Οι εξελίξεις στον Ριζοσπάστη και άλλα τινά.

Standard

Παρασκευή, 22 Φεβρουάριος 2013 , Από τον Εργατικό Αγώνα

Πολλά τα γιατί;

«..Ένα κόμμα εργατικό, που υπερηφανεύεται ότι προέβλεψε την καπιταλιστική κρίση, (….) γιατί δεν προέβλεψε και την δική του οικονομική κρίση; Γιατί δεν πήρε έγκαιρα τα μέτρα που χρειάζονταν ώστε να μην φτάσει στο σημερινό οικονομικό αδιέξοδο; (..)  π.χ. από το 2008, ώστε η επίδραση της κρίσης πάνω στο κόμμα να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη και να μην φτάσουμε στο σημερινό ντόμινο όπου τα πάντα, το ένα μετά το άλλο, καταρρέουν; (…) γιατί φτάσαμε σ’ αυτά τα διαδοχικά παλιρροιακά κύματα μαζικών απολύσεων -στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, στον 902 και τώρα στον Ριζοσπάστη;

Οι εξελίξεις στον Ριζοσπάστη με τις μαζικές απολύσεις δημοσιογράφων και άλλων εργαζομένων δεν είναι ούτε ένα μεμονωμένο γεγονός, ούτε κεραυνός εν αιθρία. Είναι ο κρίκος μιας αλυσίδας γεγονότων που προηγήθηκαν και που κανείς δεν ξέρει πότε θα σταματήσουν. Στην αρχή ήταν οι απολύσεις στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, ακολούθησαν οι απολύσεις στον 902, στη συνέχεια υπήρξαν απολύσεις εργαζομένων στο μηχανισμό του Κόμματος και τώρα ήρθαν οι απολύσεις στην κομματική εφημερίδα.

Όλα αυτά μαρτυρούν ότι το ΚΚΕ, σταθερά από την έναρξη της κρίσης, οδεύει προς την οικονομική χρεοκοπία -αν αυτή δεν έχει ήδη συντελεστεί. Αλλά, ποτέ για ένα κομμουνιστικό κόμμα η οικονομική χρεοκοπία ή η οικονομική αδυναμία δεν είναι ένα οικονομικό γεγονός. Αν ήταν οικονομικό γεγονός, δεν θα μιλούσαμε για κόμμα. Θα μιλούσαμε για εταιρεία. Αλλά, το ΚΚΕ δεν είναι εταιρεία.

Πρόκειται για ένα βαθύτατα πολιτικό γεγονός που τραυματίζει το ΚΚΕ ηθικά και πολιτικά. Όσο κι αν η καθοδήγηση του κόμματος θέλει να αποφύγει μια ουσιαστική συζήτηση πάνω στο θέμα, αυτό υπάρχει για να υπογραμμίζει τις ευθύνες της. Και υπάρχει γιατί, κυρίως, η ίδια το δημιούργησε. Με τις πράξεις της, με τα λάθη της, με τις αστοχίες της, με την κακοδιαχείρισή της κομματικής περιουσίας, με την καταστροφή του ζωντανού κεφαλαίου του κόμματος: την καταστροφή δηλαδή αξιόλογου ανθρώπινου δυναμικού που διαμορφώθηκε και πήρε αξία με δουλειά δεκαετιών και τώρα πετιέται στο δρόμο, με τρόπο που αποτελεί την δυσφήμηση κομμουνιστικών αξιών και αρχών. Έναν καλό δημοσιογράφο, για παράδειγμα, δεν τον φτιάχνεις από την μια μέρα στην άλλη. Κι όταν τον έχεις και τον απολύεις αυτό σημαίνει καταστροφή ζωντανής κομματικής περιουσίας, καταστροφή πολύτιμων κομματικών δυνάμεων που δύσκολα ξαναδημιουργούνται.

Το κόμμα χάνει καθημερινά την αξιοπιστία του ως κόμμα των εργατών.

Εισαγωγικά ανοιγ κόκκινοΗ αρθρογραφία των ιθυνόντων στην εφημερίδα (..)ότι ο Ριζοσπάστης δεν είναι καπιταλιστική επιχείρηση, ουδόλως καθαγιάζει την συμπεριφορά τους. Απεναντίας, προσβάλει και τραυματίζει ακόμη περισσότερο το κόμμα. Γιατί, αν οι κομματικοί υπεύθυνοι αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους ως το πρώτο αναλώσιμο υλικό στο οποίο δεν έχουν να δώσουν καμιά εξήγηση, σε μια καπιταλιστική επιχείρηση τι πρέπει να γίνει;

Χάνει την έξωθεν καλή μαρτυρία που οι προηγούμενες γενιές δημιούργησαν με τη δράση τους, με το αίμα τους, με το επαναστατικό ήθος τους.

Κι αυτό επειδή, ένα εργατικό κόμμα που βγάζει στην ανεργία τους δικούς του ανθρώπους, χωρίς προηγουμένως να έχει συζητήσει και να έχει εξαντλήσει μαζί τους κάθε δυνατότητα για αποφυγή αυτής της εξέλιξης δεν μπορεί να γίνει πιστευτό ότι υπερασπίζεται τους άλλους εργαζόμενους. Ένα κόμμα που εφαρμόζει το μνημόνιο για να απολύσει δεν μπορεί να πείσει ότι είναι εναντίον της πολιτικής των μνημονίων, δηλαδή της πιο άγριας καπιταλιστικής μεθόδου για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Σε τελευταία ανάλυση, ένα κόμμα εργατικό, που υπερηφανεύεται ότι προέβλεψε την καπιταλιστική κρίση, είναι αδύνατο να δώσει πειστική απάντηση στα παρακάτω ερωτήματα: Γιατί δεν προέβλεψε και την δική του οικονομική κρίση; Γιατί δεν πήρε έγκαιρα τα μέτρα που χρειάζονταν ώστε να μην φτάσει στο σημερινό οικονομικό αδιέξοδο; Η κομματική ηγεσία που κομπορρημονεί ότι προέβλεψε δικαιολογεί τα όσα κάνει σήμερα με το επιχείρημα ότι η κρίση δεν θα άφηνε αλώβητο το ΚΚΕ. Εντάξει, αλλά αυτό τι σημαίνει; Σημαίνει μήπως ότι η κρίση θα προκαλούσε, οπωσδήποτε, στο κόμμα την σημερινή ζημιά; Αυτό είναι σοφιστεία. Κι αντί η κομματική ηγεσία να καταφεύγει σε σοφιστείες καλά θα κάνει να απαντήσει στο εξής απλό ερώτημα: Γιατί π.χ. από το 2008, δεν λήφθησαν μέτρα ώστε η επίδραση της κρίσης πάνω στο κόμμα να είναι όσο το δυνατόν περιορισμένη και να μην φτάσουμε στο σημερινό ντόμινο όπου τα πάντα, το ένα μετά το άλλο, καταρρέουν; Η καθοδήγηση θα πρέπει να εξηγήσει γιατί φτάσαμε σ’ αυτά τα διαδοχικά παλιρροιακά κύματα μαζικών απολύσεων -στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ, στον 902 και τώρα στον Ριζοσπάστη- που εύκολα θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι υποκρύπτουν αξιοποίηση μιας κατάστασης για να δικαιολογηθούν και απολύσεις συντρόφων με διαφορετικές απόψεις.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ έφτασε στον προθάλαμο της χρεοκοπίας, δηλαδή στο άρθρο 99 γιατί η άλλη λύση θα ήταν να κινηθεί από τους πιστωτές η συντηρητική κατάσχεση της περιουσίας της. Πώς έφτασε ως εκεί η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ; Σ’ αυτό το ερώτημα η καθοδήγηση του κόμματος δεν μπορεί να μην απαντήσει. Οφείλει να απαντήσει ανοικτά και ολοκληρωμένα μπροστά στην εργατική τάξη και τον ελληνικό λαό. Γιατί εκεί γίνεται η ζημιά σε βάρος του κόμματος. Εκεί λερώνεται η τιμή του. Στις συνειδήσεις των εργαζομένων.

Η καθοδήγηση οφείλει να απαντήσει και σε ένα άλλο ζήτημα. Όταν διαπίστωσε ότι η ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ είχε πρόβλημα προχώρησε στο κλασικό μέτρο των απολύσεων και ανακοίνωσε στα κομματικά μέλη, σε όλη την Ελλάδα, ότι το σχέδιο εξυγίανσης είναι η συρρίκνωση της εταιρείας στο επίπεδο της έκδοσης μόνο των κομματικών εντύπων. Επιχείρησε να εφαρμόσει αυτό το σχέδιο; Αν ναι, τότε σημαίνει πως έδιωχνε δουλειές. Για να πάει μετά την εταιρεία στο άρθρο 99, δηλαδή σε μια συμφωνία εξυγίανσης με τους πιστωτές, που, όμως, απαιτεί την λειτουργία της επιχείρησης σε πλήρη δυναμική. Εδώ χρειάζεται σαφής απάντηση: απαξίωσαν την εταιρεία διώχνοντας δουλειές για να την συρρικνώσουν και μετά υποχρεώθηκαν να την ξαναθέσουν σε πλήρη λειτουργία;

Πριν από μερικά χρόνια -ακόμη και μέσα στην κρίση- γίνονταν επενδύσεις για να μπει ο 902 TV στην ψηφιακή πλατφόρμα. Όταν ζόρισαν τα πράγματα, αυτό σταμάτησε. Στη συνέχεια ήρθαν οι απολύσεις εργαζομένων και στο τέλος το κλείσιμο του σταθμού. Με ποιο πρόγραμμα και με ποιο σχέδιο θα έμπαινε ο 902 στην ψηφιακή πλατφόρμα; Τι δαπανήθηκε (δηλαδή τι χάθηκε σε χρήμα, σε κομματική περιουσία) και με ποια προοπτική; Τέλος, γιατί έκλεισε ο σταθμός αφού υπήρχε πρόθεση να πουληθεί;

`Δεν ήξερε η κομματική καθοδήγηση ότι ένας τηλεοπτικός σταθμός στον οποίο έχει παραχωρηθεί κρατική περιουσία (η συχνότητα) δεν μπορεί να πωληθεί ευρισκόμενος σε παύση; Δεν ήξερε πως ένας τέτοιος σταθμός μπορεί να πουληθεί μόνο εν ενεργεία, με την πώληση της εταιρείας στην οποία έχει παραχωρηθεί η συχνότητα;

`Σήμερα, παρά την άρον-άρον επαναλειτουργία του σταθμού, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος η συχνότητα να χαθεί. Και χωρίς συχνότητα, ο σταθμός δεν πωλείται. Γι’ αυτή τη ζημιά ποιος θα δώσει λόγο; Για την ζημιά που γίνεται όλο αυτό το διάστημα με όσα γράφονται για αλισβερίσια με επιχειρηματίες ποιος θα δώσει λόγο; Οι άλλοι φταίνε που τα γράφουν ή η καθοδήγηση που τους έδωσε όλα τα δικαιώματα;

Φτάνουμε τώρα στον Ριζοσπάστη. Η εφημερίδα του κόμματος είναι σκιά του εαυτού της. Καμία σχέση δεν έχει με τις προηγούμενες περιόδους έκδοσής της. Μια ματιά να ρίξει κάποιος στον Ριζοσπάστη της περιόδου της κρίσης του 1989- 1991 αλλά και της περιόδου της ανασυγκρότησης (μετά την διάσπαση του 1991) θα διαπιστώσει πως η σημερινή είναι μια εντελώς άλλη εφημερίδα. Κι αυτό όχι από την σκοπιά της πολιτικής γραμμής αλλά από την σκοπιά του πλούτου που είχε τότε -σε δύσκολες εποχές- και της ατέλειωτης φτώχειας που την διακρίνει σήμερα.

`Γι’ αυτή την κατάπτωση ασφαλώς δεν φταίνε οι δημοσιογράφοι αλλά εκείνοι που καθοδηγούν και διευθύνουν τον Ριζοσπάστη. Για το γεγονός ότι την εφημερίδα την αγοράζει μια μικρή μερίδα κομματικών μελών δεν μπορούν να φταίνε οι δημοσιογράφοι αλλά εκείνοι που την κατάντησαν να μην διαβάζεται.

Απ’ όσα έχουν δει το φως της δημοσιότητας, η διεύθυνση της εφημερίδας, επικαλούμενη οικονομικό πρόβλημα ανακοίνωσε στους εργαζόμενους ότι θα υπάρξουν μαζικές απολύσεις χωρίς όμως να πει πόσες και το χρόνο που θα ολοκληρωθούν. Αυτός ο τρόπος ανακοίνωσης σήμαινε δύο πράγματα: Πρώτο, ότι όλοι οι εργαζόμενοι ήταν υποψήφιοι προς απόλυση και δεύτερον, ότι το ζοφερό μέλλον που διαγραφόταν γι’ αυτούς μάλλον δεν συγκινούσε τους ιθύνοντες. Μια τέτοια συμπεριφορά ήταν λογικό να ξεσηκώσει αντιδράσεις αλλά- απ’ όσα έχουν δημοσιοποιηθεί- ούτε αυτό συγκίνησε την διεύθυνση της εφημερίδας και την καθοδήγηση του κόμματος. Η αρθρογραφία των ιθυνόντων στην εφημερίδα -εν είδει υπερασπιστικής γραμμής- με βασικό επιχείρημα ότι ο Ριζοσπάστης δεν είναι καπιταλιστική επιχείρηση, ουδόλως καθαγιάζει την συμπεριφορά τους. Απεναντίας, προσβάλει και τραυματίζει ακόμη περισσότερο το κόμμα. Γιατί, αν οι κομματικοί υπεύθυνοι αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους ως το πρώτο αναλώσιμο υλικό στο οποίο δεν έχουν να δώσουν καμιά εξήγηση, σε μια καπιταλιστική επιχείρηση τι πρέπει να γίνει;

Οι εξωκομματικοί δημοσιογράφοι στον Ριζοσπάστη κατέφυγαν στην ΕΣΗΕΑ ζητώντας στήριξη. Και η ΕΣΗΕΑ με την σειρά της έστειλε την επιθεώρηση εργασίας στο Ριζοσπάστη. Έπρεπε αυτοί οι σύντροφοι να το κάνουν αυτό; Όχι. Υπό κανονικές συνθήκες, όχι. Έπρεπε να καταφύγουν στο κόμμα. Αλλά, όπως οι ίδιοι καταγγέλλουν, το κόμμα δεν ήταν εκεί. Η διεύθυνση του Ριζοσπάστη -προφανώς με εντολή της καθοδήγησης- αρνιόταν πεισματικά να ικανοποιήσει τις εκκλήσεις τους για συνέλευση του προσωπικού και πλήρες ξεκαθάρισμα του πεδίου: Ποιοι απολύονται και με ποια σειρά. Γιατί αρνιόταν, τη στιγμή που επικαλούνταν οικονομικό πρόβλημα; Αν το πρόβλημα των απολύσεων είναι οικονομικό, τότε οι ιθύνοντες ξέρουν και τι εξοικονόμηση πρέπει να κάνουν και σε πόσες (και ποιες) απολύσεις αντιστοιχεί.

Οι εργαζόμενοι στο Ριζοσπάστη βρίσκονται υπό την δαμόκλειο σπάθη των απολύσεων πάνω από το κεφάλι τους, έχουν να πληρωθούν 6 μήνες, έχουν οικογένειες να ζήσουν κι έχουν μπροστά τους ένα τρομακτικά αβέβαιο μέλλον. Κανείς δεν μπορεί να τους κατηγορήσει για τίποτα. Ακόμη κι αν κάνουν κάτι που δεν μας αρέσει είναι απόλυτα δικαιολογημένοι αν αναλογιστεί κανείς ότι βρίσκονται σε καθεστώς πείνας και απελπισίας. Εδώ έπρεπε να έχουν συμπαραστάτη το κόμμα τους. Και δεν το έχουν. Γι’ αυτό ποιος θα δώσει λογαριασμό;

Μπροστά στην κατάσταση που έχει φέρει το κόμμα η ηγεσία του, οι κομματικοί πατριωτισμοί για την υπεράσπιση της μόνο ζημιά κάνουν στο ΚΚΕ. Η καθοδήγηση αυτή είναι απόλυτα υπεύθυνη για την καταστροφή που προκαλεί. Σε τέτοιο σημείο, που φτάνει κανείς να αναρωτιέται: Ένας πραγματικός εχθρός του κόμματος τι περισσότερο θα μπορούσε να κάνει;

Αλέξης Θεοδώρου

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s