Η σύντομη ιστορία της μετατροπής ενός επαναστατικού κόμματος σε θεραπαινίδα της αστικής τάξης

Standard

….οταν κατεδαφίζονται τα πάντα, από μισθούς, συντάξεις, δημόσιες υποδομές σε νοσοκομεία, πανεπιστήμια, πρόνοια, σε μία περίοδο βίαιης ανατροπής της εργατικής νομοθεσίας και άγριας υπερφορολόγησης των λαϊκών στρωμάτων, το ΚΚΕ, κάθε φορά που πρέπει να επέμβει πετάει την μπάλα στην εξέδρα. (…..)
Το κείμενο του Π.Γ για… την πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ, αποτελεί ένα άνευ προηγουμένου αντεπαναστατικό λίβελο, που ούτε η Ασφάλεια δεν θα τολμούσε να συγγράψει,

`

Η σύντομη ιστορία της μετατροπής ενός επαναστατικού κόμματος σε θεραπαινίδα της αστικής τάξης

7 Δεκέμβριος 2013 | απο Εργατικός Αγώνας

Το κείμενο του Π.Γ για… την πορεία αποκατάστασης του επαναστατικού χαρακτήρα του ΚΚΕ, αποτελεί ένα άνευ προηγουμένου αντεπαναστατικό λίβελο,  που ούτε η Ασφάλεια δεν θα τολμούσε να συγγράψει, με κύρια στόχευση τη διαπόμπευση της ιστορικής του πορείας,  την ευθεία αμφισβήτηση του επαναστατικού του χαρακτήρα.

Δεν θα σταθούμε περισσότερο στο θέμα αυτό, δεδομένου ότι έχει ήδη γίνει αντικείμενο κριτικής  από διάφορες πλευρές και ομολογουμένως δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι περισσότερο.

Αυτό ωστόσο που θα θέλαμε να επισημάνουμε,  είναι, ότι το κείμενο – λίβελος του ΠΓ, προσδίδει ένα νέο αποφασιστικό στοιχείο αποκάλυψης του πολιτικού και ιδεολογικού εκφυλισμού της φραξιονιστικής ομάδας που βρίσκεται σήμερα στην ηγεσία του κόμματος. Η οποία μοιραία έχει καταδικάσει το κόμμα σε αδράνεια και περιθωριοποίηση, τη στιγμή που η ελληνική κοινωνία το χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Και αυτή είναι η πιο ουσιαστική πλευρά της κρίσης που βιώνει σήμερα το κομμουνιστικό κίνημα. Σε όλη την μακραίωνη ιστορία του το ΚΚΕ, ποτέ δεν υπήρξε λιποτάκτης, από τις μικρές και μεγάλες μάχες που έδωσε η εργατική τάξη ενάντια στο εκμεταλλευτικό καπιταλιστικό σύστημα και τους ξένους δυνάστες. Αυτή άλλωστε ήταν και η δύναμη του ΚΚΕ, το οποίο, έχοντας δημιουργήσει στενούς δεσμούς με τα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα – δεσμοί οι οποίοι επισφραγίστηκαν με το αίμα χιλιάδων λαϊκών αγωνιστών – το καταξίωσαν στη συνείδηση του ελληνικού λαού, σαν το ασυμβίβαστο, πρωτοπόρο και επαναστατικό κόμμα της εργατικής τάξης. Αποτελεί σήμερα κοινό τόπο, ότι, εάν το ΚΚΕ, δεν είχε καταφέρει να ριζώσει μέσα στην εργατική τάξη, όχι μόνο δεν θα μπορούσε να επιτελέσει τον πρωτοπόρο, επαναστατικό του ρόλο, αλλά το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα είχε καταφέρει να επιβιώσει σαν πολιτικός οργανισμός, μέσα σε ένα περιβάλλον δηλητηριώδους αντικομουνισμού, διώξεων και βασανιστηρίων, το οποίο είχε  δημιουργήσει και επιβάλλει το καθεστώς των αστικών κυβερνήσεων διαχρονικά.

Και όμως αυτοί οι δεσμοί αίματος ανάμεσα στο ΚΚΕ και τα καταπιεζόμενα λαϊκά στρώματα, σήμερα κινδυνεύουν να διαρραγούν, εξαιτίας της τυχοδιωκτικής και αντεπαναστατικής πολιτικής που ακολουθεί η φραξιονιστική ομάδα, που, μεθοδικά και με σχέδιο, κατάφερε να αναρριχηθεί στην ηγεσία του ιστορικού επαναστατικού κόμματος της εργατικής τάξης της χώρας.

Η αλλοίωση της επαναστατικής φυσιογνωμίας του ΚΚΕ, από την πλευρά της φράξιας που παρείσφρησε στην ηγεσία του κόμματος, είναι το αποτέλεσμα ανατροπών που επήλθαν στην πολιτική του έκφραση και στην ιδεολογική του συγκρότηση, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Βασικές πλευρές της ιδεολογικής και πολιτικής αυτής αλλοίωσης, είναι η αντικατάσταση της θεωρίας του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού – η οποία στηρίζεται στη λενινιστική θεωρία του ιμπεριαλισμού και σε επεξεργασίες ελλήνων μαρξιστών – από τη μικροαστική,  τροτσκιστική θεωρία της «ανισόμετρης αλληλεξάρτησης» και της…ιμπεριαλιστικής Ελλάδας.

Η προβολή μεταβατικού προγράμματος στα πλαίσια του καπιταλισμού, η πάλη για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, για βελτίωση της θέσης των εργαζομένων μέσα στον καπιταλισμό, όλα δηλαδή όσα συμβάλουν στην άνοδο της ταξικής πάλης και αποτελούν υποβοηθητικά στοιχεία για την προώθηση του στρατηγικού στόχου της σοσιαλιστικής επανάστασης, βαφτίστηκαν οπορτουνισμός και έτσι ξεμπέρδεψαν.

Μα όλα αυτά αποτελούν την ψυχή της επαναστατικής πολιτικής, είναι η κληρονομιά που άφησε ο μεγάλος Λένιν μέσα από το έργο του στους επαναστάτες όλου του κόσμου. Και όμως αυτοί πήραν μία γομολάστιχα και τα διέγραψαν όλα χωρίς δεύτερη σκέψη. Είναι οι ίδιοι που μεθοδικά και σχεδιασμένα επιχειρούν να αντικαταστήσουν την επαναστατική θεωρία και πολιτική με μικροαστικές αντιλήψεις  – γαρνιρισμένες με επαναστατικές φρασούλες –  οι οποίες μοιραία οδηγούν το ΚΚΕ στο στρατόπεδο της αστικής τάξης.  Η οποία βέβαια το έχει αντιληφθεί ότι το σημερινό ΚΚΕ δεν αποτελεί κίνδυνο για τα συμφέροντα της. Έτσι ο Σ. Ψυχάρης, η καταξιωμένη αυτή γραφίδα της αστικής τάξης διερωτάτο σε άρθρο του με έντονη διάθεση ειρωνείας «ποιος φοβάται σήμερα τους κομμουνιστές;» Και εξηγούσε στη συνέχεια τους λόγους για τους οποίους το ΚΚΕ δεν αποτελεί σήμερα κίνδυνο για τα αστικά συμφέροντα  (Σ. Ψ Βήμα 29/7/2013 η Αυγή και η Χρυσή Αυγή).

Κόμμα αδρανές

Ότι το κόμμα βρίσκεται σήμερα σε κατάσταση αδράνειας και συρρίκνωσης το αποδεικνύουν  τα ίδια τα γεγονότα  των τελευταίων τεσσάρων χρόνων. Σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από την βίαιη επίθεση της αστικής τάξης και του ξένου ιμπεριαλιστικού παράγοντα, σε βάρος των ζωτικών συμφερόντων του ελληνικού λαού, όπου κατεδαφίζονται τα πάντα, από μισθούς, συντάξεις, δημόσιες υποδομές σε νοσοκομεία, πανεπιστήμια, πρόνοια, σε μία περίοδο βίαιης ανατροπής της εργατικής νομοθεσίας και άγριας υπερφορολόγησης των λαϊκών στρωμάτων,   το ΚΚΕ, κάθε φορά που πρέπει να επέμβει πετάει την μπάλα στην  εξέδρα.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι εκλογές το Μάη του 2012. Με τον κλασικό δικομματισμό να εμφανίζει στοιχεία διάλυσης και αποσύνθεσης (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχασαν μαζί 3,5 εκατ. Ψηφοφόρους), η φραξιονιστική ομάδα στην ηγεσία του κόμματος έκρινε πως οι συνθήκες δεν είναι ώριμες  για σοσιαλιστική επανάσταση και άφησε την πρωτοβουλία των εξελίξεων στις αστικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις. Το επιχείρημα ήταν, ότι «δεν μπορούμε να καταθέσουμε μεταβατικό πρόγραμμα μπροστά στις εκλογές», δεδομένου ότι «κάθε μορφής διαχείριση στα πλαίσια του καπιταλισμού είναι αντιλαϊκή» και ότι αν έπραττε αυτό το ΚΚΕ θα κατρακυλούσε στον οπορτουνισμό.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα της τυχοδιωκτικής αυτής πολιτικής επιλογής;

α) Να διασωθεί η ΝΔ  και μαζί με τα υπολείμματα του ΠΑΣΟΚ και τη ακραία φιλοαστική  ΔΗ.ΜΑΡ  να σχηματίσουν κυβέρνηση, η οποία συνέχισε το καταστρεπτικό της  έργο

β) να εκτιναχθεί στο 27% ο ΣΥΡΙΖΑ,  γεγονός που σήμανε ότι η διαφαινόμενη πολιτική κρίση, εκτονώθηκε σε ακίνδυνους ατραπούς για το αστικό πολιτικό σύστημα

γ) εμφανίστηκε σαν σημαντική πολιτική δύναμη η ναζιστική Χρυσή Αυγή,  μετατοπίζοντας  δεξιότερα όλο το φάσμα των πολιτικών δυνάμεων.

δ) περιθωριοποιήθηκε το ΚΚΕ  το οποίο έχασε κοντά στους 500.000 ψηφοφόρους σε σχέση με τη δυναμική που έδειχνε ως τον Απρίλη του 2012.

ε)ξαναγύρισε στον καναπέ και δεν έχει ξανασηκωθεί ως και σήμερα.ο απογοητευόμενος και πικραμένος λαός, ο οποίος όλο το προηγούμενο διάστημα βρισκόταν στους δρόμους,

Ποιο είναι το πολιτικό συμπέρασμα από την εκλογική αυτή αναμέτρηση;

Θα μας χαρακτηρίσουν υπερβολικούς αν ισχυριστούμε, ότι η φραξιονιστική ομάδα λειτούργησε σαν ναυαγοσώστης του καταρρέοντος αστικού πολιτικού συστήματος, ότι του έδωσε το φιλί της ζωής,  με το να ακυρώσει και να φράξει το δρόμο στη μόνη πολιτική φιλολαϊκή διέξοδο  που πρόβαλε ως αναγκαία και ρεαλιστική τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο;

Αυτή την υποβολής μεταβατικού προγράμματος το οποίο θα συμπύκνωνε τα άμεσα ρεαλιστικά αιτήματα που ήταν ώριμα για  να τα αποδεχτεί ο ελληνικός λαός και να παλέψει για την υλοποίηση τους. Αυτά της διαγραφής του χρέους,  της ακύρωσης των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, της εξόδου της Ελλάδας από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, της εθνικοποίησης στρατηγικού  χαρακτήρα μονοπωλιακών επιχειρήσεων (πρώην ΔΕΚΟ αλλά και αμιγώς ιδιωτικά μονοπώλια) την καθιέρωση εργατικού ελέγχου, τη λήψη άμεσων μέτρων ανακούφισης  των  λαϊκών  στρωμάτων.

Αν είχε κατεβεί με ένα τέτοιο μεταβατικό πρόγραμμα το ΚΚΕ στις εκλογές, ποια θα ήταν η κατάσταση σήμερα; Θα ήταν πιο κοντά ή πιο μακριά η προοπτική της σοσιαλιστικής Ελλάδας;

Μα το μεταβατικό πρόγραμμα είναι υπόκλιση στον οπορτουνισμό θα μας κατακεραύνωναν οι φραξιονιστές μας. Και οι Θέσεις του Απρίλη που επεξεργάστηκε ο μεγάλος Λένιν για λογαριασμό  του κόμματος των Μπολσεβίκων τι ήταν; Μεταβατικό πρόγραμμα δεν ήταν; Αλλά δεν κρυώνει το  αυτί των φραξιονιστών μας, από κάτι τέτοιες λεπτομέρειες. Το πολύ – πολύ να καταγγείλουν και τον Λένιν σαν οπορτουνιστή.

Το θλιβερό συμπέρασμα που προκύπτει, είναι ότι η φραξιονιστική ομάδα, με την εγκληματική, σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, πολιτική που ακολουθεί, σε συνθήκες άγριου ταξικού πολέμου που έχουν κηρύξει η αστική τάξη και οι ξένοι δυνάστες σε βάρος των εργαζομένων και ενώ ο λαός εξαθλιώνεται, ταπεινώνεται και διασύρεται κάθε  λεπτό, κάθε ώρα και κάθε ημέρα, έχει καταστήσει το ΚΚΕ συνένοχο του εγκλήματος,  δια της σιωπής, της αδράνειας  και της εκ του μακρόθεν παρακολούθησης  του δράματος του ελληνικού λαού.

Και να είναι σίγουροι οι φραξιονιστές μας, ότι με αυτή την κατηγορία θα παραπεμφθούν μπροστά στον λαϊκό δικαστή του μέλλοντος. Ότι τη στιγμή της πιο μεγάλης τραγωδίας με την οποία βρέθηκε αντιμέτωπος ο ελληνικός λαός τα τελευταία 60 χρόνια, όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να σπάσουν τις αντιλαϊκές αλυσίδες, αλλά αντίθετα, έκαναν ό,τι περνούσε από το χέρι τους, για να κρατάνε το κόμμα αλυσοδεμένο, ακίνδυνο και αβλαβές για τα αστικά συμφέροντα.

Ο Στωικός

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s