«Bring Down the Wall» : Ομιλία του Α. Αλαβάνου στη μεγάλη συγκέντρωση της Πρωτοβουλίας της Αριστερής Μετωπικής Συμπόρευσης στο Πολυτεχνείο

Standard

Παρά την καμμένη γη των ευρωεκλογών…

Κατά πρώτο, θέλω να ευχαριστήσω τις συντρόφισσες και τους συντρόφους  της συμπόρευσης για την πρωτοβουλία τους για αυτή τη δημόσια συζήτηση τις ημέρες του Πολυτεχνείου. Και κυρίως για την επιμονή τους για τη συνεργασία της ριζοσπαστικής αριστεράς, παρά την καμένη γη μετά τις ευρωεκλογές λόγω της πολυδιάσπασης. Είναι αισιόδοξοι, την καμμένη γη τη βλέπουν ως ένα πεδίο γόνιμο για νέα σπορά, κι όχι ως ένα τόπο ερήμωσης και ματαίωσης.

`

Συμφωνώ σχεδόν σε όλα όσα είπε ο Δημήτρης Σαραφιανός, στο περισσότερα του Θανάση Σκαμνάκη, σε πολλά του Δημήτρη Μπελαντή από τον ΣΥΡΙΖΑ, χαίρομαι που είναι μαζί μας. Με την ευκαιρία όμως να πω δυό κουβέντες για την απόσυρση της ανακοίνωσης του ΣΥΡΙΖΑ για το Πολυτεχνείο και την αντικατάστασή της από νέα όπου είχε απαλειφθεί ότι η χούντα ήταν «αμερικανοκίνητη».

`

Η απόκρυψη του ρόλου των ΗΠΑ στη δικτατορία

Δικαίωμα σε κάθε κόμμα να θεωρεί ως διεθνές στήριγμα των συνταγματαρχών όποια χώρα θέλει, ακόμα και τα νησιά Φερόε. Δικαίωμα να κάνει ότι του κατέβει με τις ανακοινώσεις του. Αλλά και υποχρέωση δική μας να σκεφτόμαστε και να διατυπώνουμε ανοικτά τις σκέψεις μας. Η απόκρυψη του ρόλου των ΗΠΑ στη δικτατορία είναι μια συμπεριφορά που έχουμε συνηθίσει μόνο από τις καθεστωτικές δυνάμεις που επιζητούν την εύνοια των Αμερικάνων. Είναι αποδοκιμαστέα σε μια εποχή που η αριστερά πασκίζει να αναδείξει ότι για τα σημερινά προβλήματα δεν φταίει η ανηθικότητα του λαού μας, αλλά ο ιμπεριαλισμός. Αποτελεί προσβολή στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου, που αντικρίζανε το τανκ να γκρεμίζει την κολώνα της πόρτας του πολυτεχνείου πάνω στην οποία ήταν γραμμένο το σύνθημα «Έξω αι ΗΠΑ».

`

Σε συνθήκες ολοκληρωτισμού ο πολίτης βρίσκεται απέναντι στη λογοκρισία που επιβάλλεται με βία και καταστολή. Σε συνθήκες αστικού κοινοβουλευτισμού βλέπουμε μια πιο ύπουλη εφαρμογή της, η λογοκρισία εσωτερικεύεται, είναι ένας υπολογιστής που εγκαθίσταται στα γραφεία των κομμάτων, προκειμένου να αποδεικνύουν συνεχώς ότι «συμμορφώνονται προς τας υποδείξεις» της Ουάσιγκτον ή των Βρυξελλών.

`

Εδώ αγγίζουμε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα με τη νεολαία σήμερα: την καθολική σχεδόν λήθη και αδιαφορία, τη διάρρηξη του νήματος της ιστορικής μνήμης, την απότομή διακοπή της αφήγησης της αριστεράς στην οποία πάντα η νεολαία παίρνει τη σκυτάλη από την προηγούμενη γενιά – ΕΠΟΝ, Λαμπράκηδες, αντιδικτατορικό φοιτητικό κίνημα, γενιά της μεταπολίτευσης– και είναι εμπροσθοφυλακή των αγώνων σε τέτοιο βαθμό που να γεννιούνται ερωτηματικά για την πρωτοπορία της εργατικής τάξης. Η πρώτη προϋπόθεση για να ξαναγεννηθεί η εμπιστοσύνη, να αφυπνισθεί η ιστορική μνήμη, να προκαλέσει πάλι το Πολυτεχνείο ένα παννεολαιίστικο συναγερμό είναι η απόλυτη ειλικρίνεια, κι όχι τα κόλπα και οι μανούβρες.

`

«Με την πλάτη στον τοίχο;».

Δεύτερο, μου έκανε εντύπωση ο ευρηματικός τίτλος της συζήτησης «Με την πλάτη στον τοίχο;». Στο σπίτι, στη βιβλιοθήκη με τα ψυχιατρικά, υπάρχει ένα βιβλίο με τον τίτλο «With my back to the wall» ενός αμερικανού ψυχίατρου Harry Croft.

Ποτέ δεν το είχα ανοίξει, είχα μια ευκαιρία τώρα. Αφορούσε στους βετεράνους του πολέμου που γύρισαν με αναπηρία από τα Βιετνάμ και τα Ιράκ και ζουν με τη λεγόμενη Post Traumatic Stress Disorder (Μετατραυματική Αγχώδη Διαταραχή).

Σκέφτηκα, η γενιά μας, 41 χρόνια μετά το Νοέμβρη του 73, κατάκοποι αγωνιστές, με τα δικά του λάβαρα και συνδυασμούς χρωμάτων ο καθένας, όπως στις ταινίες του Κουροσάβα, σε απόγνωση για τη μεγάλη αντίφαση της εποχής μας ‐ ακραίες λαϊκές ανάγκες και παντελής απουσία των ιδεών της αριστεράς, παρά το γεγονός ότι ένα κόμμα αριστερής καταγωγής είναι αξιωματική αντιπολίτευση.

Μόνοι μας, χωρίς την ικανότητα ενωτικής παρουσίας στο ριζοσπαστικό χώρο, έχουμε βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο. Τουλάχιστον αυτή είναι μια στάση άμυνας, έχουμε καλυμμένα τα νώτα μας.

`

Φοβάμαι ότι τα πράγματα είναι χειρότερα, είμαστε «με τη μούρη στον τοίχο». Μέσα στο κελί μας, με το κομποσκοίνι στο χέρι, να λέμε τα αντικαπιταλιστικά Πάτερ Ημών, διαφορετικά ο καθένας, να είμαστε κολλημένοι στην ιδρυτική στιγμή της κάθε οργάνωσης, όταν στο μεταξύ τα πράγματα έχουν έρθει τα πάνω κάτω.

Δεν υπάρχει ούτε μια χαραμάδα στον τοίχο, να παρατηρήσουμε την κοσμοχαλασιά έξω, την ανάγκη του τόπου για επαναστατικές αλλαγές, την Ελλάδα αδύναμο κρίκο του ευρωπαϊκού καπιταλισμού, με δυνατότητες να πυροδοτήσει ένα ευρύτερο μετασχηματισμό στον ευρωπαϊκό χώρο.

Μερικές φορές, όταν σκέφτομαι τη νοοτροπία στις αριστερές οργανώσεις μου έρχεται στο νου το τραγούδι των Pink Floyd «Bring Downthe Wall», να γκρεμίσουμε τους τοίχους των κελιών μας.

`

Δεν μπορεί να καταγγέλλεις τον ΣΥΡΙΖΑ ότι σε διάφορα θέματα κάνει τον Πόντιο Πιλάτο και να είσαι εσύ ο Πόντιος Πιλάτος

Τρίτο, θα ήθελα να αναφερθώ σε μια άποψη που ακούγεται τελευταία από ορισμένους συντρόφους, που ειλικρινά έχουν πασκίσει και πονάνε την αριστερά. «Τα πράγματα είναι δεδομένα, στις εκλογές θα κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν θα τα καταφέρει, θα εκτεθεί, τότε ανοίγει ο δρόμος για τη ριζοσπαστική αριστερά».

Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα γίνει έτσι.

Αν αναδειχθεί μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που θα κινηθεί στα πλαίσια της Ευρωζώνης κανείς δεν μπορεί να αποκλείει ότι η κοινωνία θα την ανεχθεί, όπως πολύ περισσότερο κάνει σήμερα με τον Σαμαρά, τη στιγμή μάλιστα που δεν θα είμαστε πια στην καρδιά της ύφεσης, θα υπάρχει μια αργή περιορισμένη ανάκαμψη με ανεργία, που θα επιτρέπει περισσότερους μικρομποναμάδες σαν αυτούς που δωρίζει τους τελευταίους μήνες η ΝΔ.

Κι ακόμα αν η κοινωνία εναντιωθεί σε μια τέτοια κυβέρνηση, δεν θα εμφανισθεί από μηχανής θεός η εξαφανισμένη αριστερά, αλλά οι κυρίες και οι κύριοι με τις κατσαρόλες,γιατί η δεξιά θα είναι πολύ πιο κινηματική στην αντιπολίτευσή της από την Αριστερά.

`

Εξάλλου ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο η ηγεσία του. Είναι μέλη και στελέχη που σκέφτονται παρόμοια με μας, είναι ένα κόσμος που κάπου πάει να πιαστεί και θέλει να ακούσει. Έχει δίκιο ο Δ.Μπελαντής όταν λέει ότι η αποδιάρθρωση και πολυδιάσπαση του ριζοσπαστικού χώρου είναι ένα περιβάλλον που διευκολύνει τη μεταλλαγή του ΣΥΡΙΖΑ.

`

Δεν μπορεί να καταγγέλεις τον ΣΥΡΙΖΑ ότι σε διάφορα θέματα κάνει τον Πόντιο Πιλάτο και να είσαι εσύ ο Πόντιος Πιλάτος στο βασικό θέμα σήμερα που είναι η αλλαγή του πολιτικού σκηνικού. Όποιος δεν παρεμβαίνει δυναμικά σήμερα που παίζονται τόσα, θα είναι εντελώς απών και αύριο.

Ευθαρσώς, με καθαρότητα και ειλικρίνεια πρέπει να διατυπώσουμε τη θέση μας για το τώρα. Είτε να ενισχύσουμε τον ΣΥΡΙΖΑ. Είτε να δώσουμε μια κριτική στήριξη προς την Αριστερή Πλατφόρμα. Είτε να ακολουθήσουμε το δρόμο της συγκρότησης μιας ενωμένης ριζοσπαστικής αριστεράς. Σε αυτή την τελευταία λύση πιστεύω.

`

  Αναγκαία η δράση στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό της συγκρουσιακής ριζοσπαστικής αριστεράς

Τέταρτο, το Πολυτεχνείο μας δίνει ένα μάθημα για τη σημασία της ύπαρξης σε οποιεσδήποτε συνθήκες ενός συγκρουσιακού ανατρεπτικού μαζικού κινήματος. Η απουσία ενός ενεργού κοινωνικού κινήματος μετασχηματισμών είναι δυστυχώς η ιδιαιτερότητα και το στίγμα για την αριστερά σήμερα. Αποδείχνεται ότι η αγωνιστική γυμναστική των εβδομαδιαίων διαδηλώσεων δεν μπορεί να δώσει ικανοποιητική λύση.

`

Όπως είναι λάθος να απολυτοποιήσουμε τις κεντρικές πολιτικές πρωτοβουλίες σε βάρος της κινηματικής προσπάθειας, έτσι είναι λάθος να τις μηδενίσουμε απέναντι στις τελευταίες. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε την αλληλοτροφοδότηση κοινωνικού και πολιτικού. Αδύναμη κοινωνική δυναμική αφήνει στον αέρα κάθε πολιτική πρωτοβουλία. Αδυναμία πολιτικής προοπτικής στερεί από το κίνημα την ελπίδα και το μαραζώνει, όπως γίνεται σήμερα. Παρότι κανείς δεν μπορεί να συμφωνήσει με την αποχή από τους αγώνες που έχει γίνει γενική μόδα, οι εργαζόμενοι «κάτι έχουνε πιάσει» που εμάς μας ξεφεύγει: ότι για να υλοποιηθούν και τα επιμέρους αιτήματα είναι απαραίτητη πια μια καθολική πολιτική αλλαγή, Η έλλειψη μιας τέτοιας προοπτικής τους αποκαρδιώνει.

`

Για αυτό είναι αναγκαία η δράση στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό της ριζοσπαστικής αριστεράς. Και μεγάλες ευθύνες όσων δεν το κατανοούν. Ο Θ. Σκαμνάκης είπε ότι το ΝΑΡ έχει κάνει μια σειρά προτάσεις για την κοινή συμμετοχή στους κοινωνικούς αγώνες. Όταν βλέπω αυτές τις προτάσεις δεν διαβάζω ένα «ναι» στην κοινή κινηματική δράση, η ανάγκη της είναι πια δεδομένη, αλλά ένα «όχι» και μια υπεκφυγή από την πολιτική δράση.

`

Δεν είναι το παν η ψήφος

Πέμπτο, η κινηματική δράση στο Πολυτεχνείο βρέθηκε σε αντιπαράθεση με τις εκλογικές διεκδικήσεις των τότε απαγορευμένων αστικών κομμάτων. Ήταν δύο ειδών, αυτές που προσβλέπανε σε εκλογές που θα έληγαν τη στρατιωτική εξουσία όπως περίπου έγινε τελικά το 1974 με τον Καραμανλή κι αυτές που αποβλέπανε στην ενίσχυση της πρωτοβουλίας Μαρκεζίνη, μια γελοία επίφαση κοινοβουλευτισμού με τον Παπαδόπουλο Πρόεδρο Δημοκρατίας.

Σήμερα ζούμε σε μια απίστευτη φάση «κοινοβουλευτικού κρετινισμού». Δεν τον καλλιεργούν μόνο κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Εξαπλώνεται λόγω της ηττοπάθειας σαν λιμώδης ασθένεια μέσα στην κοινωνία. Με ένα ιδιότυπο τρόπο μάλιστα, παραπέμπουν όλα τα θέματα στις εκλογές αλλά και από αυτές   δεν περιμένουν πολλά εκτός από την απομάκρυνση – τιμωρία ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, και για αυτό σε όλες τις δημοσκοπήσεις η μεγάλη πλειοψηφία αντιτάσσεται στις πρόωρες κάλπες.

`

Εννοείται ότι η ριζοσπαστική αριστερά δεν υποτάσσεται σε αυτό το κύμα. Την ίδια στιγμή όμως δεν πρέπει να το αγνοεί γιατί η ψυχολογία της παραίτησης και της ανάθεσης πρέπει να αλλάξει. Εξαιτίας της ωμότητας της τρόικα, της καταστολής, των χαμένων αγώνων, της κρίσης ως ευρωπαϊκού φαινομένου, της γεωστρατηγικής απειλής μεγάλο τμήμα της κοινωνίας περιορίζει την πολιτική του δραστηριότητα στην ψήφο, κι ένα σημαντικό τμήμα δεν αποδέχεται ούτε καν αυτήν και απέχει.

«τι να ψηφίσουμε».

Το πρώτο ερώτημα που θέτουν σε όλους μας στον δρόμο είναι «τι να ψηφίσουμε». Κι εμείς τσιμουδιά.

Η ριζοσπαστική αριστερά αξίζει να παρέμβει ανατρεπτικά σε αυτό το ψυχολογικό – πολιτικό τοπίο, να το ριζοσπαστικοποιήσει, να εμφυσήσει μαχητικότητα, πάθος και αισιοδοξία. Αυτό δε γίνεται με την εκλογική αποχή

`

– και η πολυδιάσπαση στις ευρωεκλογές είναι μια μοιρολαρική μορφή αποχής. Αλλά με την προβολή δυναμικών, μετασχηματιστικών στόχων για μια εκ βάθρων αλλαγή της κατάστασης. Όχι με ένα τρόπο απαγγελίας θέσεων, αλλά με ένα τρόπο που θα αγγίξει στη μεγάλη πληγή της την κοινωνία. Άλλο είναι «η παύση πληρωμών» ως ένα άρθρο του «πιστεύω» κι άλλο «τα 5 δις που θα δίνονταν το 2015 για τόκους στους ξένους δανειστές θα πάνε στη μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης». Άλλο το «έξω από το ευρώ» κι άλλο «η αύξηση της νομισματικής βάσης σε αξία ίση με 12 δις ευρώ θα πάει για τη δημιουργία θέσεων εργασίας».

`

Είναι ενδιαφέρουσα η εμπειρία του ΚΚΕ το 1981, στις εκλογές που έρχονταν με ένα ασύλληπτο ρεύμα παραληρήματος για τον Αντρέα. Με τη θέση «αλλαγή δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ», με το στόχο του «17%», κατάφερε σε φαινομενικά αντίξοες συνθήκες λόγω του ανταγωνισμού από την αριστερή φρασεολογία του ΠΑΣΟΚ, να κατακτήσει την ισχυρότερη πολιτική στήριξη που είχε ποτέ και να διαμορφώσει ένα ρεύμα ριζοσπαστικής αλλαγής συναρθρωμένο με το εργατικό κίνημα εντελώς διακριτό από τον γκρίζο χώρο των «μη προνομιούχων» του ΠΑΣΟΚ.

`

Πρωτοβουλία της Αριστερής Μετωπικής Συμπόρευσης

Σήμερα η ριζοσπαστική αριστερά δεν πρέπει ούτε να μένει μαρμαρωμένη ούτε αδρανής ούτε φοβισμένη. Μια αιχμηρή κι ενωτική παρουσία της σε μια διαδικασία που προβληματίζει όλους τους εργαζομένους όπως οι εκλογές θα συμβάλει και στην κινηματική ανάκαμψη. Και της δίνει τη δυνατότητα να παρακάμψει μια σειρά εμπόδια, όπως το 3% που από απαγορευτική μπάρα μπορεί να γίνει πηγή μιας μαχητικότητας κι ενός πάθους για να ξεπερασθεί. Με όλες αυτές τις σκέψεις εμείς στο Σχέδιο Β θεωρούμε σπουδαία την πρωτοβουλία της Αριστερής Μετωπικής Συμπόρευσης.

`

Υπάρχει μια χαρούμενη ατμόσφαιρα με τις νέες και τους νέους στα δεκάδες διαφορετικά τραπεζάκια έξω από την αίθουσα Γκίνη. Θα είναι πολύ καλύτερα ακόμη αν σύντομα υπάρξει ένα μεγάλο τραπέζι, όπως οι τάβλες όπου γλεντάν οι Κρητικοί, όπου θα καθόμαστε όλοι κι όλες μαζί, με ψωμί, ελιές και τσικουδιά, να τραγουδάμε το «Πότε θα κάνει ξαστεριά», το «Bandiera Rossa», το «Στ’ άρματα, στ’ άρματα».-

Πηγή

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s