Να αλλάξουμε τα πράγματα. Έχουμε πια σημαντική εμπειρία!

Standard

24_06_2011-laiki_diavoulevsi-5Η μνημονιακή κόλαση καλά κρατεί, χωρίς να φαίνεται φως από πουθενά. Σε τμήματα του λαού έχει ήδη αρχίσει να εμπεδώνεται το μνημονιακό περιβάλλον σαν κάτι δεδομένο και αναπόφευκτο. Το μνημόνιο δημιουργεί ιστορία. Οι σημερινοί εικοσιπεντάρηδες δεν έχουν προλάβει καν να ζήσουν τις «κατακτήσεις ενός αιώνα» που ισοπεδώθηκαν μέσα σε λίγα χρόνια. Σε πολλούς από αυτούς σχηματίζεται η απατηλή εντύπωση ότι η κοινωνία ήταν πάντα όπως είναι σήμερα.

Η αριστερά[1] δεν οργάνωσε τη λαϊκή αντίσταση. Είτε γιατί δεν το επεδίωξε, υποτάσσοντας τα πάντα στις εκλογικές επιτυχίες που οδηγούν σε έναν τελικό εκλογικό θρίαμβο. Είτε γιατί, κάποια τμήματά της, την φαντασιώνονταν σαν μια «καθαρή» σοσιαλιστική επανάσταση. Αναπόφευκτα οι εργαζόμενοι, παρά επί μέρους ηρωικούς αγώνες, οδηγήθηκαν σε συνεχείς ήττες. Μερικές στρατηγικού

χαρακτήρα. Η κινηματική άπνοια διαρκεί ήδη δύο χρόνια. Κούραση, απελπισία, έλλειψη αυτοπεποίθησης οδηγούν κόσμο –κυρίως νέους- στον καναπέ και την καφετέρια. Το κυνήγι της ατομικής λύσης για επιβίωση φαίνεται, στα μάτια τους, μονόδρομος.

Αξιόλογο κομμάτι αγωνιστών, οδηγείται στη διαπίστωση ότι «κάτι δεν κάνουμε καλά». Δεν μπορεί με κανένα τρόπο να κρυφτεί ή να μείνει χωρίς εξήγηση η εντυπωσιακή αντίφαση: ο εκλογικός καλπασμός της αριστεράς, που την έχει φέρει να χτυπάει την πόρτα της κυβερνητικής εξουσίας, να συνοδεύεται από το μαράζωμα και το φυτοζώισμα του λαϊκού κινήματος (κεντρικοί πολιτικοί αγώνες, κλαδικοί αγώνες, νεολαία). Η αριστερά εκτοξεύτηκε εκλογικά αλλά ο συσχετισμός δυνάμεων επιδεινώθηκε δραματικά εις βάρος των εργαζόμενων.

Η αντίφαση αυτή θα όφειλε να προβληματίσει ορισμένες ηγεσίες. Αντ’ αυτού μακαριότητα. Ως να υπάρχει άπειρος χρόνος μέσα στον οποίο ο λαός θα ωριμάσει από τις ήττες του και θα επιβραβεύσει τελικά τη σωστή πολιτική γραμμή που είναι πάντα «η δική μας». Και τότε θα μας δώσει την πολυπόθητη εκλογική νίκη για να τον απαλλάξουμε από τα μνημόνια (Σύριζα) ή θα ξεσηκωθεί και θα επιβάλλει τη λαϊκή εξουσία που θα τον λυτρώσει από όλα τα δεινά (ΚΚΕ) ή θα κατανοήσει επιτέλους ότι δεν υπάρχει αγώνας για την επιβίωση χωρίς άμεση σύνδεση με την ανατροπή του καπιταλισμού (Ανταρσύα).

Υπάρχουν αγωνιστές, σε όλες τις οργανώσεις αλλά και ανένταχτοι, υπάρχουν και συλλογικότητες (έστω μικρές), που εκτιμούν ότι η κατάσταση αυτή πρέπει να αλλάξει. Και να αλλάξει σύντομα. Γιατί αλλιώς οι κραυγαλέες αποτυχίες και ανεπάρκειες όλων των εκδοχών της αριστεράς θα γίνουν στρατηγική ήττα, χρεωκοπία για όλη την αριστερά. Με βάθος δεκαετιών.

Οφείλουμε να δράσουμε μετωπικά και μαχητικά. Πρώτος και επείγων στόχος είναι επιβίωση του λαού σήμερα. Ο πενηντάρης που χάνει τη δουλειά του ο εικοσηπεντάρης που δεν βρίσκει δουλειά και που η οικογένεια αδυνατεί πια να τον συντηρεί, ο οικογενειάρχης που αδυνατεί να πληρώσει χαράτσια και χάνει το σπίτι του, δεν μπορούν να μετράει πόσος χρόνος απομένει για τις επόμενες εκλογές ούτε να ελπίζει σε κάποιο κοινοβουλευτικό ατύχημα που θα μετατρέψει το 152 σε 149 ή το 180 σε 179. Και βέβαια αυτά δεν είναι ασήμαντα πράγματα και μπορεί να ξεμπλοκάρουν εξελίξεις σε θετική κατεύθυνση. Αλλά όταν συνδυάζονται με έλλειψη βούλησης και δράσης για σύγκρουση, που θα αμφισβητεί τις κόκκινες γραμμές του συστήματος, τότε καθηλώνουν. Μετατρέπονται σε κοινοβουλευτικό κρετινισμό. Η αριστερά οφείλει να είναι μαζί με το λαό τώρα. Να του προτείνει και να οργανώνει λύσεις συλλογικής αντίστασης για την ατομική και οικογενειακή επιβίωση. Να παίρνει την πολιτική ευθύνη γι αυτές. Να μην θεωρεί μέτρο των πάντων τις πιθανές εκλογικές απώλειες ή κέρδη. Αυτό σημαίνει αριστερά με το λαό.

Η ζωή όμως των ανθρώπων δεν μπορεί να εξαντλείται στον αγώνα για την εξασφάλιση της καθημερινής επιβίωσης. Χρειάζεται ένα μεσοπρόθεσμο σχέδιο που θα πείθει το λαό ότι μπορεί να ανατρέψει την άθλια συγκυβέρνηση και να την αντικαταστήσει με μια άλλη που, στηριγμένη στο λαό, θα βγάλει τη χώρα από την έρημο των μνημονίων και θα την απαλλάξει από το βρόγχο του χρέους και της διεθνούς εποπτείας. Θα κατοχυρώσει την εθνική ανεξαρτησία, θα προχωρήσει στην παραγωγική ανασυγκρότηση. Μια ανασυγκρότηση στηριγμένη σε ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης που φυσικά θα πηγαίνει μαζί, για την ακρίβεια θα στοχεύει, τη σημαντική βελτίωση της θέσης των εργαζομένων. Ένα σχέδιο κατεδάφισης του κράτους έκτακτης ανάγκης, που οικοδομήθηκε τα χρόνια των μνημονίων, από ένα δημοκρατικό κράτος. Με δυο λόγια χρειάζεται ένα μεταβατικό πρόγραμμα.

Ένα μεταβατικό πρόγραμμα δεν μπορεί παρά να είναι επαναστατικό πρόγραμμα: προϋποθέτει σκληρούς αγώνες, ρήξεις και ανατροπές, τομές μη ανεκτές από το σύστημα (μέσα στην παγκόσμια καπιταλιστική κρίση και την κρίση της ΕΕ, τα περιθώρια υποχωρήσεων και ελιγμών του συστήματος έχουν στενέψει ασφυκτικά). Είναι επαναστατικό πρόγραμμα γιατί, παρ’ όλο που δεν έχει στην προμετωπίδα την ανατροπή του καπιταλισμού, αν πραγματοποιηθεί θα αλλάξει δραματικά το συσχετισμό δυνάμεων προς όφελος των εξουσιαζόμενων τάξεων. Θ’ ανοίξει δρόμους και θα δημιουργήσει δυνατότητες για σοσιαλιστικές λύσεις. Προφανώς το δύσκολο είναι να φτάσει κανείς εκεί. Αλλά τότε η συζήτηση για το σοσιαλισμό και την εξουσία των εργαζομένων θα έχει γήινη υπόσταση και δεν θα γίνεται με χιλιαστικούς όρους.

Στην βάση ενός τέτοιου προγράμματος μπορεί να συμπορευτούν σημαντικές, σε εύρος, δυνάμεις της αριστεράς δημιουργώντας τον πυρήνα ενός μετώπου ανατροπής και διεξόδου.

Ένα μεταβατικό πρόγραμμα δεν προϋποθέτει συμφωνία σε ζητήματα στρατηγικής ή οραματικού χαρακτήρα. Είναι όμως απαραίτητο:

  1. Να δίνει μια πειστική και κατανοητή ερμηνεία της κρίσης με όρους πολιτικούς και οικονομικούς. Να κατονομάζει με σαφήνεια τους αντιπάλους. Κυρίαρχη θέση ανάμεσά τους κατέχει η ΕΕ.

  2. Να καταγράφει και να ιεραρχεί ένα μίνιμουμ μέτρων και παρεμβάσεων που είναι απαραίτητες για να αλλάξει πορεία η χώρα και να ανασάνουν οι εργαζόμενοι. Η έμπρακτη αμφισβήτηση της «δεδομένης» διεθνούς θέσης της χώρας, δηλαδή το σπάσιμο του πλέγματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, είναι προαπαιτούμενο για οποιαδήποτε σοβαρή φιλολαϊκή μεταρρύθμιση.

Η συγκρότηση ενός τέτοιου μεταβατικού προγράμματος μπορεί να προχωρήσει άμεσα. Δεν αρχίζουμε από το μηδέν. Έχουν ήδη γίνει βήματα, κάποιες χοντρές γραμμές του έχουν κατατεθεί. Η Πρωτοβουλία για τη μετωπική Συμπόρευση έχει ήδη καταθέσει κάποιες προτάσεις (http://aristerisymporefsi.gr/index.php/about). Και άλλες δυνάμεις επιχειρούν ανάλογα βήματα.

Είναι διαπιστωμένο (πολλές φορές με τραυματικό τρόπο) ότι ένα εγχείρημα μετωπικής συμπόρευσης είναι δύσκολο καθήκον: Πρώτα απ’ όλα γιατί κάποιες δυνάμεις δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο περιεχόμενο των κατευθυντήριων γραμμών του προγράμματος όπως εκτέθηκαν πιο πάνω. Η ηγετική ομάδα του Σύριζα (αλλά και σημαντικές δυνάμεις του) δεν αποδέχεται ούτε νύξη για αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού πλαισίου εξάρτησης της χώρας, χαρακτηρίζοντάς την απομονωτισμό και αντιευρωπαϊσμό. Το ΚΚΕ ακολουθεί το γνωστό δρόμο που είναι πλέον αμφίβολο αν μπορεί να περιγραφεί με τον όρο σεχταρισμός. Η πλειοψηφία της Ανταρσύα επιμένει στις καθαρότητες. Υπάρχουν και άλλου είδους δυσκολίες, που σχετίζονται με παλιές παθογένειες: κομματικός πατριωτισμός, αέναη προσπάθεια ανατροπής εσωτερικών συσχετισμών, θεσιθηρία.

Υπάρχουν όμως και αξιόλογες δυνάμεις (συλλογικότητες και κυρίως ανένταχτοι αγωνιστές) είτε πεισμένες και διαθέσιμες για την αναγκαιότητα άμεσης μετωπικής-ανατρεπτικής δράσης είτε κοντά στο να πεισθούν και να στρατευτούν σε αυτή την κατεύθυνση. Αυτές οι δυνάμεις πρέπει να αναλάβουν δράση. Να συγκροτούν και διευρύνουν τον πυρήνα του μετώπου, να πρωτοστατούν σε ενωτικές και αγωνιστικές πρωτοβουλίες στους χώρους δουλειάς και σπουδών, στη συνοικία.

Οι εργαζόμενοι πρέπει σύντομα να πεισθούν ότι τα πράγματα μπορούν-με το δικό τους αγώνα- να αλλάξουν. Μόνο μια μετωπική και ανατρεπτική αριστερά μπορεί να ξαναφέρει την ελπίδα. Ας βιαστούμε.

 


[1] Με τον όρο «Αριστερά», εννοούμε αυτό που ο συνηθισμένος άνθρωπος κατανοεί: τις δυνάμεις που αναφέρονται στο σύριζα, το κκε, την ανταρσύα, το σχέδιο Β, άλλες εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις και ανεξάρτητους αγωνιστές που αυτοπροσδιορίζονται ως κομμουνιστές ή αριστεροί. Εννοείται πως ότι καταλογίζεται στην Αριστερά, μέσα στο κείμενο αυτό, δεν επιμερίζεται εξ ίσου σε όλες τις δυνάμεις της.

– See more at: http://aristerisymporefsi.gr/index.php/component/k2/item/91-trivizakis#sthash.V3og7Cry.dpuf

 

Advertisements

One response »

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s