Τελικά; Φρόνημα ή φρόνιμα;

Standard

Του Δημήτρη Μητρόπουλου.

2014-10-12 Φρονημα ή φρονιμα

….Ο αριστερός βουλευτής (χρειάζεται) να κλείνει δρόμους στην ενσωμάτωση και στην προσαρμογή. Με συγκεκριμένες επιλογές σε συγκεκριμένα διλήμματα. Όχι με εκθέσεις ιδεών. Αυτές έχουν συμβάλλει να καθόμαστε φρόνιμα…..

  

Σε πρόσφατο άρθρο του στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς ο βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Κοδέλας θέτει ένα καίριο ερώτημα για την περίοδο. Φρόνημα ή φρόνιμα; Σε μια περίοδο όπου κυριαρχεί η γκρίνια και η μουρμούρα για τον κόσμο που δε ξεσηκώνεται, αν δεν απαντηθεί αυτό το ερώτημα, οι συζητήσεις για ποια κυβέρνηση, ποιο πρόγραμμα, ποιες συμμαχίες, είναι σχετικά στον αέρα.

Το ζητούμενο όμως για την αριστερά δεν ήταν ποτέ να γραδομετρά τις διαθέσεις του κόσμου και να τις σχολιάζει. Ήταν και είναι να ανοίγει δρόμους, να τροποποιεί τους συσχετισμούς, δηλαδή να ενεργοποιεί τους εργαζόμενους και το λαό και να τους συγκροτεί σε κατεύθυνση αμφισβήτησης των κυρίαρχων πολιτικών, σε κατεύθυνση ρήξης με το σύστημα. Αντικειμενικά τον πρώτο ρόλο σε αυτό το καθήκον σήμερα τον παίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και πιο συγκεκριμένα η ηγεσία του και βεβαίως οι βουλευτές του. Όχι ότι δεν έχουν ευθύνη και οι άλλες δυνάμεις. Η «αποχή» του ΚΚΕ από τα πράγματα και η αναποτελεσματική στάση των άλλων δυνάμεων της αριστεράς.

Με αυτήν την έννοια ο βουλευτής Δ. Κοδέλας όταν θέτει το ερώτημα έχει ευθύνη να το απαντήσει. Ειδικά όταν προέρχεται (και ο βουλευτής και η εφημερίδα) από την κομμουνιστική αριστερά. Και δεν το κάνει.

Το κείμενο που θέτει το καίριο ερώτημα είναι μια γενική έκθεση ιδεών. Η πολιτική όμως είναι αναμέτρηση και κάλεσμα στο συγκεκριμένο. Μπορεί να είναι μαζική μομφή στο πολιτικό σύστημα ο ΚΑΝΕΝΑΣ αλλά η πολιτική του ΤΙΠΟΤΑ δεν απαντάει στο πρόβλημα! Ο Δ. Κοδέλας μιλάει για πρωτοβουλίες. Τα ακούμε εδώ και δύο χρόνια.

Που είναι; Που είναι το σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση; Είναι σωστό να εμπλακούν επιστήμονες και φορείς του λαού, αλλά γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει να προτείνει κάτι; Προφανώς οι προτάσεις της ΔΕΘ δεν είναι τέτοιο πράγμα. Πώς να προτείνει όμως όταν τα βασικά κλειδιά μιας παραγωγικής ανασυγκρότησης τα έχει αφήσει στις Βρυξέλλες; Που είναι οι προτάσεις για αλλαγές στο κράτος; Που είναι οι πρωτοβουλίες οργάνωσης του λαού από τους βουλευτές και την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Σε μια χώρα με 1,5 εκ ανέργους γιατί δεν υπήρξε καμία πρωτοβουλία οργάνωσης τους; Για να διεκδικήσουν δουλειά και δικαιώματα;

Η μήπως αυτό το πρώτιστο καθήκον της αριστεράς αντικαταστάθηκε από κούφιες φράσεις για μέτρα απάντησης στην ανθρωπιστική κρίση, που τελικά έγιναν φιλοδωρήματα και 300.000 θέσεις μερικής απασχόλησης; Γιατί οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ προσαρμόζονται εντός πλαισίου και κάδρου; Γιατί δε βγαίνουν μπροστά να οργανώσουν την αντίσταση και την ανυπακοή (και ας μη βγει το πρωτογενές πλεόνασμα του κ. Δραγασάκη) για τον ΕΝΦΙΑ και με το προσωπικό παράδειγμα; Γιατί δεν αμφισβητούν τη μνημονιακή νομιμότητα; Γιατί δεν αλλάζουν το πλαίσιο και την αντζέντα;

Το συγκεκριμένο στην πολιτική αφορά και το πεδίο του χρόνου. Ειδικά στο καθεστώς μνημονιακής επιτήρησης και διαφόρων επεισοδίων της κρίσης, όπου οι μεταβολές ήταν απότομες και τα διλήμματα «καυτά».

Όταν στις πλατείες το 2011 κλυδωνιζόταν το κομματικό σύστημα, η αριστερά καθόταν στο κοινοβούλιο.

Όταν στο «μνημόνιο και τρόικα ή έξοδος από το ευρώ» που έθετε το ευρωπαϊκό και ελλαδικό κατεστημένο η αριστερά εξυπνάκιζε με τα «ευρώ ή δραχμή: πατάτες γιαχνί».

Όταν η τρόικα έλεγε «δόση και μνημονιακά μέτρα ή παύση πληρωμών και χρεοκοπία» και η αριστερά έλεγε ότι αυτό είναι οικονομισμός και ψευτοδίλημμα.

Όταν οι απεργίες αντιμετωπίζονταν με καθεστώς επιστράτευσης και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν εξαφανισμένος. Ή ακόμα χειρότερα ο χώρος της συγκεκριμένης εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ έλεγε ότι κάθε αγώνας εργαζομένων είναι καταδικασμένος να χάνει (πχ απεργία καθηγητών) και ότι είναι διεκδικητισμός.

Όταν το καλοκαίρι του 2012 ο λαός είναι σε κορύφωση προσδοκιών με αίτημα προς το ΣΥΡΙΖΑ να κάνει τομές και από το Σεπτέμβριο του 2012 μέχρι τη φετινή ΔΕΘ έχουμε καθημερινή κυβίστηση σε μια πολιτική άμβλυνσης και όχι όξυνσης της σύγκρουσης με το ευρωπαϊκό μνημονιακό πλαίσιο.

Ακύρωση μνημονίων, μετά αναστολή, μετά διαπραγμάτευση, έως το φετινό πρόγραμμα ανακούφισης εντός τρόικας. Από το ακύρωση δανειακών συμβάσεων και διαγραφή χρέους στη διαπραγμάτευση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο χωρίς μονομερείς ενέργειες. Το 2013 για την Κύπρο ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυριζόταν ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν έγινε διαπραγμάτευση, και σήμερα ανακαλύπτουμε ότι το πιο πιθανόν είναι η διαπραγμάτευση να αποτύχει και ότι χρειάζεται εναλλακτικό σχέδιο – σχέδιο Β.

Σε όλα τα προηγούμενα ερωτήματα-διλήμματα η ηγετική ομάδα πέριξ του Α. Τσίπρα απάντησε με συγκεκριμένο τρόπο (ή δεν απάντησε πετώντας τη μπάλα στην εξέδρα). Συνέβαλλε στην αποσυγκρότηση και όχι στη συγκρότηση του λαού και ενός ρεύματος διεξόδου και ανατροπής. Δεν οργάνωσε το λαό αλλά διαρκώς τον καλούσε ως ψηφοφόρο στις εκλογές που όλο και θα έριχναν το Σαμαρά και που όλο δεν έπεφτε μόνος του. Αποσυγκρότηση δημιουργούσε και όταν καλούσε σε εκλογές «για να φύγουν αυτοί» και όχι η πολιτική τους, αφού ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρότεινε κάποια άλλη πολιτική, κάποια άλλη πορεία του τόπου.

Σήμερα όπου το όλο σύστημα φαίνεται να σταθεροποιείται σε μια νέα συνθήκη φτώχειας, ανεργίας, καταλήστευση δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας και ιμπεριαλιστικής επιτροπείας με ευρωπαϊκό πρόσωπο, σε μια καλύτερη θέση για το σύστημα και χειρότερη για το λαό τι κάνουμε; Πως ανατάσσουμε το λαϊκό φρόνημα;

Πως φτάσαμε από το ρωμαλέο ριζοσπαστισμό όπου ο λαός όλα τα μπορεί σε έναν απελπισμένο και καταβεβλημένο λαό που είναι έτοιμος να ψηφίσει Τσίπρα ακόμα κι αν κάνει λιγότερες τομές και αλλαγές από αυτές τις ελάχιστες που λέει; Ποιος φταίει; Τα παραπάνω που απασχόλησαν και διαμόρφωσαν τη λαϊκή συνείδηση μέσα από καταιγιστικές αλλαγές αυτήν την τετραετία έχουν σχέση; Έκανε κάποιος δουλειά στον κόσμο αντίρροπη με τη δουλειά που έκανε το σύστημα καθημερινά μέσα από την τρομοκρατία και ψευδολογία των ΜΜΕ; Ποιες είναι οι πρωτοβουλίες που υπονοεί ο βουλευτής αλλά δεν τις λέει; Οι ανοησίες να πάμε στον ΟΗΕ να πούμε ότι έχουμε ανθρωπιστική κρίση; Ή η κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας που μεταφράστηκε πλέον στο να τρέχουν να μαζεύουν τα σπασμένα της κεντροαριστεράς; Η το να κλείνουν τις λέξεις πατρίδα και εθνικό, σε όλες τις πτώσεις;

Στις κρίσεις γενικά – όπου παρουσιάζονται και οι ευκαιρίες αλλά και οι κίνδυνοι – οι γενικολογίες δε συμβάλλουν σε ρεύμα ανατροπής. Συμβάλλουν στη σύγχυση (στα δε εθνικά που πάντα έχουν διπλή όψη μπορεί να είναι και επικίνδυνα). Η κάθε απόφαση μετράει στη ζυγαριά περισσότερο από τις ήρεμες και σχετικά ομαλές περιόδους.

Δύσκολο το ερώτημα. Οι συνθήκες δεν είναι όπως τη διετία 2010-2012. Και σίγουρα δεν αρκεί να αναμασάμε τις τότε απόψεις. Χρειάζονται και διεκδικητικοί αγώνες, να οργανωθεί ο λαός να παλέψει για τα δικαιώματα του, χρειάζεται και πολιτικό ρεύμα διεξόδου και ρήξεων με έναν από τους βασικούς «καταλύτες» της κρίσης, την Ε.Ε και πολιτική πρόταση και πολλά ακόμη. Ίσως πρώτα απ’ όλα όμως χρειάζεται να μην αποσυγκροτηθεί, να μη διαλυθεί –μετά το λαό– και η αριστερά. Ο αριστερός βουλευτής να κλείνει δρόμους στην ενσωμάτωση και στην προσαρμογή. Με συγκεκριμένες επιλογές σε συγκεκριμένα διλήμματα. Όχι με εκθέσεις ιδεών. Αυτές έχουν συμβάλλει να καθόμαστε φρόνιμα.

ΠΗΓΗ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s