…και «ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΣΑΡΚΑ»*

Standard

ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗΣ  ΤΗΣ ΒΙ.ΟΜΕ. , ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ 

«ΕΤΣΙ ΔΕΝΟΤΑΝ Τ’ ΑΤΣΑΛΙ»

`

«Όπως το κεφάλαιο είναι παντού ίδιο 

έτσι και ιοι εργαζόμενοι είναι παντοί ίδιοι»

`

Μάκης Αναγνώστου, Πρόεδρος ΒΙΟΜΕ

(Ομιλία στο Φεστιβαλ B Fest 25-26 Μάη)

`

`

«Καλησπέρα σας, κατ’αρχήν να ευχαριστήσουμε το Φεστιβάλ, που μας φιλοξενεί απόψε εδώ, και να ευχαριστήσουμε επίσης και τη συναγωνίστρια Ναόμι Κλάιν(1), γιατί δέχθηκε να’ρθει από το εργοστάσιο και να υποστηρίξει τον αγώνα μας πολιτικά αλλά και ουσιαστικά.

(χειροκροτήματα)

και αυτό το έκανε από την πρώτη στιγμή όταν αναρτήθηκε το υποστηρικτικό εγχειρίδιο που’χουμε βάλει στο διαδίκτυο, είπε ότι είναι από τους πρώτους ανθρώπους που υπέγραψαν από την πρώτη στιγμή χωρίς καν να μας γνωρίζει και γι’αυτό την ευχαριστούμε πάρα πολύ.

Το εργοστάσιο της Βιομηχανικής Μεταλλευτικής, θα κάνω ένα μικρό ιστορικό για όσους δεν γνωρίζουν, είναι θυγατρική μιας μεγαλύτερης, ενός ομίλου της SISKERA. JOHNSON, ενός πολυεθνικού ομίλου, αλλά με οικογενειακή δομή  μέσα στη διοίκηση του.

Η Βιομηχανική Μεταλλευτική ιδρύθηκε το ’82. Από τη στιγμή που ιδρύθηκε μέχρι που, τουλάχιστον από τότε που έπιασα δουλειά εγώ, το ’98, ήτανε συνέχεια ανοδική. Φυσικά συνέχισε κι από’κει και πέρα. Ενδεικτικά να πω ότι από το 2000 ως το 2006 επειδή έχουμε καταγεγραμμένα από οικονομικό περιοδικό στοιχεία, ήταν από τις 20 μεγαλύτερες εταιρείες της Β. Ελλάδος.

Είχε συγκεκριμένα αύξηση στο τζίρο 138% και αύξηση των κερδών 118%  και το 2008 ήταν με ανοδική πορεία. Το 2009 θετικό πρόσημο. Το 2010 ένα μικρό αρνητικό πρόσημο.

Η κρίση σε συνδυασμό με την κακή διαχείριση φτάσαν την εταιρεία αυτή να φυτοζωεί σ’εκείνη την περίπτωση. Μέχρι που έφτασαν στο σημείο του 2011, κάτω από την πίεση φυσικά των εργαζομένων να εγκαταλείψουν το εργοστάσιο και να φύγουν. Φυσικά υπήρχαν οι εργαζόμενοι που αντιστεκόταν σ’όλη αυτή την κατάσταση και το σωματείο των εργαζομένων(σ.σ.!!!). Αυτό πρέπει να σας πω ότι ιδρύθηκε το 2006.

Στη 2η κιόλας γενική του συνέλευση ίδρυσε Ταμείο Αλληλεγγύης. Το ταμείο αυτό, το 65% των συνδρομών πηγαίναν προς αυτό το ταμείο, και επίσης αναλάβαμε να διαχειριζόμαστε τα ανακυκλώσιμα υλικά του εργοστασίου, που αυτά πάλι φέρναν κάποια έσοδα προς το Ταμείο Αλληλεγγύης.

Αυτό βέβαια δεν τα ξέραμε, τι έχουμε να πάθουμε, μετά μας ήρθε, κι ευτυχώς που το κάναμε, γιατί επί δυο χρόνια καταφέραμε να επιβιώσουν, τουλάχιστον σε χειρότερη μοίρα συνάδελφοι.

(….) είπαμε ό,τι και να γίνεται, καλούμε γενικές συνελεύσεις και παίρνουμε τις αποφάσεις.

Ο καθένας έχει τη γνώμη του, τη λέει και αν γίνει κάποιο λάθος το κάνουμε ομαδικά, άρα μπορούμε και να το διορθώσουμε ομαδικά.

Αυτό το σωματείο ήταν στη δομή του, όπως όλα τα σωματεία, να’χει Δ.Σ. να’χει πρόεδρο, να’χει αντιπρόεδρο, να έχει γενικό γραμματέα και ταμία. Μέσα απ’τις διαδικασίες όμως συνεχούς διαπραγμάτευσης για να πάρουμε τα λεφτά μας, είδαμε ότι δεν μπορούμε να πηγαίνουμε επάνω και να του δίνουμε τη γνώμη δυο τρια πέντε άτομα, κι έτσι αποφασίστηκε να σπάσουμε αυτό το κατεστημένο του να αναθέτουμε σε κάποιους να αποφασίζουν για όλους μας, και αποφασίσαμε εμείς ν’αποφασίζουμε ο καθένας για τον εαυτό του και όλοι μαζί για όλους μας.

Αυτό έγινε, και είπαμε ό,τι και να γίνεται, καλούμε γενικές συνελεύσεις και παίρνουμε τις αποφάσεις. Ο καθένας έχει τη γνώμη του, τη λέει και αν γίνει κάποιο λάθος το κάνουμε ομαδικά, άρα μπορούμε και να το διορθώσουμε ομαδικά.

Κι αυτό μας βοήθησε στις δύσκολες αυτές καταστάσεις και τον Ιούλιο του 2011 όταν η διοίκηση του εργοστασίου το εγκατάλειψε να μπει το θέμα ότι τι κάνουμε βγαίνουμε στην ανεργία;

Επεσε η πρόταση να το δουλέψουμε οι εργαζόμενοι. Μόνοι μας. Και εκεί, σε  μια πολύ μεγάλη Συνέλευση, σε απαρτία, με καμάρι το λέμε, το ΝΑΙ!, ΝΑ ΤΟ ΔΟΥΛΕΨΟΥΜΕ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, πήρε 97,5%.

(χειροκροτήματα)

Βλέπουμε ότι όταν ο κόσμος αποφασίζει για τον εαυτό του, μόνος του, μπορεί ν’αποφασίσει ώριμα για μας, πράγμα που δεν έγινε με τους καθηγητές, το είδαμε πριν λίγες μέρες.

Φυσικά όλο αυτό, βγήκε μετά το συμπέρασμα, βοήθησε πολύ το ότι δεν υπήρχε καμία αγκίστρωση απ’την γραφειοκρατία του συνδικαλισμού ούτε από τα πολιτικά κόμματα και φυσικά η διευρυμένη αλληλεγγύη που έχουμε.

Η αλληλεγγύη πρέπει να σας πω ότι ήρθε μετά από λίγο καιρό, γιατί κάναμε το κλασικό να πηγαίνουμε πρώτα στα πολιτικά κόμματα, στη Θεσσαλονίκη, εκεί που είμαστε, στους βουλευτές της περιφερείας μας.

Το μόνο που βλέπαμε ήταν όχι βέβαια αδιαφορία, αλλά ψεύτικο ενδιαφέρον, αυτό που σε κρατάει και σε αγωνία, και σου παρατείνει την αγωνία, αλλά περνούσε ο καιρός και το αποτέλεσμα δεν ερχόταν.

Ετσι φτάσαμε στον Απρίλιο του ’12, αν θυμάσθε καλά ο Απρίλιος του ‘12 είναι ο πιο σημαδεμένoς Απρίλιος για την Ελλάδα, γιατί ήταν τότε που ένας μετά τον άλλον πηδούσαν απ’τα μπαλκόνια.

Εκεί σε μια συνέλευση είδαμε ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε τους βουλευτάδες πότε θα πάρουν τις αποφάσεις και είπαμε ότι πρέπει να τ’ανοίξουμε το θέμα.

Βγήκαμε και φωνάξαμε προς την κοινωνία αυτή τη φορά όμως, ότι υπάρχει πρόβλημα και σίγουρα κάποιος συνάδελφος σε πολύ γρήγορο διάστημα θα’ρθει σε ψυχολογικό αδιέξοδο.

Το φωνάξαμε παντού και δεν ντρέπομαι να πω μέχρι και στην εκκλησία, όχι βέβαια πως έγινε τίποτα, εκτός από κάποιους παπάδες μεμονωμένως, κατά τα άλλα τίποτα.

Αλλά η κοινωνία αντέδρασε. Η κοινωνία σήκωσε το κεφάλι, ήρθε στο εργοστάσιο με τις σακούλες στα χέρια, και έτσι κάναμε την πρώτη νίκη, που ήταν να καταφέρουμε να κρατήσουμε ζωντανούς τους συναδέλφους, που ήταν στη χειρότερη μοίρα.

Και φυσικά τότε βρήκαμε και τους ανθρώπους, που αυτό εμείς είχαμε μόνο στο μυαλό μας. Αυτοί οι άνθρωποι το είχαν μεράκι έπρεπε να το ζήσουν, ήθελαν να το δουν.

Φυσικά η δικιά μας φιλοσοφία δεν ήταν το ό,τι είχε γίνει στην Αργεντινή, γιατί αυτό που βλέπαμε ήταν κάτι μακρινό και μια ουτοπία, γινόταν στον Αρη, έτσι μας φαινότανε.

(…) ο κάθε συμμετέχων, δεν θα είναι μέτοχος, η μόνη μετοχή του είναι το δικαίωμα ψήφου και λόγου, (…) το δικαίωμα ψήφου θα το’χει ο μόνο εργαζόμενος αυτός που συμμετέχει..

Το δικό μας παράδειγμα ήταν κάτι που’χε γίνει πάρα πολύ παλιά, ήταν το πρώτο παράδειγμα συνεργατισμού στην Ευρώπη, το πιο παλιό, και είχε γίνει το 1880, κι είχε γίνει εδώ στην Ελλάδα, κι είχε γίνει στα Αμπελάκια, γιατί όλοι ξέραμε το Συνεταιρισμό των Αμπελακίων, που αυτός μετά, το μάθαν, και πολλοί και κάναν και το Συνεταιρισμό Ραψάνης και κάναν όλους τους άλλους.

Από’κει παραδειγματιστήκαμε και είπαμε  ότι σε συνθήκες σκλαβιάς κατάφεραν να επιβιώσουν και ν’αγοράσουν και την ελευθερία τους, γιατί μην κρυβόμαστε ούτε κι εμείς είμαστε ελεύθεροι σήμερα.

(χειροκροτήματα)

Κι έτσι πορευόμασταν, μέχρι που γνωρίσαμε αυτούς τους ανθρώπους που μας πλασιώνουν μέχρι και σήμερα. Και μας μίλησαν πώς το παράδειγμα της Αργεντινής είναι ακριβώς αυτό που λέμε.

Μας φέραν το φυλλάδιο της Ζανόν αλλά ορισμένοι από μας πάλι λένε ότι δεν θέλουμε να επηρεαστούμε. Όταν όμως διαβάσαμε είδαμε τις ιδέες μας να βρίσκονται σε ένα φυλλάδιο από κάποιους ανθρώπους που βρισκόνταν χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από μας. Οι ίδιες ακριβώς ιδέες, τα ίδια λόγια, και την ίδια πρακτική.

Εκεί καταλάβαμε, μέσα στη συνέλευση μας πως όπως το κεφάλαιο είναι παντού το ίδιο, έτσι και η εργατική τάξη είναι παντού ή ίδια

(χειροκρότημα από το κοινό)

Και όπως το λέμε, εμείς οι εργαζόμενο της ΒΙΟΜΕ, η εργατική τάξη όπου κι αν είναι όταν την κτυπάει η εξουσία με τον ίδιο τρόπο πονάει. Όταν ματώνει από τις κακουχίες ίδιο χρώμα αίμα τρέχει.

Με τον ίδιο τρόπο ερωτεύεται, με τον ίδιο τρόπο αγαπάει αυτό που κάνει, να φέρει τη δουλειά και να δουλέψουν μόνοι τους οι εργαζόμενοι.

Το δικό μας παράδειγμα, μέσα στους χώρους που κινούμαστε αναφέρεται ως πρωτοποριακό, αλλά εμείς από την αρχή είπαμε πως όχι μόνο πρωτοποριακό δεν είναι, αλλά είναι ό,τι πιο αργέγονο, είναι από τότε που δημιουργήθηκε η εργατική τάξη από την ίδια στιγμή, οι εργάτες, το μόνο που κοιτάζαν ήταν πως θα πάρουν τα μέσα παραγωγής και την παραγωγή στα χέρια τους.

 (…) Το  Δ.Σ. της επιχείρησης, θα’πρεπε να’ναι άμεσα ανακλητό από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων.

Τώρα φυσικά αυτό ενοχλεί κάποιους, και το κακό είναι ότι δεν ενοχλεί κάποιους που είναι κυβερνώντες, ενοχλεί κάποιους και εξ αριστερών μας, ίσως ενοχλεί τη χειραγώγηση που έχουν στην εργατική τάξη, αλλά βασικά εμείς λέμε ότι πως εκτός μιας προλεταριακής κουλτούρας που’χουν ορισμένοι, αυτό που γίνεται, δεν είναι  τίποτα παραπάνω από το στοιχείο της αυτοσυντήρησης του ανθρώπου, που βλέπει να καταστρέφεται και ψάχνει  να βρει τρόπους για την επιβίωση και την αξιοπρέπεια του.

Ενδεικτικά όταν συζητήσαμε, είπαμε πως θα το κάνουμε, αναφερθήκαμε πρώτα στο Δ.Σ.  και είπαμε, το Δ.Σ. της μελλοντικής επιχείρησης, είπαμε ότι ο μόνος τρόπος να αποφύγουμε αυτό που γίνεται σήμερα, που γινόταν τότε, ήταν ότι Δ.Σ. της επιχείρησης, θα’πρεπε να’ναι άμεσα ανακλητό από τη γενική συνέλευση των εργαζομένων.

Βέβαια είμαστε σίγουροι οι συνάδελφοι και οι συναγωνιστές πως αν το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ μείνει μόνο του θα βρει απέναντι το τέρας της κεφαλαιοκρατίας.

(συνεχίζεται)

* συνεχεια του αρθρου ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΠΟ ΜΑΡΜΑΡΟ

`

(1) ΟΛΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗς ΝΑΟΜΙ ΚΛΑΙΝ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ ΕΔΩ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s