ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ; Μιά συζήτηση στο UNFOLLOW που πρέπει να γίνει

Standard

`2014-01-02 unfollow`

Στο UNFOLLOW Ιανουαρίου ανοίγουμε μια συζήτηση που πρέπει να γίνει: Με όση προσχηματική αυτοπεποίθηση κι αν διατρανώσει η κυβέρνησή μας τη σημασία της ελληνικής προεδρίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το βέβαιο είναι πως η συμμετοχή της χώρας μας στην ευρωζώνη δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ευαγγέλιο. Στο τεύχος 25, αφιερώνουμε 48 σελίδες σε ένα εκτενές αφιέρωμα σε αυτό το δίλημμα που επιτέλους πρέπει να τεθεί με θάρρος και δίχως ιδεοληψίες: Ευρώ ή δραχμή;.

Η διαμάχη ανάμεσα σε όσους πιστεύουν ότι η παραμονή της Ελλάδας στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να τεθεί υπό αμφισβήτηση και σε όσους θεωρούν ότι μόνο μια επιστροφή σε εθνικό νόμισμα μπορεί να σημάνει βελτίωση των συνθηκών ζωής για τους Έλληνες πολίτες μαίνεται καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης.

Μαίνεται ωστόσο με όρους που για οποιονδήποτε δεν έχει ήδη διαμορφωμένη άποψη είναι απαράδεκτοι: η σχεδόν καθολική παράδοση των καθεστωτικών ΜΜΕ στην «ορθόδοξη» βεβαιότητα ότι οι πολιτικές της ΕΕ, της τρόικας και των ελληνικών κυβερνήσεων ήταν και εξακολουθούν να είναι μονόδρομος, έχει οδηγήσει στο

ΠΛΑΙΣΙΟ ΜΑΥΡΗ ΓΡΑΜΜΗ-1

φαινόμενο να κυριαρχείται ο δημόσιος λόγος από ένα ντουέτο στερεότυπων και γκροτέσκων ρόλων, σε έναν από τους οποίους υποχρεώνεται να μπει καθένας που μιλάει δημόσια για το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή»: Είτε το ρόλο του «ευρωλάγνου», που μοναδικό του επιχείρημα είναι πως οτιδήποτε θέτει σε κίνδυνο την παραμονή στο ευρώ οδηγεί σε κάτι ασυζητητί χειρότερο από αυτό που βιώνουμε τώρα, τόσο χειρότερο μάλιστα που ούτε η ίδια η κόλαση δεν αποτελεί ικανή παρομοίωση.

Είτε το ρόλο του «δραχμολάγνου», ο οποίος θέλει να βάλει τη χώρα σε «περιπέτειες» επειδή είναι ασόβαρος και παλαβοαριστερός ή ακόμη και ύποπτος εξυπηρέτησης σκοτεινών, μη κατονομαζόμενων συμφερόντων.

Εμείς, πάλι, πιστεύουμε ότι αυτή η συζήτηση πρέπει να γίνει. Κι ότι έχει αργήσει πολύ. Ζητήσαμε λοιπόν από ορισμένους συντάκτες του περιοδικού, καθώς και από προσκεκλημένους αρθρογράφους, να ξετυλίξουν κατά το

δυνατόν το κουβάρι: Πώς μπήκαμε στο ευρώ, ποιοι ήταν οι όροι και οι εξαγγελίες, ποια ήταν η αρχιτεκτονική; Υπάρχουν άλλα ενιαία νομίσματα και πώς λειτουργούν; Η συνειδητοποίηση ότι οι μνημονιακές πολιτικές αποτυγχάνουν συνεπάγεται και την αμφισβήτηση του ευρώ ή είναι δύο ξεχωριστά θέματα και η παραμονή στο ευρώ πρέπει να διαφυλαχθεί;

Ποιοι πίεσαν για τη δημιουργία του ευρώ;

Τι είδους αντιδράσεις κατά της ευρωζώνης παρατηρούνται σε άλλες χώρες; Πώς θα έμοιαζε ένα σχέδιο ανασυγκρότησης της ελληνικής οικονομίας με παραμονή στο ευρώ και τι αιτήματα από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς θα περιλάμβανε; Αν επιλέγαμε την έξοδο από το ευρώ, ποιες θα ήταν οι συνοδές κινήσεις, η πολιτική που θα έπρεπε να ακολουθηθεί και τι θα έπρεπε να γίνει ώστε η έξοδος να αποβεί προς όφελος των πολιτών;

Αυτά τα ερωτήματα κι άλλα ακόμη προσπαθούν να αντιμετωπίσουν οι αρθρογράφοι στο εκτενές αφιέρωμα του UNFOLLOW Ιανουαρίου. Διαβάζοντάς το, ας έχει ο αναγνώστης υπόψη του ότι ο μόνος πραγματικά ολέθριος φόβος σε αυτήν τη συζήτηση είναι το να μη γίνεται.

ΜΕΓΑ-ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ: 

`ΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΕΣ ΑΝΤΕΠIΤΙΘΕΝΤΑI AΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ ΚΑΙ AΠO ΤΟ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΓΟΥΑΤΕΜΑΛΑ. ΔΕΚΑΔΕΣ ΧΩΡΕΣ ΒΡΕθΗΚΑΝ ΔΕΜΕΝΕΣ ΧΕΙΡΟΠΟΔΑΡΑ ΣΕ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΕΝΩΣΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ. ΙΣΩΣ Ο ΕΥΚΟΛΟΤΕΡΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΤΕΙΛΕΙΣ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΟΦΟΡΟ.

`

Του Άρη Χατζηστεφάνου

`

ίγα χρόνια πριν ο Χαρίλαος Τρικούπης αναφωνήσει «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», χιλιάδες Αθηναίοι είχαν προλάβει να φωνάξουν «τέρμα τα δίφραγκα» – μια αναφορά στο εισιτήριο των δύο δραχμών που κόστιζαν τότε τα μέσα μαζικής μεταφοράς, Η χρήση της λέξης «φράγκο» δεν ήταν βέβαια τυχαία, αλλά φωτογράφιζε την ένταξη της Ελλάδας σε μια ελάχιστα γνωστή νομισματική ένωση που προηγήθηκε της ευρωζώνης, τη Λατινική Νομισματική Ένωση (ΛΝΕ). Όπως και η ευρωζώνη, η ΛΝΕ υποσχόταν στα «θύματά» της οικονομική και πολιτική σταθερότητα, φτηνό δανεισμό και πολιτική ενοποίηση σε μια ήπειρο που σπαρασσόταν από πολεμικές συγκρούσεις. Στην πραγματικότητα, όπως και η ευρωζώνη, η ΛΝΕ αποτελούσε απλώς το όχημα για την οικονομική κυριαρχία της Γαλλίας του Ναπολέοντα Γ’ σε μια σειρά ευρωπαϊκών χωρών και εξέφραζε την ανάγκη του Παρισιού να δημιουργήσει ένα «διεθνές νόμισμα» που θα ανταγωνιζόταν τη βρετανική λίρα.

Λέγεται ότι οι νομισματικές ενώσεις είναι παλιές όσο και η κυκλοφορία του χρήματος. Μόνο μετά τη βιομηχανική επανάσταση όμως οι ισχυρότερες οικονομίες του πλανήτη άρχιζαν να επιβάλλουν το νόμισμά τους ως μέσο οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας σε πιο αδύναμα έθνη μια διαδικασία που άλλοτε συμπλήρωνε και άλλοτε αντικαθιστούσε τις πιο σκοτεινές εποχές της αποικιοκρατίας. Η τάση επανήλθε τις τελευταίες δεκαετίες με τη δημιουργία της ζώνης του δολαρίου και της ευρωζώνης, που επέτρεψαν στην Ουάσινγκτον και το Βερολίνο να δημιουργήσουν τις δικές τους οικονομικές αυτοκρατορίες.

Στην περίπτωση της Λατινικής Αμερικής, η λεγόμενη δολαριοποίηση των τοπικών οικονομιών επέτρεψε την πιο επιτυχημένη επιβολή της αμερικανικής κυριαρχίας από την εποχή που ο πρόεδρος Μονρόε κήρυσσε την πολιτική της  κανονιοφόρου και την περίοδο που ο Νίξον ή ο Κίσινγκερ ανέτρεπαν κυβερνήσεις με πραξικοπήματα της CIA.

Ξεκινώντας από τη δεκαετία του ’80 η δολαριοποίηση περιλάμβανε είτε ολοκληρωτική αντικατάσταση του εθνικού νομίσματος από το δολάριο (Ισημερινός, » Ελ Σαλβαδόρ, Παναμάς, Γουατεμάλα), είτε «κλείδωμα» μιας σταθερής ισοτιμίας με το αμερικανικό νόμισμα. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα στη δεύτερη περίπτωση ήταν η πρόσδεση του Αργεντίνικου πέσο με το δολάριο, με ισοτιμία 1:1.

Τα καταστροφικά αποτελέσματα της πρόσδεσης ανίσχυρων οικονομιών στη μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη μπορούσε να τα διαισθανθεί ακόμη και όποιος απλώς είχε περάσει έξω από ένα βιβλιοπωλείο με συγγράμματα οικονομικών τότε όμως κανείς δεν ήθελε να μιλά για το αυτονόητο. Όπως ακριβώς θα συνέβαινε μερικά χρόνια αργότερα και με την Ελλάδα και τη Γερμανία, λόγω της διάφορας ανταγωνιστικότητας οι αδύναμες οικονομίες της Λατινικής Αμερικής άρχισαν να παρουσιάζουν τρομακτικά ελλείμματα τα οποία οδηγούσαν στη συσσώρευση χρέους και σε έναν φαύλο κύκλο δανεισμού, που τελικά κατέληγε στον ολοκληρωτικό έλεγχο της χώρας από το ΔΝΤ και τις μεγαλύτερες αμερικανικές τράπεζες.

Καθώς η νομισματική πολιτική καθοριζόταν ουσιαστικά από την αμερικανική ομοσπονδιακή τράπεζα, οι κυβερνήσεις έχαναν κάθε μέσο άσκησης οικονομικής πολιτικής και κυρίως κοινωνικής πολιτικής, γεγονός που οδηγούσε σε εξεγέρσεις με εκατοντάδες νεκρού; και σε δικτατορικού τύπου μέτρα καταστολής. Η Ουάσινγκτον δεν χρειαζόταν πλέον να επιβάλλει δικτάτορες αφού κουστουμαρισμένοι οικονομολόγοι, με σπουδές στα καλύτερα αμερικανικά πανεπιστήμια, αναλάμβαναν την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας στις ΗΠΑ.

Για τις αμερικανικές επιχειρήσεις η δολαριοποίηση σήμαινε ότι σε μικρό χρονικό διάστημα μπορούσαν να εξαγοράσουν τκ βιομηχανικές μονάδες των χωρών της Λατινικής Αμερικής, που αδυνατούσαν να ακολουθήσουν το ξέφρενο ράλι της μείωσης κόστους παραγωγής. Η μοναδική δυνατότητα ανάκτησης της ανταγωνιστικότητας μέσω της υποτίμησης του νομίσματος, που θα έκανε τα τοπικά προϊόντα πιο φθηνά, είχε αποκλειστεί εξ ορισμού. Μοναδικός κερδισμένος ήταν τα αμερικανικά προϊόντα, που αποκτούσαν μια τεράστια αγορά με ελάχιστο κίνδυνο συναλλαγματικών διακυμάνσεων. να τον αποκαλύψει στους απλούς θεατές.

ΕΘΝΙΚΟ ΝΟΜΙΣΜΑ 

ΜΕΡΟΣ ΜΙΑΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΑΣΕΩΝ

`

ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕIΣ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΝΟΔΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΟΖΩΝΗ, ΩΣΤΕ Η ΕΛΛΑΔΑ ΝΑ ΜΠΕΙ ΟΡΜΗΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΔIΕΘΝΗ ΚΑΤΑΜΕΡΙΣΜΟ EΡΓAΣIAΣ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ XAPAΡTHPIΣTIKA, ΜΕ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΩΝ ΔΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ OΧΙ, ΤΩΝ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ, ΜΕ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΜΟlΒΑΙΟΥ ΟΦΕΛΟΥΣ ΚΙ ΟΧΙ ΥΠΟΤΑΓΗΣ.

Του Αλέκου Αλαβάνου*

 `

αρά τις δυσκολίες του εργατικού κινήµατος, παρά µια σχεδόν γενικευµένη µοιρολατρία, φαίνεται ότι στην κοινωνία υπογείως λειτουργούν ιδιαίτερα θετικές διεργασίες. Ήδη η ηµερήσια διάταξη στη βραδινή οικογενειακή συζήτηση, στις κουβέντες στα καφενεία, έχει διαφοροποιηθεί από αυτήν µέσα στη Βουλή. Στη δεύτερη, επικρατεί µια σύγκρουση γύρω από το µνηµόνιο, επί της ουσία; άγονη πια, δεδοµένου ότι και οι δύο πλευρές αποδέχονται το ίδιο πλαίσιο της ευρωζώνης που το γέννησε και το καθιστά υποχρεωτικό εις το διηνεκές. Στις πρώτες, στις λαϊκές κουβέντες, το θέµα που κυριαρχεί πια είναι η παραµονή ή η αποχώρηση από το ευρώ, από άλλους µε αισιοδοξία ή και αφέλεια, από άλλους µε ανησυχία ή και πανικό, από όλους σχεδόν πάντως που νοιάζονται για δουλειά και επιβίωση µε ενδιαφέρον και αναζήτηση.

Μπορούµε να πούµε ότι ο κοινοβουλευτικός «διάλογος», όταν δεν πρόκειται για ανταλλαγή ύβρεων, βρίσκεται σε πλήρη δυσαρµονία µε τους πλούσιους κοινωνικούς προβληµατισµούς. Αυτό εξηγεί και το µεγάλο παράδοξο, η µεγάλη λαϊκή πλειοψηφία να είναι οργισµένη µε την κυβέρνηση Σαµαρά και µια επίσης µεγάλη πλειοψηφία να µη θέλει εκλογές για να τη διώξει.

Σε σχέση µε το δίληµµα λοιπόν «ευρώ ή εθνικό νόµισµα», θέλω να κάνω τις εξής παρατηρήσεις:

Πρώτο, κατά έναν τρόπο το σύστηµα έχει αυτοπαγιδευθεί. Συνέβαλε να έρθει στο προσκήνιο το θέµα του ευρώ, επιχειρώντας να οικοδοµήσει πάνω του µια γενική εκστρατεία φόβου, Το κακό είναι ότι η αξιωµατική αντιπολίτευση, που δέχθηκε µια τέτοια επίθεση κινδυνολογίας κατά τις δεύτερες εκλογές του 2012, επιχειρεί να την εκτονώσει υιοθετώντας τη, διαφηµίζοντας πια και η ίδια την «εθνική καταστροφή» σε περίπτωση αποχώρησης.

Το ευρώ, από κέντρο της επίθεσης του συστήματος, µμετεξελίσσεται σε κέντρο αντεπίθεσης από το λαό. ισοδύναμη µε την οικονοµική ωφέλεια από την απελευθέρωση από το ευρώ αναδείχνεται η ιδεολογική ωφέλεια, η απαλλαγή από την ηγεµόνευση του συστήματος. Ο ισχυρότερος αντίπαλος σε µια επαναστατική αλλαγή, που έχει ανάγκη η Ελλάδα, δεν είναι η κυβέρνηση Σαµαρά. Ούτε η κυβέρνηση Μέρκελ. Είναι η «αόρατη κυβέρνηση», σύµφωνα µε τον όρο της Χάνα Άρεντ, οι παλιές αλήθειες, οι χωρίς νόηµα κοινοτοπίες, τα ταµπού που ακυρώνουν τη ελεύθερη σκέψη, όπως το ευρώ.

Δεύτερο, η έξοδος από το ευρώ είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την ανασυγκρότηση, αλλά δεν αρκεί από µόνη της. Υπάρχουν µια σειρά άλλες τοµές, εξίσου ή μπορεί και περισσότερο αναγκαίες από το εθνικό νόμισμα, που εξηγούν ίσως γιατί η κυρίαρχη τάξη επέλεξε το ευρώ κυρίως ως γήπεδο αντιπαράθεσης. Η παύση πληρωμών, προκειμένου οι δημοσιονομικοί πόροι να επικεντρωθούν αποκλειστικά στην οικονομική ανοικοδόμηση και την κοινωνική στήριξη. Το ισχυρότατο κράτος, δημοκρατικό, διαφανές και υπό κοινωνικό έλεγχο, γιατί μόνο αυτό μπορεί να γίνει το υποκείμενο μιας οικονομική; αναγέννησης κι όχι κάποια ξένα funds περιφερόμενα ανά τον κόσμο, όπως οι πειρατές στις ανοικτές θάλασσες. Ο παραγωγικός

σχεδιασμός, αυτή η παλιά αλλά απραγματοποίητη ιδέα του Δημήτρη Μπάτση, που (και γι αυτό) εκτελέστηκε μαζί με τον Μπελογιάννη, που θα δώσει υπόσταση και θεμέλια στην ελληνική παραγωγή. Η πλήρης απασχόληση ως κεντρικό; στόχος.

Τρίτο, η έξοδος από το ευρώ δεν σημαίνει ότι οπωσδήποτε θα έχει θετικό πρόσημο. Υπάρχει και η συστημική έξοδος, μια επιλογή πάντα ανοικτή για την ευρωζώνη στην προοπτική της παταγώδους αποτυχίας του προγράμματος της τρόικας. Υπάρχει και η αντιδραστική άποψη ότι με αυτό τον τρόπο στην ήδη επελθούσα μείωση του επιπέδου ζωής των εργαζομένων από την «εσωτερική υποτίμηση», θα προστεθεί η «εξωτερική υποτίμηση» του νομίσματος, χωρίς εξισορροπήσεις στην αμοιβή της εργασίας, που θα κάνει ακόμα πιο φτηνή την αμοιβή της εργασίας, θα πακιστανοποιήσει τους εργαζόμενους.

Γι’ αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία εξαρχής το εγχείρημα να συνοδεύεται από την αποδυνάμωση των καπιταλιστικών κέντρων εξουσίας και την ενδυνάμωση της λαϊκής εξουσίας, μέσω εθνικοποιήσεων, ελέγχου και νομοθεσίας. Δεν το έκανε η προεδρία Κίρτσνερ στην Αργεντινή, κι έτσι μετά από μια πενταετή θριαμβευτική σχεδόν πορεία, που ξεκίνησε με την απελευθέρωση του νομίσματος από την ισοτιμία του με το δολάριο, μπλόκαρε μπροστά στην αντεπανάσταση του «el campo», της συμμαχίας πολυεθνικών εταιρειών στον αγροτικό χώρο, τύπου Monsanto, με τους μεγαλογαιοκτήμονες της χώρας, η οποία συμπαρέσυρε και τους μικρότερου; αγρότες και είχε διαλύσει για μήνες τη χώρα.

Τέταρτο, γι’ αυτό είναι εξαιρετικής σημασίας για την Αριστερά από την ίδια την ημέρα εκκίνησης, σε συνθήκες ρευστότητας που θα καθορίζεται από την Τράπεζα της Ελλάδος κι όχι από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, η «ταυτότητα» του εθνικού νομίσματος να ενσωματώνει την αισθητή άνοδο του επιπέδου ζωής των εργαζομένων μέσα από τη μείωση των φορολογικών επιβαρύνσεων και τη βελτίωση των μισθών τους, που θα εξουδετερώνουν και οποιαδήποτε αρνητική επίπτωση από τον πληθωρισμό.

Αυτό έχουν αναγκαστεί ορισμένες φορές να το κάνουν και σε εντελώς καπιταλιστικό πλαίσιο, όπως δείχνει το παράδειγμα του New Deal στις ΗΠΑ το 1934, όταν στην πιο ακραία στιγμή της κρίσης, προκειμένου να αναζωπυρωθεί η ενεργός ζήτηση, γεννήθηκε η μεγαλύτερη άνθηση εργασιακών δικαιωμάτων χρόνος εργασίας, κατώτεροι μισθοί, ελεύθερα από την εργοδοσία συνδικάτα. Ή σήμερα στην Ιαπωνία, όπου, στην προσπάθειά της να βγει από δεκάχρονη στασιμότητα, η κυβέρνηση Άμπε έρχεται σε ανοικτή σύγκρουση με την Toyota ή τη Sony για την άνοδο των μισθών προκειμένου να ενισχυθεί η κατανάλωση των εργαζομένων.

Πέμπτο, ποια είναι τα όρια του πληθωρισμού που θα αφήσει μια κυβέρνηση; Θα υπάρξουν περιορισμοί στη διακίνηση κεφαλαίου, τι είδους και μέχρι πότε; Ποιο είναι το περιθώριο της αυξημένης ρευστότητας; Πώς θα εξασφαλισθούν οι λαϊκές καταθέσεις, θα επιτραπούν καταθέσεις μέχρι ένα ποσό σε ευρώ, συνάλλαγμα στις νέες συνθήκες εθνικού νομίσματος; Πώς θα σταθεί ένα εγχείρημα με αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά μέσα σε μια ευρωπαϊκή και παγκόσμια καπιταλιστική αγορά; Πώς θα αξιοποιηθεί η θετική και αρνητική εμπειρία της Λατινικής Αμερικής; Είναι πολλά και δύσκολα τα ερωτήματα. Αλλά απαντιούνται.

Εδώ βρίσκεται και η ιδιαίτερα θετική συμβολή της πολιτικής δύναμης «Σχέδιο Β». Προσγείωσε την άλλη άποψη από τον ουρανό των ιδεών στη γη των προγραμμάτων και των απλών ανθρώπων, που δικαιούνται να αξιώνουν απλές και σαφείς απαντήσεις στα ερωτήματά τους. Μια ριζοσπαστική αλλαγή, για να μην είναι όνειρο καπιταλιστικής θερινής νυκτός πρέπει να έχει την έκφραση ενός αιχμηρού, συγκροτημένου κυβερνητικού προγράμματος που θα στηρίζεται σε έναν συνεχή συναγερμό του κόσμου της εργασίας.

Και έκτο, η κίνηση προς ένα τέτοιο πρόγραμμα μετασχηματισμών είναι μια πατριωτική κίνηση. Όχι με την έννοια της εθνικής αναδίπλωσης, του εκτονωτικού παραληρήματος ή του σvoμπισμoύ του ξεπεσμένου αριστοκράτη. Είναι μια εθνική πρωτοβουλία ιστορικών διαστάσεων, ώστε η Ελλάδα να μπει ορμητικά στον διεθνή καταμερισμό εργασίας, με τα δικά της χαρακτηριστικά, με τα συμφέροντα των δικών της εργαζομένων κι όχι των ευρωπαϊκών τραπεζών, με σχέσεις αμοιβαίου οφέλους, και όχι υποταγής.

Είναι μια φιλόδοξη προσπάθεια που θα ξεματιάσει τη νέα γενιά από την κατάρα της ανεργίας και θα της ανοίξει τους διεθνείς ορίζοντες, όχι ως τόπους εξορίας, αλλά ως τόπους μάθησης, υψηλής εξειδίκευσης γνώσεων, όπου η νέα γενιά θα μπορέσει να αξιοποιήσει την πλανητική σκέψη για να στηρίξει ένα νέο ιστορικό εγχείρημα για την Ελλάδα.»

*Ο Αλέκος Αλαβάνος συμετέχει στην πολιτική κίνηση «Σχέδιο Β».

 `

 ΤΟ ΛΟΜΠΙ ΤΟΥ ΕΥΡΩ

 `

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛOΛOΓlA ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΛΟΜΠΙ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ», ΔΙΑΦΟΡΑ «ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ» ΣΥΝΩΜΟΤΟΥΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΠΛΗΝ ΟΜΩΣ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΑΥΤΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΙ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΛΟΜΠΙ ΣΥΜΠΑΓΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΟ, ΤΟ ΛΟΜΠΙ ΤΟΥ ΕΥΡΩ. ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΑ ΚΑΙ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩTlΚΑ ΛΟΜΠΙ ΔΙΝΟΥΝ ΣΘΕΝΑΡΑ ΤΗ ΜΑΧΗ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΩΣ ΑΥΤΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΕΝΑ ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ …

`

 «Του Γιώργου Βασσάλου*

ύο είναι, βασικά, οι εμπνευστές του ενιαίου ευρωπαϊκού νομίσματος οι οποίοι πίεσαν για τη δημιουργία του και καθόρισαν τη θεσμική αρχιτεκτονική του: οι μεγάλες βιομηχανικές πολυεθνικές της Δυτικής Ευρώπης και οι μεγάλες τράπεζες. Πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία με αμοιβαία συμμετοχή στα μετοχικά τους  κεφάλαια και κοινά μέλη ΔΣ.

Η Στρογγυλή Τράπεζα των Βιομηχάνων (ERT) είναι το λόμπι των 50 ισχυρότερων βιομηχανικών πολυεθνικών της Ευρώπ  Αυτή πίεσε για τη δημιουργία της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς με την υπογραφή της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Πράξης το 1985. Από τότε τόνιζε ότι η αγορά αυτή θα πρέπει να έχει ένα ενιαίο νόμισμα, Το 1987, 5 μέλη της ERT, οι εταιρείες Solvay, Fiat, Philips, Rhone-Poulenc και Total, δημιούργησαν το «Σύλλογο για τη Νομισματική Ένωση της Ευρώπης (AMUE)». Επικεφαλής μπήκε ο τότε πρόεδρος της Philips, για να τον διαδεχτεί ο πρώην Ευρωπαίος Επίτροπος Βιομηχανίας Ετιέν Νταβινιόν, τότε διευθυντής της Societe Generale de la Belgique, τράπεζας που κατείχε σειρά βιομηχανικών επιχειρήσεων.

Τα μέλη του AMUE έφτασαν γρήγορα τα 300, 2/3 εκ των οποίων ήταν ιδιωτικές τράπεζες, τόσο ευρωπαϊκές όπως η Deutsche Bank, όσο και αμερικανικές όπως η Goldman Sachs ή η Morgan Stanley. Το 1989, η ERT ζήτησε επιτυχώς από τη Σύνοδο της Μαδρίτης να αποφασίσει ρητά ότι η εισαγωγή του ενιαίου νομίσματος θα γίνει με βάση τα κριτήρια και την ημερομηνία που θα καθορίζονταν στην επερχόμενη Συνθήκη του Μάαστριχτ.

Τη δεκαετία του 1990, ο AMUE οργάνωσε γύρω στα χίλια συνέδρια για την προώθηση του ευρώ. Κατόπιν σύστασής του, η Κομισιόν δημιούργησε την «Ομάδα Εμπειρογνωμόνων για την εισαγωγή του ευρώ ως ενιαίου νομίσματος». Τοποθέτησε σ’ αυτή τρία μέλη του AMUE και άλλους εκπροσώπους εταιρειών, Τα συμπεράσματά της αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά του σχεδίου που ακολούθησε τελικά η ΕΕ για την εισαγωγή του νέου νομίσματος. Την ίδια δεκαετία, ο AMUE εκπόνησε -επί πληρωμή και πολλές τεχνικές μελέτες για την Κομισιόν, Οι ευρωπαίοι φορολογούμενοι πλήρωναν τους τραπεζίτες και τις πολυεθνικές για να σχεδιάσουν ένα νόμισμα κομμένο και ραμμένο στα συμφέροντά τους .

Κεντρικό σημείο της αρχιτεκτονικής του ευρώ είναι η «ανεξαρτησία» της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Στην ουσία, πρόκειται για ανεξαρτησία από τις πιέσεις που με βάση τις δημοκρατικές και εργατικές κατακτήσεις μπορούσαν να ασκούν οι λαοί σε εκλεγμένες κυβερνήσεις, ώστε να ασκούν μια νομισματική πολιτική που να ωφελεί την αναδιανομή. Η ΕΚΤ ορίστηκε να είναι ανεξάρτητη από κάθε κοινοβούλιο και κάθε άλλη υποχρέωση πέραν της «καταπολέµησης του πληθωρισµού». Δεν είναι όµως ανεξάρτητη από τα τραπεζικά συµφέροντα, όπως το «Σκιώδες Συµβούλιο της ΕΚΤ», µια µηνιαία συνάντηση χρηµατοπιστωτικών κυρίως επιχειρήσεων που οι συστάσεις της στην ΕΚΤ εισακούονται.1 Το οικοδόµηµα του ευρώ εφαρµόζει κατά γράµµα τις ιδέες του Φ. Χάγιεκ, που έβλεπε την «ευρωπαϊκή οµοσπονδία» ως έναν τρόπο να εξουδετερωθεί η επιρροή της οργανωµένης εργασίας πάνω στην κρατική οικονοµική πολιτική.

Η Morgan Stanley περιέγραφε το 1998 ως εξής τον βασικό λόγο δηµιουργίας του ευρώ: «Αν καταργήσουµε το εθνικό νόµισµα ως δίχτυ ασφαλείας, οι κυβερνήσεις θα αναγκαστούν να επικεντρωθούν σε πραγµατικές αλλαγές για να γίνουν οι χώρες τους πιο ανταγωνιστικές: λιγότεροι φόροι, ευελιξία της αγοράς εργασίας και πιο ευνοϊκό ρυθµιστικό περιβάλλον για τις επιχειρήσεις»2 Οταν δεν υπάρχει το εργαλείο της υποτίµησης για τη διόρθωση, π.χ, του εµπορικού ισοζυγίου, οι κυβερνήσεις υποχρεώνονται σε µια κούρσα µείωσης των φόρων στις πολυεθνικές επιχειρήσεις, ώστε να τις «προσελκύσουν» ή να αποτρέψουν τη φυγή τους στο εξωτερικό.

Οι πολυεθνικές επίσης θέλουν να πληρώνουν χαµηλούς μισθούς και να απολύουν εύκολα, φθηνά και γρήγορα. Γι’ αυτές οι συνέπειες ήταν όντως ευεργετικές: µέσω οικονοµιών κλίµακας µείωσαν το κόστος της ταυτόχρονης λειτουργίας τους σε πολλές χώρες (π.χ, συνενώνοντας τα κέντρα διανοµής τους). Οι µεγαλύτερες εταιρείες αγόρασαν πολλές µικρότερες, που δεν µπορούσαν να αντεπεξέλθουν στον ανταγωνισµό µιας αγοράς εκατοντάδων εκατοµµυρίων καταναλωτών. Οι περιφερειακές χώρες έχασαν κάθε εργαλείο προστασίας της εγχώριας παραγωγής τους. Το αρνητικό εµπορικό ισοζύγιο της Ελλάδας τριπλασιάστηκε µετά την υιοθέτηση του ευρώ το 2002.

Το ενιαίο νόµισµα ήταν απαραίτητο στοιχείο και για τη δηµιουργία µιας ενιαίας χρηµατιστηριακής «αγοράς των αγορών» στην Ευρώπη. Αµέσως µετά την εισαγωγή του ευρώ, το 2000 συγχωνεύτηκαν τα χρηµατιστήρια Παρισιού, Βρυξελλών και Άµστερνταµ και ακολούθησαν κι άλλα. Για να αποκτήσουν το αναγκαίο επενδυτικό βάρος µέσα στις νέες χρηµαταγορές συγχωνεύτηκαν και πολλές τράπεζες. Χωρίς το ευρώ η απελευθέρωση των χρηµαταγορών στην Ευρώπη δεν θα µπορούσε ποτέ να λάβει τις διαστάσεις που έλαβε, µε όλες τις καταστροφικές της συνέπειες (φούσκες, διάσωση τραπεζών από τους φορολογουµένους, υπερχρέωση πολιτών).

Μια αντίφαση του ευρώ είναι ότι, αφενός µέσα σε αυτό ο µόνος τρόπος απόκτησης ρευστότητας είναι ο δανεισµός,3 αφετέρου, τα κριτήρια του Μάαστριχτ  «απαγορεύουν» τα µεγάλα ελλείμματα και το χρέος. Στην ευρωζώνη, η υιοθέτηση από όλες τις χώρες των χαµηλών επιτοκίων που ίσχυαν πριν για τη Γερµανία, ενθάρρυνε το δανεισµό. Η κρίση χρέους µετά το 2009 ήταν συνέπεια αυτού ακριβώς του μοντέλου, που βασιζόταν στη διόγκωση του δανεισµού.

————————————————————————————

1http://www.handelsblatt.com/politik/konjunktur Ι shadow-counci//

2http://corporateeurope.org/lobbycracy/2012/03/europe-inc

Η νεοφιλελεύθερη προφητεία ότι ο δανεισµός θα ωφελούσε τις παραγωγικές επενδύσεις κατέρρευσε. Τα κυρίαρχα επιχειρηµατικά συµφέροντα όµως παρουσίασαν αναποδογυρισµένα τα αίτια της κρίσης, ώστε να προχωρήσουν παραπέρα το ολιγαρχικό τους σχέδιο: αυτό που έφταιγε ήταν ότι οι εκλεγµένες κυβερνήσεις είχαν ακόµα «πολλά» περιθώρια άσκησης αυτόνοµης πολιτικής, κι αυτό τις εµπόδιζε να µειώνουν τους  µισθούς και να διαλύουν το κοινωνικό κράτος αρκετά γρήγορα.

Από το 2002, η Στρογγυλή Τράπεζα των Βιοµηχάνων έλεγε ότι «οι εθνικοί προϋπολογισµοί και όλα τα σηµαντικά δηµοσιονοµικά µέτρα πρέπει να προεγκρίνονται σε επίπεδο ΕΕ». Με τη µμεταρρύθμιση της οικονοµικής διακυβέρνησης το 2010, η ΕΕ απέσπασε, µε παράτυπο νοµικά τρόπο, το δικαίωµα διόρθωσης των εθνικών προϋπολογισµών και επιβολής µισθολογικών και συνταξιοδοτικών πολιτικών υπό την απειλή προστίµων και διακοπής των κοινοτικών κονδυλίων, ειδικά για τις χώρες της ευρωζώνης.

Η πιο βίαιη πρόβα σιδερένιας οικονοµικής διακυβέρνησης έγινε µε τις χώρες της ευρωζώνης που υπάχθηκαν στην τρόικα. Λόµπι όπως η Business Europe και το Lisbon Council προβάλλουν την Ελλάδα ως παράδειγµα «γρήγορης µμεταρρύθμισης. Την ίδια στιγµή, ο Επίτροπος Ανθρωπίνων Δικαιωµάτων του Συµβουλίου της Ευρώπης καταγγέλλει ότι η ΕΕ αδιαφορεί για την τήρηση των θεµελιωδών δικαιωµάτων κατά το σχεδιασµό των οικονοµικών πολιτικών της. Η κατάσταση αυτή οδήγησε τον Επιτρόπο της Κοµισιόν Λάζλο Άντορς να πει ότι «κάποιες χώρες ίσως να µην είναι µακριά από µια καταστροφική κατάσταση όπου η ένταξη στην ευρωζώνη και η δηµοκρατία δεν θα είναι πια συµβατές»4

Παρ’ όλα αυτά, το πολιτικό οικοδόµηµα της ΕΕ δεν θέτει υπό αµφισβήτηση την ύπαρξη του ευρώ. Απεναντίας, το παρουσιάζει σαν το πιο λαµπρό «ευρωπαϊκό κεκτημένο», που πρέπει να διαφυλαχθεί ως κόρη οφθαλµού, Γύρω από το νόµισµα, τα πολυεθνικά συγκροτήµατα οικοδοµούν µια «µεταδηµοκρατική» πολιτική τάξη. Οποιαδήποτε λύση της κρίσης σε όφελος των πολλών προϋποθέτει την απαλλαγή από τις αλυσίδες του απόλυτου ολιγαρχικού οργάνου: του ευρώ.

———————————————————————————-

3  http://www.researchonmoneyandfinance.org/wp-content/uploads/2011/11/Eurozone-Crisis-RMF-Report-3-Breaking-Up.pdf

http://www.voxeu.org/article/can-we-mοve-beyond-maastricht-orthodoxy

*Ο Γιώργος Βασσάλος είναι ερευνητής στο Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών (CEO).

 

ΝΑ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΥΡΩ

ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΟΕΙΔΗ …

 

ΕΝΑ ΔΙΑΡΚΕΣ, EΠΙMONO, ΑΣΦΥΚΤΙΚΟ, ΚΑΘΕΣΤΩTlΚΟ «ΠΙΣTEYE ΚΑΙ ΜΗ ΕΡΕΥΝΑ» ΚΑΤΑΣΤΕΛΛΕΙ ΚΑΘΕ ΣΚΕΨΗ ΓΙΑ ΣΟΒΑΡΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ ΚΑΤΑ ΠΟΣON ΕΙΝΑΙ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ Η ΠAPAMONH ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΗΝ EYPΩΖΩNH. ΑΝΤΙ ΓΙΑ EΠIXEIPHMATA, ΟΙ TEPATOΛOΓlEΣ ΔlΠΛΑΣIΑΖΟΝΤΑI ΣΕ ΚΑΘΕ ΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΠAPAMYΘIOY…

 `

ι κι αν τέτοιες συζητήσεις εξελίσσονται -στις τάξεις οικονοµολόγων αλλά και πολιτικών φορέων σε Γαλλία, Ισπανία, Κύπρο, ακόµη και στη Γερµανία. Η εγχώρια «ιεροεξεταστική» τερατολογία επιµένει: ακόµη και στην κηδεία της ελληνικής κοινωνίας, το ευρώ πρέπει να λιβανίζεται. Όχι βεβαίως –πλέον σαν όχηµα κινούµενο προς την ευηµερία και τη «µισθολογική σύγκλιση µε τις χώρες του Βορρά», όπως διατείνονταν µια φορά και έναν καιρό οι «εκσυγχρονιστικοί» µύθοι, αλλά σαν αυταπόδεικτο «µικρότερο κακό», που µας προστατεύει από κάποιο άλλο, απείρως µεγαλύτερο.

Αντί «τετράγωνων» επιχειρηµάτων, η «οριζόντια» γενική εσχατολογία: αν τυχόν φύγουµε από την ευρωζώνη, θα βρεθούµε σε κόλαση, τα καζάνια της οποίας «γίνονται» περισσότερο ζεµατιστά, όσο επιδεινώνεται η κατάσταση την οποία βιώνουµε στην πραγµατικότητα. Ο βαθµός της φρίκης που ελλοχεύει εκτός ευρωζώνης εξαρτάται, επίσης, από τον προσωπικό οίστρο κάθε τερατολόγου …

Το Μάιο του 2012, η Εθνική Τράπεζα δηµοσιοποίησε έκθεση του στελέχους της Παύλου Μυλωνά, που κατά το παρελθόν είχε εργαστεί στο ΔΝΤ. Ο Π. Μυλωνάς γνωµάτευσε: σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ, το βιοτικό µας επίπεδο, σε όρους κατά κεφαλήν εισοδήµατος, θα µειωνόταν κατά 55%. Η ανεργία θα έφθανε στο 34%. (Αλήθεια, τώρα προς τα πού οδεύει) Προκαθόρισε επίσης τον βαθµό υποτίµησης του νέου νοµίσµατος στο 65%, επιδεικνύοντας έτσι κάποιες µαντικές ικανότητες: εάν µια κυβέρνηση διαχειριστεί επάνοδο σε εθνικό νόµισµα, έχει κάθε λόγο να ορίσει η ίδια την ισοτιµία του κι όχι να την αφήσει σε «ελεύθερη διακύµανση».

Δεν ξέρουµε αν ο κ. Μυλωνάς θεωρούσε ότι βρισκόταν -και µάλιστα εκ των προτέρων στο µυαλό µιας τέτοιας, µελλοντικής κυβέρνησης. Το βέβαιο είναι ότι µε την έκθεσή του έφριξαν και οικονοµολόγοι που τάσσονταν ή και ακόµη τάσσονται υπέρ της παραµονής στην ευρωζώνη. Ένας εξ αυτών, ο Β. Βιλιάρδος, σηµείωσε για την έκθεση: «Για την «τεκµηρίωση» των θέσεών της, χρησιµοποιεί πίνακες στους οποίους αναφέρει ως πηγή(!) τις δικές της αυθαίρετες εκτιµήσεις». Στη συνέχεια ο κ. Βιλιάρδος χαρακτήρισε «κάτι παραπάνω από ύποπτη» την πρόβλεψη περί υποτίµησης «του ενδεχοµένου νέου νοµισµατος σε επίπεδα άνω του 50%,», παρατηρώντας ότι είναι πολύ µικρότερη η διαφορά` παραγωγικότητας ανάµεσα στην Ελλάδα και τη Γερµανια.

Ο σαρκαστικός επίλογος του κ. Βιλιάρδου: «Η συµπαθέστατη λοιπόν «ελληνική» τράπεζα, αξιόπιστη βέβαια από κάθε πλευρά. λίγο έλειψε να µας πει ότι. εάν τυχόν η Ελλάδα αποκλεισθεί από το ευρώ [ … ] ο ήλιος θα ανατέλλει από τη Δύση γεγονός για το οποίο δεν µπορεί να µην αμφιβάλλει κανένας λογικός άνθρωπος».

Τρεις µήνες αργότερα. τον Αύγουστο του 2012. ο Α. Σαµαράς είπε στη γερµανική Bild: «Το βιοτικό µας επίπεδο µειώθηκε κατά 35%. αλλά κάλλιο 35% και µέσα στο ευρώ παρά έξω και 70%». Δηλαδή δεκαπέντε ολόκληρες ποσοστιαίες µονάδες πάνω από την «πρόβλεψη Μυλωνά! Το κακό που µας περιµένει εκτός ευρώ τεντώνεται σαν ακορντεόν. έτσι ώστε -όπως έδειξαν και οι αριθµητικές αναλογίες εκείνης της πρωθυπουργικής «προφητείας» να φαντάζει το επαπειλούµενο κοινωνικό δράµα διπλάσιο αυτού που ήδη βιώνουµε.

Αλήθεια. εάν κάποια στιγµή η κυβέρνηση αναγνωρίσει ότι η πραγµατική υποτίµηση της ζωής µας -τη λένε και «διάσωση»φθάνει π.χ. το 55%. θα ακούµε πως εκτός ευρωζώνης καιροφυλακτεί ένα 110%; Κι αυτό τι ακριβώς θα σηµαίνει; Θα πεθάνουµε όλοι και τα σκουλήκια της δραχµής θα φάνε το 10% των πτωµάτων µας, από την πρώτη κιόλας ηµέρα.

«Λάστιχο» έχουν γίνει και οι «προφητείες για τον πληθωρισµό. που θα µας στραγγαλίσει, εάν τυχόν αποχαιρετήσουµε την ευρωζώνη. Έχουν γραφτεί απίστευτα νούµερα, έως και τριψήφια, δίχως την παραµικρή επίφαση επιστηµονικής θεµελίωσης. Δεν γίνονται καν απόπειρες αντιπαράθεσης,  στοιχειωδώς συγκροτηµένης,  σε επιστηµονικές έρευνες που αµφισβητούν την εσχατολογία.

Μια τέτοια µελέτη δηµοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2011: οι ερευνητές του Παντε ίου Πανεπιστηµίου Θ. Μαργιόλης και Α. Κάτσινος κατέληξαν στο συµπέρασµα ότι ενδεχόµενη υποτίµηση κατά 50% του νέου νοµίσµατος θα προκαλούσε στο πρώτο έτος πληθωρισµό της τάξης του 9.29%. σύµφωνα µε το χειρότερο σενάριο, και 5.31%, µε το ευνοϊκότερο. Στο δεύτερο έτος, οι αντίστοιχοι αριθµοί θα ήταν 5.96% και 1,59%. και στο πέµπτο 2.58% και 0.05%. Οι δυο µελετητές παραθέτουν στοιχεία που στηρίζουν το τελικό τους «διά ταύτα» για τον πληθωρισµό, όπως επίσης και το ευρύτερο συµπέρασµά τους : ενδεχόµενη υποτίµηση της τάξης του 50% και εισαγωγή νέας, εθνικής νοµισµατικής µονάδας θα τόνωνε την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονοµίας κατά 37 έως 42%. Δυστυχώς. δεν υπέπεσε στην αντίληψή µας κάποιος τεκµηριωµένος αντίλογος σε όλα αυτά. Μόνον οιµωγές και κράµατα τερατολογίας και αοριστολογίας.

Ορισµένες φορές η ευρωεσχατολογία γίνεται τόσο φαιδρή, ώστε υποκαθιστά ακουσίως όσους θα ήθελαν να τη σατιρίσουν. Στις 6 Νοεµβρίου 2011 το Βήµα έγραφε: «Όπως λέει οικονοµική πηγή (σ.σ. αστείρευτες και αιώνιες είναι αυτές οι ανώνυµες και συνάµα «έγκυρες» πηγές), δεν θα πρόκειται πλέον για διαδικασία «δηµιουργικής καταστροφής» της οικονοµίας, που προσιδιάζει στη δαρβινική «φυσική επιλογή», αλλά για εξέλιξη βιβλική, ανάλογη µε τις συνθήκες που επικράτησαν στον πλανήτη µετά την πτώση του αστεροειδούς που σκότωσε -µαζί µε τους δεινόσαυρους το 90% των ειδών».

Πώς εξειδικευόταν, σύµφωνα µε το Βήµα, αυτός ο εκτός ευρωζώνης Αρµαγεδδών; Σε ανεργία άνω του 30% και σε ύφεση διψήφιου ποσοστού. Οποιοσδήποτε, όµως, υπολογίσει σήµερα τις επιπτώσεις της εξαετούς ύφεσης και αναλογιστεί σε ποια επίπεδα κυµαίνεται ήδη η ανεργία, αναπόφευκτα θα σκεφτεί ότι ο εικαζόµενος δραχµικός όλεθρος δεν απέχει πολύ από τη σηµερινή µας «διάσωση».

Τι άλλο να κάνουν οι τερατολόγοι; Να προφητεύουν «ανεργία της δραχµής» γύρω στο 60% και ύφεση της τάξης του 25% κάθε έτος; Επειδή το µέγεθος του δράκου δεν γίνεται να διπλασιάζεται σε κάθε σελίδα του παραµυθιού, υπάρχει κι άλλη «λύση» κι αυτή ακριβώς επιλέγεται κατά το τελευταίο 1,5 έτος αραιότερες αναφορές σε αριθµητικά µεγέθη, συχνότερες επικλήσεις στο γενικό χρέος τιµής: «Να µείνουµε στην Ευρώπη».

Με αυτήν τη λογική, δεν µένει παρά να επισηµανθεί πού ακριβώς έχουν µετακοµίσει διάφορες «δυστυχισµένες», «αποµονωµένες», «αξιοθρήνητες» χώρες, όπως π.χ. οι τρεις «Αλβανίες του Βορρά», που δεν εντάχθηκαν στην ευρωζώνη, Δανία, Σουηδία, Νορβηγία. Η τελευταία, δοθέντος ότι δεν ανήκει καν στην ΕΕ, µάλλον «πήρε µεταγραφή» για την υποσαχάρια Αφρική.

Όταν ξαναγραφεί η παγκόσµια γεωγραφία, θα έχουµε την άνεση να ασχοληθούµε µε ορισµένα «υποδεέστερης σηµασίας, πολιτικά και οικονοµικά ερωτήµατα: Γιατί οι δηµοσκοπήσεις καταδεικνύουν εντονότατη κοινωνική δυσφορία εναντίον του ευρώ σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης; Γιατί από το 2011-12 ανέστειλαν κάθε «εκδήλωση ενδιαφέροντος» για ένταξη στο ευρώ, πλην της Λετονίας, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, που µέχρι πρότινος πετούσαν τη σκούφια τους για να συµµετάσχουν σε οποιαδήποτε µορφή «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης»;

Έως τώρα αγνοούνται οι απαντήσεις σε ερωτήµατα όπως αυτά. ‘Ισως κρυβονται -κι αυτές κάπου, για να προφυλαχθούν από τον «αστεροειδή της δραχµής», Που θα αφανίσει το 90% των ειδών, όπως προφήτευε προ διετίας το εγκυρο Βήµα -α, συγγνώµη, η αγνωστη οικονοµικη πηγη του.

 


Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s