Η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ και ο νέος αυριανισµός

Standard

Της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Αυγουστίνου Ζενάκου Της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου και του Αυγουστίνου Ζενάκου.

Διαβάστε στο UNFOLLOW 44 (τεύχος Αυγούστου), που κυκλοφορεί στα περίπτερα .

`

Ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει από τη θέση που βρίσκεται τώρα, τις βαθιάς πολιτικής κρίσης, να εξωκείλει στην ολοκληρωτική ανυποληψία – όχι µόνο λόγω της ανακολουθίας της κυβερνητικής πολιτικής , αλλά κυρίως, για τον τρόπο υπεράσπισης της. Αν η αποδοχή και η εφαρµογή του µνηµονίου είναι καθαυτή µια αξιοκατάκριτη αλλά πάντως πολιτική στρατηγική στροφή, οι µέθοδοι µε τις οποίες γίνεται προσπάθεια να εµφανιστεί η στροφή αυτή ως υπερασπίσιμη αποκαλύπτουν έναν αναδυόµενο κόσµο απολίτικης χαµέρπειας και κατακίτρινης βαναυσότητας.

`

Δεν υπάρχει κανένα επιχείρηµα που να µπορεί να υποστηρίξει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μεταλλαχθεί. Αν η µετάλλαξη είναι «καλή» ή «κακή», προς όφελος ή προς ζηµία της κοινωνίας είναι ενδεχόµενως ζήτηµα πολιτικών απόψεων, πάντως έχει συντελεστεί: τίποτε δεν θυµίζει αυτήν τη στιγµή το κόµµα που κατακεραύνωνε τα µνηµόνια και τη λιτότητα, που αντιδρούσε σθεναρά σε κάθε νοµοθέτηµα που οι προηγούµενες κυβερνήσεις έφερναν προς ψήφιση, που αποδοµούσε το θέσφατο της δηµοσιονοµικής πειθαρχίας, που θα ακύρωνε κάθε ιδιωτικοποίηση -ξεπούληµα, έλεγε- της δηµόσια. περιουσίας, που εξήγγελλε λογιστικό έλεγχο του χρέους, διαγραφή του µεγαλύτερου µέρους του και ρήτρα ανάπτυξης για το υπόλοιπο που παιάνιζε την οργή των «Αγανακτισµένων», που συμπαραστεκόταν στο κίνηµα των Σκουριών, που µιλούσε για «αποικιοκρατία» κι έλεγε στην κυρία Μέρκελ να γυρίσει πίσω.

Ακόµη περισσότερο, τίποτε δε θυµίζει πως αυτό το κόµµα κάποτε είχε στο κέντρο της αντίληψη του ότι «το ευρώ δεν είναι φετίχ», πως δηλαδή έστω

 κι αν η πρώτη επιλογή του ήταν η παραµονή της χώρας στην ευρωζώνη, κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν ανεξαρτήτως κοινωνικού κόστους, διότι προτεραιότητα δεν θα µπορούσε ποτέ να είναι ένα νόµισµα. αλλά οι συγκεκριµένες ασκούµενες πολιτικές και ο κοινωνικός αντίκτυπός τους.

`

Για τη μετάλλαξη αυτή υπήρξαν προειδοποιήσεις, στάδια και κλιμάκωση που τα έχουμε αφηγηθεί από τις σελίδες τούτου του περιοδικού(1). Ίσως λοιπόν, τουλάχιστον για κάποιους παρατηρητές, οι εξελίξεις του τελευταίου μήνα να μην ήταν ολωσδιόλου απροσδόκητες. Δεν παύει, ωστόσο, να είναι συγκλονιστικός ο τρόπος με τον οποίο ένα κόμμα, που πολιτεύτηκε με τέτοια προτάγματα και με τέτοιο δημόσιο λόγο, έρχεται να πει λίγους μήνες μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης πως «εκβιάστηκε» και πως τελικά η έκκλησή του για σεβασμό της δηµοκρατίας δεν έγινε αποδεκτή από τους «εταίρους» μας.

`

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Δεν παύει να είναι συγκλονιστικός ο τρόπος με τον οποίο η κυβέρνηση της «πρώτης-φοράς-Αριστερά» δηλώνει πως δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική από το να αποδεχτεί, να επιβάλει στο κοινοβούλιο με άκρως αντιδημοκρατική διαδικασία και να εφαρμόσει το σκληρότερο μνημόνιο που έχουμε δει ως τώρα.

Δεν παύει να είναι συγκλονιστικός ο τρόπος με τον οποίο η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ οικοδομεί το απαράδεκτο επιχείρημα ότι της οφείλεται «στήριξη» προκειμένου να μην ευοδωθεί το «πραξικόπημα» που απειλούσε να την εκθρονίσει αν δεν δεχόταν το μνημόνιο το οποίο, όμως, δέχτηκε και συνεπώς η στήριξη που ζητά κατά του πραξικοπήματος σημαίνει στήριξη του μνημονίου που η ίδια δεν θέλει αλλά πρέπει να εφαρμόσει για να μη δικαιωθούν οι πραξικοπηματίες που το ήθελαν!

`

Άσχετα με τις προθέσεις και τις επιδιώξεις, που σίγουρα δεν ήταν ίδιες για κάθε στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ, η μετάλλαξη αυτή έχει επιπτώσεις πέρα ως πέρα αντικειμενικές: η αφήγηση της απουσίας εναλλακτικής παγιώνεται σε όλο το φάσμα σχεδόν του πολιτικού συστήματος οι αγώνες της μνημονιακής πενταετίας νοηματοδοτούνται ως αδιέξοδες διαμαρτυρίες απέναντι στο ανυπέρβλητο το μνημονιακό πολιτικό κεφάλαιο ανανεώνεται από το μοναδικό απόθεμα που είχε απομείνει στη χώρα, αυτό του ΣΥΡΙΖΑ και η μνημονιακή νομοθεσία ψηφίζεται από τα χέρια όσων έχουν καταγραφεί ως «έντιμοι» και «άφθαρτοι», διεμβολίζοντας έτσι τη συμβολική σύνδεση μνημονίου και διαπλοκής-αυτό, άλλωστε προβάλλεται και ως το ύστατο επιχείρημα στήριξης της κυβέρνησης, πως μπορεί να έφερε μνημόνιο αλλά τουλάχιστον θα το εφαρμόσει καταπoλεμώντας τη διαφθορά.

`

Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς πως στον ΣΥΡΙΖΑ η μεταδημοκρατική ΕΕ αντικειμενικά βρίσκει τον ιδανικό, καίτοι απρόθυμο, πολιτικό σύμμαχο του νεοφιλελεύθερου προγράμματος.

`

Είναι φανερό πως μπροστά σε μια τέτοια συνθήκη, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που ψήφισαν «όχι» στα προαπαιτούμενα της νέας συμφωνίας έπραξαν το στοιχειωδώς συνεπές. ‘Οποια κι αν είναι η συγκεκριμένη κριτική που μπορεί να ασκηθεί στον καθένα, και ιδιαίτερα στα προβεβλημένα στελέχη, δεν μπορεί να αντιπαρατεθεί με το γεγονός ότι έχουν δίκιο.

`

Κι εδώ είναι που η μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, υπό τη διεύθυνση της ηγετικής ομάδας και του πρωθυπουργού, αποκτά ένα ακόμη πιο σκοτεινό πρόσωπο: αν η αποδοχή και η εφαρμογή του μνημονίου είναι καθαυτή μια αξιοκατάκριτη αλλά πάντως πολιτική στρατηγική στροφή, οι μέθοδοι με τις οποίες γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί η στροφή αυτή ως υπερασπίσιμη αποκαλύπτουν έναν αναδυόµενο κόσµο απολίτικης χαµέρπειας και κατακίτρινης βαναυσότητας.

`

ΟΙ ΕΠΙΘΕΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ

`

Οι επιθέσεις εναντίον των διαφωνούντων βουλευτών από τα συστημικά ΜΜΕ είναι μνημεία ρυπαρότητας σε βαθμό που να δικαιούται κανείς να μιλήσει για έναν νέο αυριανισμό, απλωμένο σχεδόν στο σύνολο των ΜΜΕ της χώρας. Σ’ αυτές συγκαταλέγονται οι προσπάθειες να παρουσιαστούν η Πρόεδρος της Βουλής ως νεοναζί, ο επικεφαλής της Αριστερής Πλατφόρμας ως μπουκαδόρος, ο πρώην υπουργός Οικονομικών ως χάκερ προσωπικών δεδομένων και η πρώην υπουργός Οικονομίας ως κοινή απατεώνισσα.

 `

Τη Ζωή Κωνσταντοπούλου την κατηγορούν για αντικοινοβουλευτική συμπεριφορά, περιφέρονται σε κανάλια, εφημερίδες, ραδιόφωνα και κοινωνικά δίκτυα σκορπώντας μομφές εναντίον της περί δήθεν προσβολής της κοινοβουλευτικής τάξης και της ίδιας της δημοκρατίας. Το δε παρατσούκλι «Μακάρθαινα» δίνει και παίρνει στους λογαριασμούς των κοινωνικών δικτύων των εραστών του Ακραίου Κέντρου.

`

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ωστόσο, μοιάζει να είναι από τους ελάχιστους -αν όχι η μόνη-που υπερασπίζεται ακριβώς αυτό για το οποίο δήθεν κόπτονται οι πολέμιοί της: την ελεύθερη και δημοκρατική λειτουργία του κοινοβουλίου. «Κανένα κοινοβούλιο δεν μπορεί να νομοθετεί υπό τέτοιες ασφυκτικές προθεσµίες. Είναι υποχρέωση της Βουλής και των θεσµικών εγγυητών της να µην επιτρέψουµε ο εκβιασµός που γίνεται στην κυβέρνηση να ολοκληρωθεί. Οφείλουµε όλοι µας, συγκροτηµένα, να ζητήσουµε από τους λεγόµενους εταίρους να εφαρµόσουν τις υποχρεώσεις τους, που είναι ο σεβασµός στη δηµοκρατία και την κοινοβουλευτική διαδικασία» υποστήριζε µάταια στην οµιλία της στην κοινή συνεδρίαση των τεσσάρων επιτροπών της βουλής, λίγο πριν την ψήφιση του δεύτερου πακέτου προαπαιτουµένων.

 `

Ο «δραχμολάγνος», ο «µπουκαδόρος», το «πραξικόπηµα της κάλπικης λίρας», το «µεγάλο ριφιφί». Τι δεν ακούστηκε και τη δεν γράφτηκε αυτές τις µέρες για τον «τρελό» µε τον οποίο έµπλεξε ο πρωθυπουργός, όπως διαρρέεται -και πάντως δεν διαψεύδευται ότι δήλωσε ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας ακούγοντας το περιβόητο εναλλακτικό σχέδιο Λαφαζάνη.

`

Δεν ήταν όµως ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας αυτός που δήλωνε στην ΕΡΤ το καλοκαίρι του ’12 ότι τον εκφράζει απόλυτα η δήλωση του Παναγιώτη Λαφαζάνη ότι «το νόµισµα δεν είναι φετίχ»; Ότι τα µνηµόνια είναι αυτά που µας οδηγούν µε µαθηµατική ακρίβεια έξω από την Ευρώπη και µας πηγαίνουν προς την Αφρική, καθώς «µια Χώρα µε 1,5 εκατοµµύριο ανέργους, µισθούς των 300 ευρώ, κατεστραµµένα σχολεία και νοσοκοµεία, παιδιά να πεινάνε στον δρόµο, δεν θα είναι χαρούµενη επειδή θα έχει ευρώ»; Ότι η προϋπόθεση για να µείνει κανείς στο ευρώ είναι οι λελογισµένες θυσίες του λαού και όχι η αφαίµαξή του; Ή µήπως το τρίτο µνηµόνιο που έφερε η κυβέρνηση µοιάζει ξαφνικά στον κ. Τσίπρα ότι εξασφαλίζει «ευρωπαϊκούς» όρους ζωής για τους κατοίκους της χώρας του;

 `

Υποκλοπές και χάκινγκ, µάθαµε από την εφηµερίδα Καθηµερινή ότι προέβλεπε το «Plan Β» του Γ. Βαρουφάκη. Θα υπέκλεπτε λέει, τους ΑΦΜ των’Ελλήνων πολιτών, χακάροντας την ιστοσελίδα του taxisnet. Οι αποκαλύψεις αυτές, όπως υποστηρίζει η εφηµερίδα, έγιναν από τον ίδιο σε «conference call» (!) µε επενδυτές και στελέχη διεθνών hedge funds. Βέβαια, ουδείς στάθηκε στο τι θα έκανε ο πρώην υπουργός τους ΑΦΜ που θα «υπέκλεπτε». Ποιο ήταν το πραγµατικό σχέδιο και σε ποια περίπτωση θα έµπαινε σε εφαρµογή.

`

Κι αυτό που επίσης µοιάζει αλήθεια, είναι πως, όσες εκκεντρικότητες κι αν µπορεί κανείς να καταλογίσει στον πρώην υπουργό, τη δουλειά του έκανε. Διερευνούσε δηλαδή εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας εννοούσαν αυτά που έλεγαν προεκλογικά. Ότι δηλαδή δεν θα επιτρέψουν στην Ευρώπη να εκβιάζει άλλο τη χώρα και τους πολίτες της, συνεχίζοντας την επιβολή της άγριας λιτότητας των µνηµονίων.

`

ΝΑΝΤΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ

`

Ο βουλευτής Ηρακλείου της ΝΔ Λευτέρης Αυγενάκης, σε ρόλο λαγού, κάνει την αρχή εντός κοινοβουλίου ρωτώντας αν αληθεύουν οι πληροφορίες ότι προβεβλημένος υπουργός αποδέσµευσε προθεσµιακές καταθέσεις πριν κλείσουν οι τράπεζες. Τη σκυτάλη παίρνουν τα πάντα πρόθυµα ΜΜΕ, που εντοπίζουν το «σκάνδαλο» στο πρόσωπο της πρώην υπουργού Νάντιας Βαλαβάνη και από εκείνη την ώρα δεν σταµατούν οι δηµοσιεύσεις. Οι διαψεύσεις της δεν έχουν καµία σηµασία.

`

Τι κι αν εξηγεί ότι ο λογαριασµός δεν ανήκει στην ίδια αλλά στη µητέρα της , ότι δεν τον διαχειρίζεται η ίδια, ότι το ποσό δεν είναι 200 χιλιάδες αλλά 100 χιλιάδες ευρώ, ότι η ανάληψη δεν έγινε µία εβδοµάδα πριν την επιβολή των capital controls αλλά δύο εβδοµάδες νωρίτερα, τι κι αν ζητάει άρση του τηλεφωνικού της απορρήτου για να επαληθεύσει τον ισχυρισµό της ότι δεν µίλησε µε τη µητέρα της µε σκοπό να την ενηµερώσει για τον επαπειλούµενο έλεγχο κεφαλαίων, καθώς ούτε η ίδια το γνώριζε τη στιγµή που έγινε η ανάληψη.

`

Οι πάντα πρόθυµοι δημοσιογράφοι θα φτάσουν στο σηµείο να δημοσιεύσουν µέχρι και φωτογραφία της µε τη µητέρα της για να αποδείξουν ότι λίγες µέρες νωρίτερα είχαν βρεθεί και την είχε ενηµερώσει. Το ότι η φωτογραφία ήταν από εκδήλωση του 2012, η ίδια φορούσε τιρκουάζ µπλούζα, ενώ ακόµα δεν έχει βγάλει τα µαύρα από το θάνατο του άντρα της -τον οποίο σηµειωτέον είχαν αφαιρέσει από τη φωτογραφία-, είναι ένα απλό αστόχηµα βολής στον κατά ριπάς πυροβολισµό εναντίον της.

 `

Πάνω από τα προβεβλημένα στελέχη, προβάλλει το καθολικό σχήµα: όποιος διαφωνεί, είναι φαιδρός, υπερεπαναστάτης, ουτοπιστιστής, γκρουπούσκουλο, συνωμότης, επικίνδυνος για τη δηµοκρατία και υπηρετεί «το σχέδιο του Σόιµπλε». όποιος συµφωνεί είναι απλώς ρεαλιστής.

`

Γιατί ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ

`

Θα ρωτήσει κανείς: αυτή την εκστρατεία λάσπης, όµως, την εξαπολύουν τα συστηµικά ΜΜΕ γιατί να τη χρεωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Η απάντηση είναι αποκαρδιωτική: όχι µόνο η ηγετική οµάδα του ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκαταλείψει ολοκληρωτικά τα στελέχη του και δεν τα υπερασπίζεται απέναντι στις χυδαίες επιθέσεις που δέχονται, αλλά έχει ήδη η ίδια υπολογίσιµη ιστορία συνοµιλίας µε τέτοιες τακτικές. Το σχήµα «από τη µία οι ρεαλιστές, από την άλλη τα γκρουπούσκουλα» δεν εμφανίστηκε ξαφνικά τώρα, εν µέσω της οξείας αντιπαράθεσης για το νέο µνηµόνιο.

`

Χρονολογείται ήδη από πριν τις ευρωεκλογές του 2014, όταν άρχισε να συγκροτείται ένα δίκτυο ιστολογίων κι ενηµερωτικών ιστοσελίδων, αµφιβόλου κύρους, που αναπαρήγαγαν συνεχώς τη θέση πως όποιος δεν συµφωνεί µε τις επιλογές του Αλέξη Τσίπρα και της ηγετικής οµάδας για «διεύρυνση προς την κεντροαριστερά» και «πατριωτική στροφή» και την επικοινωνιακή στρατηγική του Νίκου Παππά, είναι «γκρουπούσκουλο» και θέλει να γυρίσει τον ΣΥΡΙΖΑ στο «4%»: Ηδη από τότε είχε αρχίοει η πρακτική των διαρροών από το συριζαϊκό ηγετικό περιβάλλον προς διάφορα ΜΜΕ που στοχοποιούσαν στελέχη.

 `

Τώρα, λοιπόν, που η ανάγκη κατέστη επιτακτική, το σχήµα είναι έτοιµο και ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει από καιρό προετοιµάσει. Τόσο έτοιµο, ώστε πλέον ούτε µόνο οι περί τον ΣΥΡΙΖΑ ανώνυµες ιστοσελίδες, ούτε µόνο τα συστηµικά ΜΜΕ να το αναπαράγουν, αλλά να έχει έρθει ο καιρός για µια διατύπωση που διαρρέεται στο όνοµα του πρωθυπουργού και ταυτίζεται πλήρως µε την εκστρατεία λάσπης: «Αν κάποιοι πιστεύουν ότι το εναλλακτικό αριστερό σχέδιο είναι το Σχέδιο Σόιµπλε, η αρπαγή του στοκ των χαρτονοµισµάτων της : ΕΚΤ ή το να δίνουµε στους συνταξιούχους χαρτάκια IOU αντί για συντάξεις, ας βγουν να το εξηγήσουν στον ελληνικό λαό. Και να µη κρύβονται πίσω από την ασφάλεια της δικιάς µου υπογραφής». (σ.σ. Α.Τ.)

`

Τόσο έτοιµο, ώστε το κόµµα που κήρυξε εµπάργκο στην εκποµπή του Γ. Πρετεντέρη για το άρθρο µε τίτλο «Ζωή Κασιδιάρη», τώρα να έχει τον κοινοβουλευτικό του εκπρόσωπο Νίκο Φίλη να δηλώνει πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου, αντιτιθέµενη στο νέο µνηµόνιο, «συµπλέει για πολλοστή φορά µε τη Χρυσή Αυγή».

`

Τόσο έτοιµο, ώστε αυτοί που κάποτε δήλωναν πως «το ευρώ δεν είναι φετίχ», τώρα να έχουν τον υπουργό τους Δηµήτρη Μάρδα να παραδέχεται ότι το «σχέδιο Βαρουφάκη στην πράξη έχει προβλήµατα νόµιµότητας» και να γράφει στα κοινωνικά δίκτυα ότι «Ζωή, Λαφαζάνης και οι πέριξ αυτών» είναι «χαµένοι στο διάστηµα».

 `

Απέναντι σε όλα αυτά, οι περίφημες «τάσεις» του κόµµατος δυσαρεστούνται, απ’ ότι φαίνεται, αλλά επιµένουν στην τήρηση ισορροπιών (µε κάποιες, ελάσσονες εξαιρέσεις). Οι περίφημοι «53+» που έχουν κατά καιρούς ασκήσει κριτική για τις αυθαιρεσίες της ηγετικής οµάδας και της κυβέρνησης, είδαν τους βουλευτές που πρόσκεινται σ’ αυτούς να ψηφίζουν «ναι», αλλά κάποια στελέχη τους να αποχωρούν από θέσεις στο Μαξίµου, και κατά τα άλλα επιδίδονται στη συνηθισµένη τους πρακτική: γράφουν κείµενα «θέσεων» για την Αριστερά, έστω κι αν τώρα τα περισσότερα από αυτά περιλαµβάνουν και τη νέα θεµατική του θρήνου για την «ήττα» και τη «διάψευση», κάνουν έκκληση για «ενότητα», καταδικάζοντας τις χυδαίες επιθέσεις από όπου κι αν προέρχονται και εξαίροντας την αξία του «ήθους», και περιµένουν να συνεδριάσουν τα όργανα του κόµµατος.

`

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΛΑΤΦΟΡΑΜΑ

`

Η Αριστερή Πλατφόρµα, παρά τα πλήγµατα που διαρκώς δέχεται από την πολεµική των συστηµικών ΜΜΕ και τις διαρροές και τις δηλώσεις του κυβερνητικού στρατοπέδου, προτάσσει κι αυτή την «ενότητα» και περιµένει επίσης τη σύγκληση των οργάνων, όπου, υποθέτουµε περιµένει ότι θα λυθεί η παρεξήγηση µε την ηγετική οµάδα και θα γίνει κατανοητό το γιατί το «εναλλακτικό σχέδιο» δεν είναι «ριφιφί».

`

Οι υπόλοιποι βυθίζονται στη µελαγχολία, µε το µοιρολόι να διασπάται πότε-πότε από απίθανες περιπτώσεις που αίφνης; προσγειώνονται στο κέντρο της δηµόσιας συζήτησης, σαν την κυρία Αυλωνίτου που θέλησε να συνεισφέρει λέγοντας πως ο Γ. Βαρουφάκης είναι «η Βουγιουκλάκη της πολιτικής».

 `

‘Οποια κι αν είναι η εξέλιξη από δω και πέρα, δύο διαπιστώσεις είναι, καταπώς φαίνεται, αναπόφευκτες:

Πρώτον, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει από τη θέση που βρίσκεται τώρα, της βαθιάς πολιτικής κρίσης, να εξωκείλει στην ολοκληρωτική ανυποληψία όχι µόνο λόγω της ανακολουθίας της κυβερνητικής πολιτικής αλλά κυρίως για τον τρόπο υπεράσπισης της .

Δεύτερον, όπως κι αν τελικά διαµορφωθούν οι εσωκοµµατικές του ισορροπίες, ο χώρος για µια επιθετική ριζοσπαστική Αριστερά στο κενό που αφήνει ο κυβερνητικός, πλέον, ΣΥΡΙΖΑ έχει ανοίξει. Το αν και πώς τελικά αυτή θα περιλάβει όσους στον ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθούν να αντιστέκονται θα αποτελέσει µια καινούργια πρόκληση.

—————————————————————————————————-

(1) Βλ. Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, Αυγουστίνος Ζενάκος, -«Το ανησυχητικό ρήγμα του ΣΥΡIΖΑ»., UNFOLLOW 30 (Ιούνιος 2014), «Το ανησυχητικό ρήγμα του ΣΥΡIΖΑ ΙΙ», UNFOLLOW 31 (Ιούλιος 2014), «Μην ακουμπάτε τον Αλέξη Τοίπρα», UNFOLLOW 42 (Ιούνιος 2015).

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s