Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια, είναι η άνοιξη που δεν έφερες .(Οδ. Ελύτης)

Standard

Δυο µήνες τώρα, πόλεµος ανελέητος.

Σκληρός ταξικός πόλεµος.

Για όλους σχεδόν αναµενόµενος, όµως κάποιοι τον ξόρκιζαν κάτω από τον άµεσο πολιτικό στόχο «να γίνει η Αριστερά κυβέρνηση», άλλοι τον υποβάθµιζαν µέχρις εξαφανίσεως µέσα από «επαναστατικά» συνθήµατα του τύπου «έχουµε δίκιο και θα νικήσουµε» και κάποιοι άλλοι, αποφασισµένοι από την αρχή να µην πολεµήσουν στ’ αλήθεια, πρόβαλαν τις «έξυπνες» λύσεις και τους καπάτσους διαπραγµατευτές.

Και µέσα στο χαµό της «επίθεσης, ξεχάσαµε και ποιος µας πολεµά και για ποιον τελικά στόχο εµείς πολεµάµε.

Ο εχθρός, είναι ο «εταίρος τον οποίο διαβεβαιώνουµε µε κάθε τρόπο και σε κάθε ευκαιρία ότι ποτέ και µε τίποτα δεν θα τον εγκαταλείψουµε και κάνουµε τα πάντα για να µη µας «εγκαταλείψει» κι εκείνος

 και εκλιπαρούµε για µια δήλωσή του πως αυτό δεν θα συµβεί.

Ένας «πόλεµος» ιδιόµορφος, του στυλ «βάστα µε να σε βαστώ» και παρ’ όλα αυτά αφάνταστα σκληρός και απάνθρωπος, που όµως τελικά εµπεριέχει το στοιχείο της αµοιβαίας «νίκης»-.

Ένας «πόλεµοο» µεταξύ επιτελείων και στρατηγών και ειδικών τεχνοκρατών, οικονοµικών συµφερόντων και γεωπολιτικών σχεδιασµών, ένας «πόλεµος από τον οποίο απουσιάζουν εντελώς «τα στρατεύµατα». Ο λαός, η κοινωνία, το αυθεντικό λαϊκό κίνηµα.

Στην κοινωνία έχουµε, µάλλον συνειδητά, αναθέσει το ρόλο να παρακολουθεί, να περιµένει και να ελπίζει πως «και τα µισά απ’ όσα τάξαµε να κάνουµε», πάλι καλά θα είναι. Και εκείνη, προς το παρόν αντέχει τούτον το ρόλο και αρκείται σε «µικρές νίκες», όπως τα κάγκελα που έφυγαν και οι εξέδρες της παρέλασης που άλλαξαν θέση.

Και ο στόχος, το τελικό «τρόπαιο» τούτης της σκληρής αντιπαράθεσης; Όλος τούτος ο χαµός, γιατί;

Για µια κοινωνία που οι άνθρωποι είναι πάνω από τα κέρδη;

Για µια πορεία προς το σοσιαλισµό;

Για µια πολιτική που θα καταργεί µε ένα νόµο τα µνηµόνια, θα διαγράφει το µεγαλύτερο µέρος του «χρέους», θα σταµατά τις «ιδιωτικοποιήσεις»., θα κρατικοποιεί τις τράπεζες και τόσα άλλα, τόσο όµορφα;

Για όλα όσα µε πολύ κόπο είχαµε καταφέρει να τα συµφωνήσουµε στα κείµενά µας και τα οποία µε τη σειρά τους κατάφεραν για πρώτη φορα, να γίνουν κοινωνική δύναµη πολιτικής αλλαγής στη χώρα;

Δυστυχώς, καταφέραµε µε δηµιουργικές ασαφειες, µε έξυπνες προτάσεις, µε «ρεαλιστικές» δεύτερες σκέφεις, όλα τούτα να τα αντικαταστήσουµε µε λίστες µεταρρυθµίσεων και χρηµατοδοτικά προγράµµατα και όρκου; για ισοσκελισµένους προϋπολογισµούς.

Μέσα στο χαµό του «πολέµου», ίσως δεν αντιληφθήκαµε πως οι αντίπαλοι ήδη έχουν µια σοβαρή νίκη: Κατάλαβαν πως µπορούµε «να κάνουµε πίσω» κι ας λέµε πως δεν εκβιαζόµαστε.

Από την άλλη, σε τούτη την πρωτόγνωρη επίθεση που δεχόµαστε, ξεχάσαµε να ενεργοποιήσουµε το βασικό όπλο που διαθέταµε: Την κοινωνική ενεργοποίηση και στήριξη, που ο λαός ήταν έτοιµος να µας δώσει και αρκεστήκαµε στην αντοχή της ανοχής του.

Είµαι σίγουρος πως και χρήµατα θα µας δοθούν και Grexit δε θα υπάρξει και πιστωτικό γεγονός δεν θα έχουµε, αλλά και «λίγο καλύτερα από πρώτα» θα είµαστε.

Φοβάµαι, όµως, πως εκείνο που θα προσάψει το Μέλλον στην Αριστερά, θα είναι πως για µια ακόµα φορά, δεν καταφέραµε να φέρουµε «την Άνοιξη».

Του Σωκράτη Μαντζουράνη

Από το Δρόμο της Αριστεράς 28/3/15

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s