασικό να δηµιουργεί χώρους για τον διάλογο, την οικοδόµηση θέσεων, τον αµοιβαίο εµπλουτισµό µέσω των ανταλλαγών γνώµης. Γι’ αυτό είναι βασικό να αποφεύγονται κυρώσεις στους διαφωνούντες.

1256. Μέχρι τώρα, εκτός από σπάνιες εξαιρέσεις, έχουν προτιµηθεί τα κύτταρα ή πυρήνες ως οργανωτικός  χώρος όπου πραγµατοποιείται η δηµοκρατική ζωή του κόµµατος. Ωστόσο, είναι προφανές ότι για την εµβάθυνση ορισµένων συζητήσεων, ιδιαίτερα εκείνων που σχετίζονται µε την οικοδόµηση της γενικής πολιτικής γραµµής του κόµµατός   και τις γραµµές ανά τοµέα, αυτός είναι ένας πολύ περιορισµένος χώρος. Φαίνεται να συµβάλλουν πολύ περισσότερο στον εµπλουτισµό του προβληµατισµού οι ευρύτερες συγκεντρώσεις όπου µπορεί να επιτευχθεί η συµβολή σηµαντικών εισηγητών που θα συζητήσουν σε βάθος τις διαφορές τους, πράγµα που θα βοηθήσει τους υπόλοιπους συµµετέχοντες να διαµορφώσουν τη δική τους κρίση. Αυτή είναι µια µορφή οικοδόµησης σκέψης.

1257. Πώς µπορούµε να σκεφτούµε, για παράδειγµα, ότι η συζήτηση γύρω από την οικονοµική κατάσταση της χώρας και τη γραµµή που θα ακολουθηθεί σε αυτό το θέµα µπορεί να διεξαχθεί σε πυρήνες εργασιακών χώρων ή σε τοπικές οργανώσεις; Μήπως η σκέψη δεν οικοδοµείται µέσω του διαλόγου; Τι διάλογος  µπορεί να γίνει γύρω από τέτοιου εύρους θέµατα µέσα σε µια οµάδα δέκα, είκοσι ή τριάντα ανθρώπων που δεν γνωρίζουν σε βάθος το θέµα; Δεν θα ήταν πιο λογικό να συγκεντρωθούν οι κυριότεροι τεχνικοί του κόµµατός   για να συζητήσουν πάνω σε αυτό το πρόβληµα και τα µέλη να γνωρίσουν µε τη βοήθειά τους τις διάφορες θέσεις ώστε να µπορέσουν ύστερα να αποφασίσουν;

1258. Η αναζήτηση λοιπόν των πιο κατάλληλων µηχανισµών για να κινηθεί ένας δηµοκρατικός  διάλογος µέσα στην πολιτική οργάνωση είναι µία από τις προκλήσεις που έχει να αντιµετωπίσει η Αριστερά.

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

Ρεύµατα γνώµης ναι, φράξιες όχι

1259. Σκέφτοµαι ότι είναι φυσικό µέσα στην ίδια την πολιτική οργάνωση να αναδύονται διάφορα ρεύµατα γνώµης, που εκ των πραγµάτων δεν εκφράζουν παρά τις διάφορες πολιτικές  ευαισθησίες των µελών. Από την άλλη πλευρά, πιστεύω ότι η οµαδοποίηση των µελών γύρω από συγκεκριµένες θέσεις µπορεί να συµβάλει στην εµβάθυνση της σκέψης της οργάνωσης. Αυτό που πρέπει να αποφευχθεί είναι αυτά τα ρεύµατα γνώµης να µετατραπούν σε στεγανές οµαδοποιήσεις, σε φράξιες, δηλαδή σε πραγµατικά κόµµατα µέσα στο κόµµα. Και οι θεωρητικές  συζητήσεις να γίνουν το πρόσχηµα για να επιβληθούν συσχετισµοί δύναµης που σε τίποτε να µη σχετίζονται µε τις θέσεις που συζητιούνται. Το πρώτο µπορεί να επιτευχθεί µέσω ενός εσωτερικού κανονισµού που να αναγνωρίζει τη νοµιµότητα των τάσεων γνώµης και να επιβάλλει κυρώσεις για την ύπαρξη τάσεων8.

1260. Από την άλλη πλευρά, αν το ζητούµενο είναι να δηµοκρατικοποιηθεί ο διάλογος, το λογικό θα ήταν να µην υπάρχουν µόνιµες οµαδοποιήσεις ή, τουλάχιστον σε κάποια θέµατα και ιδιαίτερα σε καινούρια θέµατα, οι άνθρωποι να µπορούν να επαναοµαδοποιούνται κατά διαφορετικό τρόπο. Να µην µπορούν πάντα, για παράδειγµα, να συµπίπτουν στην ίδια οµαδοποίηση οι άνθρωποι που έχουν µία συγκεκριµένη θέση ως προς τον ρόλο του κράτου; στην οικονοµία, µε αυτούς που έχουν µία συγκεκριµένη θέση ως προς τον τρόπο µε τον οποίο το κόµµα πρέπει να ενθαρρύνει την πολιτική συµµετοχή των γυναικών.


8 Το Κόµµα Εργαζοµένων (ΡΤ) έχει έναν εσωτερικό κανονισµό αυτού του τύπου. Μου φαίνεται ενδιαφέρουσα η προσπάθεια που έχει πραγµατοποιήσει αυτό το κόµµα σε σχέση µε τις συναντήσεις του σε τοπικό επίπεδο, σε εθνικό επίπεδο και µε το Συνέδριό του, κατευθύνοντας κάθε τάση στην επεξεργασία ενός σχεδίου θέσεων. Έφτασαν να επεξεργαστούν περισσότερα από µια δωδεκάδα διαφορετικά σχέδια θέσεων που εκδόθηκαν από το κόµµα και µοιράστηκαν στα µέλη. Προφανώς αυτό αποτελεί δηµοκρατική πρόοδο στην εσωτερική ζωή του κόµµατος. Ωστόσο υπάρχουν δύο ζητήµατα που εξασθενίζουν την επιτυχία αυτής της απόπειρας:

Κατά πρώτο λόγο, αυτό που διακυβεύεται στις συζητήσεις δεν είναι πάντα πολιτικές θέσεις αλλά εσωτερικοί συσχετισµοί δύναµης µέσα στο ΡΤ, και αυτό µειώνει την αξία του διαλόγου, αφού αυτός µπορεί να είναι καρποφόρος αν υπάρχει διάθεση να ενσωµατωθούν στην ίδια τη σκέψη τα στοιχεία αλήθειας που περικλείουν οι άλλες θέσεις. Κατά δεύτερο λόγο, οι θέσεις έχουν γίνει υπερβολικά εκτεταµένες και δύσκολα προσβάσιµες για τους λαϊκούς ανθρώπους που έχουν ελάχιστη εξοικείωση µε το διάβασµα και έτσι η συζήτηση γίνεται πολύ ελιτίστικη.


1261. Σχετικά µε αυτό το θέµα, µου φαίνεται ότι στο Πόρτο Αλέγκρε τη δεκαετία του 1990 έλαβε χώρα µια παραδειγµατική δηµοκρατική πρακτική. Στη δηµαρχία της πόλης -που την κέρδισε τρεις συνεχόµενες φορές το Κόµµα των Εργαζοµένων (ΡΤ)-οι διαφορετικές τάσεις9 του ΡΤ εναλλάσσονταν στη θέση του δηµάρχου10 και αυτοί οι δήµαρχοι σχηµάτιζαν τις διοικητικές οµάδες τους για τη διοίκηση των δήµων µε αντιπροσώπους των διαφόρων τάσεων.

1262. Αυτό είναι δυνατόν µόνο αν ξεκινάµε από την προϋπόθεση ότι οι θέσεις του ρεύµατος στο οποίο ανήκει κάποιος «θα πρέπει να συµπληρώνονται µε τη διαλεκτική της συζήτησης και της αντιπαράθεσης µε τις άλλες. Αν ξεκινάµε από την παλιά παραδοσιακή θέση ότι ο ένας είναι ο εκπρόσωπος του προλεταριάτου και οι υπόλοιποι είναι εχθροί», η λειτουργία αναγκαστικά θα είναι διαφορετική: αυτοί οι υπόλοιποι θα πρέπει να «εξουδετερωθούν ή να συνθλιβούν».

1263. Αυτό το αποτέλεσµα επιτυγχάνεται µόνο αν ξεκινάµε από τη θέση ότι κάποιος δεν είναι κάτοχος όλης της αλήθειας, ότι και ο άλλος µπορεί να κατέχει ένα τµήµα της αλήθειας και ότι συνεπώς οι θέσεις του είναι θεµιτές. Αν ο διάλογος και η αντιπαράθεση δεν οδηγούν σε κατανόηση και συναίνεση, οι διαφορές πρέπει να λύνονται µέσω ψηφοφορίας. Για να προχωρήσει αυτό, προϋποτίθεται ότι όλα τα µέρη θα αποδεχτούν τα αποτελέσµατα της κάλπης. «Αυτό είναι το θεµέλιο -υποστηρίζει ο Τάρσο Χένρο-της πολιτικής κουλτούρας ενός σύγχρονου σοσιαλιστικού κόµµατος, ενός επαναστατικού κόµµατος µη αυταρχικού, που δεν προσπαθεί να επιβάλει γραφειοκρατικά στην κοινωνία, ούτε σε αυτό το ίδιο, το πρόγραµµά του. [ … ] Αυτό είναι το αντίθετο από εκείνο που κάνουν κάποιες τάσεις που, προσπαθώντας να συντρίψουν τις άλλες, δεν τους δίνουν ευκαιρίες, δεν επιτρέπουν «να ξεπροβάλουν δένδρα γύρω από ευκάλυπτους».

1264. Έτσι λοιπόν, το να είναι κάποιος ανοιχτός, να σέβεται και να είναι ευέλικτος στην αντιπαράθεση θέσεων, δεν σηµαίνει µε κανέναν τρόπο την απάρνηση του αγώνα για την επικράτηση των δικών του ιδεών αν βρεθεί στη µειοψηφία. Αν ύστερα από τον εσωτερικό διάλογο κάποιος εξακολουθεί να είναι πεισµένος ότι αυτές είναι οι σωστές, πρέπει να συνεχίσει να τις υπερασπίζεται µε τη µόνη προϋπόθεση ότι η υπεράσπιση αυτή σέβεται την ενότητα δράσης του κόµµατος γύρω από τις θέσεις που πλειοψήφισαν.

1265. Και, µιλώντας για διάλογο, θεωρώ σηµαντικό να έχουµε υπόψη ότι σήµερα είναι σχεδόν αδύνατο µια εσωτερική αντιπαράθεση να πάψει να είναι ταυτόχρονα δηµόσια και, συνεπώς, η Αριστερά πρέπει να µάθει να συζητά λαµβάνοντας υπόψη αυτή την πραγµατικότητα.


9Το Κόµµα των Εργαζοµένων της Βραζιλία; αποδέχεται την ύπαρξη ρευµάτων γνώµης ή «τάσεων» και δεν επιτρέπει τις φράξιες αν και στην πράξη, µερικές φορές, αυτές οι τάσεις λειτουργούν σχεδόν ως φράξιες.

10 9Όταν ήταν δήµαρχος ο Ολίβιο Ντούτρα, αντιδήµαρχοι; ήταν ο Τάρσο Χένρο, µέλος µιας άλλης τάσης. Όταν ο Τάρσο ανέλαβε χρέη δηµάρχου, αντιδήµαρχος έγινε ο Ραούλ Ποντ, ηγέτης µιας άλλης τάσης. Τέλος επί δηµαρχίας Ποντ, αντιδήµαρχος ήταν ο Φορτουνάτι που ανήκε σε διαφορετική τάση.


9Οικοδόµηση µιας καθοδήγησης που να σέβεται την εσωτερική σύνθεση του κόµµατος.

(Από την άλλη πλευρά, µου φαίνεται πολύ χρήσιµη η άµεση συµµετοχή των µελών στη λήψη των σηµαντικότερων αποφάσεων µέσω σφυγµοµετρήσεων ή εσωτερικών δηµοψηφισµάτων)

1266. Η νέα κουλτούρα της Αριστεράς πρέπει να αντανακλάται επίσης σε έναν διαφορετικό τρόπο συγκρότησης της καθοδήγησης της πολιτικής οργάνωσης. Για πολύ καιρό υπήρχε η σκέψη ότι αν ένα συγκεκριµένο ρεύµα ή τµήµα του κόµµατος κέρδιζε την πλειοψηφία στις εσωτερικές εκλογές, τα στελέχη αυτού του ρεύµατος θα έπρεπε να καταλάβουν όλες τις καθοδηγητικές θέσεις. Κατά κάποιον τρόπο επικρατούσε τότε η αντίληψη ότι η λειτουργία διευκολυνόταν αν υπήρχε µια καθοδήγηση όσο το δυνατόν περισσότερο οµοιογενή. Σήµερα τείνει να επικρατήσει ένα διαφορετικό κριτήριο: µια καθοδήγηση που αντανακλά καλύτερα τον εσωτερικό συσχετισµό δυνάµεων φαίνεται ότι είναι καταλληλότερη γιατί αυτό βοηθά να αισθάνονται τα µέλη περισσότερο ενταγµένα στο έργο. Όµως αυτό το κριτήριο µπορεί να είναι αποτελεσµατικό µόνο αν το κόµµα έχει ήδη καταφέρει να αποκτήσει αυτή τη νέα δηµοκρατική κουλτούρα, γιατί αν δεν είναι έτσι, δηµιουργείται αταξία και σύγχυση και το κόµµα δεν µπορεί να λειτουργήσει.

1267. Ο Ραούλ Ποντ είναι πεισµένος ότι ο σεβασµός της αναλογικότητας των τάσεων στην καθοδήγηση του ΡΤ στο Πόρτο Αλέγκρε ήταν το κλειδί για την οικοδόµηση ενός συνεκτικού κόµµατος.

1268. Ένας πραγµατικός εκδηµοκρατισµός της πολιτικής οργάνωσης απαιτεί αποτελεσµατικότερη συµµετοχή των µελών στην εκλογή των καθοδηγητικών οργάνων: Σε αυτά θα πρέπει να εκλέγονται κάποιοι περισσότερο σε σχέση µε τις ιδεολογικές και πολιτικές τους θέσεις, παρά µε βάση το προσωπικό τους βιογραφικό. Εξού και η σηµασία να γίνονται γνωστές αυτές οι διαφορετικές θέσεις στα µέλη µέσα από εσωτερικές δηµοσιεύσεις11. Επίσης είναι πολύ σηµαντικό να υπάρχει µέριµνα για τη δηµοκρατικότερη ανάδειξη των υποψηφιοτήτων και ένας τρόπος εκλογής που να διασφαλίζει τη µυστικότητα της ψηφοφορίας.

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

Εσωτερικές συµβουλευτικές διαδικασίες ή δηµοψηφίσµατα

1269. Από την άλλη πλευρά, µου φαίνεται πολύ χρήσιµη η άµεση συµµετοχή των µελών στη λήψη των σηµαντικότερων αποφάσεων µέσω σφυγµοµετρήσεων ή εσωτερικών δηµοψηφισµάτων. Και υπογραµµίζουµε το «σηµαντικότερες αποφάσεις», αφού δεν έχει έννοια και θα ήταν εντελώς αντιλειτουργικό να ζητείται η συµβουλή των µελών για αποφάσεις που πρέπει να ληφθούν στην καθηµερινή πολιτική διαχείριση. Αυτή η άµεση προσφυγή στη βάση είναι ένας αρκετά αποτελεσµατικός τρόπος εκδηµοκρατισµού των κοµµατικών αποφάσεων.


11. Ο Λένιν υποστήριζε σε αυτό το έργο: «όλα τα µέλη του κόµµατος [πρέπει να έχουν] µια ξεκάθαρη ιδέα για τις τακτικές  διαφορές [ … ] έτσι ώστε, µε πλήρη γνώση της υπόθεσης και αφού ζυγίσουν καλά τα επιχειρήµατα και των δύο πλευρών, να επιλέξουν µε συνειδητό τρόπο και όχι πρόχειρα αντιπροσώπους στο συνέδριο» (Υ. Lenin, «La Duma del Estado Υ la tactica sοcίaΙdemόcrata», στο Obras completas, τόµο 10, Μπουένος Άιρες, Cartago, 1969, σ. 105).


Λαϊκές συµβουλευτικές διαδικασίες που διενεργεί η πολιτική οργάνωση

(Λαϊκή δηµοσκόπηση – έγινε π.χ. στη Βενεζουέλλα,  τοποθετώντας κάλπες στους κεντρικότερους δρόµους της πόλης) (σ.σ. πριν το 2000…)

1270. Συνελεύσεις του τύπου που µόλις αναφέραµε µπορούν να πραγµατοποιηθούν όχι µόνο µε τα µέλη, αλλά και µε τους συµπαθούντες ή µε αυτούς που θα µπορούσαµε να ονοµάσουµε εκλογικό χώρο του κόµµατος. Σκέφτοµαι ότι αυτή η µέθοδος είναι ιδιαίτερα χρήσιµη για την επιλογή των υποψηφίων της Αριστεράς στην τοπική αυτοδιοίκηση, αν το ζητούµενο είναι να κερδηθούν οι εκλογές και όχι απλώς να χρησιµοποιηθούν για την προπαγάνδιση των ιδεών του κόµµατος. Μια λαϊκή συνέλευση µε το εκλογικό σώµα µε θέµα τους διάφορους υποψήφιους που προτείνει η πολιτική οργάνωση µπορεί να είναι µια πολύ ενδεδειγµένη µέθοδος για να µη γίνουν άστοχες κινήσεις. Μερικές φορές έχουν χαθεί εκλογές επειδή προβλήθηκαν υποψήφιοι µε βάση καθαρά κοµµατικά κριτήρια: εσωτερικό γόητρο, έκφραση ενός συγκεκριµένου εσωτερικού συσχετισµού δυνάµεων χωρίς να έχει ληφθεί υπόψη η γνώµη του πληθυσµού για τον υποψήφιο.

1271. Στη Λατινική Αµερική έχουν πραγµατοποιηθεί µε επιτυχία λαϊκές δηµοσκοπήσεις. Η Causa R της Βενεζουέλας πραγµατοποίησε, για παράδειγµα, ένα λαϊκό δηµοψήφισµα λίγους µήνες µετά το στρατιωτικό πραξικόπηµα που έγινε από τον αντισυνταγµατάρχη Ούγκο Τσάβες και το µπολιβαριανό του κίνηµα. Σε αυτή τη λαϊκή δηµοσκόπηση -που έγινε τοποθετώντας κάλπες στους κεντρικότερους δρόµους της πόλης γινόταν η ερώτηση στον λαό αν συµφωνούσε να συνεχίσει να κυβερνά ο τότε πρόεδρος της Δηµοκρατίας, Κάρλος Αντρές Πέρες. Ψήφισαν 500.000 άνθρωποι, ιδιαίτερα στην περιοχή της πρωτεύουσας και το 90% εξέφρασε την αντίθεσή του να παραµείνει στο αξίωµα ο τότε πρόεδρος. Αυτό το δηµοψήφισµα συνέβαλε στη δηµιουργία µιας πολιτικής κατάστασης υπέρ της αποποµπής του προέδρου, δηµιουργώντας ένα νέο πολιτικό γεγονός για τη χώρα: ήταν η πρώτη φορά που ένας πληρεξούσιος εξέπιπτε από την άσκηση του αξιώµατός του έπειτα από αίτηµα της Βουλής για να δικαστεί πριν από το τέλος της θητείας του. Κανένας νόµος δεν καθιέρωνε αυτό το είδος δηµοψηφίσµατος, όµως και κανένας νόµος δεν το απαγόρευε. Η µαζική συµµετοχή των πολιτών -αν και τα αποτελέσµατα δεν αναγνωρίστηκαν ήταν καθαυτή ένα πολιτικό γεγονός.

1272. Άλλο παράδειγµα είναι τα δηµοψηφίσµατα που πραγµατοποιήθηκαν από τον ΕΖΙΝ στο Μεξικό. Το Εθνικό Δηµοψήφισµα για την Ειρήνη και τη Δηµοκρατία που πραγµατοποιήθηκε από το Ζαπατιστικό Κίνηµα Πολιτών το δεύτερο εξάµηνο του 1995 όπου συµµετείχαν 1.300.000 πολίτες: ένα πολύ πρωτότυπο δηµοψήφισµα γύρω από πολλά ενδιαφέροντα θέµατα. Ανάµεσα σε αυτά, για το αν η οργάνωση έπρεπε να ενωθεί µε άλλες για να σχηµατιστεί ένα πολιτικό µέτωπο ή αν έπρεπε να διατηρηθεί ως ανεξάρτητη οργάνωση. Και το πιο πρόσφατο Εθνικό Δηµοψήφισµα για την Αναγνώριση των Ινδιανικών Λαών και το Τέλος του Πολέµου Εξολόθρευσης στις 21 Μαρτίου 1999, όπου διπλασιάστηκε η συµµετοχή των πολιτών, φτάνοντας τα 3 εκατοµµύρια ψηφοφόρων. Αυτοί οι αριθµοί αποδεικνύουν ότι ο ζαπατισµός συνεχίζει να αυξάνεται στη λαϊκή συµπάθεια παρ’ όλες τις ιδεολογικές  πολιτικές και στρατιωτικές εκστρατείες εναντίον του. Όµως οι αριθµοί δεν τα λένε όλα, υπάρχουν άλλα γεγονότα µεγάλης σηµασίας: από τη µία πλευρά, η ικανότητα που είχε αυτή η οργάνωση να κινητοποιεί πέντε χιλιάδες Ζαπατίστας από τη ζούγκλα Λακαντόνα µέχρι τα πιο αποµακρυσµένα σηµεία της χώρας για να πραγµατοποιήσει συναντήσεις και να συζητήσει µε τα πιο διαφορετικά τµήµατα του πληθυσµού. Από την άλλη, η ανταπόκριση χιλιάδων ανώνυµων ανδρών και γυναικών που δεν ήταν οργανωµένοι σε πολιτικά κόµµατα που, κατά µήκος και κατά πλάτος ολόκληρης της χώρας, φρόντισαν να πραγµατοποιηθούν τα ποικίλα έργα που συνεπάγεται µια τέτοιου είδους δραστηριότητα, από την εγκατάσταση τραπεζιών µέχρι το µέτρηµα των ψήφων, µε µόνο κίνητρο να στηρίξουν τη ζαπατιστική πρόταση.

1273. Πράγµατα όπως αυτά µε κάνουν να σκέφτοµαι ότι η Αριστερά συνήθως κινείται στη διχοτοµία µεταξύ νοµιµότητας και παρανοµίας και δεν παίρνει αρκετά υπόψη έναν αµέτρητο αριθµό άλλων χώρων -που εγώ θα ονόµαζα άτυπους γιατί δεν εντάσσονται στη διχοτοµία που προανέφερα-, που µπορούν να χρησιµοποιηθούν µε µεγάλη δηµιουργικότητα για τη συνειδητοποίηση, την κινητοποίηση και τη συµµετοχή του λαού, έτσι ώστε να οικοδοµηθεί σιγά σιγά αυτή η αντισυστηµική κοινωνική δύναµη που αναφέραµε προηγουµένως.

Αξιολόγηση του πλουραλισµού

1274. Η πολιτική οργάνωση για την οποία µιλάµε δεν πρέπει να είναι µόνο δηµοκρατική προς τα µέσα αλλά και προς τα έξω. Πρέπει να αναγνωριστεί το πόσο σηµαντικές είναι οι υπερκοµµατικές πρωτοβουλίες «χωρίς αυτό να σηµαίνει υποτίµηση της αποφασιστικής σηµασίας της ανανέωσης και ενδυνάµωσης των κοµµατικών οργανώσεων»( Ε. Rubio).

4. Πολιτική οργάνωση όσων ο καπιταλισµός εκµεταλλεύεται και των αποκλεισµένων

1275. Αν, όπως είδαµε προηγουµένως, µειώνεται η αναλογία της κλασικής βιοµηχανικής εργατικής τάξης στη Λατινική Αµερική, σε αντίθεση µε τον τοµέα των εργαζοµένων που υποχρεώνονται να στραφούν σε αβέβαιες, ανασφαλείς εργασίες, και µε τους περιθωριοποιηµένους ή αποκλεισµένους από το σύστηµα να αυξάνονται µέρα τη µέρα, φαίνεται αναγκαίο η πολιτική οργάνωση να λάβει υπόψη αυτή την πραγµατικότητα και να πάψει να είναι ένας φορέας που θα ενώνει µόνο την κλασική εργατική τάξη, για να µετατραπεί σε οργάνωση όλων των καταπιεσµένων.

5. Μία πολιτική οργάνωση που δεν στερείται ευφυϊας και είναι προετοιµασµένη για όλες τις καταστάσεις

«στις πιο ήσυχες αστικές δηµοκρατίες, ο στρατός µπορεί να παραµένει αόρατος στους στρατώνες του…».

1276. Η σηµερινή δυνατότητα που έχει η Αριστερά να διεκδικεί ανοιχτά και νόµιµα πολλούς χώρους δεν πρέπει να την κάνει να ξεχνά ότι η Δεξιά σέβεται τους κανόνες του παιχνιδιού µόνο µέχρι εκεί που τη συµφέρει. Μέχρι τώρα δεν έχω δει καµία εµπειρία στον κόσµο στην οποία οι κυρίαρχες ελίτ να ήταν διατεθειµένες να απαρνηθούν τα προνόµιά τους. Το γεγονός ότι αποδέχονται την αποχώρηση από την πολιτική αρένα όταν θεωρούν ότι η υποχώρησή τους µπορεί να είναι πιο συµφέρουσα δεν πρέπει να µας παραπλανά. Μπορούν τέλεια να ανεχτούν, ακόµη και να ευνοήσουν την παρουσία µιας κυβέρνησης της Αριστεράς, αν αυτή υλοποιεί τη δική τους πολιτική και περιορίζεται στη διαχείριση της κρίσης. Αυτό που πάντα θα εµποδίζουν -και σε αυτό δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτεςείναι η προσπάθεια οικοδόµησης µιας εναλλακτικής κοινωνίας (Μ. Harnecker).

1277. Από αυτό συνεπάγεται ότι, στον βαθµό που η Αριστερά αναπτύσσεται και αποκτά πρόσβαση σε θέσεις εξουσίας, πρέπει να ετοιµάζεται να αντιµετωπίσει την ισχυρή αντίσταση που θα αντιτάξουν οι πιο προσκολληµένοι στο χρηµατιστικό κεφάλαιο πυρήνες, που θα χρησιµοποιήσουν κάθε νόµιµο ή παράνοµο µέσο για να αποτρέψουν την εφαρµογή ενός προγράµµατος δηµοκρατικών και λαϊκών αλλαγών. Πρέπει να είναι ικανή να υπερασπίσει τις δηµοκρατικά αποκτηµένες κατακτήσεις.

1278. Δεν πρέπει να ξεχνάµε, όπως λέει ο Άγγλος µαρξιστής θεωρητικός Πέρι Άντερσον12 αναφερόµενος στις αστικές δηµοκρατίες, ότι στις «πιο ήσυχες ο στρατός µπορεί να παραµένει αόρατος στους στρατώνες του, [όµως] το “θεµελιώδες” µέσο εξουσίας της αστικής τάξης σε ένα κοινοβουλευτικό σύστηµα συνεχίζει να παραµένει ο εξαναγκασµός, αν και εµφανίζεται ως «υπερέχουσα η κουλτούρα13». Ιστορικά αυτό είναι το ουσιώδες και γι’ αυτό, όταν αναπτύσσεται µια επαναστατική κρίση στο εσωτερικό της δοµής της αστικής εξουσίας, το κυρίαρχο στοιχείο µετατοπίζεται «από την ιδεολογία προς τη βία. Ο εξαναγκασµός φτάνει να γίνει ταυτόχρονα καθοριστικός και κυριαρχικός στην υπέρτατη κρίση και ο στρατός παίρνει αναπόφευκτα την πρωτοκαθεδρία στη σκηνή της γενικευµένης ταξικής πάλης, µπρος στην προοπτική της πραγµατικής εγκαθίδρυσης του σοσιαλισµού» (Π Άντερσον).

1279. Το να έχουµε υπόψη αυτή την κατάσταση δεν σηµαίνει ότι επιστρέφουµε στις µεθόδους παρανοµίας της εποχής των δικτατοριών, µεθόδους που έχουν χάσει κύρος µε τις διαδικασίες των δηµοκρατικών ανοιγµάτων που βιώνει σήµερα η Λατινική Αµερική. Όµως πράγµατι φαίνεται αναγκαίο να µην εγκαταλειφθούν οι µέθοδοι αυτοάµυνας όταν οι περιστάσεις το απαιτούν και να υπάρχει µια καλή δουλειά στον τοµέα των πληροφοριών για να γνωρίζουµε πολύ καλά ποιες θα είναι οι κινήσεις που προτίθεται να κάνει ο αντίπαλος ώστε να προετοιµαστούν έγκαιρα οι απαντήσεις.14

1280. Αν οι δυνάµεις της Δεξιάς σέβονταν τις λαϊκές κατακτήσεις που επιτυγχάνονται µε νόµιµες µεθόδους, αν η Αριστερά είχε τις ίδιες δυνατότητες να απευθύνεται στις µάζες όσο η Δεξιά µε τα µέσα επικοινωνίας: τηλεοπτικά κανάλια, τύπο, ραδιοφωνία κ.λπ., δεν θα είχα την παραµικρή αµφιβολία ότι (η Αριστερά) θα προτιµούσε να πορευτεί µέσα από τους δρόµους του θεσµικού αγώνα. Είναι η Δεξιά και όχι η Aριστερά εκείνη που ιστoρικά έχει κλείσει αυτούς τους δρόµους.

1281. Από την άλλη πλευρά ο Γκράµσι µάς διδάσκει ότι δεν επιτυγχάνονται στρατιωτικά αποτελέσµατα µόνο µέσω ένοπλων δράσεων, αυτών που λόγω του «δηµοκρατικού» συστήµατος που υπάρχει σε ορισµένες χώρες δύσκολα θα µπορούσαν να γίνουν κατανοητές  από το µεγάλο µέρος του πληθυσµού. Ο Ιταλός διανοητής κάνει διαχωρισµό µεταξύ του αυστηρά στρατιωτικού ή «τεχνικοστρατιωτικού» και του «πολιτικοστρατιωτικού». Είναι αναγκαίο να έχουµε στο νου µας ότι ορισµένες πολιτικές δράσεις µπορούν να έχουν στpατιωτικές επιπτώσεις στην πλευρά του αντιπάλου όπως, για παράδειγµα, διασπορά των δυνάµεων στο πεδίο, εξασθένιση του αγωνιστικού ηθικού του κ.λπ, Ο Γκράµσι ονοµάζει αυτές τις δραστηριότητες: «πολιτικοστρατιωτικές δράσεις» γιατί, παρόλο που είναι απλώς πολιτικές, έχουν την ικανότητα να παράγουν στρατιωτικά αποτελέσµατα15.

12. Ιδρυτής του New Left Review και ένας από τους γνωστότερους ευρωπαίους σύγχρονους µαρξιστές, φίλος της Κούβας και υποστηρικτής των λατινοαµερικανικών επαναστατικών διαδικασιών.

13. Μας φαίνονται πάρα πολύ ενδιαφέρουσες οι παρατηρήσεις που έκανε στην εποχή του ο Αντόνιο Γκράµσι: «Ένα πολιτικό κίνηµα µπορεί να έχει στρατιωτικό χαρακτήρα ακόµη και αν ο στρατός ως τέτοιος δεν συµµετέχει ανοιχτά σε αυτό. Μια κυβέρνηση µπορεί να έχει στρατιωτικό χαρακτήρα ακόµη και αν ο στρατός ως τέτοιος δεν συµµετέχει στην κυβέρνηση. Σε συγκεκριµένες περιστάσεις µπορεί να συµβεί να συµφέρει να µην “αποκαλυφθεί” ο στρατός, να µην τον κάνουν να βγει από τη συνταγµατικότητα ή όπως λέγεται να µη φέρουν την πολιτική µέσα στους στρατιώτες, για να διατηρηθεί η οµοιογένεια µεταξύ αξιωµατικών και οπλιτών σε ένα πεδίο φαινοµενικής ουδετερότητας και ανωτερότητας µακριά από φατρίες. Ωστόσο όµως, είναι ο στρατός, δηλαδή το Γενικό Επιτελείο και οι ανώτεροι αξιωµατικοί, εκείνος που καθορίζει τη νέα κατάσταση και την ελέγχει (Maquiavelo Υ Lenin, ό.π., σ. 85).

14 Είναι αναγκαίο, όπως γράφει ο Τάρσο Χένρο σε ένα πρόσφατο άρθρο: «Να δώσουµε προσοχή στις δοµές όπως η αυτοάµυνα σε ειδικές περιστάσεις και να πραγµατοποιήσουµε µια σοβαρή δουλειά πληροφόρησης και αντιπληροφόρησης» (Ροlίtίca e modernidade, Βραζιλία, εκδ. Tche, 1996, σ. 104).

15«Η τρίτη στιγµή είναι αυτή του συσχετισµού των στρατιωτικών δυνάµεων, άµεσα αποφασιστική, ανάλογα µε τις περιστάσεις. [ … ] Όµως αυτή δεν είναι µια στιγµή προσδιορίσιµη άµεσα µε σχηµατική µορφή µε χαρακτήρα αδιαχώριστο, µπορούν επίσης σε αυτήν να διαχωριστούν δύο βαθµοί: ένας στρατιωτικός µε την αυστηρή έννοια του όρου ή τεχνικοστρατιωτικός, και ένας που µπορεί να ονοµαστεί πολιτικοστρατιωτικός. Στην ιστορική εξελικτική πορεία αυτοί οι δύο βαθµοί παρουσιάζονται σε µεγάλη ποικιλία συνδυασµών. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγµα που µπορεί να χρησιµεύσει ως οριακό δείγµα είναι αυτό της σχέσης της στρατιωτικής καταπίεσης ενός κράτους πάνω σε ένα έθνος που προσπαθεί να πετύχει την κρατική του ανεξαρτησία. Η σχέση δεν είναι καθαρά στρατιωτική αλλά πολιτικοστρατιωτική. Και πραγµατικά, ένας τέτοιος τύπος καταπίεσης θα ήταν ανεξάρτητος χωρίς την κατάσταση κοινωνικού διαχωρισµού του καταπιεζόµενου λαού και την παθητικότητα της πλειονότητάς του. Συνεπώς η ανεξαρτησία δεν θα µπορέσει να επιτευχθεί µε δυνάµεις καθαρά στρατιωτικές, αλλά µε στρατιωτικές και πολιτικοστρατιωτικές. Πραγµατικά, αν το καταπιεσµένο έθνος, για να αρχίσει τον αγώνα για την ανεξαρτησία, έπρεπε να περιµένει να του επιτρέψει το ηγεµονικό κράτος να οργανώσει έναν δικό του στρατό µε την αυστηρή και τεχνική έννοια του όρου, θα έπρεπε να περιµένει πολύ (µπορεί να συµβεί να ικανοποιηθεί η διεκδίκηση ενός δικού του στρατού από το ηγεµονικό έθνος, όµως αυτό σηµαίνει ότι ένα µεγάλο µέρος του αγώνα έχει ήδη αναπτυχθεί και κερδηθεί στο πολιτικοστρατιωτικό πεδίο). Το καταπιεσµένο έθνος συνεπώς θα αντιτάξει αρχικά στην ηγεµονική στρατιωτική δύναµη µία δύναµη που θα είναι µόνο “πολιτικόστρατιωτική”, δηλαδή µια µορφή πολιτικής δράσης που θα έχει την ιδιότητα να καθορίζει αντανακλαστικά στρατιωτικού χαρακτήρα µε την έννοια: 1) να είναι αποτελεσµατική για να αποσυνθέσει εσωτερικά την επιθετική δραστικότητα του ηγεµονικού έθνους 2) να αναγκάζει την ηγεµονική στρατιωτική δύναµη να διαλύεται και να διασκορπίζεται σε ένα µεγάλο πεδίο, εξουδετερώνοντας σε µεγάλο µέρος την επιθετική της ικανότητα» (Α. Gramsci, Maquiavelo Υ Lenin, ibid., σσ. 765-77).

6. Μια νέα διεθνιστική πρακτική σε έναν παγκοσµιοποιηµένο κόσµο

1283. Όπως λέει ο Ενρίκε Ρούµπιο, πρέπει να αναζητήσουµε µια συνάρθρωση «των αποκλεισµένων, των υποβαθµισµένων, των θυµάτων της κυριαρχίας και της εκµετάλλευση; σε παγκόσµια κλίµακα», συµπεριλαµβανοµένων και αυτών που ζουν στις ανεπτυµένες χώρες. Έναν συντονισµό, συνεργασία, τεχνική και συµµαχίες ανάµεσα «στα πολιτικά και κοινωνικά υποκείµενα που συµµετέχουν στους χειραφετικούς αγώνες» προσπαθώντας να οικοδοµήσουν παγκόσµιες ταυτότητες16. Είναι αναγκαίο να επεξεργαστούµε «µια στρατηγική που να περικλείει τη συνάρθρωση µε δυνάµεις που λειτουργούν στα τρία µεγάλα παγκόσµια µπλοκ δύναµης» και να εγκαθιδρυθούν πολύπλευρες σχέσεις µε κάθε έναν από αυτούς ως έναν τρόπο «εξάρθρωση; της πολιτικής κατανοµής ζωνών επιρροής µεταξύ τους».

1284. «Είναι απαραίτητο να παρενοχλείται ο καπιταλισµός από το πολιτικό, κρατικό ή µη κρατικό, κοµµατικό ή µη κοµµατικό, από τα κοινωνικά κινήµατα, από τους επιστηµονικότεχνικούς οργανισµούς, από τα πολιτισµικά και επικοινωνιακά κέντρα στα οποία διαµορφώνονται, µε αποφασιστικό τρόπο, οι µορφές ευαισθησίας, και από τις αυτοδιευθυνόµενες οργανώσεις [ … ]. Για να το πούµε µε κάπως σχηµατικό τρόπο, η επανάσταση θα είναι διεθνής, δηµοκρατική, πολυποίκιλη και βαθιά, αλλιώς δεν θα υπάρξει»(E.Rubio, M Pereira).

7 . Ενσάρκωση των ηθικών αξιών της προς οικοδόµηση νέας κοινωνίας

1285. Σε έναν κόσµο όπου βασιλεύει η διαφθορά και υπάρχει, όπως είδαµε προηγουµένως, αυξανόµενη απώλεια κύρους των πολιτικών κοµµάτων και γενικά της πολιτικής, είναι βασικό να παρουσιάζεται η οργάνωση της Αριστεράς µε ξεκάθαρα διαφορετικό ηθικό προφίλ, που να ενσαρκώνει στην καθηµερινή ζωή τις αξίες που λέει ότι υπερασπίζεται, που η πρακτική της να είναι συνδεδεµένη µε τον πολιτικό της λόγο, όπως το έκανε ο Τσε, από όπου και η µεγάλη έλξη που ασκεί σε µια νεολαία κουρασµένη από λόγια που δεν αντιστοιχούν στις πράξεις.

1286. Ο κόσµος απορρίπτει «εκείνες τις εκκλησίες που υπόσχονται δηµοκρατία χωρίς διακρίσεις για όλες τις κοινωνικές τάξεις και αρνούνται στους ίδιους τους πιστούς τους την πιο στοιχειώδη ελευθερία έκφρασης όταν δεν αποδέχονται τυφλά τους κανόνες τους [ … ], τα γενικά επιτελεία που διαπραγµατεύονται και συµφωνούν για δικό τους λογαριασµό την ευηµερία όλων. [ … ] γιγαντιαίες µηχανές που καταπνίγουν την πρωτοβουλία, τη δράση κα τον λόγο του ατόµου [ … ](Oktavio Alberola).

1287. Και καθώς ο στόχος της κοινωνικής επανάστασης «δεν είναι µόνο ο αγώνας για την επιβίωση αλλά η αλλαγή του τρόπου ζωής», όπως λέει ο Ορλάντο Νούνιεξ, είναι αναγκαίο να εισχωρήσουµε στον κόσµο του ήθους και της αγάπης, αναζητώντας «την άµεση και καθηµερινή αλλαγή του τρόπου ζωής, σκέψης και αίσθησης», δηµιουργώντας µια νέα δοµή αξιών. Να περιµένουµε ότι όλα αυτά θα συµβούν µε την απλή αλλαγή των σχέσεων παραγωγής σηµαίνει να ποντάρουµε στον µηχανιστικό εξελικτισµό που απορρίψαµε.

1288. Το νέο ήθος πρέπει να εξαφανίζει την αντίθεση ανάµεσα στις κοινωνικές αξίες και τις ατοµικές αξίες, εµπνέοντας την οικοδόµηση ενός κόσµου συνεργασίας, αλληλεγγύηςκαι αγάπης.

1289. Και αυτός ο αγώνας για την αλλαγή της καθηµερινής ζωής πρέπει να αρχίζει µε την κοµµατική ένταξη, δεν µπορεί να περιµένει τη νίκη της κοινωνικής επανάστασης αφού, όπως λέει ο Τσε, είναι το ίδιο το άτοµο αυτό που πρέπει να υπόκειται «σε συνειδητή διαδικασία αυτοεκπαίδευσης».

1290. «Πρόκειται για την εκµάθηση του καθηµερινού αγώνα εναντίον κάθε θεσµού ή δοµής αποξένωσης, προσπαθώντας να τους υποκαταστήσουµε [και] εφευρίσκοντας άλλους καινούριους, πράγµα που δεν αποκλείει τον αγώνα για τις µεγάλες κοινωνικές  και πολιτικές αλ/αγές». Αν αγωνιζόµαστε για την κοινωνική απελευθέρωση της γυναίκας, πρέπει να αρχίσουµε εδώ και τώρα, αλλάζοντας τη σχέση άνδρα-γυναίκας στους κόλπους της οικογένειας, να ξεπεράσουµε τον διαχωρισµό των εργασιών του σπιτιού, την ανδροκρατική κουλτούρα. Αν θεωρούµε ότι «ο βασικός πηλός του έργου µας είναι η νεολαία», πρέπει να την εκπαιδεύσουµε να σκέφτεται µόνη της, να υιοθετεί δικές της θέσεις και να. µπορεί να τις υπερασπίζεται πάνω στη βάση αυτού που νιώθει και σκέφτεται. Αν αγωνιζόµαστε κατά των φυλετικών διακρίσεων, πρέπει να είµαστε συνεπείς ως προς αυτό στην ίδια µας τη ζωή. Αν αγωνιζόµαστε κατά της αλλοτρίωση; του καταναλωτισµού, πρέπει αυτόν τον αγώνα να τον υλοποιούµε µε λιτή προσωπική ζωή. Μία από τις θεµελιώδεις αξίες, τις οποίες πρέπει να διδάσκουµε και να αυτοδιδασκόµαστε, είναι αυτή της συνέπειας ανάµεσα στη σκέψη και τη δράση, την απόρριψη της διπλής ηθικής, και ένα από τα µεγαλύτερα παραδείγµατα της αξίας αυτής είναι η µορφή του Τσε17.

1291. Είναι βασικό, από την άλλη πλευρά, η οργάνωση που θα οικοδοµηθεί να ενσαρκώνει τις αξίες της εντιµότητας και της διαφάνειας. Σε αυτό το πεδίο δεν µπορεί να επιτραπεί η παραµικρότερη συµπεριφορά που να θολώνει την εικόνα της. Πρέπει να δηµιουργήσει συνθήκες διαρκούς αυστηρής επιτήρησης όσον αφορά την εντιµότητα των στελεχών και των πληρεξουσίων της.

1292. Τέλος, εκτός από τις σηµαίες που ύψωσε η Γαλλική Επανάσταση: ελευθερία, ισότητα και αδελφικότητα, που διατηρούν όλη τους την εγκυρότητα, σκέφτοµαι ότι θα έπρεπε να προστεθεί µια τέταρτη σηµαία: αυτή της λιτότητας. Και όχι µε την ασκητική χριστιανική έννοια, αλλά για να αντιπαρατεθεί στον αυτοκτονικό και αλλοτριωτικό καταναλωτισµό των τελευταίων χρόνων του 2000 αιώνα.


16 Μια απόπειρα σε αυτή την κατεύθυνση, που θα έπρεπε να υποστηριχθεί, είναι το Παγκόσµιο των εναλλακτικών Φόρουµ που πρότεινε ο Σαµίρ Αµίν. [Πρόσφατα ωστόσο στο 7ο Κοινωνικό Φόρουµ στο Ναϊρόµπι, ο Σ. Αµίν υποστήριξε ότι «µε το πέρασµα των χρόνων οι σχέσεις συµµετοχής ανατράπηκαν προς όφελος των ΜΚΟ, [ … ] γι’ αυτό πιστεύω ότι τα Φόρα έχουν ολοκληρώσει τη ιστορική τους αποστολή και πρέπει να ανακαλύψουµε νέους χώρους βαθύτερου διαλόγου, διαδικασία που να καταλήξει σε κοινή δράση», Σ.τ.Μ.]

17 Για το θέµα της διπλής ηθικής στην Κούβα, βλέπε την εξαιρετική δουλειά των Fernando GonzaIez, Dariο Machado, Juan Luis Μartin και Emilio Sanchez, «Notas para un debate acerca … », ό.π., σσ. 31-56.

(Συνεχίζεται)

Έφοδος στην κοινωνία

Standard

Του Στάθη Σταυρόπουλου

4/4/019

ε συντηρητικούς ανθρώπους υπήρχε ο φόβος (και στους προοδευτικούς η ελπίδα) ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έκανε «έφοδο στα Χειμερινά Ανάκτορα» και θα ασκούσε φιλολαϊκή διακυβέρνηση.

Όντως, ο ΣΥΡΙΖΑ κατέλαβε το Μαξίμου αλλά από φιλολαϊκή διακυβέρνηση, γιοκ. Κι επ’ αυτού έχει δίκιο ο θρήνος της κυρίας Μπαζιάνα υπό τη μορφή της σοφιστείας: «πήραμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία». Πράγματι, την εξουσία ασκούν στη χώρα, αυτοί που την ασκούσαν, δηλαδή η Υποτέλεια και η Διαπλοκή (και η συνακόλουθη Διαφθορά). Το μόνον που προσέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ σε αυτήν τη δυστοπία είναι ο κατιμάς που εγκατέστησε στο Μαξίμου.

Αυτός ο κατιμάς κυβερνά υπέρ των Δυνατών και εναντίον της κοινωνίας. Αυτός ο κατιμάς κάνει από τα «Χειμερινά Ανάκτορα» έφοδο κατά της κοινωνίας. Σε όλους τους τομείς. Που αφορούν στην οικονομία, το αυτεξούσιο, την εκπαίδευση, το κοινό περί δικαίου αίσθημα, τους θεσμούς και την αξιοπρέπεια (με την έννοια της dignitas κατά τους Ρωμαίους – της αξιοπρέπειας δηλαδή ως δημοσίου αγαθού).

Στα σχολεία καταργούν τη διδασκαλία των Μηδικών (τα βγάζουν από την εξεταστέα ύλη), της Ελληνιστικής εποχής, της «Αντιγόνης», του «Επιταφίου» (του Περικλέους), καταδιώκουν την αριστεία (την προσπάθεια δηλαδή να γίνουμε καλύτεροι, ως πρόσωπα και ως πολίτες) και καθιερώνουν την παρλαπίπα ως «αφήγημα» της νεωτερικότητας για την ταυτότητά μας, εξορίζοντας στη Μακρόνησο, λόγου χάριν, την αυτογνωσία μας.

Η χώρα πεθαίνει δημογραφικώς και ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγεί στην ξένη εκατοντάδες χιλιάδες νέων Ελλήνων και εισάγει χιλιάδες παράνομων μεταναστών με το πρόσχημα των προσφύγων. Χαρακτηρίζοντας ρατσιστή, όποιον προβληματίζεται ή αναζητά κάποια λύση. Ο κατιμάς του Μαξίμου

έχει δημιουργήσει έναν στρατό που τρομοκρατεί τη χώρα. Παράσιτα που τα μπουκώνει η κυβέρνηση με επιδόματα, διορισμούς και αργομισθίες, θρασύτατοι «δικαιωματιστές» που εμπορεύονται κορμιά ως άλλοι σωματέμπορες, επιτίθενται σε όποιον γουστάρουν

Οι φίλοι του πρωθυπουργού

– Πως ο Τσίπρας ξεπέρασε και

τον Σημίτη

Του Πέτρου Πιζάνια

συκοφαντούν

προγράφουν

οδηγούν εκτός εργασίας

και καταδιώκουν ως άλλα τάγματα εφόδου κάθε μορφής πολιτισμό, ευπρέπεια, σοβαρότητα.

Με άγριες κραυγές του στυλ: ή θα σας τελειώσουμε ή θα μας τελειώσετε» υβρίζουν το 80% – 90% των Ελλήνων για θέματα όπως το «Μακεδονικό»

εμπαίζουν τον κόσμο (όπως με τα κόκκινα δάνεια, τις συντάξεις, τους μισθούς και άλλα) ενώ ταυτοχρόνως ξεκοκαλίζουν οι ίδιοι τα απομεινάρια μιας χώρας που έβαλαν στο Υπερταμείο,

που στο σώμα της δημιουργούν θυλάκους, γκέτο και προγεφυρώματα. (Ο πρόεδρος της Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου παραιτήθηκε, καταγγέλλοντας αλλοίωση στη σύνθεση της επιτροπής υπέρ ΛΟΑΤΚΙ και Ρομά). Η κυρία Δούρου χρησιμοποιεί ξετσίπωτα το Τζέισον (όπως αρκετοί σοβαροί Λοάτκι καταγγέλλουν), ενώ ο κ. Μπόλαρης κατηγορεί για σεξιστές όσους βλέπουν (αναγκαστικώς) τα μπούτια της γραμματέως του στο διαδίκτυο.

Όλη αυτή η έφοδος εναντίον της κοινωνίας δεν γίνεται μόνον για λόγους ιδεοληπτικούς, δεν αποτελεί μόνον την εκδίκηση των κομπλεξικών, αλλά έχει και σοβαρή οικονομική βάση – μια μαύρη οικονομία μέσω της οποίας ο κατιμάς τρώει τον περίδρομο.

Αν στην κορυφή της πυραμίδας στα δώματα του Τσίπρα η Διαπλοκή παίζει χοντρά παίγνια, στη βάση της πυραμίδας ο κατιμάς λειτουργεί ως πιράγχας. Και η Διαπλοκή (συν η Υποτέλεια) και τα πιράγχας βλάπτουν την κοινωνία το ίδιο.

Προς αυτόν τον κατιμά σπεύδουν να συμπαραταχθούν ράκη από τον παλαιό δικομματισμό με την ελπίδα ότι μετά τη μεσοβασιλεία του Μητσοτάκη, θα επιστρέψουν όλοι μαζί, κατιμάς και ράκη, στο Πραιτόριο και την Κομαντατούρ.

Εν τέλει, και αυτό είναι τρομακτικό, πολύ τρομακτικό, αυτός ο κατιμάς αναπαράγεται με τον ρυθμό που αναπαράγονται τα ζόμπι. Όπου υπάρχει κατιμάς (ΜΜΕ, ΑΕΙ, ΜΚΟ και άλλες δουλίτσες) καλεί τον κατιμά και τον προβάλλει. Κακομοιραίοι όλων των ειδών έχουν πλημμυρίσει το σύμπαν και δίνουν στη χώρα την εντύπωση ότι και η ίδια η χώρα είναι σαν τα μούτρα τους.

Τίποτα πιο καταστροφικό απ’ αυτό…

Πηγή: ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ- Χάουαρντ Ζιν- 1° Μέρος (σε Word)

Standard

«H Ιστορία του Λαού των Η.Π.Α.».

 

Xauarnt Zin

Δεκαετία του 1960 στους δρόμους για τα   πολιτικά δικαιώματα (δεξιά Φωτό)

 

 

τις μέρες που η παγκόσμια εργατική τάξη χτυπιέται ανελέητα, γυρίζοντας εκατονταετίες πίσω, και η Αριστερά στέκεται ανήμπορη να ερμηνεύσει τα πρωτοφανή γεγονότα, και να εμπνεύσει για το πιό δρόμο, πρέπει να ακολουθήσουμε,

το βιβλίο του κορυφαίου διανοητή  20-21 αιώνα Χάουαρντ Ζιν, (24 Αυγούστου 1922, Νέα Υόρκη,  ΗΠΑ )-(27 Ιανουαρίου 2010, Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, ΗΠΑ) από καρδιακή προσβολή, ενώ ταξίδευε προς τη Σάντα Μόνικα να δώσει διάλεξη.

Έγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ», όπου ανέδειξε ως κεντρικούς ήρωες της ιστορίας της χώρας όχι τους ιδρυτές της, αλλά τους απλούς ανθρώπους, τους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και τους μαχητές για διάφορους σκοπούς.

Έχουν εκδοθεί περισσότερα από 25 βιβλία του. Η «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ» κυκλοφόρησε το 1984 και εξελίχθηκε σε διαχρονικό μπεστ σέλερ, με πωλήσεις που μόνο στις ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Διδάσκεται σε εκατοντάδες πανεπιστήμια και κολέγια των ΗΠΑ και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, πρόκειται για μία ιστορία της Αμερικής που έρχεται να φωτίσει, να τεκμηριώσει αλλά και να ανατρέψει τις μέχρι τώρα πληροφορίες μας γι’ αυτήν. Δεν παγιδεύεται στους εθνικούς μύθους της επίσημης ιστορίας, που γράφτηκε από την οπτική γωνία των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών και των ηγετών. Ο Ζιν επιλέγει να αφηγηθεί την αμερικανική ιστορία όπως την έζησαν οι γυναίκες, οι εργάτες, οι μαύροι, οι Ινδιάνοι, οι φτωχοί, οι μετανάστες.

 

* ΧΑΟΥΑΡΝΤ  ΖΙΝ 

Το θαυμάσιο βιβλίο

του  μεγάλου διανοητή

</span>
<h2 style="text-align:center;"><strong>ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ </strong>:</h2>
<h3 style="text-align:center;">Η ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ  ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ</h3>
<span style="color:#ffffff;"><span style="color:#000000;"><span style="color:#ffffff;">
 

ια τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα είχε δηλώσει ότι, στο εσωτερικό μέτωπο, ο πλανητάρχης είναι μια σκέτη απογοήτευση για τους ανθρώπους που τον ψήφισαν.
Το ελληνικό κοινό γνώρισε τον Ζιν ως θεατρικό συγγραφέα από τον εκπληκτικό μονόλογο «Ο Μαρξ στο Σόχο». Στο έργο ο Αμερικανός ακαδημαϊκός φέρνει σε πρώτο πρόσωπο απέναντι από τον θεατή τον Μαρξ να αναλύει με καθαρότητα τις βασικές γραμμές της ιδεολογίας του.

 

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Αλλαξε τη συνείδηση μιας γενιάς

`
εννήθηκε το 1922 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Διετέλεσε επίτιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εργάστηκε στα ναυπηγεία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως μέλος πληρώματος στα βομβαρδιστικά αεροπλάνα.


Μετά τον πόλεμο αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και στο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Ο εβραϊκής καταγωγής Ζιν, ο άνθρωπος που άλλαξε τη συνείδηση μίας γενιάς σύμφωνα με τον διάσημο καθηγητή Νόαμ Τσόμσκι, ήταν έφηβος όταν «ρουφούσε» το «Μανιφέστο» του Καρλ Μαρξ.


Οι μαρξιστικές θεωρίες τον σημάδεψαν ανεξίτηλα. «Ο καπιταλισμός, όπως εκπροσωπείται από τις ΗΠΑ, είναι ακόμη ένα άρρωστο σύστημα, εξαιρετικά σπάταλο, που πολώνει τον πλούτο οδηγώντας στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο. Επειδή η Σοβιετική Ενωση κατέρρευσε, πολλοί υπέθεσαν ότι οι μαρξιστικές ιδέες είναι νεκρές. Ομως οι αναλύσεις του Μαρξ αφορούν τον καπιταλισμό των ημερών μας», είχε δηλώσει. Είχε συνεργαστεί με αρκετές διασημότητες, όπως τον ηθοποιό Ματ Ντέιμον και τον σκηνοθέτη Ολιβερ Στόουν.

`

Τίτλος Πρωτότυπου:  Declaratίons οί Independence

Συγγραφέας: Howard Zinn

Originally Published: NewYork, Harper Collins 1990

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΑΡΧΕΙΑ 2009

Τηλ:6955493432, e-mail:exarchiapress@yahoo.gr

Γλωσσική Επιµέλεια: Γεωργία Νικολάου

Σελιδοποίηση: Λέανδρος Κοκκόρης,

Εξώφυλλο: Λέανδρος Κοκκόρης

`

 

`

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ                                            -10

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ            -19

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ: ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΙ  ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ               -28

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑ: ΒΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ         – 51

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΕΡΑ: Η ΧΡΗΣΗ

ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ  ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ                                – 69

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΝΤΕ: ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ

ΑΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ                                                             – 89

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΙ: ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ                -129

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΠΤΑ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ:

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ                         – 172

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΚΊΏ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ                      – 209

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΝΙΑ: ANΤΙΠPOΣΩΠEYTIΚH

ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ                                                               – 260

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑ: ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ

ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ                                                   -289

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΤΕΚΑ: Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΥΝΑΜΗ          -309

Αφιερωμένο στον αδελφό μου Shelly,
που ήθελε να ζήσει σ΄έναν καλύτερο κόσμο.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ

`

Μελετώντας το πολιτικό βιβλίο του ριζοσπάστη ιστορικού Χάουαρντ Ζιν αναρωτήθηκα για µια ακόµη φορά: Μήπως η Ιστορία, όπως και τόσες άλλες «επιστήµες», έβλαψαν τον άνθρωπο και την κοινωνία του, του χάρισαν απλόχερα εκατόµβες για να ‘χει να θυµάται;

Οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχο των καθηµερινών ανθρώπων, από τη συνεχή κρίση και αµφισβήτηση, οτιδήποτε αυτονοµείται, χαρίζεται στους ειδικούς και τελικά γίνεται υποχείριό εκείνων που µέσα από κάποιες ιστορικές αλλά αφανέρωτες διαδικασίες απέκτησαν εξουσία εις βάρος µας, είναι φυσικό να µας βλάπτει.

‘Ετσι και η περισπούδαστη αλλά ρηχή ιστορία µας ανάγκασε από τα µικράτα µας να αποστηθίζουµε µάχες, πολέµους, στρατηγούς και βασιλιάδες, πρωθυπουργούς και προέδρους, αγώνες κρατών για σύνορα και ψεύτικη ελευθερία. Σε σχολεία και πανεπιστήµια, ως αναπόσπαστο κοµµάτι του ακαδηµαϊκού βάλτου, η Ιστορία μας έµαθε να λύνουµε τα προβλήµατά µας µε ηγέτες και πολέµους.

Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι ένας συνηθισµένος καθηγητής πανεπιστηµίου. Ίσως επειδή είναι αναρχικός.

**Ο ίδιος αναφέρει: «Η προσωπική µου άρνηση να αποδεχτώ είτε το σοβιετικό σοσιαλισµό είτε τον αµερικανικό καπιταλισµό ως µοντέλα δικαιοσύνης και ελευθερίας µε οδήγησε, ενώ συµµετείχα στα κινήµατα του ’60, στη διαρκή µελέτη της φιλοσοφίας του αναρχισµού».

Και συνεχίζει: «Οι αναρχικοί, ανακάλυψα, δεν πιστεύουν στην αναρχία όπως συνήθως ορίζεται αταξία, αποδιοργάνωση, χάος, σύγχυση και ο καθένας να κάνει αυτό που του αρέσει. Αντίθετα, πιστεύουν ότι η κοινωνία πρέπει να είναι οργανωµένη µε χίλιους διαφορετικούς τρόπους, ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνεργάζονται στην εργασία και την ψυχαγωγία και να συγκροτούν µια όµορφη κοινωνία … πιστεύουν ότι κάθε οργάνωση πρέπει να αποφεύγει την ιεραρχία, την εξουσία από τα πάνω πρέπει να είναι δηµοκρατική, συναινετική, να φτάνει σε αποφάσεις µε συνεχή συζήτηση και επιχειρηµατολογία».

Στην ιστορία που διδάσκει ο Ζιν δε θα µάθετε για τα ανδραγαθήµατα των πλούσιων και δυνατών, των πολιτικών ηγετών, των βιοµηχάνων, των σπουδαίων σωτήρων του λαού. αλλά για την πραγµατικότητα, όπως διαµορφώνεται αργά και επίπονα, µακριά από τις πένες των ιστορικών, µέσα από τις άοκνες προσπάθειες καθηµερινών ανθρώπων που κυριεύτηκαν από την ιδέα της περισσότερης δικαιοσύνης, ένωσαν τις δυνάµεις τους, οργανώθηκαν και αγωνίστηκαν για να φέρουν τα πάνω κάτω.

Ο Χάουαρντ Ζιν προέρχεται από φτωχή οικογένεια µεταναστών και µεγάλωσε στις σκοτεινές και βρώµικες εργατικές κατοικία; της Ν. Υόρκης. Οµολογεί ότι έγινε ιστορικός για ν’ αλλάξει τον κόσµο και έθεσε την ιστορία στην υπηρεσία του ανθρώπου ως εργαλείο µεταβολής της κοινωνίας και όχι διαιώνισης µιας άρρωστης πραγµατικότητας. Πεπεισµένος ο ίδιος ότι η κοινωνική πρόοδος, όπου και όσο αυτή συντελέστηκε στην πάροδο των αιώνων, προήλθε µόνο µέσα από τους αγώνες των απλών ανθρώπων που πάλεψαν ενάντια σε κάθε είδους εξουσιαστικούς και καταπιεστικούς µηχανισµούς, φέρνει στο φως την ιστορία από τα κάτω.

Όσοι από εμάς έχουµε εντρυφήσει στις αφηρηµένες έννοιες θα συγκινηθούµε διαβάζοντας τον Χάουαρντ Ζιν γιατί µας επιστρέφει στο χειροπιαστό εκεί όπου ανήκουµε. ‘Ετσι κι αλλιώς οι σπουδαίες ιδέες είναι απλές, εµείς τις περιπλέκουµε. Μετά από διακόσια χρόνια φίµωσης, λογοκρισίας και δυσφήµισης του αναρχικού σοσιαλισµού από εχθρούς και φίλους, στο µεταίχµιο του 20°» και 21°» αιώνα, τη στιγµή που κατέρρευσε ο εξουσιαστικός µπολσεβικισµός, ο Χάουαρντ Ζιν µας χάρισε ίσως το καλύτερο λαϊκό εγχειρίδιο εισαγωγής στον αναρχικό σοσιαλισµό, όπως αυτός οριοθετήθηκε ως κοινωνική θεωρία αναζήτησης της αυτονόητης ελευθερίας, δικαιοσύνης και ειρήνης. Και επειδή στα µυαλά πολλών στην εποχή µας αυτές οι έννοιες είναι οµιχλώδεις, τα ιστορικά στοιχεία του Χάουαρντ Ζιν είναι διαφωτιστικά: ξεκαθαρίζουν σε όλους µας τι πάει να πει αδικία, σκλαβιά και πόνος.


ι συλλογισµοί του Ζιν βασίζονται σε στοιχεία της αµερικανικής κοινωνίας. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν περιορίζονται εκεί, αλλά αποκτούν παγκόσµιο χαρακτήρα, αφού το αµερικανικό κοινωνικό µοντέλο, συνέχεια του δυτικοευρωπαϊκού, επικράτησε διεθνώς. Και αυτή ακριβώς είναι η αξία της σκέψης του για τον ελληνικό µικρόκοσµο. Στις Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας ο συγγραφέας αποδοµεί την κυρίαρχη αµερικανική ιδεολογία. Αναδεικνύει τον καταπιεστικό χαρακτήρα της δυτικής «δηµοκρατίας» που εξαπατά τους πολίτες της προσφέροντας ψεύτικο πλουραλισµό και κίβδηλη ελευθερία.

Αυτοί που έχουν δύναµη και εξουσία στις κοινωνίες µας, πλουτοκράτες και επαγγελµατίες πολιτικοί, µας αναγκάζουν να επιλέγουµε µεταξύ περιορισµένων επιλογών, αφήνοντας απέξω τις ρηξικέλευθες προτάσεις, εκείνες που απειλούν την αυθαίρετη και άδικη τάξη πραγµάτων. Με αυτό το δεδοµένο ο συγγραφέας διακηρύττει ότι δεν είναι ουδέτερος.

Σε έναν κόσµο που κινείται ήδη προς συγκεκριµένη κατεύθυνση, όπου ο πλούτος και η δύναµη διανέµονται ήδη µε συγκεκριµένο τρόπο, ουδετερότητα γι’ αυτόν σηµαίνει αποδοχή των πραγµάτων όπως είναι τώρα. Ο Χάουαρντ Ζιν θεωρεί ότι η πολιτική είναι ζήτηµα όλων των ανθρώπων και απεχθάνεται τους ειδικούς. Δε διστάζει να τα βάλει µε έναν απ’ αυτούς, το Νικολό Μακιαβέλι.

Δεν πρόκειται για προσωπική ετεροχρονισµένη εµπάθεια. Ο σκοπός του είναι να διακηρύξει ότι ο πολιτικός ρεαλισµός του Μακιαβέλι και των κατοπινών υποστηρικτών του µπορεί να είναι ρεαλισµός για τα συµφέροντα εκείνων που ασκούν την εξουσία, αλλά για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι απάνθρωπος κυνισµός που στρέφεται ενάντια στην ίδια τη ζωή. Λένιν, Χίτλερ, Moυσoλίνι, Στάλιν και τόσοι σύγχρονοι «δημοκράτες» μελέτησαν και  επικαλούνται τον «Πριγκηπα» του Μακιαβέλι, όπου ο ιταλός στοχαστης διδαξε οτι ο ηγέτης, τοσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερικη πολιτική, πρέπει να μιμειται την αλεπου και το λιοντάρι, να μεταχειρίζεται την πανουργία και τη βία, προκειμενου να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Η πλειονότητα των πολιτικών αλλά και των απλών ανθρώπων που μεταχειρίζονται τη βία, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους, δεν έχουν τύψεις: διακηρύττουν ότι είναι στη φύση του ανθρώπου. Ο Μακιαβέλι, στην προσπάθεια του να υποστηρίξει το ρεαλισμό και να παρακάμψει τους όποιους ηθικούς φραγμούς, συμφωνεί. «Οι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι κακοί».

 

Και το ίδιο φαίνεται να λένε ο Τόμας Χομπς , ο Αϊνστάιν, αργότερα, ο Φρόιντ και ο σπουδαίος κοινωνιοβιολόγος Ουίλσον, επικαλούμενοι όλοι τούς αμέτρητους πολέμους στην ιστορία και όχι τις επιστήμες τους.


Αυτό, όμως, είναι το πεδίο δράσης του Ζιν: Αν το φαινόμενο της βίας και του πολέμου δεν οφείλεται στη φύση του ανθρώπου, όπως δηλώνουν γενετιστές, ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι και ζωολόγοι, αλλά πρόκειται για ένα τόσο συχνό ιστορικό γεγονός, τότε είναι λογικό να οφείλεται τελικά στις ιστορικές συνθήκες.


Εκεί όπου ευδοκίμησαν εξουσιαστικές ελίτ, ερωτευμένες με την εξουσία τους και άπληστες, εκεί όπου επικράτησε η πλύση εγκεφάλου και ο εθνικισμός είναι φυσικό να μη λείπει ο πόλεμος.

Εξάλλου, «η Ιστορία, τόσο φιλότιμη στην καταγραφή των καταστροφών, παραμένει άκρως σιωπηλή απέναντι στον τεράστιο αριθμό ειρηνικών πράξεων θάρρους από άτομα που αμφισβήτησαν την εξουσία και αδιαφόρησαν για το θάνατο. Το ζήτημα της ιστορίας, όμως, η χρήση και η κατάχρησή της, αξίζει να συζητηθεί ξεχωριστά».

Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι αντικειμενικός ιστορικός, όπως δε θα έπρεπε να είναι και κανένας συνάδελφος του. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκε με την Ιστορία είχε αποφασίσει ότι θα είναι προκατειλημμένος, υποστηρίζοντας ολόψυχα τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες, το δικαίωμα όλων των ανθρώπων στη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Προσπάθησε, ωστόσο, να είναι ανοιχτόμυαλος με τα μέσα που θα το πετύχαινε αυτό. Δε φοβήθηκε ποτέ τις ιστορικές αποκαλύψεις, γιατί δε θα μπορούσαν ποτέ να απειλήσουν τις αρχές του. Τα ιστορικά στοιχεία θέτουν σε δοκιμασία μόνο τα μέσα που μεταχειριζόμαστε και όχι τους σκοπούς μας.

Για το συγγραφέα, «κάθε καταγεγραμμένη ιστορία είναι μερική κατά δύο έννοιες. Είναι μερική με την έννοια ότι αποτελεί μόνο ένα απειροελάχιστο κομμάτι όλης της πραγματικότητας … και επειδή επιλέγει πλευρές, υποστηρίζει τη μία άποψη ή την άλλη ανάλογα με αυτά που αναφέρει ή παραλείπει, αυτά που δίνει έμφαση ή όχι … Το βασικό πρόβλημα, σχετικά με την ιστορική εντιμότητα, δεν είναι το απροκάλυπτο ψέμα. Είναι η παράλειψη, ο υποτονισμός σημαντικών στοιχείων». Οι άνθρωποι, όμως, έχουν ανάγκη την ιστορία, όχι αυτή που δίνει έμφαση στη στείρα γνώση γυμνών γεγονότων και στις πράξεις των ανθρώπων της εξουσίας αλλά εκείνη που «παρακινεί τη νέα γενιά να αντισταθεί στην παράνοια των κυβερνήσεων, οι οποίες προσπαθούν να κατευθύνουν τον κόσμο και τα μυαλά μας εντός της σφαίρας επιρροής τους»,

Οι κάθε είδους κυβερνήσεις είναι αυτές που επεμβαίνουν αυταρχικά στις ζωές μας και πολύ συχνά μας οδηγούν σαν πρόβατα στα σφαγεία των πεδίων της μάχης. Στον 20ο αιώνα περίπου 65 εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις θυσιάστηκαν χωρίς δισταγμό από τις κυβερνήσεις των λαών. Και όπως πάντα «οι φτωχοί πήγαν στον πόλεμο για να υπερασπιστούν τις απολαύσεις των άλλων» (Πλούταρχος). Πολλοί άνθρωποι και διανοούμενοι θεωρούν τον πόλεμο αναγκαίο κακό (Μακιαβέλι), άλλοι τον θεωρούν επιθυμητό (Ρούζβελτ) και άλλοι ξεχωρίζουν δίκαιους και άδικους πολέμους,  ορισμένοι, όμως, θεωρούν κάθε πόλεμο αποκρουστικό (Έρασμος). Για τον Αϊνστάιν «ο πόλεμος δεν εξανθρωπιζεται. Καταργείται».

η μάχη με τον πόλεμο δίνει και ο Χάουαρντ Ζιν, με όπλo την ιστορία. Μας μαθαίνει ότι ο πόλεμoς δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των αυταρχικών κρατών. Η Δημοκρατία των Αθηνών εξόντωσε τους Μηλίους που αρνήθηκαν να υποταχτούν και η δημοκρατία των ΗΠΑ μεταχειρίστηκε το πιο σατανικό όπλo που βρέθηκε ποτέ στα χέρια των ανθρώπων. Ο Χάουαρντ Ζιν πολέμησε το φασισμό στο Β.Π.Π. και με βάση την εμπειρία του αναρωτιέται: υπάρχει δίκαιος πόλεμος; Με αδιάσειστα ντοκουμέντα αποδεικνύει ότι ο πόλεμος του 1940 δεν έγινε για να σωθούν οι Εβραίοι από τη γενοκτονία. Δεν έγινε για να προστατευτεί το δικαίωμα των εθνών για αυτοπροσδιορισμό. Δεν έγινε για να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός. Δεν έγινε για τη δημοκρατία. Αντίθετα έγινε για να προστατευτούν τα συμφέροντα των κραταιών δυνάμεων της εποχής που αισθάνθηκαν ν’ απειλούνται από την ανερχόμενη δύναμη της ναζιστικής Γερμανίας. Και αν ο ναζισμός ήταν αποτρόπαιος, πρέπει όλοι να θυμόμαστε τις φρικαλεότητες των δημοκρατικών συμμάχων Δρέσδη, Χιροσίμα, Ρόγιαν.

Read the rest of this entry

Μαζικές διαδηλώσεις στην Αλγερία ενάντια στο καθεστώς: Ρωγμές στο βαθύ κράτος;

Standard

αλγερινός λαός βγήκε μαζικά στους δρόμους για τέταρτη συνεχή Παρασκευή στις 15 Μαρτίου 2019, διαμαρτυρόμενος κατά των ελίτ και κατά του 82χρονου προέδρου-φάντασμα, Αμπντελαζίζ Μπουτεφλίκα, ο οποίος κυβερνά τη χώρα εδώ και 20 χρόνια και πολύ πρόσφατα ανακοίνωσε ότι θα διεκδικήσει και 5η θητεία. Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Μπουτεφλίκα είχε προσπαθήσει να κατευνάσει την οργή των διαδηλωτών αποσύροντας την υποψηφιότητά του και αναβάλλοντας επ’ αόριστον τις εκλογές που είχαν προγραμματιστεί για τις 18 Απριλίου. Αλλά ο ελιγμός του έπεσε στο κενό και οι δρόμοι της Αλγερίας αντηχούν από τις διεκδικήσεις του λαού της.

Οι διαδηλωτές – στην πλειοψηφία τους νέοι και προερχόμενοι από όλα τα κοινωνικά στρώματα – δείχνουν αποφασισμένοι. Ταυτόχρονα, οι ρωγμές είναι ορατές στο εσωτερικό του συστήματος δεδομένων των αποχωρήσεων αξιωματούχων από το κυβερνών κόμμα αλλά και στελεχών από επιχειρηματικές ελίτ που βρίσονται στο πλευρό του Μπουτεφλίκα, προκειμένου να συνταχθούν με τους διαδηλωτές. Ωστόσο, το σύστημα στην Αλγερία, ένα σύνθετο πολιτικό-στρατιωτικό-επιχειρηματικό δίκτυο, δεν προβλέπεται να εγκαταλείψει εύκολα την εξουσία και τα προνόμιά της και, ακόμα σημαντικότερο, η κυριαρχία του στρατού μέσα στο σύστημα πολύ δύσκολα μπορεί να αμφισβητηθεί.

Συνέχεια εδώ

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΥΣΗΣ – «ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» (Πόλεμος Θέσεων) Μέρος 1°.

Standard

 

``

«Πέρασµα από τον πόλεµο ελιγµών (και από τη

µετωπική επίθεση) στον πόλεµο θέσεων ακόµα και

στο πολιτικό πεδίο. Μου φαίνεται ότι αυτό είναι το

πιο σηµαντικό πρόβληµα της µεταπολεµικής περιόδου

και που είναι το δυσκολότερο να λυθεί σωστά».

 

Αντόνιο Γκράµσι,(Παρελθόν και παρόν).

 

«Θα ‘θελα λίγο δυναµίτη θα ‘θελα µιαν έκρηξη
που θα σκορπίσει το χειρότερο

θάνατο στα βολέματα σας ».

Νίκος Καρούζος, (Κρώξιμο σ’ ένα σπουδαστήριο)

`

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

`

`

ΝΑΥΣΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ µε το θέµα του τίτλου, ήταν η διαπίστωση ενός σηµαντικού κενού στο χώρο του σύγχρονου αριστερού ριζοσπαστικού προβληµατισµού. Όσο περίεργο κι αν φαντάζει αυτό, πρόκειται για το κενό που υπάρχει στους προβληµατισµούς σχετικά µε το πώς θα οδηγηθούµε στον κοµµουνισµό και στην απαραίτητη για την πρόσβαση σε αυτόν κοινωνική επανάσταση.

Και ναι µεν είναι αναµενόµενο η ρεφορµιστική-σοσιαλδηµοκρατική αριστερά, να µην ασχολείται µε αυτό το ζήτηµα, µια και ευθαρσώς πια δηλώνει ότι στοχεύει σε έναν πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο καπιταλισµό, προϊόν διαταξικής διαπραγµάτευσης και συµβιβασµού, και όχι στη χειραφέτηση του ανθρώπου µέσω επαναστατικής ρήξης, είναι όµως άξιον απορίας, το ότι αυτό δεν απασχολεί ούτε την αριστερά εκείνη που διακηρύσσει ότι προσβλέπει στην κοµµουνιστική χειραφέτηση.

Μάλιστα αυτή η παράλειψη γίνεται ακόµη πιο εντυπωσιακή στο βαθµό που από τη µια ο σοσιαλισµός-κοµµουνισµός θεωρείται ως η µοναδική διέξοδος-λύση απέναντι στην σύγχρονη βαρβαρότητα, και από την άλλη δεν αµφισβητείται η αναγκαιότητα της επανάστασης για την ανατροπή του καπιταλισµού και το πέρασµα στην κοµµουνιστική κοινωνία. Όµως και σε αυτήν την περίπτωση, πέρα από την προσµονή της µυθικής Μεγάλης Νύχτας, που κάποτε θα προκύψει µέσα από τους καθημερινούς-ταξικούς αγώνες, δεν διευκρινίζεται µε ποιο τρόπο µπορεί να συνδεθεί η µεν µε τους δε, ή διαφορετικά η επαναστατική στρατηγική µε την καθηµερινή πάλη. Read the rest of this entry

Οι δημοσκοπήσεις και ο «πόλεμος» των εκλογών

Standard

Όλες συμφωνούν ότι υπάρχει προβάδισμα της Ν.Δ., μικρότερο ή μεγαλύτερο. Το ότι άλλη έρευνα καταγράφει π.χ 4% και άλλη π.χ. 12%, δεν ξενίζει. Αν συγκρίνουμε μετρήσεις της ίδιας εταιρείας, όλες δείχνουν την ίδια «φωτογραφία», η κάθε μία με τον δικό της «φακό». Αλλες παρουσιάζουν πρόθεση ψήφου, άλλες με αναγωγή επί των εγκύρων, άλλες εκλογική εκτίμηση ή επιρροή κλπ. Θα πρέπει να παρουσιάζουμε όλοι έναν πίνακα, π.χ. πρόθεση ψήφου χωρίς αναγωγή ή με αναγωγή, αλλά τέτοια συμφωνία ακόμα δεν υπάρχει…». 

«Οι δημοσκοπήσεις και ο «πόλεμος» των εκλογών,

Δύσκολη η ανατροπή, πιθανή η μείωση της διαφοράς»

 

Τα «στανταράκια» και οι «γκρίζες ζώνες» των δημοσκοπήσεων –

Τι λένε οι δημοσκόποι για τις μετρήσεις που έχουν τα κομματικά επιτελεία.

`

Του Γιάννη Καμπουράκη

gkamp@naftemporiki.gr

 

«Η στρατηγική μας είναι να γίνουν εκλογές τον Οκτώβριο. Τις επόμενες εβδομάδες μπορεί να υπάρξουν νέες εκτιμήσεις».


Η φράση ανήκει στον υπουργό Επικρατείας, Χριστόφορο Βερναρδάκη, αλλά από πλευράς δημοσιότητας δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή. Ο λόγος ήταν ότι ειπώθηκε σε μία συνέντευξη κατά την οποία προέβλεψε για δεύτερη φορά δημοσίως ότι το Κίνημα Αλλαγής δε θα καταφέρει να μπει στη Βουλή στις επόμενες εκλογές, πρόβλεψη που «τράβηξε» όλο το φορτίο δημοσιότητας.

Δύο ημέρες μετά από αυτή τη δήλωση, δύο κορυφαία και προβεβλημένα στελέχη της κυβέρνησης, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Δημήτρης Τζανακόπουλος, και η υπουργός Εργασίας, Έφη Αχτσιόγλου εξαπέλυσαν δριμεία, προεκλογικού ύφους, επίθεση κατά των εταιρειών δημοσκοπήσεων, αμφισβητώντας ευθέως τις μετρήσεις τους και αφήνοντας να εννοηθεί ότι η πολιτική πραγματικότητα είναι άλλη, τελείως διαφορετική από αυτή που φαίνονται στα slides των μετρήσεων της κοινής γνώμης, που δημοσιεύονται.

Αλήθεια, έχει ο ΣΥΡΙΖΑ στη διάθεσή του άλλες μετρήσεις, Read the rest of this entry

Μικρό χρονικό του χρόνου, Του Στάθη*

Standard


`

Ο Δρόμος Της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ■

16 Μαρτίου 2019

ιστορικός και ο βιωματικός χρόνος είναι συνήθως διαφορετικοί, ενίοτε όμως συμπίπτουν. Συχνά ο ιστορικός χρόνος είναι πυκνός κι άλλοτε πάλι αργόσυρτος, ενώ ο βιωματικός χρόνος είναι πάντα απλώς βραχύς – vita brevis. Επ’ αυτού ο πατέρας μου συνήθιζε να λέει συχνά (συνήθως οι παλαιοί εκφράζονταν με επαναλήψεις) ότι: «παιδί μου, ώσπου να καταλάβεις τι συμβαίνει στον κόσμο, γερνάς και πεθαίνεις».

Η Ελλάδα βγήκε από την Κατοχή και τον Εμφύλιο καθημαγμένη φωτογραφία της χώρας περιείχε ξυπόλυτα παιδιά, φαγητό με το στανιό, ρημαγμένες συνοικίες, φοβισμένες επαρχίες, κάποια λίγα αμερικάνικα αυτοκίνητα για τους πλούσιους και μπόλικες εξορίες κρυμμένες κάτω απ’ το χαλί ή μάλλον κάτω απ’ την κουρελού.

Κι ύστερα άρχισαν να κυλούν οι πενταετίες. Χίλια εννιακόσια πενήντα πέντε χίλια εννιακόσια εξήντα, άρχισε να λιγδώνει το αντεράκι μας, Read the rest of this entry

«ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ» – Του Γιάνη Βαρουφάκη – Best Seller (9º μέρος/11 – Κεφάλαια 13º-14º )

Standard

 

 

(…)Αλέξης Τσίπρας: «Μια στάση πληρωµών προς το ΔΝΤ θα ερµηνευόταν ως στάση πληρωµών προς όλους τους δανειστές, δίνοντας έτσι το έναυσµα στον Ντράγκι να µας κλείσει τις τράπεζες.»..

Γιάννης Βαρουφάκης. «Εδώ είµαστε», σκέφτηκα. «Μου επιτίθεται στο Κυβερνητικό Συµβούλιο χωρίς καν να έχω αρθρώσει λέξη»…Eίχα άδικο. Μετά από µια σύντοµη παύση, όπως (..) οι κορυφαίοι τραγωδοί, συνέχισε(….):

Α.Τ.:« Όµως, ξέρετε κάτι, σύντροφοι; Έχει δίκιο! Φτάνει πια. Ως εδώ. (…) Η Ελλάδα, τους αρέσει δεν τους αρέσει, παραµένει κυρίαρχο κράτος, κι εµείς, η κυβέρνηση, έχουµε καθήκον να τους πούµε Αρκετά!

Γ.Β. «Και τότε σηκώθηκε όρθιος, γύρισε προς εµένα, προέτεινε το δεξί χέρι δείχνοντας µε τον δείκτη και µε φωνή που εξέπεμπε ψυχολογική και ηθική ανανέωση είπε:

Α.Τ.:«  Όχι µόνο θα σταματήσεις τις πληρωµές στο ΔΝΤ, αλλά θα πάρεις το  αεροπλάνο  να πας αυτοπροσώπως στην  Κυρία να της το πεις ο ίδιος  στην  Ουάσινγκτον  πως θα  προβούµε  σε  στάση πληρωµών προς το ΔΝΤ!    (Aπρ. 2015)

 

ΜΕΡΟΣ

</span> <span style="color:#ffffff;">

(Διευκρίνηση: Τιμώ και σέβομαι το Γιάνη Βαρουφάκη, Αναγνωρίζω, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, το θάρρος, το σεβασμό σε ιδέες και αρχές, καθώς και τις εξαιρετικές γνώσεις και επιστημονικές του ικανότητες του. …Δεν έχω την τιμή να τον γνωρίζω, ούτε τον ψήφισα ποτέ, ούτε διαφαίνεται, ιδίως τώρα, που κατεβαίνει στις εκλογές, λόγω, κυρίως μη πολιτικής συμφωνίας (για Καπιταλισμό-ΕΕ κ.α.)…

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ **)

`

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 13°

 

 

«EΝΤOΛΗ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ».

 

 `

«Ποιά επανάσταση προσέφερε ποτέ

κάτι άλλο πέρα από την καταστροφή;»

</span>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:justify;"><span style="color:#ffffff;">

Το ερώτημα μου το είχε θέσει χρόνια πριν, 1984 ήταν θαρρώ, συνάδελφος λέκτορας στο πανεπιστήμιο του Ιστ Άνγκλια, όπου διδάσκαμε τότε. Τον θυμήθηκα την άνοιξη του 2015, όταν το βαθύ ευρωπαϊκό κατεστηµένο λίγο πολύ έλεγε το ίδιο πράγμα, αναφερόμενο σε κάθε εξέγερση εναντίον του. Στον συνάδελφο μου, το 1984, είχα βέβαια απαντήσει ότι η χώρα μου δε θα υπήρχε χωρίς την επανάσταση που τη δημιούργησε. Μπορεί να είχε ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας εκείνη η επανάσταση. Μπορεί μεγάλο μέρος της ελληνικής ελίτ της επoχής να τη θεωρούσε απερισκεψία. Μπορεί να έφαγε το παιδιά της (όπως κάθε επανάσταση). Όμως, το 1821 ήταν το αποκορύφωμα συλλογικών δράσεων που μας έδωσαν σήμερα το δικαίωμα να μη βρισκόμαστε στην ίδια ιστορική μοίρα με τους Ετρούσκους ή τον λαό της Νήσου του Πάσχα».

`

Έτσι και το 2015: η εξέγερσή μας εναντίον της χρεοδουλοπαροικίας μπορεί να θεωρούνταν ότι είχε λίγες πιθανότητες επιτυχίας, μπορεί να την εχθρεύονταν οι σύγχρονοι κοτζαμπάσηδες, μπορεί εν τέλει να έφαγε τα παιδιά της. Ήταν όμως ο μοναδικός τρόπος να σταματήσει η ερημοποίηση της πατρίδας μας, η μετατροπή της σε προτεκτοράτο τύπου Κοσσόβου, με ωραίες βέβαια παραλίες πάνω στις οποίες θα κτιστούν γηροκομεία και θέρετρα για βόρειους συνταξιούχους και παραθεριστές, με τους δικούς μας ανθρώπους είτε να εργάζονται σε αυτά (όπως οι ιθαγενείς κάτοικοι στη Χαβάη εργάζονται στα θέρετρα των λευκών Αμερικανών) είτε να ζουν από τους κάδους απορριμμάτων.

`

Η 25η Μαρτίου ήταν πάντα, στον νου μου, μέρα αντιφατικών συναισθημάτων. Από τη μία, εκτιμούσα και γιόρταζα την απερίσκεπτη, ουτοπική πράξη πίστης κάποιων «τρελών» Φιλικών, οπλαρχηγών και απλών ανθρώπων, η οποία, σχεδόν τυχαία, οδήγησε στη γένεση της σύγχρονη Ελλάδας. Από την άλλη, όμως, με απωθούσαν οι παρελάσεις, που θύμιζαν την αισθητική της χούντας και της μεταξικής δικτατορίας που προηγήθηκε.

`

Εκείνη όμως την άνοιξη, του 2015, καθώς πλησίαζε η 25η Μαρτίου, όταν ο Αλέξης μου ζήτησε να εκπροσωπήσω την κυβέρνηση σε μια από τις παρελάσεις, δέχτηκα ενθουσιωδώς και ζήτησα να την εκπροσωπήσω στην παρέλαση στα Χανιά. Εκείνη την άνοιξη, του 2015, πράγματι ο αέρας περιείχε κάτι περισσότερο από τα χελιδόνια και τις μυρωδιές των αγριολούλουδων: Έσφυζε από το πνεύμα της εξέγ Read the rest of this entry

Ο Oύγκο Τσάβες και η κληρονομιά του: «Ενότητα, πάλη, μάχη και νίκη!» 5/3/2013

Standard

Έξι  χρόνια  μετά  τη  φυσική του  αναχώρηση, οι  άνθρωποι   της Βενεζουέλας διατηρούν την αφοσίωσή τους στον Ούγκο Τσάβες, συνεχίζοντας ενεργά τον αγώνα του. | (Φωτογραφία: @ErikaPSUV )

   Δημοσιεύτηκε 5 Μάρτιος 2019

έσα από συζητήσεις, ομιλίες και πολιτικές ενέργειες, ο Ούγκο Τσάβεζ οικοδόμησε ένα σχέδιο για τη μετατροπή της κοινωνίας της Βενεζουέλας, με βάση το σεβασμό, την ενότητα και την αλληλεγγύη.

`
Αυτή την Τρίτη (5/3) ήταν η 6η επέτειος της κληρονομιάς του διοικητή Ούγκο Τσάβες, μετά τη φυσική του αναχώρηση, στις 5 Μαρτίου 2013

H πορεία του όχι μόνο ξύπνησε τη συνείδηση του λαού της Βενεζουέλας, αλλά και αγκάλιασε τους λαούς της περιοχής, σπέρνοντας μια κληρονομιά ενότητας και ειρήνης στην Αμερική, για να αφυπνίσει το όνειρο του Simón Bolívar, το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα.

»Αντιμέτωποι με αυτή την ύπαρξη νέων δυσκολιών, ανεξαρτήτως μεγέθους των, η ανταπόκριση όλων των πατριωτών, των επαναστατών, εκείνων που αισθάνονται την Πατρίδα ακόμη και στα σπλάχνα, είναι η ενότητα, ο αγώνας, η μάχη και η νίκη!» είπε ο διοικητής Τσάβες στην Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση, τρείς μήνες πριν το φυσικό του τέλος.

Αυτά, που οι επόμενες γενιές άκουσαν ως τα τελευταία του λόγια, επιβεβαιώνουν την ομιλία του σχετικά με τη σημασία της Ενότητας, πως οι διακηρύξεις του δεν αρκούνται  μόνο στα λόγια, αλλά-από τα πρώτα χρόνια μέχρι την τελευταία προεδρική θητεία- σε μέτρα ενσωμάτωσης και Συνεργασίας, προωθώντας τις αρχές της περιφερειακής συμπληρωματικότητας, του σεβασμού και της αλληλεγγύης μέσω των οργανισμών: Read the rest of this entry

«Εκλογές 26 Μάη!» …ΗΠΑ και λάλησα!

Standard

Άνεμος αλλαγής εκπνέει στον ΣΥΡΙΖΑ

 

 

δρόμος της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ                                                            23/2/2019

Του Aπόστολου Αποστολόπουλου
.

ι εκλογές θα γίνουν τον Οκτώβριο, δήλωσε την περασμένη Κυριακή ο κ. Πιτσιόρλας, υπουργός χαμηλών τόνων, στον αντίποδα του Πολάκη. Ο κ. Πιτσιόρλας συντάσσεται με τον πρωθυπουργό αλλά όλοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του κ. Φλαμπουράρη, θέλουν «εκλογές τώρα», με τη σκέψη ότι, όπως λέει κι ο Σεφέρης, «αύριο η ψυχή μας κάνει πανιά».Το αποτέλεσμα ωστόσο θα ήταν αμφίβολο γιατί στο κοπάδι με τα πρόβατα επιβάλλεται η γνώμη του τσοπάνη. Μόνο που στην περίπτωση, λένε οι κακές αλλά άριστα πληροφορημένες δημοσιογραφικές γλώσσες, τσοπάνος δεν είναι ο πρωθυπουργός αλλά ο μεγάλος υπερατλαντικός σύμμαχος που το ξέκοψε ότι θέλει κάλπες τον Μάιο (στις 26) και κανείς δεν τόλμησε να τον ρωτήσει το γιατί και κυρίως να του πει ότι έτσι ρίχνει έξω το σχέδιο.

     Δηλαδή το «σχέδιο Νοβάρτις» με κλητεύσεις αντίπαλων πολιτικών προσώπων, πρόκληση θορύβου, παραπομπές, κλίμα έντασης ως τον Οκτώβριο, προσδοκία ανατροπής των διαθέσεων της κοινής γνώμης. Ίσως ο μεγάλος σύμμαχος δεν θέλει πλήγμα, έστω επιφανειακό, στην αντιπολίτευση προ εκλογών. Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου και αυτός βλέπει όσα δεν μπορούν να δουν οι κοινοί θνητοί ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε άλλωστε και οι νεοδημοκράτες ανταγωνιστές τους. Εκτός αν Read the rest of this entry

ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – To Best Seller Βιβλίο Του Γιάνη Βαρουφάκη (8° μέρος/11, Κεφάλαια 11°-12°)

Standard

To link του άρθρου  «Οι δημοσκοπήσεις και ο «πόλεμος» των εκλογών»—>ΕΔΩ  που εκ παραδρομής, δεν ενεργοποιήθηκε στους παραλήπτες σημερινού mail μου. 

 

Του Στάθη

`

 

(…) B.Σόϊμπλε: «Δεν πρόκειται να διαπραγματευθώ µαζί σου. Όπως σου είπα την τελευταία φορά, να πας στους θεσµούς!» ήταν η στυγνή απάντηση του.

«Αλλά, Bόλφγκανγκ», διαμαρτυρήθηκα, «Ο χρόνος τελειώνει σε µία η δύο εβδοµάδες θα αναγκασθούμε να αθετήσουμε το χρέος µας προς το ΔΝΤ, µε συνέπειες για όλους. Μου λες να πάω στους θεσµούς. Ωστόσο, οι θεσµοί απλώς δεν έχουν την αρμοδιότητα (..) για να διαπραγµατευτούν µαζί µας µια βιώσιµη συµφωνία εντός της ευρωζώνης. Σου τα λέω όλα αυτό επειδή υπάρχουν δυνάµεις που προσπαθούν να εκτροχιάσουν τη διαδικασία, με κίνδυνο ατυχήματος».

Το πρόσωπο του Βόλφγκανγκ άλλαξε έκφραση και από τη φαινομενική απάθεια πέρασε στη συγκρατημένη εγρήγορση. Παρόλο που είχα µάθει (…) ότι τέτοιες αλλαγές στην έκφραση του Βόλφγκανγκ δεν οδηγούσαν σε κάτι αξιοσημείωτο, σε εκείνη την περίπτωση απέτυχα να προβλέψω την αναπάντεχα απάντηση του.

«Δε νοµίζω ότι καµία κυβέρνηση μπορεί να κρατήσει την Ελλάδα στην ευρωζώνη», δήλωσε κουνώντας το κεφάλι µε τρόπο που σηματοδοτούσε την παντελή έλλειψη πίστης του, ή ενδιαφέροντος στην εναλλακτική ενός Grexit.

«Αυτή είναι και η άποψη της καγκελαρίου;» ρώτησα κρύβοντας την έκπληξη μου.

«Εκείνη έχει διαφορετικές απόψεις», απάντησε απαξιωτικά.

Ήταν άλλη μία επιβεβαίωση ότι είχαν διαγράψει, στο μυαλό τους, τα δανεικά που είχαν δώσει στο κράτος μας για να οθούν αμέσως μετά στις τράπεζες τους …

 

Προηγούμενο 7ο Μέρος ΕΔΩ

` `

(**Διευκρίνηση: Τιμώ και σέβομαι το Γιάνη Βαρουφάκη, Αναγνωρίζω, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, το θάρρος, το σεβασμό σε ιδέες και αρχές, καθώς και τις εξαιρετικές γνώσεις και επιστημονικές του ικανότητες του. ….Δεν έχω την τιμή να τον γνωρίζω, ούτε τον ψήφισα ποτέ, ούτε διαφαίνεται, ιδίως τώρα, που κατεβαίνει στις εκλογές, λόγω, κυρίως μη πολιτικής συμφωνίας (για Καπιταλισμό-ΕΕ κ.α.)…

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΡΘΡΟΥ)

498 `

Κεφάλαιο

`

11°

` `

Το κουτσούρεμα µιας Άνοιξης

`

κείνη τη χρονιά η Άνοιξη έφτασε νωρίς στην Ελλάδα. Χάρη στον βροχερό χειµώνα, ο πρώτος ήλιος του Μάρτη πυροδότησε µια εξέγερση αγριολούλουδων. Καλύτερο σκηνικό για την εξέγερση του λαού µας απέναντι στους δανειστές δεν υπήρχε. Η επέκταση της δανειακής σύµβασης είχε εγκριθεί, δίνοντας µας περιθώριο µέχρι τις 30 Ιουνίου για να σφυρηλατήσουμε το πολυπόθητο νέο συµβόλαιο. Παρά την γκρίνια στην κοινοβουλευτική µας οµάδα, στη χώρα επικρατούσε κλίµα ανάτασης

Για τους τροϊκανούς που παρακολουθούσαν από το λουσµένα στον τεχνητό φωτισµό γραφεία τους, στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη, στην Ουάσινγκτον, τα τεκταινόµενα στην Ελλάδα ήταν εφιάλτης. Χωρίς τη δυνατότητα να περιφέρονται στην Αθήνα μέσα σε κοµβόι από BMW και Mercedeς, δεν είχαν τρόπο να επιδεικνύουν την εξουσία τους ώστε να επανακτήσουν τον ψυχολογικό έλεγχο της κοινωνίας µας. Αν δεν πρόσεχαν, υπήρχε κίνδυνος επικίνδυνες ιδέες να εξαπλωθούν σε άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Ιταλία, ακόµα και η Γαλλία. Όπως, παραδείγµατος χάριν, η ιδέα ότι υπήρχε η δυνατότητα σε αυτή την Ευρώπη να ανακτήσει ένας λαός την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά του. Το να πάρουν τα χρήματα τους πίσω θα τους ικανοποιούσε, όπως κάθε δανειστή, αλλά δεν ήταν η κύρια επιδίωξή τους. Γνώριζαν ότι η αυξανόμενη λιτότητα και η απόρριψη των ανταλλαγών οµολόγων που πρότειναν θα είχαν ως συνέπεια τη συρρίκνωση των εισοδημάτων των Ελλήνων, µε κόστος µακροπρόθεσµα και για τους ίδιους, αλλά δεν τους ένοιαζε. Όπως χαρακτηριστικά είπε μήνες μετά ο Σλοβάκος υπουργός οικονοµικών, ο μεγαλύτερος χειροκροτητής του Σόϊµπλε στο Eurogroup, «έπρεπε να είµαστε σκληροί µε τους Έλληνες λόγω της Ελληνικής Άνοιξης». Όπως τα σοβιετικά τάνκς συνέτριψαν την Άνοιξη της Πράγας, την Άνοιξη της Αθήνας θα τη συνέτριβαν χρησιμοποιώντας κάτι άλλο που, αγγλιστί, κάνει ρίµα με τα το βαθύ κράτος δηλαδή τις τράπεζες.

Η στρατηγική του κουτσουρέματος της Ελληνικής Άνοιξης συνίστατο από τρία μέρη. Πρώτο, αρνούμενοι τον οποιονδήποτε οδικό χάρτη προς την έντιµη συµφωνία, θα καλλιεργούσαν βαθιά αβεβαιότητα στην ελληνική κοινωνία µε διαβρωτικό αποτέλεσμα στο ηθικό της. Κάθε προγραμματισμός, βραχυπρόθεσμος η µακροπρόθεσµος, είχε καταστεί αδύνατος για επιχειρήσεις, οργανισµούς η ακόµα και για τους απλούς πολίτες που ήθελαν να κάνουν τα «κουµάντα» τους. Αυτή η στρατηγική της «διαρκούς προσωρινότητας» είναι αποτελεσματικός τρόπος να κρατάει ένας κατακτητής µια χώρα υπό κατοχή

Παράλληλα, εφήρμοζαν την τακτική του «εικονικού δηµοσιονοµικού πνιγµού», όπως περιέγραψα αλλού, την προσομοίωση του γνωστού βασανιστηρίου που εφαρµόζεται από το 2010 στις μνημονιακές χώρες της ευρωζώνης: ένα κράτος, εκβιαζόµενο από την τρόϊκα να αποδεχθεί κοινωνικά καταστροφές πολιτικές, σπρώχνεται στο χείλος της οικονομικής ασφυξίας και της επίσημης χρεοκοπίας, υποκύπει (περνώντας τους μνημονιακούς νόµους καθ’ υπαγόρευσιν της τρόϊκας), λαµβάνει από τους δανειστές όση ρευστότητα χρειαστεί για να μην πεθάνει αµέσως κ.ο.κ. Στην περίπτωση της δικής µας διακυβέρνησης η δημοσιονοµική ασφυξία είχε ξεκινήσει, µε την ενορχηστρωμένη φυγή καταθέσεων (ελέω των κ. Σαµαρά και Στουρνάρα), δύο μήνες προτού καν εκλεγούµε, και βέβαια πήρε μεγαλύτερες διαστάσεις μετά την 4η Φλεβάρη 2015 και την κίνηση της ΕΚΤ να στερήσει το waiver από τις ελληνικές τράπεζες.

Θέτοντας µπροστά µας ένα πραγµατικό ναρκοπέδιο από δόσεις που έπρεπε να αποπληρωθούν, η τρόϊκα ήλπιζε να σπείρει τόσο αβεβαιότητα στις ψυχές των πολιτών ώστε να σταματήσουν να καταβάλλουν φόρους. Έτσι θα επιδείνωναν την ασφυξία του κράτους µας σπρώχνοντας µας κοντύτερα Read the rest of this entry

Η (Αμερικανική) αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα. (Του Α. Χατζηστεφάνου, INFOWAR, Εκπομπή No 314, Κείμενο-Ηχητικό)

Standard

`

ίτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μαζύ τους, η Βενεζουέλα βρίσκεται σε πόλεμο εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες και το σημαντικότερο όπλο που χρησιμοποιείται εναντίον της είναι τα μέσα ενημέρωσης.


Παρακολουθώντας τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έχεις την εντύπωση ότι στη Βενεζουέλα επικρατεί διαρκώς γενικευμένη ανομία, οι άνθρωποι πυροβολιούνται στους δρόμους και φυσικά δεν έχουν ποτέ-μα πότε- χαρτί υγείας. Για να σκουπίσουν αυτά που δεν παράγουν, αφού σχεδόν πότε δεν έχουν και τίποτα να φάνε.


Και ενώ η κατάσταση είναι πραγματικά πάρα πολύ, μα πάρα πολύ δύσκολη, αρκεί να περπατήσεις μια μέρα στο Καράκας, για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχει την παραμικρή σχέση με όσα ακούς και διαβάζεις στα ξένα ΜΜΕ.


«Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, όπως εξήγησε στο INFOWAR o Ιγνάσιο Ραμονέ συγγραφέας και πρώην διευθυντής της monde-diplomatique. Η εκστρατεία παραπληροφόρησης για τη Βενεζουέλα ξεκίνησε από τις πρώτες εβδομάδες διακυβέρνησης Τσάβες.


Η εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης κατά της Βενεζουέλας ή κατά του Τσάβες ξεκίνησε στους δύο μήνες (1998) αφού είχε αναλάβει την ηγεσία ο Τσάβες, και αφού ακόμα δεν είχε δηλώσει ότι ο στόχος του είναι η δημιουργία μιάς Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης.


Αυτό το έκανε αργότερα το 2005. Ακόμη όμως και στους πρώτους δύο μήνες της θητείας του τα μέσα ενημέρωσης μιλούσαν για ένα δικτάτορα, για ένα Χίτλερ…

`

(INFOWAR, Με τον Αρη Χατζηστεφάνου,  Εκπομπή No 314, Η (Αμερικανική) αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα, ΗΧΗΤΙΚΟ) ΕΔΩ


ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ INFOWAR ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ποια είναι όμως τελικά αυτή η δεξιά αντιπολίτευση της Βενεζουέλας που επιθυμεί να λάβει με κάθε τρόπο την εξουσία;
`

ΤΡΕΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ:

`
1.Aνθρωποι που καίνε ζωντανούς υποστηρικτές της κυβέρνησης και άλλοι που βάζουν τα περιττώματα τους σε σακούλες και τα πετάνε στους απέναντι;

2. Μετριοπαθείς δυνάμεις που ζητούν διάλογο με την κυβέρνηση και για τους οποίους δεν θα ακούσετε ποτέ από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης;

3. Μερικά επικοινωνιακά τρυκ που πρέπει να ακολουθήσεις εαν θέλεις να ανατρέψεις μία κυβέρνηση. Όπως ότι κανένας δεν τα κατάφερνε αν δεν είχε στο πλευρό του ένα δυό στρατηγούς και μερικές  ντουζίνες εξωνημένων εκδοτών και δημοσιογράφων;

Τελικά, ποια είναι η δεξιά αντιπολίτευση, που επιθυμεί να λάβει με κάθε τρόπο, την εξουσία;

ατ’ αρχήν δεν είναι μια και κατά δεύτερον δεν θέλει αναγκαστικά την εξουσία με κάθε τρόπο.

Η εικόνα βέβαια που αποκομίζεις αν παρακολουθήσεις τα διεθνή μέσα ενημέρωσης είναι ότι η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα αποτελεί ένα συμπαγές σώμα ηρωϊκών πολιτικών οι οποίοι εκπροσωπούν όλους τους υπόδουλους Βενεζουελάνους.

Κατ’ αρχήν βέβαια η αντιπολίτευση δεν πλειοψηφεί. Και αυτό της το απέδειξε ο λαός της Βενεζουέλας σε περίπου 25 εκλογικές αναμετρήσεις από τις οποίες η δεξιά αντιπολίτευση κέρδισε 2 ή 3 φορές.

 Σύμφωνα μάλιστα με δικά τους γκάλοπ η αποδοχή τους από τον κόσμο είναι σήμερα κάτω από το 20%. Χαμηλότερη δηλαδή και από αυτή του Μαδούρο. Κυρίως όμως αυτό το πολιτικό σώμα δεν είναι συμπαγές.

 Για την ακρίβεια είναι τόσο διασπασμένο, που θα έκανε τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς της Ευρώπης να τρομάζουν από τον φραξιονισμό του.

 Τα εξηγούσε με ολίγη περισσότερη σοβαρότητα ο Gregory Wilper, αρχισυντάκτης του REAL NEWS Network και συγγραφέας του Βιβλίου «Changing Venezuela»:

«Είναι πολύ διχασμένοι εσωτερικά. Και αυτό είναι εναντίον τους. Υπάρχει ριζοσπαστική αντιπολίτευση που κατά βάση θέλει να κάνει μια εξέγερση, αλλά υπάρχει και ένα μέρος της αντιπολίτευσης που θα προτιμούσε μια πιο ομαλή μετάβαση σε μια νέα κυβέρνηση.

Αυτή διαπραγματεύεται με το Μαδούρο και απορρίπτει αυτά τα καλέσματα βίας.

 Στην πραγματικότητα αρκετοί σημαντικοί ηγέτες της αντιπολίτευσης, έχουν ήδη δηλώσει ότι δεν θέλουν να αναγνωρίσουν τον Γκουαϊντο ως Πρόεδρο της Βενεζουέλας. Δεν πιστεύουν ότι αυτή θα ήταν η σωστή πορεία γιατί αυτή η πορεία που έχουν επιλέξει είναι πολύ επικίνδυνη. Θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία στρατιωτική σύγκρουση, σε εμφύλιο πόλεμο.


Αρκετοί υποστηρίζουν ότι η απόφαση του Γκουαϊντο να αυτοανακηρυχθεί πρόεδρος αιφνιδίασε ακόμη και ορισμένους από τους συγκεντρωμένους που παρακολουθούσαν την ομιλία του και σίγουρα αιφνιδίασε μια παληά γενιά πολιτικών, οι οποίοι ουδέποτε έσωσαν τη συγκατάθεση τους, και αυτοί υποστηρίζει ο Gregory Wilper, αποτελούν το 50% της δεξιάς αντιπολίτευσης.

Και να αμαυρωθεί το -με όποια λάΘη-Παράδειγμα.

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» Trump   στη  Βενεζουέλας  ΕΝΝΟΕΙ   Τα πλούτη   της: Το χρυσό, το φυσικό αέριο, τα διαμάντια, το πετρελαιο, το σίδηρο, το νερό, το αλουμίνιο.

Υπάρχουν πολλοί παληοί πολιτικοί για παράδειγμα «Οι Άξιον Δημοκράτικα» με ηγέτη τον Χένρυ Ραμούσαγιου. Αν και προσωπικά πιστεύω πως είναι τρελλός, ενίοτε είναι ένας από τους πιο λογικούς ηγέτες της αντιπολίτευσης, και έχει προσφερθεί να διαπραγματευθεί, μάλιστα μέσα στο παρελθόν έχει διατελέσει και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης.

Υπάρχουν επίσης και άλλοι για παράδειγμα ο Κλάουντιο Φερμίν που ήταν ο υπεύθυνος της προεκλογικής εκστρατείας του Χένρυ Φαλκόν, τον υποψήφιο ενάντια στο Μαδούρο το 2018. Και είναι πολύ σημαντικός ηγέτης.
Φυσικά κανείς από αυτούς δεν έχει πολύ μεγάλη υποστήριξη. Κανείς από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης δεν έχει αλλά αν θέλουμε να υπολογίσουμε το βάρος που έχει ο καθένας στο εσωτερικό της αντιπολίτευσης, υπολογίζουμε πως είναι 50-50;

Το πρόβλημα όμως είναι ότι στη Δύση δεν μαθαίνουμε σχεδόν ποτέ για την ύπαρξη μιάς μετριοπαθούς δεξιάς αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα. Και σίγουρα δεν μαθαίνουμε ποτέ για την ύπαρξη μιάς άλλης αντιπολίτευσης η οποία ασκεί κριτική στο Μαδούρο από τα Αριστερά…Η αντιπολίτευση η οποία βρίσκεται ακόμα και στο εσωτερικό του κόμματος του και τον κατηγορεί ότι το τελευταίο διάστημα έχει επιβάλλει αρκετά νεοφιλεύθερα μέτρα.
 

 Ίσως γιατί καμμιά από αυτές τις ομάδες της αντιπολίτευσης δε χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ, οι οποίες φροντίζουν να προβάλλουν στα Διεθνή ΜΜΕ μόνο τους δικούς τους ανθρώπους.

 Η πιο μετριοπαθής αντιπολίτευση αποτελεί σχεδόν τη μισή από τη συνολική αντιπολίτευση, όσον αφορά την ηγεσία και τη λαϊκή υποστήριξη δεν καλύπτονται από τα Δυτικά ΜΜΕ. Αυτή τη στιγμή είναι παντελώς ανύπαρκτη.

Αντιθέτως όλη η κάλυψη από τα ΜΜΕ εστιάζεται στη ριζοσπαστική αντιπολίτευση και αυτή τελικά κερδίζει όλη τη διεθνή υποστήριξη. Κυρίως από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που η πιο μετριοπαθής αντιπολίτευση έχει αποδυναμωθεί και υπονομευθεί εντελώς. Αλλά πιστεύω πως η μόνη επιλογή είναι αυτή μέσω μιάς διαπραγμάτευσης μεταξύ της κυβέρνησης και της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης.

 Όταν ο Wilper αναφέρεται σε ριζοσπαστική αντιπολίτευση εννοεί τις δυνάμεις της άκρας δεξιάς και φασιστικά μορφώματα που εδώ και χρόνια προσπαθούν να ανατρέψουν πραξικοπηματικά τις κυβερνήσεις Τσάβες και Μαδούρο. Αυτές τις ομάδες δηλαδή που βράβευσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το βραβείο Ζαχάρωφ. Μάλλον επειδή πυροβολούσαν αστυνομικούς ή καίγαν ζωντανούς υποστηρικτές του Μαδούρο και τοποθετούσαν βόμβες σε οχηματοπομπές των δυνάμεων ασφαλείας.

Τα εξηγούσε ο καθηγητής πολιτικών επιστημών στη Βέρνερ: «Κάποιοι από τους ανθρώπους της αντιπολίτευσης δικαιολογούν τις βίαιες πρακτικές ορισμένων διαδηλωτών λέγοντας ότι απλώς αντεπιτεθήκαμε, υπήρχε αστυνομική καταστολή και αυτή ήταν η απάντηση μας. Το 2014, όταν αντεπιτέθηκαν, όπως λένε, σκότωσαν έξη εθνοφρουρούς και έναν ή δύο αστυνομικούς.

Δεν αμφισβητώ βέβαια ότι υπήρξε κατάχρηση εξουσίας από την πλευρά των δυνάμεων ασφαλείας και κάποιοι από τους εθνοφρουρούς και από τις δυνάμεις ασφαλείας τελικά φυλακίσθηκαν μετά τις διαδηλώσεις του 2017.»

Αλλά η αλήθεια είναι ότι στις ΗΠΑ τον Καναδά ή σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου εάν οι διαδηλωτές πυροβολούσαν εθνοφρουρούς ή αστυνομικούς ξέρουμε πολύ καλά ποια θα ήταν τα αποτελέσματα.

Την τελευταία φορά που η Αμερικανική Αστυνομία βρέθηκε αντιμέτωποι με ένοπλους διαδηλωτές, αν δεν μας απατά η μνήμη μας, ήταν με την οργάνωση «Μαύροι Πάνθηρες» και την αντίδραση της την θυμόμαστε, η Αστυνομία άρχισε να εκτελεί δεκάδες μέλη της οργάνωσης και να φυλακίζει τα υπόλοιπα.

΄
Όταν όμως οι ένοπλοι είναι δεκάδες παιδιά μπορούμε να περιγράφουμε με υπερηφάνεια τα έργα τους. Τα εξηγούσε ο δημοσιογράφος Μάξ Μπλιούμενταλ:

«Η New York Times και πολλά άλλα μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν αγιογραφίες για τον Λεοπόλδο Λόπεζ ως τον σωτήρα του κόσμου. Και αυτό που είναι ακόμη πιο τρελό είναι ότι δημοσίευσαν ακόμη και άρθρα που παραδέχονταν ότι η αντιπολίτευση διεξήγαγε ένα πόλεμο ενάντια στο κράτος της Βενεζουέλας. Θυμάμαι την Ουάσιγκτων Πόστ που δημοσίευσε ένα σχεδόν σουρεαλιστικό θέμα: Παρουσίαζε όλες τις δημιουργικές χρήσεις όπλων που είχε εφεύρει η αντιπολίτευση. Όπως το να κολλάς καρφιά στην άκρη των κονταριών και να φτιάχνεις αυτοσχέδια όπλα.

Βλέπουμε επίσης ολμοβόλα, κάτι πολύ παρόμοιο με την Νικαράγουα που τα μέσα ενημέρωσης δεν εξυμνούν απλώς τη βία αλλά με κάποιους τρόπους επιδοκίμαζαν την εφευρετικότητα των νέων μορφών βίας που ασκούσε η αντιπολίτευση.

Ως γνωστόν η Ουάσιγκτων Πόστ είναι κάτι σαν τον τσελεμεντέ του αναρχικού στηρίζοντας νέες τεχνικές στο αντάρτικο πόλεων. Αρκεί οι αντάρτες να είναι ελαφρώς φασίστες και κυρίως να χρηματοδοτούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες .

Θυμόμαστε ακόμη τα μιντιακά πραξικοπήματα της Λατινικής Αμερικής. Θυμόμαστε ότι ποτέ κανένας δεν επιχείρησε να ανατρέψει μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, αν δεν είχε στο πλευρό του μερικούς στρατηγούς και μερικούς παρακρατικούς εκδότες. Και δημοσιογράφους.

Στον απόηχο πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα διαπιστώνουμε ότι αν και ορισμένοι ξέχασαν να εξασφαλίσουν τη στήριξη των στρατηγών δεν ξέχασαν να ζητήσουν την στήριξη των δημοσιογράφων. Συζητάμε με τον συγγραφέα και πρώην δημοσιογράφο της monde-diplomatique Ιγνάσιο Ραμονέ, για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τα διεθνή μέσα ενημέρωσης την εικόνα της Βενεζουέλας. Θυμάται για εμάς ιστορίες από την Κούβα την Χιλή και την Νικαράγουα και αναρωτιέται εάν τελικά έχει αλλάξει το παραμικρό από το «εγχειρίδιο ανατροπής» Αριστερών Κυβερνήσεων.

Οι Μότσο Κούμο που ακούτε είναι ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα συγκροτήματα της Βενεζουελάνικης χίπ-χόπ σκηνής και είναι τόσο υπέρ του Τσάβες, που υποπτευόμαστε ότι ενδέχεται να διαφωνούσε μαζί τους και ο ίδιος. Στο συγκεκριμένο τραγούδι μιλάνε για διεφθαρμένους πολιτικούς και δημοσιογράφους, αλλά και για τις συνεχείς απειλές των Ηνωμένων Πολιτειών για επέμβαση. Και ο τίτλος του τραγουδιού: «Σε καιρό πολέμου»!

ίτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μαζύ τους, η Βενεζουέλα βρίσκεται σε πόλεμο εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες και το σημαντικότερο όπλο που χρησιμοποιείται εναντίον της είναι τα μέσα ενημέρωσης.

Παρακολουθώντας τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έχεις την εντύπωση ότι στη Βενεζουέλα επικρατεί διαρκώς γενικευμένη ανομία, οι άνθρωποι πυροβολιούνται στους δρόμους και φυσικά δεν έχουν ποτέ-μα πότε- χαρτί υγείας. Για να σκουπίσουν αυτά που δεν παράγουν, αφού σχεδόν πότε δεν έχουν και τίποτα να φάνε.

Και ενώ η κατάσταση είναι πραγματικά πάρα πολύ μα πάρα πολύ δύσκολη, αρκεί να περπατήσεις μια μέρα στο Καράκας, για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχει την παραμικρή σχέση με όσα ακούς και διαβάζεις στα ξένα ΜΜΕ.

«Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, όπως εξήγησε στο INFOWAR o Ιγνάσιο Ραμονέ συγγραφέα και πρώην διευθυντής της monde-diplomatique. η εκστρατεία παραπληροφόρησης για τη Βενεζουέλα ξεκίνησε από τις πρώτες εβδομάδες διακυβέρνησης Τσάβες.

Η εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης κατά της Βενεζουέλας ή κατά του Τσάβες ξεκίνησε στους δύο μήνες (1998) αφού είχε αναλάβει την ηγεσία ο Τσάβες, αφού ακόμα δεν είχε δηλώσει ότι ο στόχος του είναι η δημιουργία μιάς Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης. Αυτό το έκανε αργότερα το 2005. Ακόμη όμως και στους πρώτους δύο μήνες της θητείας του τα μέσα ενημέρωσης μιλούσαν για ένα δικτάτορα για ένα Χίτλερ.

Μιλώντας στους συναδέλφους μου Μυρτώ Συμεωνίδου και Θάνο Τσιάντα, ο Ιγνάσιο Ραμονέ εξήγησε ποια ήταν τα αποτελέσματα της προπαγάνδας ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που αρχικά θέλησαν να στηρίξουν το εγχείρημά του Τσάβες: «Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική εκστρατεία, το αποτέλεσμα ήταν ότι όχι μόνο ο απλός κόσμος ή ότι μόνο αυτοί οι οποίοι δεν συμφωνούν με την επανάσταση, αλλά και ο κόσμος από την Αριστερά, άρχισε να αναρωτιέται για το αν στη Βενεζουέλα υπάρχει Δημοκρατία ή ένα αυταρχικό καθεστώς.Η υποστήριξη προς τη Βενεζουέλα άρχισε να μειώνεται. Στόχος των μέσων ενημέρωσης ήταν να καταστρέψουν την αίγλη που θα μπορούσε να έχει η Μπολιβιριανή Επανάσταση. Παράλληλα δημιουργούσαν ένα τείχος από ψέματα ώστε η Βενεζουέλα να μην αποτελεί παράδειγμα για τις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

»Η προσωπική μου επαφή με αυτό το είδος της παραπληροφόρησης, ήρθε εκείνο το πρωϊνό του 2002 όταν πραξικοπηματίες με την στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών επιχείρησαν να ανατρέψουν τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο της Βενεζουέλας. Στην αίθουσα σύνταξης του BBC στο Λονδίνο επικρατούσε μια περίεργη αμηχανία. Σχεδόν 48 ώρες μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος κανένα κείμενο του BBC δεν χρησιμοποιούσε τις λέξεις πραξικόπημα, δικτατορία, ή έστω ανατροπή μιάς δημοκρατικά εκλεγμένης Κυβέρνησης. Όλα τα μέσα ενημέρωσης προτιμούσαν τότε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να αναμασούν τις ανακοινώσεις του State Department.

»Γνωρίζουμε ότι η κρίση προκλήθηκε από ενέργειες της Κυβέρνησης Τσάβες. Η Κυβέρνηση απαγόρευσε την πραγματοποίηση ειρηνικών διαδηλώσεων. Άνοιξε πυρ εναντίον άοπλων διαδηλωτών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν (10) δέκα και να τραυματισθούν άλλοι (100) εκατό. Ύστερα από αυτές τις εξελίξεις συστάθηκε Προσωρινή Κυβέρνηση για τη διακυβέρνηση της χώρας.»

»Σχεδόν κάθε λέξη από την Ανακοίνωση του State Department ήταν ψευδής ή κατάλληλα τοποθετημένη στην πρόταση για να δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις. Παρ’όλα αυτά ήταν η συγκεκριμένη Ανακοίνωση που «έδωσε τη γραμμή» στη συντριπτική πλειονότητα των Διεθνών μέσων ενημέρωσης. Και αυτή η «γραμμή» δεν άλλαξε ποτέ. Είτε στην Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών βρισκόταν ο Τζώρτζ Μπους ή ο Νομπελίστας της Ειρήνης Μπαράκ Ομπάμα ή αυτός ο «διαβολικά καλός» Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τράμπ.

Στο πέρασμα των χρόνων Αμερικανικά και Ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό με παρεμβάσεις που συχνά περνούν απαρατήρητες στο ευρύ κοινό. Αποτελούν στοχευμένες επιχειρήσεις επηρεασμού της κοινής γνώμης.

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ θυμήθηκε για εμάς ένα από τα εκατοντάδες περιστατικά των τελευταίων δύο δεκαετιών: «ένα από τα Ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης που επιτίθενται περισσότερο στη Βενεζουέλα είναι η Εφημερίδα Ελ Παϊς της Ισπανίας. Θυμάμαι ότι όταν ο Τσάβες βρισκόταν στο χειρουργείο είχε δημοσιεύσει στην πρώτη σελίδα της Εφημερίδας μία φωτογραφία του Τσάβες στο χειρουργείο, για να δείξει την αδυναμία του ηγέτη και έτσι την αδυναμία της Επανάστασης.

Έγραφε ότι «αν δεν χειρουργηθεί αμέσως θα πεθάνει». Αυτό δεν αποτελούσε είδηση γιατί όλος ο κόσμος το ήξερε. Ο Τσάβες ήταν άρρωστος και σίγουρα θα περνούσε από το χειρουργείο. Ακόμη όμως ύστερα από λιγές ώρες αποδείχθηκε ότι και αυτή η φωτογραφία ήταν ψεύτικη. Πάρθηκε από ένα βίντεο πέντε χρόνια πριν και δεν ήταν καν ο Τσάβες ο ασθενής. Αυτό είναι ένα ισχυρό παράδειγμα πως πολλά μέσα, όπως η Ελ Παϊς , που υποτίθεται έχουν κύρος, δημοσίευαν πληροφορίες για να βλάψουν τον Ούγκο Τσάβες.»

Το παράδειγμα του Ραμονέ πληροί όλες τις προϋποθέσεις ενός καραμπινάτου Fake news. Ξέρεις από αυτά για τα οποία θα σε κυνηγάνε σε λίγο η Ευρωπαϊκή Ένωση, και θα σε αποκλείουν, λέει, η Google και το Facebook. Για την περίπτωση της Βενεζουέλας όμως αυτά τα Fake news, είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ έχει περάσει τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του καταγράφοντας και ανατρέποντας τα προπαγανδιστικά επιχειρήματα μιάς αυτοκρατορίας και των μέσων ενημέρωσης που την υπηρετούν. Και η περίπτωση της Βενεζουέλας του θυμίζει το επαναλαμβανόμενο μοτίβο που είχε συναντήσει στις περιπτώσεις της Κούβας, της Χιλής και της Νικαράγουας. Για αυτά όμως έχει ιστορίες να μας διηγηθεί σε λιγάκι..

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ μιλά για την επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας: « Όχι γιατί τα πράγματα είναι ρόδινα στη Βενεζουέλα, ακριβώς το αντίθετο και μάλιστα ο Τσάβες και ο Μαδούρο έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης, αλλά στη συντριπτική τους πλειονότητα τα ρεπορτάζ που φθάνουν σε εμάς είναι ψευδή ή παραπλανητικά». Και σε αυτό το σημείο οι Classes έχουν την ευγενή καλοσύνη να μας προετοιμάζουν για τις επόμενες δηλώσεις του Ραμονέ. Τραγουδούν για τρείς χώρες οι οποίες έπεσαν θύματα των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Κούβα, η Χιλή και η Νικαράγουα.

Ο Ιγνάσιο Ραμονές έχει τρεις ιστορίες παραπληροφόρησης να μας διηγηθεί για κάθε μία από αυτές:
«Η επίθεση που πραγματοποιείται εναντίον της Βενεζουέλας δεν είναι πρώτη ούτε η πρώτη επίθεση εναντίον μιάς Επανάστασης. Στη Λατινική Αμερική μπορώ να θυμηθώ τρία παρόμοια περιστατικά.

«Κατ’άρχήν είχαμε την περίπτωση της Κούβας από το 1959 έχουμε μια διαρκή εκστρατεία εναντίον της Κούβας. Παραμορφώνουν την πραγματικότητα. Η περίπτωση όμως που παρουσιάζει μεγαλύτερες ομοιότητες με τη Βενεζουέλα είναι η επίθεση εναντίον της Χιλής στα χρόνια του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Ο εκδοτικός όμιλος Μερκούριο ο οποίος ήταν και κυρίαρχος εκείνη την εποχή, προσπάθησε με δόλιο τρόπο να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα. Διέδιδε φήμες ώστε να προκαλέσει φόβο και πανικό στον πληθυσμό της χώρας. Και με αυτόν τον τρόπο προετοίμασε ενεργά το έδαφος για το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεβρίου 1973 εναντίον του Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Οι ομοιότητες με τη Χιλή είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Ο τρόπος με τον οποία τα τοπικά μέσα ενημέρωσης προετοίμαζαν το έδαφος για την εξωτερική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ερασιτεχνικά εμφανής. Θα λέγαμε ότι αποδεικνύει πως οι Αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών και το State Department δεν μπήκαν στον κόπο να ανανεώσουν τα εγχειρίδια προπαγάνδας τους απ’το 1973.

Ο συνταγματάρχης Oliver North για να γίνει ο πρόεδρος της NRA: «Oliver Νorth είναι ένας Αληθινός Ήρωας και Πολεμιστής για την Ελευθερία»

Και η ιστορία συνέχισε να επαναλαμβάνεται μονότονα. Είχε έρθει η σειρά της Νικαράγουας να γνωρίσει πως τα τοπικά μέσων ενημέρωσης μπορούν να μετατραπούν σε πηγές παραπληροφόρησης για ολόκληρο τον πλανήτη. Κυρίως όμως πώς να προετοιμάζεις το έδαφος για μια εξωτερική επέμβαση.

Στην Νικαράγουα κατά την διάρκεια της Επανάστασης των Σαντινίστας, υπήρχε ένας κυρίαρχος όμιλος μέσων ενημέρωσης που ξεκίνησε εκστρατεία παραπληροφόρησης. Ο στόχος τους ήταν να προκαλέσουν την παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών για την υποστήριξη των Κόντρας. Δημιούργησαν έτσι μια εικόνα σε Παγκόσμιο επίπεδο, η οποία παραμόρφωνε ολοκληρωτικά όσα συνέβαιναν στη Νικαράγουα.

Η περίπτωση της Νικαράγουας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα Αμερικάνικά μέσα ενημέρωσης δεν επιχειρούσαν απλώς να διαστρεβλώσουν όσα συνέβαιναν στη χώρα, αλλά προσπαθούσαν και να συγκαλύψουν και τη δική τους παρέμβαση.

Η Ουάσιγκτων δεν έκρυψε ποτέ ότι ενίσχυσε τις παραστρατιωτικές δυνάμεις των Κόντρας, που μάχονταν τους Σαντινίστας. Έκρυψε όμως ότι για να εξασφαλίσει τα χρήματα πουλούσε όπλα στο Ιράν. Οι πρώτες καταγγελίες το 1986, αναφέρουν ότι τα όπλα δόθηκαν με αντάλλαγμα την απελευθέρωση αιχμαλώτων. Ο Αμερικανός τότε Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν όμως βγαίνει σε Εθνικό Δίκτυο το Νοέμβριο του 1986 και διαψεύδει τις κατηγορίες. Παρά τις υποκριτικές και ψευδείς ιστορίες που κυκλοφόρησαν ότι προσφέραμε όπλα και λύτρα για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων η Κυβέρνηση μου ουδέποτε πούλησε όπλα, επαναλαμβάνω ουδέποτε πούλησε όπλα ή οτιδήποτε άλλο για να ελευθερώσει τους ομήρους. Κι ‘ούτε πρόκειται να το κάνει στο μέλλον

Πριν περάσει όμως ούτε μία εβδομάδα ο ίδιος Πρόεδρος εμφανίζεται στην ίδια τηλεόραση για να ζητήσει συγγνώμη. Είναι πλέον γνωστό ότι η Ουάσιγκτων έδινε όπλα στο Ιράν και τα κέρδη στους Κόντρας. «Γνώριζα ότι η αντίσταση των Κόντρας στη Νικαράγουα λάμβανε χρήματα από ξένες χώρες και ιδιωτικούς φορείς και ενίσχυα αυτή τη διαδικασία συνειδητά. Θέλω όμως να πω κάτι και να το γράψετε με Κεφάλαια γράμματα. Δε γνώριζα για τη μεταφορά χρημάτων από το Ιράν. Οι ευθύνες όμως δε σταματούν σε αυτούς που έδωσαν τα χρήματα, θα πει στο δικαστήριο, σταματούν σε μένα απέναντι στον Αμερικανικό Λαό. Εγώ είμαι υπεύθυνος για ότι συνέβη.

Και ο ένας μετά τον άλλον οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, αναγκάζονται να παραδεχτούν την ενοχή τους. Πρώτος ο συνταγματάρχης Όλιβερ Νόρθ. Στρατιωτικός στέλεχος στο πανίσχυρο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Ήταν ο άνθρωπος που είχε προτείνει την οργάνωση των Ταγμάτων Θανάτου στη Νικαράγουα: «Εγώ το έκανα. Όπως είπα και στην προηγούμενη κατάθεση μου δεν αισθάνομαι ντροπή για τις πράξεις μου. Μου ανέθεσαν μια αποστολή και προσπάθησα να τη φέρω εις πέρας.»

Εάν αναρωτιέστε τι απέγινε ο ‘Όλιβερ Νόρθ, ύστερα από αυτή την αποκάλυψη, η απάντηση είναι: Δημοσιογράφος! Εδώ και δεκαετίες εμφανίζεται άλλοτε ως προσκεκλημένος και άλλοτε ως οικοδεσπότης σε δημοσιογραφικές εκπομπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Για θέματα Άμυνας και Εξωτερικής πολιτικής. Γιατί ως γνωστόν τα παιδιά του Ρήγκαν όπως και της Θάτσερ, γίνονται συχνά πιο επιτυχημένοι δημοσιογράφοι. Και πριν από μερικές εβδομάδες ανακοινώθηκε ότι ο Όλιβερ Νόρθ θα είναι και ο νέος Πρόεδρος της ENR, δηλαδή του Λόμπι που μάχεται για το δικαίωμα της οπλοκατοχής στις Ηνωμένες Πολιτείες…

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ΄ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΤΗ ΜΟΝΗ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΟΥΝ ΟΙ ΑΠΛΗΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΟΝΑΤΙΣΜΕΝΑ ΚΑΝΙΣ.

(ΣΩΣΤΗ ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ) «ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟI» Γιάνη Βαρουφάκη (3 από 11)

Standard

 

</span>
<p style="padding-left:60px;"><span style="color:#ffffff;">

(…) Α. Τσίπρας : Το Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν ένα κάλεσμα συσπείρωσης του κόσμου μας, τίποτα περισσότερο».

Έχασα τα λόγια μου για μερικά δευτερόλεπτα, τέτοιος ήταν ο θυμός μου. Του τόνισα ότι ναι, είχαμε μεγάλη ανάγκη την υποστήριξη του κόσμου μας, αλλά ότι ήταν απαράδεκτο να προσπαθούμε να τη διασφαλίσουμε με ψέματα!

Απτόητος εκείνος, θέλησε να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, εκστομίζοντας την εξής δυσοίωνη πολιτική ανάλυση:

Υπάρχει κομματική πολιτική και κυβερνητική πολιτική. Εσύ θ’ ασχοληθείς με τη δεύτερη και θ’ αφήσεις την πρώτη σ’ εμάς»…(Γ.Β.)…

`

Food Chain / Hellenic Banker-Hellenic Banks Recapitalized with the Taxes of Borrowers -German Banks-The of Hunger

`

 

`

Success Story

 `Κεφ. 3 (συνέχεια…)

`


Aναγκαία διευκρίνηση του γράφοντος:

Τιμώ και σέβομαι το Γιάνη Βαρουφάκη. Αναγνωρίζω, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, τον πατριωτισμό, το σεβασμό σε ιδέες και αρχές, καθώς και τις εξαιρετικές γνώσεις και ικανότητες του.

Και συμφωνώ σε πολλά, όμως διαφωνώ πολιτικά μαζύ του, στο που πάμε και με ποιό τρόπο; δλδ στην σταδιακή βελτίωση του καπιταλισμού (ζήσε μάη μου» ), ή πέρα απ’αυτόν;

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ)

`

νώ ο Στουρνάρας αναλάµβανε το Υπουργείο Οικονοµικών, εκείνο το καυτό καλοκαίρι του 2012, οι αξιωματούχοι της ΕΕ και του ΔΝΤ προσπαθούσαν να λύσουν µια δική τους σπαζοκεφαλιά. Τα δάνεια της δεύτερης συµφωνίας διάσωσης είχαν καθυστερήσει, εξαιτίας των δύο εκλογικών αναµετρήσεων, και δε θα άρχιζαν να εκταμιεύονται πριν από το φθινόπωρο. Δυστυχώς, η Αθήνα είχε να αποπληρώσει στις 20 Αυγούστου οµόλογα που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ αξίας 3,5 δισεκατοµµυρίων ευρώ. Πώς θα γινόταν αυτό, δεδοµένου ότι το ταµεία ήταν άδεια;

Όταν θέλει η τρόικα, βρίσκει τρόπους. Ιδού, σε οργή κίνησή, ο τρόπος, η «λύση» που σκαρφίστηκαν, ώστε ο αναγνώστης να εκτιμήσει την ταχυδακτυλουργική τέχνη των τροϊκανών, σε όλο της το µεγαλείο:

⦁ Η ΕΚΤ παραχώρησε στις κρεοκοπηµένες ελληνικές τράπεζες το δικαίωµα να εκδώσουν lΟU µε oνοµαστική αξία 5,2 δισ. Ευρώ-μπακαλόχαρτα δηλαδή, δεδοµένου ότι τα ταµεία των τραπεζών ήταν άδεια.

⦁ Επειδή κανένας δε θα πλήρωνε πραγματικό χρήμα για να αγοράσει αυτά τα lΟU, οι τραπεζίτες τα προσκόµισαν στον υπουργό Οικονοµικών, τον Στουρνάρα, ο οποίος εγγυήθηκε γι’ αυτό, εξ ονόµατος του χρεοκοπημένου κράτους, σε µια κίνηση δηµιουργίας εικονικής πραγματικότητας (δεδοµένου πως καµία χρεοκοπημένη οντότητα, εν προκειµένω το κράτος, δεν είναι σε θέσn να εγγυηθεί πραγματικά το lΟU μίας άλλης χρεοκοπηµένης αντίστοιχης, εν προκειµένω των τραπεζών).

⦁ Έπειτα οι τραπεζίτες προσκόµισαν το άνευ αξίας lΟU τους (τα οποία πλέον έφεραν την «εγγύηση» του πτωχευμένου ελληνικού κράτους) στην Τράπεζα της Ελλάδος, που φυσικά αποτελεί παράρτημα της ΕΚΤ, ως εχέγγυα για καινούρια δάνεια.

⦁ Το Eurοgrοup έδωσε το πράσινο φως στην ΕΚΤ να επιτρέψει στο ελληνικό παράρτημα της (την Τράπεζα της Ελλάδος) να δεχτεί αυτά τα lΟU, ως εχέγγυα, και να παράσχει στις τράπεζες πραγματικό χρήµα που ισοδυναµούσε µε το 70% της oνοµαστικής αξίας των lΟU (λίγο πάνω από 3,5 δισεκατοµµύρια).

⦁ Εν τω μεταξύ η ΕΚΤ και το Eurοgrοup έδωσαν το πράσινο φως στο Υπουργείο Οικονοµικών του Στουρνάρα να εκδώσει επιπλέον έντοκα γραµµάτια δημοσίου µε oνοµαστική αξία 3,5 δισ. lΟU που εκδίδονται από το κράτος, τα οποία φυσικά δε θα άγγιζε κανένας επενδυτής που έχει σώας τας φρένας, δεδοµένης της γύµνιας των κρατικών ταµείων.

⦁ Στη συνέχεια οι τραπεζίτες ξόδεψαν τα 3,5 δισ. που είχαν λάβει από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας -στην πραγµατικότητα από την ίδια την ΕΚΤ-, ενεχυριάζοντας τα δικά τους άνευ αξίας lΟU προκειµένου να αγοράσουν τα κρατικά άνευ αξίας lΟU.

⦁ Τέλος, η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε αυτά τα 3,5 δισ. για να εξοφλήσει τη δόση 3,5 δισ. αποπληρωµών χρέους που όφειλε στην … ΕΚΤ!

Η λογική των Αρτ και Κον σε άλλο, ανώτερο, επίπεδο! (Δες Κεφάλαιο 3 – Δυο φίλοι και ένα βαρέλι ουίσκι σελ. 38) Ωχριούν μπροστά σε τέτοια πλεκτάνη πολλές από τις απάτες που κατέστησαν τους τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ όνειδος του πλανήτη. Η περίφημη ρήση του Γουόλτερ Σκοτ «Ω, τι μπλεγμένο ιστό υφαίνουµε / όταν στον δρόµο της απάτης μπαίνουμε!» αποκτά εντελώς νέα διάσταση. Από την άλλn, όµως, χωρίς τέτοιους μπλεγμένους ιστούς, πώς θα έχαβε ο πολύς κόσµος το παραµύθι ότι η Ελλάδα ήταν φερέγγυα και σε τροχιά ανάκαµψης τώρα που είχε σχηματισθεί η συγκυβέρνησή ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ; Με το που υφάνθηκε, όµως, αυτός ο ιστός, προέκυψε ανάγκη για έναν καινούριο.

Περίπου την ίδια περίοδο που συνέβαιναν αυτά η Κριστίν Λαγκάρντ πιεζόταν από τα εκτός Ευρώπης κράτη-µέλη του ΔΝΤ, π.χ. από χώρες όπως η Βραζιλία, η lνδία, η Ιαπωνία και η Μαλαισία, να θέσει τέρμα στην παρωδία και να πει στο Βερολίνο ότι, αν δεν αναδιαρθρωνόταν το ελληνικό χρέος, το ΔΝΤ θα αποσυρόταν από αυτή την αδιέξοδη υπόθεσn. Το φθινόπωρο του 2012, καθώς οριστικοποιούνταν η δεύτερη διάσωση, η Λαγκάρντ προέβη σε µια αξιοσημείωτη κίνηση που φανέρωνε πόσο έντονες πιέσεις δεχόταν: προσέγγισε τον Στουρνάρα και του πρότεινε, εν όψει του Eurοgrοup εκείνου του µήνα, να απαιτήσουν από κοινού από τον Γερμανό υπουργό Οικονοµικών, τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δραστικό κούρεµα του ελληνικού χρέους.

Όµως ο Στουρνάρας, αντί να αδράξει εκείνη τη µοναδική ευκαιρία να διαμορφώσει συµµαχία µε το ΔΝΤ, ενημέρωσε τον Σόιμπλε για την πρόταση της Λαγκάρντ να συγκροτήσουν κοινό µέτωπο εναντίον του και του ζήτησε την άδεια να την αποδεχτεί. Φυσικά, ο Σόιμπλε έδωσε εντολή στον Στουρνάρα «να το ξεχάσει». Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά τα γνωρίζουµε επειδή µας τα κοινοποίησέ ο ίδιος ο … Στουρνάρα µε εκείνο το αμίμητο: «Μου είπε «fοrget it, Yannis!«».

Εκείνη την περίοδο συμμετείχα σε τραπεζικό συνέδριο στις Ηνωµένες Πολιτείες. Εκεί έτυχε να συναντήσω διευθυντικό στέλεχος του ΔΝΤ που, στο περιθώριο του συνεδρίου, µε προσέγγισε για να απορήσει µε θυµό φωναχτά: «Μα πώς το σκέφθηκε [ο Στουρνάρας]; Έχουν καµιά καλύτερή ιδέα για να το βγάλουν πέρα; Υπάρχει κάποιο σχέδιο; Δεν μπορώ να το καταλάβω». Τον πληροφόρησα πως πράγµατι είχαν σχέδιο. Μόνο που επρόκειτο για σχέδιο παραμονής στην εξουσία υπό το πρόσχηµα ότι η χώρα δρασκέλιζε το κατώφλι της ανάκαµψης. Το κωδικό όνοµα του σχεδίου ήταν «Ελληνικό Success Stοry» και είχε τέσσερις πτυχές που θα πραγματώνονταν διαδοχικά (οι τίτλοι τους δικοί µου!): «Μέρκελ γκελ», «φούσκα τραπεζών», «δεκανίκι ΕΚΤ», «κάλπικη αναδιάρθρωση».

Μέρκελ γκελ: Το «γκελ» το οποίο πιστώνω στην κ. Μέρκελ είχε ήδη συντελεστεί από τον Σεπτέμβριο του 2012, όταν η καγκελάριος, μετά από προτροπή του Μάριο Ντράγκι, προέδρου της ΕΚΤ, και της κυβέρνησης του Πεκίνου, έκανε µια στάση στην Αθήνα καθ’ οδόν από την Κίνα προς το Βερολίνο. Στις λίγες ώρες της παραμονής της χτύπησε ενθαρρυντικά στην πλάτη τον πρωθυπουργό Read the rest of this entry

ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη (7o μέρος/11)

Standard

(…) Ντρέπομαι που το λέω, αλλά η αλήθεια είναι ότι κοίταξα αλλού επίτηδες. Ότι δεν ήθελα να αναγνωρίσω στο πρόσωπο του Αλέξη αυτό που φαινόταν καθαρά εκείνη τη στιγμή επιτρέποντας ανοήτως στους ευσεβείς πόθους μου να επισκιάσουν όσα έβγαζαν μάτι.

Το ίδιο μοτίβο θα επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά τους επόμενους μήνες. Περιοδικά, στις εβδομάδες και τους μήνες που ακολούθησαν αντί να αντιληφθώ την προφανή διπροσωπία του θα έβρισκα δικαιολογίες για τις υποχωρήσεις του Αλέξη από τη συμφωνία μας. Θα τις απέδιδα στον φόβο, στην κατάθλιψή, στην απειρία του, βασιζόμενος τελικά στην καθαρή πίστη πως θα ερχόταν η στιγμή που ο Αλέξης θα ανέκαμπτε, θα πέταγε τα πλοκάμια, θα ξανάβρισκε την πίστη του στον σκοπό μας και θα τιμούσε τις υπέροχες λέξεις με τις οποίες με ενέπνευσε εκείνη την πρώτη μέρα στο Μαξίμου(…)

`

BΡΥΞΕΛΛΕΣ:

Με το «περίστροφο στο τραπέζι» οι εκπρόσωποι της «Ευρώπης των ΛΑΩΝ»: ενώ μας  λένε πως έχουμε δίκιο, την ώρα των αποφάσεων, είμαστε πάντα μπροστά στην βγαλμένη από την ταινία «ο Νονός» θρυλική ατάκα του Βίτο Κορλεόνε: «Θα του κάνω μια προσφορά την οποία δε μπορεί να αρνηθεί».

ΑΘΗΝΑ: η πέμπτη φάλαγγα εν δράσει...

Eπέστρεψα στο υπουργείο και τηλεφώνησα στον Χουλιαράκη. Παραδέχτηκε, ότι το έγγραφο που µου παρουσίασε, το οποίο άλλαξα ριζικά, δεν το δημιούργησε ο ίδιος (…) Δημιουργήθηκε από τον Ντέκλαν Κοστέλλο (ΔΝΤ)στις Βρυξέλλες…

«Και δεν έκρινες σκόπιµο να µου το πεις; ΝNα ενηµερώσεις τον υπουργό σου ότι το δικό σου έγγραφο, µε το οποίο ήµουν σαφώς δυσαρεστημένος, είχε συνταχθεί από τον κύριο εχθρό µας;» ρώτησα(…)

(Μέρος)    

Συνέχεια από  ΕΔΩ

`


Aναγκαία διευκρίνηση του γράφοντος:

Τιμώ και σέβομαι το Γιάνη Βαρουφάκη.   Αναγνωρίζω, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια,   τον πατριωτισμό, το σεβασμό σε ιδέες και αρχές, καθώς και τις εξαιρετικές γνώσεις και ικανότητες του.

Και συμφωνώ σε πολλά, όμως διαφωνώ πολιτικά μαζύ του, στο που πάμε και με ποιό τρόπο; δλδ στην σταδιακή  βελτίωση του καπιταλισμού (ζήσε μάη μου» ), ή πέρα απ’αυτόν;

Και όσο είναι θεμιτές όλες απόψεις μας για τον συγγραφέα και το έργο του, άλλες τόσες  απορίες προκαλεί η βροντερή σιωπή για  καίριας σημασίας γεγονότα που παραθέτει, τις συζητήσεις, περιγραφές, ντοκουμέντα με υπουργούς, πρωθυπουργούς, προέδρους, αλλά και σε Ε.Ε., ΔΝΤ. Και το ότι  τόσο καιρό-αρκετό νομίζω – δεν τόλμησε κανείς εδώ ή έξω (πλήν Γερούν Ντάισελμπλουμ, με αμφίβολη επιτυχία), να διαψεύσει αξιόπιστα  κάτι, (συγκεκριμένο όμως και όχι γενικό και αόριστο), απ’όσα αποκαλυπτικά γράφει ο Γ.Β.» (1).

Γιατί τόσοι δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες, που κάνουν την «κλωστή τριχιά», που έχουν καταλογίσει στον Γιάνη Βαρουφάκη «όλα τα δεινά της χώρας», που τον έχουν απαξιώσει, κατασυκοφαντήσει και απειλήσει με δικαστήρια, στρατοδικεία και …αγχόνες ακόμη, γιατί δεν σιωπούν; Ούτε ένα (αρ. 1) ρεπορτάζ για να καταρρίψουν τις -όπως ειρωνικά λένε- «μπαρούφες» του;

Και ας αφορούν την Ελλάδα, για την οποία  «κόπτονται», την Ευρώπη που τόσο «θαυμάζουν»…

Δεν έχω την τιμή να γνωρίζω τον Γιάνη Βαρουφάκη, δεν τον ακολούθησα, ούτε ψήφισα ποτέ, ούτε και διαφαίνεται, γιά τους πιό πάνω λόγους.

Θεωρώ πως  έχει μεγάλες ευθύνες, για λάθη και παραλείψεις, και που κατά την αναλογίαν (του), θα «πληρώνουμε» για  10ετίες.

Όμως επειδή φρονώ, ότι είναι όχι μόνο ψευδείς και άδικες στο 99%, οι σε βάρος του κατηγορίες, αλλά και ότι είναι πολύ μεροληπτική η απόκρυψη-της «αληθινής ή μη-αφήγησης» του, και πως  «βγάζει μάτι» η «ειδική» στοχοποίηση του από εχθρούς και «φίλους», για αυτό και αφιέρώσα πολύ χρόνο στην παράθεση του βιβλίου του, για  να μαθευτεί «τι έγινε ΤΟΤΕ». Και τα συμπεράσματα όλων μας.

 

(1) Όμως ποιοί και πως να τολμήσουν διάψευση, σε κάτι, όταν ξέρουν πολύ καλά ότι είναι αλήθεια, που ευκόλως αποδεικνύεται;…


9ο Κεφάλαιο/από 17

 

Μικρός, βάναυσα ανατραπείς, θρίαμβος.


1`

ο επόμενο πρωί συναντηθήκαμε στη σουίτα του Αλέξη με τον Παππά και τον Δραγασάκη. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα ξεκινούσε εκείνο το βράδυ, και το μάτια όλων, πλην ημών, ήταν στην ουκρανική κρίση. Η καγκελάριος  Μέρκελ  και ο  πρόεδρος  Ολάντ   είχαν απορροφηθεί από τις διαπραγματεύσεις στο Κίεβο και τη Μόσχα και θα κατέφθαναν στις Βρυξέλλες κατάκοποι, με το μυαλό τους να ξεχειλίζει από τα προβλήματα της Κριμαίας, τα τερτίπια του Πούτιν, τις τοπικές συρράξεις-προβλήματα απομακρυσμένα από το «ελληνικό πρόβλημα». Αντιμετωπίζουμε τον κίνδυνο να αγνοηθούμε, κάτι που όμως ήταν και μια ευκαιρία. .

Από το 2011 έλεγα στον Αλέξη ότι το κλειδί στο «ελληνικό πρόβλημα» ήταν η Άνγκελα Μέρκελ. Αφότου μετακόμισα στο υπουργείο, όταν με ρωτούσαν δημοσιογράφοι ποιός ήταν ο καλύτερος σύμμαχος της Ελλάδας στην ΕΕ, απαντούσα: «Η κ. Μέρκελ!» «Όχι ο πρόεδρος Ολάντ ή ο Ματέο Ρέντσι» επέμεναν εκείνοι, όμηροι των αξιωμάτων τους. «Όχι», απαντούσα, «η καγκελάριος Μέρκελ είναι η μοναδική πολιτικός που μπορεί να επαναπροσδιορίσει τις οικονομικές παραμέτρους και πολιτικές για την Ελλάδα». Στο πλαίσιο αυτό συνέστησα στον Αλέξη να προσεγγίσει το βράδυ εκείνο την κ. Μέρκελ μ’ ένα άμεσο αίτημα: Να τερματίσει το αδιέξοδο στο Eurogroup, όπου ο Δρ. Σόιμπλε κυριαρχούσε πλήρως.

Η ένταση στις σχέσεις μεταξύ των δύο Γερµανών πολιτικών ήταν γνωστή τους πάσι. Ο Σόϊµπλε κυριαρχούσε στο Eurogroup, ελέγχοντας τον Ντάισελµπλουμ και το µπλοκ των μαζορετών -υπουργών οικονοµικών από την Ανατολική Ευρώπη, αλλά και των μνημονιακών χωρών, πλην της Ελλάδας. Μόνο η Μέρκελ είχε τη δυνατότητα να τον περιορίσει. Όπως θα µάθαινα σε σύντοµο χρονικό διάστηµα, το άτομο που χρησιµοποιούσε η Γερµανίδα καγκελάριος ήταν ο Τόµας Βίζερ πιθανώς το µοναδικό µέλος του βαθέος κατεστηµένου που κρατούσε ίσες αποστάσεις, και τα είχε το ίδιο καλά µε τη Μέρκελ και τον Σόιµπλε. Όµως για να τον χρησιμοποιήσει ώστε να σπάσει, έστω και προσωρινά, την απόλυτη κυριαρχία του υπουργού της επί των οικονοµικών, η Μέρκελ χρειαζόταν κάποιο ισχυρό κίνητρο. Το να φανεί γενναιόδωρη προς την Ελλάδα και τους Έλληνες δεν αποτελούσε ένα τέτοιο κίνητρο . Τι θα µπορούσε να είναι αυτό το κίνητρο όµως;

Η απάντηση που έδινα από το 2012 ήταν: ο Μάριο Ντράγκι! Ο µόνος τρόπος να παρέµβει η Μέρκελ ήταν να την πείσει ο Ντράγκι ότι, διαφορετικά, κινδύνευε ότι είχε µείνει από τη σταθερότητα της ευρωζώνης.

Ο Αλέξης  καταλάβαινε. Δε  θα αναφερόταν  βέβαια σε  κουρέματα κτλ, αλλά θα προσέγγιζε την κ. Μέρκελ στη διάρκεια της Συνόδου. Έτσι, για να τις έχει πρόχειρες, κατέγραψα σ’ ένα χαρτί, µε τη βούλα του ξενοδοχείου µας, τις ελάχιστες συνθήκες που απαιτούνταν για µια προσωρινή εκεχειρία: Πρώτον, τερματισμός της ασφυξίας ρευστότητας από την ΕΚΤ. Δεύτερον, αντικατάσταση της τροϊκανικής διαδικασίας µε έναν νέο διαπραγµατευτικό θεσµό µε βάση τις Βρυξέλλες, έτσι ώστε οι υπουργοί να µιλούν  µε  υπουργούς, η  µε τον επίτροπο της ΕΕ, και οι υπάλληλοι µε υπαλλήλους. Τρίτον, τέλος ήταν εµµονή σε φράσεις του τύπου: «επέκταση» και «επιτυχημένη ολοκλήρωση του προγράµµατος». Τέταρτον, τερματισμός της λιτότητας και συµφωνία στη βάση ενός πρωτογενούς  πλεονάσματος  που  δεν  ξεπερνά  το  1,5%  του εθνικού εισοδήµατος.

Καθώς συζητούσαμε τους στόχους µας αυτούς, χτύπησε το τηλέφωνο του Αλέξη. «Είναι ο Ντάισελµπλουµ», µας σιγοψιθύρισε, ο οποίος του ανακοίνωνε ότι ήταν καθ’ οδόν προς τη σουίτα του «για να τα

Read the rest of this entry

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

Standard

Καυτές ερωτήσεις:

`

`

Ερωτώ τη σεβαστή δικαιοσύνη:

ετά τις εξελίξεις που πυροδότησε η σύλληψη του πρώην προστατευόμενου μαρτυρά για την υπόθεση Νοβάρτις, καθηγητή Νίκου Μανιαδάκη, στον οποίο απαγγέλθηκε κατηγορία και απαγορεύθηκε η έξοδος από τη χωρά και η οποία εξέλιξη έχει φέρει πανικό σε όλο το σύστημα αυτών που χρεωκοπήσαν τη χωρά, σαν απλός φορολογούμενος πολίτης αξιώνω απαντήσεις στα εξής εύλογα ερωτήματα:

1) Μπορεί κάποιος από τους αρμοδίους εισαγγελείς ή την ηγεσία της δικαιοσύνης που ΕΠΟΠΤΕΥΕΙ το έργο των κατά τόπους ανακριτικών Read the rest of this entry

ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ (απόσπασμα βιβλίου)*

Standard

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ

`

 

άφνου, συναγερµός! Εκείνη η σωτήρια αίσθηση του παράνοµου ότι τον παρακολουθούν. Άνοιξα, πολύ αργά, τα µάτια. Στα ριζά του βράχου, δίπλα στο θάµνο όπου είχα κρύψει τον υπνόσακο, µε κοίταζε µια γυναίκα. Πρώτα, ανατρίχιασα. Σαν σε ανάδραση του νου, µου ήρθε η εικόνα-ήταν καλοκαίρι 1985, την πρώτη χρονιά που είχα βγει στην παρανοµία, σούρουπο πάλι στην Κρήτη, ύστερα από µια πορεία στα βράχια Σούγια-Παλιόχωρα και ξανά πίσω, που είδα µια µαυροφορεµένη, σαν από εικόνα του Μπέργκµαν στην Έβδοµη Σφραγίδα, να κάθεται σε ένα πλάτωµα….

*   Επί τη ευκαιρία της 6μερης άδειας εξόδου (εορταστικής).

`

Κόκκινο σηματάκι για χωρισμα παραφράφων εγγράφου

</span>
<p class="MsoNormal" style="line-height:normal;text-align:center;"><strong><span style="font-size:31pt;font-family:'Times New Roman', 'serif';background:red none repeat scroll 0 0;color:#ffffff;">Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη</span></strong></p>
<span style="color:#ffffff;">

Οι λύκοι αγκαλιά με τα σκυλιά

`

υτό που παίζονταν τότε ήταν τα πάντα. Τη μεθοδολογία τους την περιγράφει συνοπτικά και περιεκτικά, με το γνωστό κυνισμό που περνά για «σοβαρότητα», ο Πρετεντέρης στο βιβλίο «Αναμέτρηση», που έβγαλε το 2002, στην τούρλα του Σαββάτου. Οι στόχοι εκείνης της εκστρατείας ήταν: Η απομυθοποίηση των συλληφθέντων, η νομιμοποίηση της κατάδοσης, η απαξίωση της ένοπλης πάλης και της βίας. Έτσι ακριβώς τα γράφει.

Ξεκινούσαν με το «εύκολο»: Την απομυθοποίηση, που θα έφτανε μέχρι τη γελοιοποίηση των συλληφθέντων. Μέσα από το χτύπημα των ανθρώπων της 17Ν ήθελαν να καταστρέψουν το κύρος της ίδιας της 17Ν. Προώθησαν την ερμηνεία της πολιτικής δράσης με ψυχολογικούς, ακόμα και ψυχιατρικούς όρους.

Τον τόνο έδινε το επιτελείο αυτών των τεσσάρων-πέντε «δημοσιογράφων». Η κολόνα του συστήματος. Με την ιδιοτέλεια του πλούτου που είχε σωρεύσει η «δημοσιογραφία» τους. Read the rest of this entry

ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη (6 μέρος/11)

Standard

`

ΜΕΡΟΣ 

`

Ελπιδοφόρος Φεβρουάριος

(Συνέχεια από 5ο ΜΕΡΟΣ)

`

υτό που εν µέρει µας εµποδίζει να αντιµετωπίσουµε το πανίσχυρο δίκτυο διεφθαρµένων πρακτικών είναι η άρνηση του κατεστημένου να παραδεχθεί την πραγµατική του φύση. Όταν απαγγέλθηκαν κατηγορίες κατά του Χριστοφοράκου ότι γέµιζε τις τσέπες των πολιτικών µε χρήματα, δεν ξαφνιάστηκα.

Κατά παράξενη σύμπτωση, ο ιδίως µου ο θείος, ο Παναγιώτης Τσαγγαράκης, παραιτήθηκε από την ίδια θέση στη Siemenς στα τέλη της δεκαετίας του 1970,όταν, όπως µου είχε πει, τα κεντρικά της Siemenς τον πίεζαν ασφυκτικά να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγµα: να λαδώνει πολιτικούς ώστε η γερµανική εταιρεία να εξασφαλίζει µεγάλα συµβόλαια για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, για εξοπλισµό της ΔΕΗ κτλ.

Όσο και αν δεν είχα εκπλαγεί µε τις αποκαλύψεις περί Χριστοφοράκου, όπως και εκατοµµύρια άλλοι Έλληνες, είχα βρει αποκρουστικά κυνική την άρνηση των γερµανικών αρχών να εκδώσουν τον Χριστοφοράκο ώστε να αντιμετωπίσει την ελληνική Δικαιοσύνη…)

 


 6o  ΜΕΡΟΣ 

 

 

7ο Κεφάλαιο  (συνέχεια)

Ελπιδοφόρος Φεβρουάριος

 

Ούτε αυτοί ήταν κακοί άνθρωποι

πέστρεψα στο ξενοδοχείο µου γύρω στα μεσάνυχτα, ενεργοποίη-σα το τηλέφωνο µου και κάλεσα τον Αλέξη για να τον ενημερώ-σω ότι ο Ντράγκι είχε ανακαλέσει το waiver.

«Να είσαι αδιάλλακτος, αλλά κοίταζε μήπως ο Γκάµπριελ μπορεί να βοηθήσει», µου απάντησε ατάραχος.

«Κρίνοντας από τους δύο απεσταλμένους του χθες το βράδυ, Αλέξη, δεν είµαι και πολύ αισιόδοξος», είπα. «Θα πρέπει συνεχώς να τονί-ζουµε  την αποφασιστικότητα µας  να ενεργοποιήσουμε  το αποτρε-πτικό µας όπλο, τη στιγμή που θα αποσύρουν τον ELA από τις τράπεζες μας», πρόσθεσα.

«Πήγαινε να κοιμηθείς τώρα. Πρέπει να είσαι φρέσκος αύριο για τον Σόϊμπλε», απάντησε εύθυµα ο Αλέξης.

`

Πρώτα έπρεπε να γράψω δελτίο Τύπου με τα οποίο θα µετρίαζα, στον βαθµό του εφικτού, το χτύπημα από την ανάκληση του waiver. Το «ευτυχισµένο» καθήκον του υπουργού οικονοµικών, συλλογίστηκα: να παρουσιάσει ένα πλήγµα σαν κάτι που δε συνέβη ποτέ.

Στα μεταξύ, καθώς είχε µόλις ενημερωθεί για τις εξελίξεις, ο Γκλεν Κιµ, πάντα σε επαγρύπνηση και πρόθυµος να βοηθήσει, µου έστειλε μέιλ µε την ανάλυση του για τις άµεσες οικονοµικές επιπτώσεις της επιθετικής κίνησης της ΕΚΤ. Επιβεβαίωσε ότι, πριν ακόµα από το άνοιγµα της χρηματιστηριακής αγοράς, ή προτού να έχουν οι καταθέτες την ευκαιρία να προβούν σε νέες αναλήψεις, οι τράπεζες θα δέχονταν µεγάλο πλήγµα. Το καθήκον µου ήταν να προβώ σε µια δήλωση που, από τη µία, θα φανέρωνε την έντονη αποδοκιµασία µας για την επιθετική πράξη της ΕΚΤ, ενώ από την άλλη θα καθησύχαζε τις αγορές, περιορίζοντας την αναπόφευκτη επιδείνωση του κλίµατος και διατηρώντας µέρος όσων είχα κερδίσει στο Λονδίνο.

Προβλέποντας ότι, όταν θα επισκεπτόµουν τον Δρα Σόϊµπλε µερικές ώρες μετά, έξω από το Οµοσπονδιακό Υπουργείο Οικονοµικών, θα βρισκόµουν περικυκλωµένος από δηµοσιογράφους οι οποίοι θα απαιτούσαν ένα σχόλιο για την κίνηση της ΕΚΤ, ετοίµασα την ακόλουθη διπλωματική αλλά και ουσιαστική δήλωση:

Η ΕΚΤ προσπαθεί ουσιαστικά να συµµορφωθεί µε τους δικούς της κανόνες, παρακινώντας τόσο εμάς όσο και τους εταίρους µας να επιτύχουμε γρήγορα µια πολιτική και τεχνική συµφωνία, διατηρώντας ταυτόχρονα τη ρευστότητα των ελληνικών τραπεζών. Πιστεύω ότι οι Έλληνες καταθέτες καταλαβαίνουν ότι η καθηµερινή σταθερότητα είναι εγγυημένη και ότι διαπραγµατευόµαστε νέους όρους που θα φέρουν την ανάκαµψη και µια µόνιµη λύση. Σε ότι αφορά εµάς, η στιγμή της απόφασης της ΕΚΤ µας προκαλεί ιδιαίτερη έκπλnξn, καθώς δηµιουργεί ένα περιττό αίσθημα επείγουσας ανάγκης, δεδοµένου ότι το ισχύον ελληνικό πρόγραµµα λήγει στις 28 Φεβρουαρίου. Πιστεύω ότι η βασική απόφαση οφείλεται στο χρονοδιάγραμμα της χθεσινής τακτικής συνεδρίασης του Διοικητικού Συµβουλίου της ΕΚΤ µε θέµα τη «µη νοµισµατική πολιτική». Από τη δική τους πλευρά, ήταν ίσως η σωστή στιγµή.

Ήταν η διπλωματικότερη δήλωση που δεν πρόδιδε την πραγµατικότητα. Φυσικά, μετά από αυτό, το χρηματιστήριο κατέγραψε πτώση, οι µετοχές των τραπεζών υποχώρησαν και οι εκροές των καταθέσεων ξανάρχισαν. Κάποια από τα κέρδη της προηγούµενης ηµέρας είχαν διατηρηθεί, αλλά ήταν θέµα µιας-δυο ημερών προτού εξαφανιστούν κι αυτά. Το µόνο παρήγορο ήταν ότι τίποτα από αυτό δε θα είχε σημασία µεσοπρόθεσµα. Το πραγµατικό ζήτημα ήταν εάν θα µπορούσε να πειστεί το Βερολίνο για έναν συµβιβασµό ή αν θα προχωρούσαµε σε µια ολομέτωπη σύγκρουση, όπως φοβόµουν από το 2012.

Στο δρόµο προς το Οµοσπονδιακό Υπουργείο Οικονοµικών παρατήρησα ότι δύο µέιλ είχαν φτάσει στο κινητό µου. Το πρώτο ήταν από τον Τζέιµι Γκάλµπρεϊθ, που µε πληροφορούσε ότι ο Μπέρνι Σάντερς ήταν έτοιµος να γράψει στην πρόεδρο της Οµοσπονδιακής Τράπεζας της Αµερικήs Τζάνετ Γέλεν για να της ζητήσει να υποδείξει στην ΕΚΤ ότι η συµπεριφορά της ήταν άθλια και εν τέλει αποσταθεροποιητική για όλη την υφήλιο. Το δεύτερο ήταν από τον Γκλεν. Μου έγραφε µια σύντομη αναφορά για τον Βόλφγκανγκ Σόιµπλε, στο γραφείο του οποίου είχε εργαστεί ως σύµβουλος στην «προηγούµενη» ζωή του. Κατά το συνήθεια των στελεχών του χρηματοπιστωτικού τομέα, η αναφορά του Γκλεν ήταν επιγραμματική:

⦁ Είναι πέρα για πέρα δικηγόρος.

⦁ Η κατανόηση του των οικονοµικών θεμάτων είναι πλημμελής. Θυµάµαι πάνω από µία περιπτώσεις όπου µπέρδευε τις αποδόσεις µε τις τιμές και που αναφερόταν σε οικονοµικούς όρους χωρίς να αντιλαμβάνεται τη σημασία τους

⦁ Μισεί βαθιά τις αγορές. Πιστεύει ότι οι αγορές πρέπει να ελέγχονται από τεχνοκράτες.

⦁ Στην πραγµατικότητα, απολαµβάνει τον ρόλο του «κακού µπάτσου».

Read the rest of this entry

ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη (4 μέρος/11)

Standard

«…Να γιατί, κατά την εκτίμηση µου, ο ίδιος ο κ. Σαµαράς αποφάσισε ότι ήταν καλύτερα να κερδίσει τις εκλογές ο Σύριζα. Ήλπιζε ότι η σύγκρουση µας µε την τρόϊκα θα µας έκαμπτε, δίνοντας παράλληλα άλλοθι στο Βερολίνο να «προτείνει» το 3ο µνηµόνιο, το οποίο βέβαια θα έπρεπε να χρεωθεί ο Αλέξης Τσίπρας, µε αποτέλεσμα ή να παραιτηθεί ή να ανατραπεί από τον ίδιο τον Σύριζα. Έτσι, η Νέα Δηµοκρατία θα επέστρεφε για να διαχειριστεί το 3ο µνηµόνιο που έφερε η … Αριστερά – το σενάριο της πολύφηµης «αριστερής παρένθεσης». Γ.Β.(Οκτ. 2017)

Συνέχεια από 3 Μέρος

 

Λόρδος Λάµοντ: ο συγκινητικός υποστηρικτής

 

 αράλληλα με τη συγκρότηση της ομάδας μου κατέβαλα προσπάθειες ώστε να δημιουργηθούν ερείσματα για την Κυβέρνηση μας πέραν των στενών ορίων του αδύναμου Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, ακόμα και σε ακραιφνώς συντηρητικούς χώρους. παραδείγματος χάριν, σε μέιλ μου στον Λόρδο (Νόρμαν) Λάμοντ, του είχα μηνύσει τα εξής:

Όπως θα γνωρίζεις από τον Τύπο, οι ‘Έλληνες και οι Ελληνίδες προσέρχονται στις κάλπες αυτή την Κυριακή. Καλώς η κακώς, διεκδικώ βουλευτική έδρα στη Β’ εκλογική περιφέρεια Αθηνών, και, όπως δείχνουν τα πράγματα, σύμφωνα με τους δημοσκόπους, είμαι «καταδικασμένος» να την κερδίσω. Ακόμη χειρότερα, αν το κόμμα μας σχηματίσει κυβέρνηση (κάτι που δεν αποκλείεται καθόλου), θα κληρονομήσω το Υπουργείο Οικονομικών συν τα άδεια ταμεία του και τις εξωφρενικές πιέσεις από τις Βρυξέλλες και τη, Φρανκφούρτη. Θα μπορούσα να βασίζομαι σε σένα, ως εν δυνάμει σύμβουλο, στους ταραχώδεις καιρούς που έρχονται; Εύχομαι να είσαι καλά.

Γιάνης

Ο Νόρμαν ανταποκρίθηκε αμέσως. Ήταν πρόθυμος και έτοιμος, να προσφέρει τις συμβουλές του. Όταν μάλιστα του είπα ότι :το θέμα ήταν πολύ πιο βαθύ από το χρέος και τα κρατικά ομόλογα, ότι αφορούσε δηλαδή τη λαϊκή κυριαρχία, τον κοινοβουλευτισμό και τις δημοκρατικές διαδικασίες απέναντι σε πιστωτές οι οποίοι θεωρούσαν τη δημοκρατία μια πολυτέλεια την οποία οι πολίτες πτωχευμένου κράτους δε δικαιούνται, μου απάντησε:

Συμφωνώ απολύτως με αυτό που λες για τη δημοκρατία και την κοινοβουλευτική κυριαρχία. Προσπαθώ διαρκώς να υπενθυμίζω στον Κάμερον και στον ‘Οσµπορν ότι, αν τους δοθεί η ευκαιρία να διαπραγματευτούν εκ νέου τη σχέση μας με την ΕΕ, όπως ελπίζουν, θα πρέπει να διεκδικήσουν την αποκατάσταση της, εθνικής κυριαρχίας μας και όχι απλώς την ανάπτυξη της οικονομίας και της ανταγωνιστικότητας. Εσύ κι εγώ ταυτιζόμαστε ως προς αυτό. Επίσης συµφωνώ µαζί σου ότι, στην ευρωζώνη, έχει δοθεί υπερβολική έμφαση στη λιτότητα, λες και πρόκειται για πανάκεια… Αν γίνεις υπουργός Οικονοµικών, θα , χαρώ πολύ να κάνω ότι µπορώ για να βοηθήσω … Έχω κάποιες ιδέες. Καλή τύχη, από καρδιάς. Πάντα δικός σου.

Νόρµαν

Η φιλία µου µε τον γνήσιο Συντηρητικό και ευρωσκεπτικιστή Λόρδο Λάµοντ του Έρικ, τον υπουργό οικονοµικών που στις αρχές της δεκαετίας του 1990 είχε διασφαλίσει ότι η Βρετανία θα έµενε έξω από τον Eυρωπαϊκό Μηχανισµό Ισοτιµιών (επέκταση του Eυρωπαϊκού Νοµισµατικού Συστήματος), και κατ’επέκτασιν έξω από το ευρώ, ερχόταν σε αντίθεση µε την εικόνα µου ως ακροαριστερού. Χρησιμοποιήθηκε όµως, παράλληλα, από μνηµονιακούς αντιπάλους µου ως «περαιτέρω απόδειξη» ότι το είχα βάλει αµέτι µοχαµέτι να βγάλω την Ελλάδα από το ευρώ υπό την καθοδήγηση και την παρότρυνση µεταξύ άλλων, του Λάµοντ.

Φυσικά, ίσχυε ακριβώς το αντίθετο. Όταν, λίγους μήνες αργότερα, τα πράγματα έφτασαν σε κρίσιμη καµπή, και ο Βόλφγκανγκ Σόϊµπλε µας έσπρωχνε, προς το Grexιt, ο Νόρµαν µε συµβούλευσε να το σκεφτώ πάρα πολύ καλά προτού έστω όταν διανοηθώ να αποδεχθώ το Σχέδιο Σόϊµπλε-τόσο µεγάλο κόστος και ρίσκο θα είχε µια επιστροφή σε εθνικό νόµισµα. Καθ’ όλη τη διάρκεια των ημερών της υπουργικής θητείας μόνο ο Νόρμαν στάθηκε βράχος στο πλευρό µου, παρέχοντας σοφές και χρήσιµες συμβουλές για τις προτάσεις που κατέθετα στην ΕΕ και στο ΔΝΤ, τις μεταρρυθµίσεις που πρότεινα, την αναδιάρθρωση χρέους που επεξεργαζόμουν και, βεβαίως, για το δημοσιονοµικά. Αν µου είχαν σταθεί το ίδιο αριστεροί και κεντροαριστεροί Ευρωπαίοι και Έλληνες πολίτικοι, ενδεχοµένως έκβαση των πραγµάτων να ήταν πολύ διαφορετική.

`

Υπερατλαντική ντριμ τιµ

`

το μεταξύ άρχισε να συγκροτείται οµάδα υποστήριξης των προσπαθειών µου και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Πρώτος και καλύτερος μεταξύ των υποστηρικτών µου ο συνάδελφος και φίλος Τζέιµι Γκάλµπρεϊθ, µε τον οποίο συνεργαζόμασταν επί χρόνια στη διαµόρφωση της Μετριοπαθούς πρότασης για την επίλυση της κρίσης του ευρώ, στον μετριασμό της αντιπάθειας ομογενών στον Αλέξη και στον Σύριζα στην Ουάσινγκτον, στη σύνταξη λόγων του Αλέξη και στην οργάνωση συνεδρίων για την προετοιμασία του αγγλοσαξονικού κόσµου εν όψει της διακυβέρνησης Σύριζα.

Στις 20 Ιανουαρίου 2015, πέντε µέρες πριν από τις εκλογές, έστειλα στον Τζέιµι ένα διασκεδαστικό µέιλ:

Τζέιµι, χθες ο Αλέξης µε πληροφόρησε ότι δέχθηκε τηλεφώνημα από μεγαλοτραπεζίτη ο οποίος τον απείλησε, αν µε διορίσει υπουργό οικονοµικών, να μην περιµένει να λειτουργήσουν τα ΑΤΜ την εποµένη των εκλογών. Ο Αλέξης τον ρώτησε την ηλικία του. Εξήντα πέντε, απάντησε ο τραπεζίτης. Τότε ο Αλέξης µου είπε ότι του απάντησε : «Αν µε ανατρέψεις, είµαι αρκετά νέος για να επανέλθω. Εσύ δεν είσαι!»

Ήταν µία από τις στιγμές που µε έκαναν να νιώσω υπερηφάνεια για τους φίλους µου, παλιούς και νέους, και χαρά που είχα αποχτήσει τόσο άσπονδους εχθρούς. Τέτοιες στιγµές µε έκαναν να νιώσω ότι άξιζε να κινητοποιήσω όσους προοδευτικούς µπορούσα παγκοσµίως ώστε να δηµιουργηθεί µια ασπίδα γύρω από το εγχείρημα του Αλέξη και της νέας κυβέρνησης του. Αµέσως μετά τον Τζέιµι, οι νομπελίστες οικονομολόγοι Πολ Κρούγκµαν και Τζο Στίγκλιτς έσπευσαν να βοηθήσουν, µε τον τελευταίο να λέει δηµοσίως ότι δε γνωρίζει υπουργό οικονοµικών, παγκοσµίως, µε καλύτερη γνώση των µακροοικονοµικών. Σε αυτούς προστέθηκε κι ο Κεµάλ Ντερβίς, που το 2015 εργαζόταν στα φημισμένο ινστιτούτο Μπρούκινγκs της Ουάσινγκτον, έχοντας στο παρελθόν διατελέσει υπουργός οικονοµικών της Τουρκίας. [11]Όμως, Read the rest of this entry

«ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ» – Του Γιάνη Βαρουφάκη (2 από 11)

Standard

 

2. Μνημονιστάν

`

Στις αρχές του 2010 τo Ελληνικό κράτος χρεοκόπησε. Λίγους μήνες αργότερα Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Eλληνική κυβέρνηση οργάνωσαν τη μεγαλύτερη συγκάλυψη χρεοκοπίας παγκοσμίως. Πώς συγκαλύπτεις μια χρεοκοπία; Δανειζόμενος κι άλλο καλό χρήμα για να εξυπηρετείς κατακόκκινα δάνεια που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν. Και ποιός χρηματοδοτεί εκείνη τη συγκάλυψη; Απλός κόσμος, «άσχετος» κόσμος, φορολογούμενοι απ’ όλη την υδρόγειο.

Η συμφωνία «διάσωσης», όπως έγινε γνωστή κατ’ευφημισμόν η συγκάλυψη εκείνη, υπογράφτηκε κι επισφραγίστηκε στις αρχές Μαΐου 2010. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τo ΔΝΤ προσέφεραν στην απένταρη Eλληνική κυβέρνηση περί τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ, το μεγαλύτερο δάνεια στην ιστορία.1 Ταυτόχρονα απεστάλη στην Αθήνα ομάδα από εντεταλμένους υπαλλήλους των τριών θεσμών, η γνωστή μας τρόικα. Στόχος τους η επιβολή πολιτικών που σκόπευαν να μειώσουν δραστικά τις συνολικές δαπάνες των Ελλήνων, κάτι που ισοδυναμούσε με τη δραστική μείωση των συνολικών … εισοδημάτων των Ελλήνων.(2) Ένα έξυπνο οκτάχρονο παιδί θα αντιλαμβανόταν ότι αίσια έκβαση μιας τέτοιας «διάσωσης» ήταν απίθανη.

Το να επιβάλλεις στους χρεοκοπημένος νέα δάνεια, υπό τον όρο να συρρικνώσουν το εισόδημα τους, αποτελεί εκκεντρική μεν, βάναυση δε τιμωρία. Η Ελλάδα ουδέποτε διασώθηκε. Η ΕΕ και το ΔΝΤ, με το δάνειο τους για την υποτιθέμενη διάσωση και με την τρόϊκα των κλητήρων τους να πετσοκόβουν με ενθουσιασμό τα εισοδήματα από τα οποία τα νέα και τα προϋπάρχοντα χρέη θα αποπληρώνονταν, ουσιαστικά έκλεισαν την Ελλάδα σε μια σύγχρονη εκδοχή της φυλακής οφειλετών του Ντίκενς και κατόπιν πέταξαν το κλειδί στα σκουπίδια.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι φυλακές οφειλετών του 19ου αιώνα τελικά εγκαταλείφθηκαν επειδή, παρά τη βαρβαρότητα τους, ούτε απέτρεπαν τη συσσώρευση νέων κακών χρεών ούτε βοηθούσαν τους πιστωτές να πάρουν πίσω τα χρήματα τους. Η πρόοδος του καπιταλισμού τον 19ο αιώνα απαιτούσε την απόρριψη της παράλογης ιδέας ότι όλα τα χρέη είναι ιερά και την αντικατάσταση της με την ιδέα της περιορισμένης ευθύνης. Σε τελική ανάλυση, αν όλα τα χρέη είναι εγγυημένα, γιατί να δανείζουν υπεύθυνα οι δανειστές; Και γιατί κάποια χρέη να φέρουν υψηλότερα επιτόκια απ’ότι άλλα;

Αν όλα τα χρέη τα εγγυάται τα κράτος ελέω μιας τρόϊκας το ρίσκο των δανειστών εξαφανίζεται και, άρα, τα επιτόκια δανεισμού θα έπρεπε να είναι ελάχιστα και ίδια για όλους. Επειδή αυτό είναι και ανόητο και αδύνατο, η χρεοκοπία και η διαγραφή χρέους έγιναν για τον καπιταλισμό αυτό που ήταν ανέκαθεν για το χριστιανικό δόγμα η κόλαση: αναγκαίο κακό! Εντούτοις, η άρνηση και η δαιμονοποίηση της χρεοκοπίας αναβίωσαν στον 21ο αιώνα ως «θεραπεία» της αφερεγγυότητας του Ελληνικού κράτους. Γιατί; Άραγε η ΕΕ και το ΔΝΤ δε συνειδητοποιούσαν τι έπρατταν;

Ήξεραν ακριβώς τι έπρατταν. Οι πιο ισχυροί θεσμοί και κυβερνήσεις του κόσμου, παρά τη σχολαστική προπαγάνδα τους, στο πλαίσιο της οποίας επέµειναν ότι προσπαθούσαν να σώσουν την Ελλάδα, δηλαδή να δώσουν στην ελληνικό λαό μια δεύτερη ευκαιρία, να βοηθήσουν στη μεταρρύθμιση του χρονίως πάσχοντος από διαφθορά και αναποτελεσματικότητα ελληνικού κράτους, δεν έτρεφαν καμία αυταπάτη. Αντιλαμβάνονταν ότι πιο εύκολα μπορεί κανείς να στύψει πέτρα παρά να κάνει μια χρεοκοπημένη οντότητα να ξεπληρώσει τα δάνειο της δανείζοντας της περισσότερα χρήματα, ειδικά αν η συμφωνία προβλέπει τη συρρίκνωση του εισοδήματος της. Έβλεπαν ότι η τρόϊκα τους, ακόμη και αν κατάφερνε να κατασχέσει τα «ασηµικά» του γονατισμένου κράτους, θα αποτύγχανε να επανακτήσει τα χρήματα που είχαν διατεθεί για την αναχρηματοδότηση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Γνώριζαν ότι τα περίφημα πακέτα «διάσωσης» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μονόδρομος προς τη φυλακή οφειλετών.

Πώς γνωρίζω πως τα γνώριζαν; Μου τα είπαν!

Δεσμώτες των τεχνασμάτων τους

Άλλο να τα λες ο ίδιος κι άλλο να τα ακούς από τα χείλη των καθ’ ύλην αρμοδίων. Κορυφαίοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ηγετικά στελέχη της ΕΚΤ και της Κομισιόν, όλοι τους μου εξομολογήθηκαν, ο καθένας με τον τρόπο του, την αλήθεια: είχαν οδήγησει την Ελλάδα σε αδιέξοδο. Και τώρα συμφωνούσαν ότι άνευ αναδιάρθρωσης των χρεών τα οποία αρνούνται χρόνια τώρα να αναδιαρθρώσουν η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.

Λιγότερο από έναν μήνα με τα την εκλογική μας νίκη, 11 Φεβρουαρίου 2015 θυμάμαι όταν, στα κτίρια της ΕΕ στις Βρυξέλλες, σε μία από εκείνες τις κλειστοφοβικές, φωτισμένες με νέον αίθουσες συσκέψεων που μoυδιάζoυν την ψυχή, είχα την πρώτη μου συνάντηση με την Κριστίν Λαγκάρντ, τη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, πρώην υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας και πρώην μεγαλοδικηγόρο με έδρα την Ουάσινγκτον. Είχε εισέλθει στο κτίριο νωρίτερα φορώντας ένα εντυπωσιακό δερμάτινο σακάκι και αποπνέοντος ιδιαίτερη άνεση. Προτού περάσουμε στην αίθουσα συσκέψεων για τη σοβαρή συζήτηση, και καθώς επρόκειτο για την πρώτη μας γνωριμία, πιάσαμε χαλαρή κουβέντα στον διάδρομο

Κεκλεισμένων των θυρών, παρουσία του γνωστού μας και μη εξαιρετέου Πόουλ Τόμσεν, η συζήτηση σοβάρεψε αλλά τα κλίμα παρέμεινε φιλικό. Η Λαγκάρντ μου έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσω τη βασική μου ανάλυση γύρω από τα αίτια και τη φύση του ελληνικού δράματος καθώς και τις προτάσεις μου για την αντιμετώπισή του. Την περισσότερη ώρα ένευε καταφατικά, δείχνοντας να συμφωνεί με τα λεγόμενά μου. Φαινόταν να μιλάμε τον ίδια γλώσσα και ήμασταν και οι δύο πρόθυμοι να οικοδομήσουμε σχέση καλής συνεργασίας. Στο τέλος της συνάντησης, ενώ κατευθυνόμασταν προς την πόρτα, πρόεκυψε η ευκαιρία για ένα σύντομο, χαλαρό, αλλά άκρως αποκαλυπτικό τετ-α-τετ Επανερχόμενη στο επιχειρήματα μου, η Κριστίν τάχθηκε υπέρ των προτάσεων μου για διαγραφή μέρους του χρέους και μείωση των φορολογικών συντελεστών, ως προαπαιτούμενα, για μια Eλληνική ανάκαμψη. Αμέσως μετα είπε κάτι που με έκανε να χάσω τα λόγια μου.

Φυσικά έχεις δίκιο, Γιάνη. Οι στόχοι του προγράµµατος τους οποίους επιµένουν είναι ανεδαφικοί. Το πρόγραµµα αυτό δεν μπορεί να πετύχει. Όµως πρέπει να καταλάβεις πως έχουµε επενδύσει πάρα πολλά σε αυτό το πρόγραµµα. Δεν μπορούμε να υπαναχωρήσουμε.Η αξιοπιστία σου εξαρτάται από το αν θα αποδεχτείς το συγκεκριµένο πρόγραµµα και αν θα συνεργαστείς στο πλαίσιό του.4

Να που το έζησα κι αυτό: η επικεφαλής του ΔΝΤ να λέει στον υπουργό Οικονομικών του χρεοκοπημένου κράτους μας πως οι πολιτικές της τρόϊκας Read the rest of this entry

Α.ΤΣΙΠΡΑΣ: «ΦΟΒΟΤΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, ΟΤΙ, ΑΝ ΕΠΙΜΕΝΑΜΕ, ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΓΟΥΔΗ»!…

Standard
Bγαίνοντας στο Σύνταγμα για να πάω µε τα πόδια στο Μαξίµου, διέκρινα την αγαλλίαση στα πρόσωπα των περαστικών. Ένας περήφανος λαός ένιωθε δικαιωμένος και δικαιολογηµένα το γιόρταζε. Η νύχτα έσφυζε από προσµονή και αυτοπεποίθηση. Η σιγή του Αλέξη µε ανησυχούσε, αλλά αρνούμουν να πιστέψω ότι το Μαξίµου θα ήταν αποκοµµένο από τον µεθυστικό αέρα ανυπακοής που έπνεε στους δρόµους. Σίγουρα, σκέφτηκα, αυτός ο ζωοποιός άνεµος θα καταφέρει να εισέλθει μέσα από κάποια σχισμή του φρουρίου ή μέσα από τις καρδιές των εργαζομένων στο Μαξίμου, που είχαν κι αυτοί ζυμωθεί πολιτικά στην Πλατεία Συντάγματος. Κι όμως, μπαίνοντας στο Μαξίμου, συνάντησα την παγωμένη ατμόσφαιρα νεκροτομείου, τη θλίψη νεκροταφείου.

Η ανατροπή ενός λαού

Καθώς περνούσα την κύρια είσοδο του Μαξίμου, οι υπουργοί και παρατρεχάµενοι που συνάντησα φαίνονταν μουδιασμένοι, λες και είχαν μόλις υποστεί βαριά εκλογική ήττα. Η παρουσία μου τους έκανε ακόμα νευρικότερους. Ο Αλέξης, μου είπαν, βρισκόταν σε συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο γειτονικό Προεδρικό Μέγαρο και θα με δεχόταν αργότερα. Έτσι, περίμενα στην αίθουσα συσκέψεων με τους υπόλοιπους υπουργούς, παρακολουθώντας το τελευταία αποτελέσματα στις οθόνες. Όταν εμφανίστηκε τα τελικό ποσοστό στην οθόνη, 61,35% υπέρ του ΟΧΙ με ποσοστό συμμετοχής τα εντυπωσιακό 62,5%, πετάχτηκα από την καρέκλα μου σηκώνοντας πανηγυρικά τη γροθιά στον αέρα. Τότε, κοιτάζοντας γύρω μου, συνειδητοποίησα ότι ήμουν ο μόνος στο δωμάτιο που πανηγύριζε.

Περιμένοντας τον Αλέξη, βρήκα μήνυμα στο κινητό μου από τον Νόρμαν Λάμοντ «Αγαπητέ Γιάνη, συγχαρητήρια. Μια περίφημη νίκη. Δε γίνεται να μην εισακουστείτε τώρα. Kαλή τύχη!» Θα εισακουστούμε, σκέφτηκα, αρκεί να αποφασίσουμε να μιλήσουμε.

 

Εκεί που καθόμουν, παρακολουθώντας να ξετυλίγεται σε αργή κίνηση η ακύρωση της περίφημης νίκης μας, άρχισα να παρατηρώ τους παρευρισκομένους και τις μικρές λεπτοµέρειες που μέχρι τότε μου είχαν διαφύγει. Οι άντρες είχαν εγκαταλείψει το απλό, καθημερινό ντύσιμο που χαρακτήριζε τα στελέχη του Σύριζα και έμοιαζαν με κουστουμάτους μεγαλοδικηγόρους σε βραδινή έξοδο. Οι γυναίκες ήταν ντυμένες λες και πήγαιναν σε προεδρική δεξίωση. Όταν έφτασε και η Δανάη, συνειδητοποίησα πως όχι απλώς ήμασταν οι μόνοι χαρούμενοι άνθρωποι εκεί μέσα, αλλά ήμασταν και οι μόνοι που φορούσαν τζιν και μπλουζάκια.

 

Read the rest of this entry

Έρευνα-σοκ στα αζήτητα.

Standard

(2010-2016, αύξηση θνησιμότητας 17,8%)

`

■ του Χριστόδουλου Δολαψάκη* 

Εφημ. Δρόμος της Αριστεράς

29/09/17

ίγες μέρες μετά την «ημέρα λύτρωσης», όπως την ονόμασε ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του στην Ιθάκη αναγγέλλοντας το «τέλος των μνημονίων», δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Lancet μία μελέτη με τίτλο «Οι συνέπειες της ασθένειας στην Ελλάδα». Στην μελέτη αυτή εξετάζονται οι συνέπειες των πολιτικών λιτότητας στην υγεία των Ελλήνων τα χρόνια 2010-2016 και τα αποτελέσματα συγκρίνονται με τις χώρες της δυτικής Ευρώπης, αλλά και με την Κύπρο, η οποία την ίδια περίπου περίοδο υποβλήθηκε σε «θεραπεία σοκ» λόγω του χρέους της.

Η εν λόγω μελέτη είναι σημαντική καταρχήν γιατί αφορά ένα χρονικό διάστημα 6 ετών που επιτρέπει να αποτυπωθούν τάσεις και να βγουν συμπεράσματα, ιδίως μέσω της σύγκρισης με τα προ-μνημονιακά χρόνια. Επιπλέον πρόκειται για την πρώτη προσπάθεια εκτίμησης των συνεπειών των πολιτικών λιτότητας στην Ελλάδα χρησιμοποιώντας ως βάση δεδομένων μία πλατφόρμα (Global Burden of Disease Study GBD) που, ξεκινώντας από το 1990, αφορά 195 χώρες και σκοπό έχει την ποσοτική έκφραση των συνεπειών περισσότερων από 300 αιτιών θανάτου για 23 διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.

Σύμφωνα με τους συγγραφείς, η εν λόγω πλατφόρμα αποτελεί τον μόνο αξιόπιστο τρόπο σύγκρισης μεταξύ χωρών και περιοχών παγκοσμίως στον τομέα της υγείας. Τα συμπεράσματα της μελέτης αποτυπώνουν σε αριθμούς την καταστροφή:

Ενώ η θνησιμότητα παρέμεινε σχετικώς σταθερή τα χρόνια 2000-2010, αυξήθηκε ακολούθως  με ρυθμό περίπου 2,7% ετησίως και το 2016 η αύξησή της φτάνει το 17,8%, με την ανοδική τάση να συνεχίζεται.

  1. Η αύξηση αυτή αφορά κυρίως τους ηλικιωμένους άνω των 70 ετών.
  2. Παρατηρείται αύξηση των θανάτων στα παιδιά μικρότερα των 5 ετών και σαφής άνοδος σe αυτοτραυματισμούς εφήβων και νέων.
  3. Στους ασθενείς άνω των 70 ετών, αυξήθηκαν όλες οι αιτίες θανάτου, όπως και η θνησιμότητα λόγω HIV, ιάσιμων νεοπλασμάτων, κίρρωσης ήπατος, νευρολογικών διαταραχών και νεφρικής νόσου στους ενήλικες.
  4. Αποτυπώνεται επίσης η τάση αύξησης μεταδιδόμενων νόσων καθώς και της μητρικής και παιδικής νοσηρότητας.

ι συγγραφείς τονίζουν την δραματική δημογραφική αλλαγή στην Ελλάδα τα χρόνια 2010-2016 με τη μείωση του πληθυσμού μεταξύ 15-34 ετών ένεκα της μετανάστευσης και υπογραμμίζουν την 50% μείωση των δημόσιων δαπανών για την υγεία μεταξύ 2009 και 2015

Είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται η όσο το δυνατόν ακριβέστερη και σε βάθος χρόνου ποσοτική αποτύπωση των θανατηφόρων συνεπειών των πολιτικών λιτότητας στην Ελλάδα.

Με βάση αυτό, θα περίμενε κανείς τα αποτελέσματα να αναδειχθούν και να συζητηθούν από τον ιατρικό κόσμο.

  • Σε ένα ιατρικό έντυπο παγκόσμιας εμβέλειας δηλώνεται απερίφραστα ότι περισσότεροι Έλληνες πεθαίνουν κι όμως δεν ακούγεται κουβέντα (με τιμητική εξαίρεση τον κ. Βήχα από το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού, ο οποίος παραλληλίζει τις μέχρι και σήμερα εφαρμοζόμενες πολιτικές λιτότητας με σχεδιασμένη γενοκτονία του ελληνικού λαού)
  • Η ΕΙΝΑΠ επιλέγει να εκδώσει δελτίο τύπου και αφίσα επειδή οι νοσοκομειακοί γιατροί έμειναν έξω από τα προεκλογικά «δώρα» της κυβέρνησης, ενώ ο Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, έχοντας μετατραπεί εδώ και πολύ καιρό σε φέουδο του κ. Πατούλη, δεν βρήκε μια λέξη να γράψει στα δεκάδες e-mail τα οποία στέλνει στα μέλη του.
  • Πόσο διαφορετικό θα ήταν ως τρό πος σκέψης και πράξης να έβγαινε μια αφίσα με τα αποτελέσματα της μελέτης και να στελνόταν με e-mail σε όλους τους γιατρούς, αντί για πολυτελείς αφίσες συνεδρίων, «ξύλινες» συνδικαλιστικές ανακοινώσεις ή διαφημιστικά ηλεκτρονικά μηνύματα…

Έτσι, τα στοιχεία παραμένουν απλώς αριθμοί, οι οποίοι αποτυπώνουν με περισσότερη ή λιγότερη ακρίβεια μία πραγματικότητα στον τομέα της υγείας, η οποία είναι πολύ χειρότερη από τις στατιστικές.

Η εκπόνηση και ο «χειρισμός» των αριθμών μπορεί να χρησιμεύσει για να εξαχθούν εντελώς διαφορετικές «προτάσεις λύσης» αν η όλη διαδικασία δεν αποκτήσει «εντοπιότητα» και δεν αφορά τους εργαζόμενους στην υγεία κυρίως τους Έλληνες ασθενείς.

Χρειαζόμαστε τα στοιχεία που μας προσφέρει ο ακαδημαϊκός του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον με ειδίκευση στην περιοδοντολογία κύριος συγγραφέας της μελέτης του Lancet.

Οφείλουμε όμως να τα εμπλουτίσουμε με την καθημερινή μας εμπειρία, να περιγράψουμε όσο γίνεται πιο λεπτομερώς την κατάσταση στους διαφόρους τομείς και να ανοίξουμε τη συζήτηση για τις εναλλακτικές στο χώρο της υγείας, οι οποίες δεν είναι απλώς «τεχνοκρατικού τύπου» και έχει γίνει ολοφάνερο ότι θα πηγαίνουν χέρι-χέρι με τις εναλλακτικές για το σύνολο της χώρας.

Η διαδικασία αυτή δεν είναι δουλειά «των ειδικών» αν και χωρίς αυτούς θα είναι λειψή, δεν είναι ζήτημα «αριθμών» αν και χωρίς αυτούς δε θα έχει δεδομένα.

* Ο Χριστόδουλος Δολαψάκης είναι νοσοκομειακός γιατρός

ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΓΙΑΝΗ: Βιβλίο «ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ» 1 Μέρος/Από 11

Standard

2018-09-23 Δημοψήφισμα 2015

ΣΥΝΤΑΓΜΑ -ΙΟΥΛΗΣ 2015- ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

`

Εν Κατακλείδι*

Το 2015 υπήρχε τρόπος να αποδράσει η χώρα από τη φυλακή του χρέους παραμένοντας παράλληλα στο ευρώ: αν η ηγεσία µας φοβόταν το 3ο μνημόνιο περισσότερο απ’ ότι φοβόταν το Grexit.  (έντονα, συντάκτης.. εφεξής)

Αν έστω και µία στιγμή, τότε που µου προτάθηκε να συμμετάσχω στην κυβέρνηση Σύριζα, πίστευα ότι: η ηγεσία του θα υπέκυπτε στην αυταπάτη ότι η υποταγή στην τρόικα ήταν λιγότερο κακή λύση από το Grexit, δεν υπήρχε πιθανότητα να συμμετάσχω.

Το βιβλίο τούτο οφείλεται: στην εσωτερική ανάγκη µου να αφηγηθώ τα διεθνούς σηµασίας γεγονότα που έφεραν την καθυπόταξη της κυβέρνησης µας στην αυταπάτη ότι η Ελληνική Άνοιξη ήταν καταδικασμένη και πανάκριβη, ενώ το 3ο μνημόνιο µονόδροµος .

*(Από τον πρόλογο του Γ.Β.)

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

ο αµέσως προηγούµενο βιβλίο µου, Η Αρπαγή της Ευρώπης, ανέλυε τις φυγόκεντρες οικονοµικές δυνάµεις που, εδώ και χρόνια, αποδοµούν την Ευρώπη και της στερούν την ηθική και πολιτική αίγλη που κάποτε είχε. Καθώς ολοκλήρωνα εκείνο το βιβλίο, στις αρχές του 2015, βρέθηκα ξαφνικά µέσα στη δίνη, µέσα στην κοιλιά του κτήνους, που έως τότε ανέλυα.

Αποδεχόµενος τη θέση του υπουργού Οικονοµικών της πτωχευµέvης χώρας µας σε µια ιστορική συγκυρία που επέβαλλε την ολομέτωπη σύγκρουση µε τους δανειστές της, τους ισχυρότερους οργανισµούς και κυβερνήσεις του κόσµου, βρέθηκα στη θέση τόσο του δρώντος όσο και του παρατηρητή ενός δράματος που θα οδηγούσε είτε στη λύτρωση είτε στην εδραίωση της παγίδευσης της Ελλάδας, αλλά και ολόκληρης της ηπείρου µας, σε µια δίνη από την οποία η απόδραση θα αργήσει δεκαετίες.

Από στενή οπτική γωνία, το βιβλίο τούτο φαντάζει ως η αφήγηση µιας ήττας που προαναγγέλλει κι άλλα δεινά για την πτωχευµένη Ελλάδα και την αποδοµούµενη Ευρώπη. Ακόµα πιο στενή θα ήταν η αντιμετώπιση του ως της ιστορίας ενός πανεπιστημιακού που έγινε υπουργός για µερικούς μήνες προτού αποφασίσει να παραιτηθεί δημοσιοποιώντας όσα έζησε κεκλεισμένων των θυρών. Ή ως ενός χρονικού συναρπαστικών συζητήσεων µε ανθρώπους που καθορίζουν τις τύχες µας ως χώρας αλλά και ως ηπείρου, π.χ. τον Βόλφγκανγκ Σόιµπλε, την Κριστίν Λαγκάρντ, τον Μάριο Ντράγκι, τον Εµµανουέλ Μακρόν, τον Μπαράκ Οµπάµα. Ή ως µιας αφήγησης του τι συνέβη όταν µια ταραία άνοιξη ένας µικρός, ταλαιπωρημένος λαός τα έβαλε µε τους Γολιάθ της Ευρώπης σε µια απέλπιδα προσπάθεια να αποδράσει από τη χρεοδουλοπαροικία που του είχαν επιβάλει πέντε χρόνια πριν.

Αν και όλοι αυτοί οι χαρακτηρισµοί του βιβλίου έχουν βάση, κανείς τους δεν καταφέρνει να απoτυπώσει ούτε τη σημασία της ιστορίας αυτής ούτε το κίνητρο που µε ώθησε να την καταγράψω. Τα γεγονότα που περιγράφει το βιβλίο δροµολόγησαν συγκλονιστικές εξελίξεις για όλη την Ευρώπη, αλλά και για την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Επιπλέον, η ήττα µας µπορεί να ήταν αδιαμφισβήτητη, αλλά η Ελληνική Άνοιξη, όπως πολλοί προοδευτικοί άνθρωποι εκτός Ελλάδας θυµούνται τα γεγονότα του πρώτου εξαµήνου του 2015, παραµένει ζωντανή και, συνεπώς, ανίκητη, τουλάχιστον πρoς το παρόν. Με άλλα λόγια, η ιστορία που το βιβλίο αυτό καταγράφει είναι τόσο οικουμενική όσο και εν εξελίξει.

#Για τον αναγvώστη που ξέχασε την πανευρωπαϊκή σημασία του δικού µας 2015, να θυµίσω µία σημαδιακή σκηνή: Ηταν 13 Iουλίου. Λεπτά της ώρας µετά τη συνθηκολόγηση του Έλληνα πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες, την οποία ο ίδιος χαρακτήρισε «πραξικόπημα», Ο συντηρητικός lσπανός πρωθυπουργός παρουσιάστηκε στις κάμερες των τηλεοράσεων της χώρας του κρατώντας στο χέρι το κείµενο συνθηκολόγησης λέγοντας στον ισπανικό λαό: «Αυτό να περιµένει όποιος υποστηρίζει τον Σύριζα της lσπανίας».

Από εκείνη τη µέρα η εκλογική δυναμική των Ποδέµος, στους οποίους αναφέρονταν, συρρικνώθηκε και το ισπανικό κατεστηµένο ανακουφίστηκε.

Όµως στο µεταξύ αηδιασµένοι οπαδοί του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας παρακολουθούσαν στις δικές τους τηλεοράσεις τη βαναυσότητα µε την οποία η ΕΕ συνέτριβε την έννοια της δημοκρατίας στην ευρωπαϊκή ήπειρο, ξεκινώντας µε την Ελλάδα, µε σκοπό να τρομοκρατηθούν οι ψηφοφόροι της lσπανίας, της Πορτογαλίας, της lρλανδίας, της lταλίας και, εν τέλει, της Γαλλίας.

Έτσι, την 23η Ιουνίου 2016, προοδευτικοί Βρετανοί ψήφισαν υπέρ της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ, προσθέτοντας τις ψήφους τους σε εκείνες των αντιευρωπαίων ξενοφοβικών Βρετανών, παγιώνοντας τη διαφορά υπέρ του Brexit. Το Brexit, µε τη σειρά του, ενίσχυσε τον Τραμπ στην άλλη µεριά του Ατλαντικού. Με την εκλογή του Τραμπ φύσηξε ούριος άνεµος στα πανιά των ξενοφοβικών εθνικιστικών δυνάµεων σε όλη την Ευρώπη. Στο µεταξύ ο Βλαντιµίρ Πούτιν παρατηρούσε χαµογελαστός, τρίβοντας τα µάτια του, τον τρόπο µε τον οποίο η «Δύση» αυτοϋπονοµεύονταν µε σθένος περισσό! Read the rest of this entry

3o Μέρος/ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΓΙΑΝΗ: «ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ» ( Ή ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2015; KAI OXI MONO) (Εκτενές απόσπασμα)

Standard

Μέρος 3ο

ΓΙΑΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΕΞΩΦΥΛΛΟ 001

Μέρος πρώτο ΕΔΩ  Μέρος δεύτερο ΕΔΩ

Σύνδεση με τέλος 2ου μέρους

 `

(….)Στο Μέγαρο Μαξίμου ο Σαγιάς και ο Αλέξης ήταν, όπως κι εγώ, έξαλλοι. Κατάλαβαν το πολιτικό κόστος της παγίδας στην οποία μας είχε ρίξει ο Χουλιαράκης. Το να υιοθετήσουμε πλήρως τη φρασεολογία των πιστωτών, χωρίς καμία τροποποίηση για ένα αίτηµα αυτού του τύπου, ήταν καθαρή καταστροφή: θα σήμαινε ότι δεν είχαμε κερδίσει την παράταση από αυτούς με τους δικούς μας όρους, αλλά ότι η τρόικα επέλεξε να μας την επιβάλει με τους δικούς της, θα δικαίωνε όσους έλεγαν ότι η τρόικα κάνει κουμάντο και ότι οι προσπάθειές μας να κερδίσουμε ξανά την κυριαρχία μας ισοδυναμούσαν με αξιοθρήνητη πλάνη.

Αργότερα, όταν είπα στον Σαγιά πώς αντέδρασαν ο Δραγασάκης και ο Χουλιαράκης όταν τους ζήτησα εξηγήσεις, χαμογέλασε πικρά, ακουμπώντας τον δείκτη του δεξιού του χεριού στον κρόταφό του σαν να μου έλεγε «σ’τα είχα πει!» και μου θύμισε την πρόβλεψή του, τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησής μας, ότι ο Δραγασάκης είχε σκοπό τελικά να υπονομεύσει τον Αλέξη και, βεβαίως, εμένα. Όσον αφορά τη βασική του συμβουλή, αυτή ήταν μία: Να απολύσω τον Χουλιαράκn! «Ξεφορτώσου τον αμέσως», μου είπε κατηγορηµατικά, παραθέτοντας διάφορα κοσμητικά για τον Χουλιαράκη που δεν μπορώ να τα δημοσιεύσω. Ήμουν αποφασισμένος να το κάνω. Πρώτα όμως έπρεπε να λύσουμε το πρόβλημα.(…..)

Αλέξης δεν ήθελε επ’ ουδενί να συναινέσει στο να αποσταλεί η επιστολή που μου υπαγόρευσε ο Βίζερ. Ο Σαγιάς, μιλώντας ως δικηγόρος μου, με προειδοποίησε να μην την υπογράψω χωρίς επίσημη πολιτική στήριξη. Κάτι τέτοιο θα με εξέθετε προσωπικά σε μέγιστο κίνδυνο, τόσο από πολιτικής όσο και από νομικής απόψεως, μου είπε. Το σωστό θα ήταν, συνέχισε, να τεθεί η επιστολή προς ψήφιση στη Βουλή, όπως έκαναν οι μνημονιακές κυβερνήσεις  πριν στείλουν επιστολές στην τρόικα µε τις  οποίες αιτούνταν τη σύναψη ή την επέκταση δανειακής συµφωνίας. Όµως ο Αλέξης δεν το σκεφτόταν καν.

Το να ζητήσει από τη Βουλή και δη από την κοινοβουλευτική µας οµάδα, να εγκρίνει επιστολή προς την τρόικα γραµµένη σε άπταιστα τροϊκανικά θα αναστάτωνε τους βουλευτές µας, θα έριχνε νερό στον µύλο της Αριστερής Πλατφόρμας (που ήδη µας κατηγορούσε για συνθηκολόγηση µε τους πιστωτές), θα απογοήτευε τους ψηφοφόρους µας και θα ενθουσίαζε την αντιπολίτευση- οι εκπρόσωποι της οποίας θα απολάµβαναν µια επιστολή που τους έδινε πάτημα να κοκορεύονται οτι γίναµε κι εµείς … σαν κι αυτούς, µιλώντας τη γλώσσα των πιστωτών χωρίς να έχουµε προσθέσει ούτε ένα «και» δικό µας.

Mπρoς γκρεµός και πίσω ρέµα. Αν δεν υπέγραφα την επιστολή, είτε γιατί θα αρνιόµουν να το κάνω είτε γιατί n Βουλή θα απέρριπτε το αίτηµα µας να µε εξουσιοδοτήσει να την υπογράψω, οι τράπεζες θα έκλειναν και η τρίμηνη παράταση θα χανόταν. Από την άλλη πλευρά, αν υπέγραφα την επιστολή, θα παίζαµε το παιχνίδι των εχθρών µας. Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να αποφασίσουµε, και έπρεπε να το κάνουµε προτού ο ήλιος ανατείλει πάνω από τον Υµηττό το πρωί της Παρασκευής.

Η νύχτα εκείνης της Πέµπτης κράτησε µια αιωνιότητα. Υπουργοί πηγαινoέρχoνταν στο Μαξίµου, κοµµατικά στελέχη έµπαιναν κι έβγαιναν από το γραφείο του πρωθυπουργού και τους παρακείµενους διαδρόµους και τις αίθουσες κι εµείς στύβαµε το µυαλό µας να βρούµε µια λύση. Ούτε οι αυθόρµητες συσκέψεις ούτε οι αλληλοενηµερώσεις ή οι συναντήσεις και οι συζητήσεις µπορούσαν να φωτίσουν τη δεινή θέση στην οποία βρισκόµασταν. Όλο αυτό το διάστημα µε τον Σαγιά καθόµοσταν στο ευρύχωρο γραφείο του Αλέξη ανταλλάσσοντας ιδέες χωρίς προοπτική και κάποτε βαδίζαµε πάνω κάτω προσπαθώντας να τετραγωνίσουμε τον κύκλο.

`Ανάµεσα στους συναδέλφους που µας επισκέφτηκαν εκείνη τη νύχτα ήταν ο Σταθάκης, ο υπουργός Οικονοµίας. Ήταν τόσο εξοργισµένος µε τον Χουλιαράκη που µας έφερε σε αυτή την κατάντια ώστε άρχισε να µε µαλώνει που τον προσέλαβα. Του θύµισα ότι δεν τον είχα προσλάβει αλλά ότι τον είχε διορίσει απευθείας ο Δραγασάκης. Το θυμήθηκε αλλά µε έψεξε που δεν τον έδιωξα κακήν κακώς όταν αποκαλύφθηκε n ιστορία µε το έγγραφο Word που είχε δημιουργηθεί στον υπολογιστή του Κοστέλλο. Και πάλι έπρεπε να του θυµίσω ότι, ακόµα και τότε, θα ήταν πολύ αργά γιατί ο Χουλιαράκης είχε αποκρύψει το µέιλ Βίζερ µία µέρα πριν αποκαλυφθεί εκείνο το φιάσκο. Σε κάθε περίπτωση, του είπα, είχαµε ένα σοβαρό πρόβλημα να λύσουµε εκείνο το βράδυ προτού διώξουµε τον Χουλιαράκη µε την ανατολή του ηλίου.

Ο Σταθάκης συµφώνησε και, κουνώντας καταφατικά το κεφάλι του αρκετές φορές, αποχώρησε. Βλέποντάς τον να πηγαίνει σπίτι, ζήλεψα. Ευτυχώς όµως ή αδρεναλίνη έκανε τη δουλειά της και σχεδόν αµέσως ανέκτησα την ενέργεια που απαιτούσε ή επιστροφή στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης.

νύκτα προχωρούσε και ο Αλέξης φαινόταν χαµένος, «Δεν µπορώ να πάω αυτή την επιστολή στη Βουλή. Η Αριστερή Πλατφόρμα θα µε κατακρεουργήσει και ή αντιπολίτευση θα µε γελοιοποιήσει», έλεγε συνέχεια. Του πρότεινα να δοκιµάσουµε µια καινοτόμο λύση: την αλήθεια! Θα πρέπει να πούµε στους βουλευτές µας ακριβώς το τι έγινε. «Δεν έχουµε τίποτε να ντραπούµε», επέµεινα. Να τους πούµε ότι ο Βίζερ ενημέρωσε µόνο κάποιους ανθρώπους για την εκπνοή της προθεσµίας και ότι το µάθαµε αφού είχε εκπνεύσει. Να το χρησιµοποιήσουµε ως ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε ξανά στους βουλευτές µας, συµπεριλαµβανοµένων των συντρόφων της Αριστερής Πλατφόρμας, τη συλλογική µας δέσµευση στη στρατηγική µας: να κερδίσουµε χρόνο δίνοντας την τελευταία ευκαιρία σε διαπραγματεύσεις, έτοιµοι όµως να τερµατίσουµε τη διαδικασία τη στιγµή που εµείς θα επιλέγαµε αν οι πιστωτές συνέχιζαν να επιµένουν στο µνημόνιο και να απορρίπτουν την αναδιάρθρωση του χρέους.

Ο Αλέξης δεν πείστηκε. «Αυτό θα δίχαζε το κόµµα και τους βουλευτές µας», είπε. Φοβόταν ότι, λέγοντας στους βουλευτές µας τι είχε συµβεί, Read the rest of this entry

2o Μέρος/ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΓΙΑΝΗ: «ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ»* ( Ή ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΔΡΑΣΑ ΕΓΚΑΙΡΩΣ); (Εκτενές απόσπασμα)

Standard

Μέρος 2/3

ΓΙΑΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΕΞΩΦΥΛΛΟ 001

Επιμύθιο σύνταξης: «Μπορεί να έχουμε όλοι τις απόψεις μας. Γιά τον συγγραφέα και το έργο του. Όμως, παραμένει γεγονός, το ότ,ι τόσο καιρό -αρκετό νομίζω- δεν τόλμησε ΚΑΝΕΙΣ, απολύτως ΚΑΝΕΙΣ, εδώ ή έξω, να βγεί και να διαψεύσει, κάτι, (όμως συγκεκριμένο και όχι γενικό και αόριστο), από τα τόσα «συγκλονιστικά»  που αναφέρονται. Συμπέρασμα:

Πρώτον, ότι πρόκειται για ένα βιβλίο ντοκουμέντο για το ποιοί και πως μας κυβερνούν, που φρονώ πως πρέπει να διαβαστεί. Δεύτερον, ο συγγραφέας «κρατά κρυμμένα μυστικά και ντοκουμέντα «για όλα και για όλους, που έχοντας «λερωμένη τη φωλιά» τους, σιωπούν βροντερά…»

Τρίτον, τόσο αναλυτικές και αποκαλυπτικές συζητήσεις από το «άντρο» των «επικυρίαρχων» της Ευρώπης χωρίς διάψευση,** δεν νομίζω ότι έχουν ξαναδημοσιευθεί, εξ’ου και η αξία  τους

-.-

Μέρος πρώτο ΕΔΩ  Μέρος δεύτερο ΕΔΩ

`

Σύνδεση με 1ο μέρος

[Μετά  το πρώτο ξάφνιασμα, είδα αµέσως τι είχε γίνει: ο Βόλφγκανγκ  Σόιµπλε, µετά την ταπείνωση του τρεις  µέρες νωρίτερα, είχε σηκωθεί ξανά από το αλληγορικό πάτωµα κι είχε ανακτήσει πλήρως τον έλεγχο του Eurogroup, πιθανώς (αλλά όχι σίγουρα) πίσω από την πλάτη της Μέρκελ. Στη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, όσο προσπαθούσα να συντάξω το υποκατάστατο  του  µνημονίου, ο Γερµανός υπουργός Οικονοµικών είχε, φαίνεται, καταφέρει να πείσει τους εκπροσώπους της ευρωπαϊκής επιτροπής να καταστρατηγήσουν το γράµµα και το πνεύµα της συµφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου που αναφερόταν αποκλειστικά στον κατάλογο µεταρρυθµίσεων τον οποίο τελικό κατέθεσα, παραγκωνίζοντας συνειδητά, και ως πολιτική επιλογή, το µνημόνιο. Δηλώνοντας ξεκάθαρα ότι ο κατάλογος µου δεν υποκαθιστούσε το µνημόνιο, ο Ντοµπρόφσκις έκανε τη δουλειά του Σόιµπλε γι’ αυτόν. (….)

 (….) Διότι αν ο νέος κατάλογος δεν υποκαθιστούσε το µνημόνιο, ποιός ο λόγος ύπαρξης του; Γιατί είχαµε περάσει το Σαββατοκύριακο να διαπραγµατευόµαστε στο  παρασκήνιο µε την τρόικα; Για να επιστρέψουµε στο μνημόνιο και στο αδιέξοδο των πρώτων δύο Eurogroup;

Το ερώτημα που ορθώθηκε γιγάντιο µπροστά µου ήταν: Η επιτυχία του Σόιµπλε εξαντλούνταν µε τον Ντομπρόβσκις; Ή είχε επεκταθεί το κακό στον Μάριο Ντράγκι και στην Κριστίν  Λαγκάρντ; Μόνος του πάσχιζε ο Λετονός να νεκραναστήσει το µνημόνιο, εκ µέρους του Σόιµπλε, ή θα δρούσαν συντονισμένα οι εκπρόσωποι και των τριών δανειστών; Σε λίγα λεπτά της ώρας θα είχα την απάντηση µου.

Μιλώντας πρώτος εκ των δύο, ο Μάριο είπε τη µαγική φράση: «Αντιλαμβανόμαστε, σύµφωνα µε την απόφαση του Eurogroup της περασµέvης Παρασκευής, οτι ο κατάλογος αυτός δεν αμφισβητεί τις  τρέχουσες ρυθµίσεις και συνεπώς τις  υπάρχουσες δεσµεύσεις στο πλαίσιο  του  µνημονίου οι οποίες συνιστούν τη βάση της αξιολόγησης». Σάστισα. Τέτοιος κυνισµός; Πώς δεν κοκκίνιζε να λέει τη φράση «σύµφωνα µε την απόφαση του Eurogroup της περασµένης Παρασκευής»(σ.σ. bold δικά μας): Δε θα µπορούσε να υπάρξει καλύτερο παράδειγµα οργουελιανής διγλωσσίας από το λόγια του προέδρου της κεντρικής µας τράπεζας τα οποία είπε εν πλήρει γνώσει ότι η αποκατάσταση της πρωτοκαθεδρίας  του  µνημονίου βρισκόταν σε απόλυτη και άµεση αντίθεση µε το πνεύµα και το γράµµα της συµφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου.

`

Το ψεύδος ολκής του Μάριο Ντράγκι έσπευσε να το επιβεβαιώσει η Κριστίν  Λαγκάρντ: «Προσυπογράφω κατά γράµµα και υιοθετώ πλήρως ό,τι επισήµανε ο Μάριο», ήταν η πρώτη της πρόταση. «Η συζήτηση για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης … δεν µπορεί να περιοριστεί στον κατάλογο που παρουσίασε η ελληνική κυβέρνηση και θεωρώ ότι η αναφορά του Μάριο στο µνημόνιο είναι εξόχως σχετική … Τέλος, θα ήταν εξαιρετικά χρήσιµο αν ο Γιάνης µας εξηγούσε την κατάσταση ρευστότητας που αντιμετωπίζει  η κυβέρνησή του έτσι ώστε να ξεκινήσει n αξιολόγηση».

Αυτό ήταν. Μια προσεκτικά σχεδιασμένη ενέδρα ξεκίνησε µε συντονισμένη στροφή 180 µοιρών εναντίον του πνεύµατος και του γράµµατος της συµφωνίας που είχαµε κάνει µόλις τέσσερις µέρες νωρίτερα. Και ολοκληρώθηκε µε µια ελάχιστα κεκαλυµµένη απειλή-εκείνη της ρευστότητας που φρόντισαν να µην έχουµε και για την οποία µε … ρωτούσαν να µάθουν πώς εξελίσσεται!

 «Ο Γιάνης τώρα πρέπει: να απαντήσει σε κάποια θέματα που εγείρονται στο πλαίσιο της ανάγκης να συµφωνήσουμε όλα τα µέτρα µε τους θεσµούς», ήρθε η συµβουλή του Γερούν. «Αυτή είναι η βάση πάνω στην οποία εργαζόμαστε», ολοκλήρωσε δίνοντας µου τη σκυτάλη.

Καθώς πάταγα το κουμπί που ενεργοποιούσε το µικρόφωνό µου, η ένταση για το τι θα έλεγα ανέβαινε. Ποια θα έπρεπε να είναι η αντίδραση µου στη  συγκλονιστική παραβίαση της συµφωνίας µας από τους πιστωτές; Πώς θα σήκωνα το γάντι; Προκειμένου να κερδίσω λίγο χρόνο για να σκεφθώ, ξεκίνησα αντιμετωπίζοντας όλα το σχετικά ήσσονος σηµασίας θέµατα που ανέφεραν οι Ντοµπρόφσκις, Μοσκοβισί, Ντράγκι και Λαγκάρντ. Με κάθε λέξη µου όµως ερχόταν κοντύτερα η στιγµή της κρίσης, της αλήθειας.

Αν αποδεχόμουν την ανάξια λόγου θέση ότι η συµφωνία της 20ης Φεβρουαρίου διατηρούσε ανέπαφο το µνημόνιο, και απλώς πρόσθετε σε αυτό τον δικό µου κατάλογο, θα ήταν σαν να αποδέχοµαι την πλήρη παλινόρθωση του µνημονίου. Θα ακύρωνα, επί της ουσίας, όλα αυτά που υποστηρίζαμε και για τα οποία αγωνιστήκαμε θα ήταν σαν να δεχόμαστε όλα όσα απαιτούσε ο Βόλφγκανγκ Σόιµπλε στην πρώτη συνάντηση του Eurogroup και όλα όσα ο Γερούν Ντάισελµπλουµ προσπαθούσε να µου επιβάλει µε το ζόρι στην πρώτη µας συνάvτηση στην Αθήνα που είχε προηγηθεί. Πάνω απ’ όλα θα αποτελούσε µια ασυγχώρητη προδοσία του λαού µας: εκείνων που µας εμπιστεύθηκαν πρόσφατα, καθώς και ενός  Γλέζου ή ενός  Θεοδωράκη, που είχαν ήδη σπεύσει να µε καταγγείλουν για τη συνθηκολόγηση που τώρα µε κοίταζε κατάµουτρα.

Κ γραμμα ροζαθώς µίλαγα για τις ιδιωτικοποιήσεις  και τους δηµοσιονομικούς στόχους, δύο επιλογές πάλευαν στο µυαλό µου. Η πρώτη επιλογή ήταν να τερματίσω την τηλεδιάσκεψη µε το δέον σέβας, δηλώνοντας παράλληλα ότι η ελληνική κυβέρνηση αποσύρεται από τις   διαπραγµατεύσεις  στο επίπεδο  του  Eurogroup επειδή οι επικεφαλής των θεσµών τις κατέστησαν άνευ σηµασίας µε την απόπειρά τους να επαναφέρουν το πλήρες µνημόνιο από την πίσω πόρτα. Η δεύτερη επιλογή ήταν Read the rest of this entry

«Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ» Του Ρομπέρτο Σαβιάνο. Διωκόμενου από τον ακροδεξιό και ρατσιστή,υπουργό της Λέγκας του Βορρά Ματέο Σαβιάνο.

Standard

Πολεμάει τη διαφθορά, το ρατσισμό και την Ιταλική Μαφία που  τον επικήρυξε και χρόνια τελεί υπό αστυνομική προστασία…

Μήνυσε τον συγγραφέα, δημοσιογράφο και ακτιβιστή,  εναντίον της μαφίας Ρομπέρτο Σαβιάνο, ο Ματέο Σαλβίνι, υπουργός του Υποκόσμου και της Λέγκας του Βορρά, γιατί τον αποκάλεσε έτσι…  (Αποσπάσματα του βιβλίου ακολουθούν).

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

….Κεφάλαιο 8.

Η αργυρώνητη δηµοκρατία

και το ατµόπλοιο του Συντάγµατος

ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 2010, οι φοιτητές ολόκληρης της Ιταλίας κατέβηκαν στις πλατείες για να διαµαρτυρηθούν ενάντια στη µεταρρύθµιση των πανεπιστηµίων που είχε προτείνει η υπουργός Μαριαστέλλα Τζελµίνι. Κατέλαβαν µερικά από τα σπουδαιότερα ιταλικά µνηµεία: τον πύργο της Πίζας, το Κολοσσαίο στη Ρώµη, το µαυσωλείο Αντονελλιάνο στο Τορίνο, τη βασιλική του Σαντ’ Αντόνιο στην Πάντοβα.

Συµβολικοί τόποι για την Ιταλία. Η κίνησή τους είχε ως στόχο να ξυπνήσει τη χώρα από το λήθαργο στον οποίο έχει βυθιστεί εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, από τη µυωπία που την εµποδίζει να πιστεύει και να επενδύει στο µεγάλο ιταλικό ταλέντο, που δεν είναι άλλο από τον πολιτισµό, τη γνώση.

Λες και ήθελαν να προωθήσουν το εξής µήνυµα: «Η Ιταλία που λαχταράµε, που ονειρευόµαστε, που θέλουµε να επιχειρήσουµε να χτίσουµε, πρέπει να αρχίσει πάλι από αυτά τα µέρη». Ήταν µια κίνηση καινούρια και συγχρόνως πολύ παλιά: ανέτρεξαν στην ιστορία της Ιταλίας για να αναζητήσουν τη συνέχεια και, κατά συνέπεια, ένα διαφορετικό µέλλον. Γιατί

Read the rest of this entry