Το κρυφό πρόσωπο του συνδικαλισμού

Standard

 `

(..) η Αριστερά, δεν αντέχει να αποτελεί επ’ άπειρο την ‘πόρνη’ της πολιτικής ζωής. ΄Ολοι να την επιθυμούν ως ερωμένη, να χαριεντίζονται και να ερωτοτροπούν μαζί της, αλλά κανείς να μην επιθυμεί ένα μόνιμο δεσμό μαζί της με ένα άτυπο συμβόλαιο καρδιάς.

 `

Βάσω Κορδαλή

Το παρόν άρθρο-καταγγελία-διαπίστωση συντάχθηκε με αφορμή τις διεργασίες που έγιναν πριν και μετά τις εκλογές στο Σύλλογο Εργαζομένων του Υπουργείου Εσωτερικών στις 21 Φλεβάρη.

Συγκεκριμένα, εστιάζεται στη διπρόσωπη, διπλωματική και ύπουλη στρατηγική που ακολούθησε, προεκλογικά, ένας πρωτοεμφανιζόμενος συνδυασμός, ο οποίος ενώ εμφανιζόταν ως υπερκομματικός, όμως με φιλική προσέγγιση στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ασκώντας μάλιστα οξεία κριτική στη μορφή του συνδικαλισμού που διεξήγαγαν κατά τα προηγούμενα χρόνια τα κυβερνητικά κόμματα, μετά τις εκλογές και με διαδικασίες εξπρές συνεργάστηκε με τον πλειοψηφήσαντα κυβερνητικό συνδυασμό, τη ΔΑΚΕ για το μοίρασμα των θέσεων-αξιωμάτων στο Διοικητικό Συμβούλιο.

Κάθε κυβερνητικό κόμμα ή εν δυνάμει κυβερνητικό ελέγχει ή προσπαθεί να ελέγξει κάθε τομέα της κοινωνικής και πολιτικής ζωής. ΄Ενας από αυτούς τους τομείς είναι και το συνδικαλιστικό κίνημα. Αυτός ο έλεγχος γίνεται με συγκεκριμένες μεθόδους.

• Πρώτον, με τη χειραγώγηση των συνειδήσεων, ώστε οι αντίστοιχες πρακτικές να κατευθύνονται σε στόχους που εξυπηρετούν την εκάστοτε κυβέρνηση.
`
• Δεύτερον, με μη ξεκάθαρες απόψεις επί συγκεκριμένων και εξειδικευμένων ζητημάτων, έτσι ώστε να γίνεται ψάρεμα σε θολά νερά και να ακινητοποιείται οποιαδήποτε ανατρεπτική σκέψη. Για παράδειγμα, να δηλώνει κάποιος ότι είναι αντιμνημονιακός, αλλά ταυτόχρονα να αποδέχεται το τεχνητό χρέος και να είναι υπέρμαχος της επαναδιαπραγμάτευσής του καθώς και της παραμονής του στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση, προκειμένου να την εξανθρωπίσει.

`

• Τρίτον, με φρασεολογία πολυσυλλεκτική, έτσι ώστε να μπερδεύεται κάποιος από τον πολιτικό χώρο που ανήκεις.

`
Όλα τα παραπάνω συνδέονται στενά με το τοπίο που διαμορφώθηκε μετά τις εκλογές στο Σύλλογο Εργαζομένων του Υπουργείου Εσωτερικών. Είναι τυχαίο που ενώ για δύο χρόνια δεν υπήρχε καμία ουσιαστική παρουσία, στο πρωτοβάθμιο σωματείο, συγκεκριμένων ατόμων, ξαφνικά πριν τις εκλογές εμφανίστηκαν ως υπερκομματικός συνδικαλιστικός συνδυασμός, όμως με γνωστή τη φιλική προσκόλλησή τους στο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Αυτά που έχουμε να παρατηρήσουμε για τον εν λόγω νεόδμητο σχηματισμό έχουν να κάνουν με τα εξής:

Οι προεκλογικές του ανακοινώσεις και υποσχέσεις ήταν χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο.

Τα σημεία αιχμής ενός ανατρεπτικού συνδικαλιστικού κινήματος αυτό το κρίσιμο χρονικό διάστημα λήξης των διαθεσιμοτήτων και έλευσης των απολύσεων, σε διάφορους επαγγελματικούς κλάδους, όπως εκπαιδευτικοί, σχολικοί φύλακες πρέπει να είναι η καλύτερη οργάνωση του τρόπου με τον οποίο θα γίνει η αποτροπή εφαρμογής του εν λόγω σχεδίου που μελλοντικά πρόκειται να καλύψει και άλλους κλάδους.

Επίσης, πώς θα αντιπαρατεθεί στο προσεχώς θεσμοθετημένο σύστημα των ποσοστώσεων στις αξιολογήσεις των εργαζομένων με στόχο νέες απολύσεις.

Πώς θα επιβιώσουν εργασιακά οι εργαζόμενοι μέσω του αυστηρού πειθαρχικού δικαίου, όπου η παραμικρή ενέργεια είναι δυνατό να οδηγήσει σε αυτοδίκαιη αργία και απόλυση.

Πώς θα βελτιωθούν οι συνθήκες εργασίας, στις οποίες περιλαμβάνονται και οι ανθρώπινες σχέσεις μεταξύ των εργαζομένων που εδώ και τέσσερα χρόνια έχουν μετατραπεί σε απάνθρωπες, διότι λόγω της φοβίας που νιώθουν δε διστάζουν να απαξιώνουν και να χαφιεδίζουν τους συναδέλφους τους, προκειμένου να κρατήσουν τις θέσεις εργασίας. Τελικά, ποια είναι η θέση του συνδικαλιστικού κινήματος σε σχέση με την ύπαρξη της Ελλάδας μέσα στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση;

`

Για όλα τα παραπάνω οι συγκεκριμένοι συνδικαλιστές κράτησαν σιγή ιχθύος. Το μόνο που έκαναν στις προεκλογικές τους ανακοινώσεις είναι να μιλούν για ένα νεομοδίτικο συνδικαλισμό, δανειζόμενοι έννοιες τόσο από τον αναρχικό χώρο, όσο και από το χώρο δραστηριοποίησης ιδιωτικών επιχειρήσεων, όπως επιτροπές, ομάδες εργασίας. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια εντάσσεται και η διαφοροποίηση και η αυστηρώς αρνητική κριτική που άσκησαν στο συνδικαλισμό που ενστερνίστηκαν κατά τα προηγούμενα χρόνια τα κυβερνητικά κόμματα. Αυτό το σημείο επισημαίνεται σε σχέση με όσα ευτράπελα συνέβησαν μετεκλογικά.

`

Εξαντλήθηκαν φρασεολογικά και φλυάρυσαν για αυτονόητα ζητήματα, όπως ότι η Γενική Συνέλευση αποτελεί το ανώτατο όργανο λειτουργίας ενός πρωτοβάθμιου σωματείου και ότι το Διοικητικό Συμβούλιο είναι υποχρεωμένο να εκτελεί τις αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης. Ο μόνος τους στόχος πώς να κερδίσουν εντυπώσεις και να αντλήσουν ψήφους από ένα απονεκρωμένο, ψυχολογικά, ανθρώπινο δυναμικό. Όμως, ούτε για τις επερχόμενες απολύσεις έκαναν λόγο, ούτε για το αυστηρό πειθαρχικό δίκαιο, ούτε για τις συνθήκες εργασίας. Δηλαδή για την ουσία των σημαντικών ζητημάτων δεν υπήρχε χώρος αναφοράς. Μόνο για το περιτύλιγμα και τη βιτρίνα.

`

Ο στόχος τους που ήταν θολός προεκλογικά ξεκαθαρίστηκε μετά τις εκλογές και ειδικότερα κατά την τυπική διαδικασία για τη συγκρότηση Προεδρείου στο Σύλλογο. Η συγκρότηση έγινε άμεσα με τη δική τους παρέμβαση, καταλαμβάνοντας θέση-αξίωμα στο Προεδρείο σε συνεργασία με τη ΔΑΚΕ. Δηλαδή ο έλεγχος που θα έκαναν στο Διοικητικό Συμβούλιο μετατράπηκε μέσα σε λίγες μέρες σε διαχείριση συνδικαλιστικών αξιωμάτων. Δεν τους αρκούσε ο ρόλος τους ως απλών μελών του Διοικητικού Συμβουλίου.

`

Αυτά τα τεκταινόμενα στο μικρόκοσμο του συνδικαλισμού προεικονίζουν το πολιτικό πεδίο που θα διαμορφωθεί μετά τις εθνικές εκλογές στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο. ΄Ετσι, από τη μία ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα προσπαθεί να επιχειρηματολογεί στα πλαίσια της έννοιας της ‘Αριστεράς’ και από την άλλη, προκειμένου να κρατηθεί στην κυβερνητική εξουσία να διαλύει οποιαδήποτε αμφιβολία σχετικά με τους χειρισμούς του στο θέμα της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονιακού χρέους και την επαναπρόσληψη των απολυμένων. ΄Ομως, πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι πατώντας σε δύο βάρκες πνίγεται κάποιος. Δεν μπορείς να αποδέχεσαι το χρέος, να προσπαθείς να το διαπραγματευθείς σβήνοντας ένα μέρος του όταν οι παράγοντες της διαπραγμάτευσης είναι άνισοι σε δύναμη και οι ισχυρότεροι θα προσδιορίσουν από θέση ισχύος και τα δικά σου αξιακά πιστεύω, κατευθύνοντάς τα όπου αυτοί θέλουν, να επιθυμείς τη διατήρηση της Ελλάδας εντός της Ε.Ε. με την αυταπάτη ότι θα την εξυγιάνεις και θα την παραδώσεις αμόλυντη στους ανθρώπους, όταν η Ε. Ε. είναι ένα πολιτικό και οικονομικό καρτέλ για την εξυγίανση των τραπεζών και των τραπεζιτών.

`

Το συμπέρασμα που εξάγεται είναι ότι η Αριστερά, με την αυθεντική της έννοια του ελευθεριακού κομμουνισμού, δεν αντέχει να αποτελεί επ’ άπειρο την ‘πόρνη’ της πολιτικής ζωής. ΄Ολοι να την επιθυμούν ως ερωμένη, να χαριεντίζονται και να ερωτοτροπούν μαζί της, αλλά κανείς να μην επιθυμεί ένα μόνιμο δεσμό μαζί της με ένα άτυπο συμβόλαιο καρδιάς.

Από Αριστερό blog

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s