Για την προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ

Standard

(Βαρυσήμαντο άρθρο-ανάλυση του UNFOLLOW )

`

Μπορούµε να δούµε τις κατηγορίες για «προδοσία» όχι ως ηθικολογία, αλλά ως αντικειμενικές στρατηγικές αποτιμήσεις: «προδοσία» µε την έννοια της καταλυτικής εκείνης κίνησης που απολήγει στον εγκλωβισµό και στην εξουδετέρωση µιάς δύναµης και που δεν µπορεί να είναι αποτελεσματική παρά µόνο αν έρθει µε φίλιο περίβληµα, αν είναι «από µέσα».

`

Του Αυγουστίνου Ζενάκου

 -1

λα τα χρόνια της κρίσης, από εκείνη τη µέρα του διαγγέλματος στο Καστελλόριζο, υπήρξε πάντα ένας µεγάλος αριθµός πολιτών ο οποίος στεκόταν απέναντι στις εφαρµοζόµενες πολιτικές.

Η αντικειµενική επίπτωση της μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο εγκλωβισµός ενός σημαντικού µέρους αυτού του πληθυσµού σ’ ένα δίληµµα που έχει χάσει τα στοιχεία που ως σήµερα το προσδιόριζαν: είναι κάπως σαν ο ΣΥΡΙΖΑ να λειτούργησε ως δοχείο, µεταφέροντας όλους αυτούς σε µια νέα θέση-όχι µε το ζόρι αλλά ανεπαισθήτως-, έτσι που τώρα να µην µπορούν παρά να τον υποστηρίξουν, διότι παραµένουν µέσα στο δοχείο, µολονότι η θέση του δεν µοιάζει πια σε τίποτε µε αυτήν για την οποία αρχικά τον υποστήριξαν.

Έτσι, µπορούµε να δούµε τις κατηγορίες για «πούληµα» ή «προδοσία» εναντίον του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ όχι ως ηθικολογία, ως κατηγορίες δηλαδή που αποκαλύπτουν δολιότητα, πονηρία, επιλογή µιάς «κακίας» αντί μιας «αρετή», αλλά ως αντικειμενικές στρατηγικές αποτιμήσεις: «προδοσία» µε την έννοια της καταλυτικής εκείνης κίνησης που απολήγει στον εγκλωβισµό και στην εξουδετέρωση µιάς δύναµης και που δεν µπορεί να είναι αποτελεσματική παρά µόνο αν έρθει µε φίλιο περίβληµα, αν είναι «από µέσα».

`

Δίπλα στην ηθική απαξίωση που συνοδεύει τον «προδότη», και που συχνά επισημαίνεται πως αποπροσανατολίζει από την πολιτική συζήτηση, ακόµη περισσότερο πως συνιστά ενός είδους αντιπολιτική µοµφή, υπάρχει µια αντικειµενική διάσταση που αποσιωπάται και που είναι εξόχως πολιτική: ο «προδότης» δεν εκπίπτει απλώς ηθικά, δεν διαψεύδει απλώς αρχές, αλλά κρίνει την έκβαση πολιορκιών, επιτρέπει την περικύκλωση στρατευµάτων, διευκολύνει την εξόντωση εστιών αντίστασης.

Η ηθικολογική πλευρά δεν µε ενδιαφέρει ως τέτοια αλλά σ’ αυτό θα επανέλθω. Πάντως, αν ο ΣΥΡΙΖΑ «πρόδωσε» τις αξίες της Αριστεράς, τις διακηρυγμένες ιδέες του ή την ψυχή του, µου είναι αδιάφορο καθαυτό.   Στο κάτω κάτω, µια άλλη «προδοσία» θα µε είχε βρει απολύτως σύµφωνο: αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε «προδώσει» τη διακήρηξή του περί µη διακινδύνευσης της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη και είχε οξύνει την αντιπαράθεση µε την ΕΕ ως τη ρήξη, θα επικροτούσα αυτήν τη «στροφή».

 `

Το ίδιο, για να µην περιορίζουµε τη θεµατική, και µε τη διακηρυγµένη προεκλογική δειλία του Αλέξη Τσίπρα απέναντι στο ζήτηµα της τεκνοθεσίας των οµόφυλων ζευγαριών: αν αυτήν τη διακήρυξη την είχε «προδώσει», θα έγραφα ύµνους.

`

Γι’ αυτό, από την άλλη, µε ενδιαφέρει η «προδοσία» ως αντικειµενικότητα: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν παρέτεινε απλώς τη µνημονιακή εξάρτηση της Χώρας για τρία χρόνια, δεν «απέτυχε» απλώς να καταργήσει ή να µετριάσει τη λιτότητα, δεν έφερε απλώς «άλλο ένα µνηµόνιο», έστω χειρότερο.

 `

Ο ΣΥΡΙΖΑ ομογενοποίησε τον πολιτικό χάρτη συντάσσοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των ψηφοφόρων στη λογική του «δεν υπάρχει εναλλακτική». απονοµιµοποίησε το σύνολο των αγώνων που διεξήχθησαν ενάντια στις µνημονιακές πολιτικές ως «ουτοπικούς», ως «εκτός πραγµατικότητας, εντέλει είτε ως φαντασιοκοπήµατα ανθρώπων που αρνούνται να ξεπεράσουν την πολιτική τους εφηβεία, είτε ως εγωισµούς και µικροσυµφέροντα όσων πλήττονται εξουδετέρωσε ένα αγωνιστικό φρόνιµα, ένα πνεύµα αντίστασης και µια αντίληψη αλληλεγγύης που, µολονότι θολά κι ασυγκρότητα, αποτελούσαν στον δηµόσιο λόγο µια ηχηρή υπόµνηση εννοιών όπως η ελευθερία και η αυτοδιάθεση, και σήµερα έχουν απ’ όλες τις πλευρές εγκαταλειφθεί. µετέτρεψε την πολιτική σύγκρουση από µάχη κοσµοαντιλήψεων σε προσχηµατική αντιπαράθεση µεταξύ διαχειριστών.

 `

Αυτό που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τεράστια σηµασία, που ξεπερνάει την επιβολή των συγκεκριµένων πολιτικών. Και είναι κάτι που, όπως είναι φανερό, µόνο η Αριστερά µπορούσε να κάνει διότι µια τέτοια σαρωτική αλλαγή είναι εγγενώς εξαρτηµένη από τη µεταβολή θέσης, έχει δηλαδή µε δοµικό τρόπο ανάγκη την προδοσία, η προδοσία είναι η ίδια η συνθήκη πιθανότητάς της.

Εδώ λοιπόν δεν χωρούν αυταπάτες. Η στόχευση της πολιτικής; αρχιτεκτονικής της ΕΕ, που πρέπει να αποδοµηθεί ολοκληρωτικά µε διακηρυγµένο στόχο κάθε προοδευτικού στοχασµού και κάθε χειραφετητικής δράσης την τελειωτική καταστροφή της, περνάει από τη µάχη ενάντια στο οµογενοποιηµένο πολιτικό σύστηµα, συµπεριλαµβανοµένου του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς διάκριση.

Οι όποιες διακρίσεις, στο βαθµό που υφίστανται ακόµη, ανάµεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στο σύνολο του οµογενοποιημένου πολιτικού συστήματος δεν θα αποτελέσουν στο εξής παρά τον τρόπο µε τον οποίο θα θέλγεται ο τεθλιµµένος ψηφοφόρος και θα του προσφέρεται η δυνατότητα απώθησης, η ευκαιρία να µην απαρνηθεί την ανάθεση που έκανε τον Ιανουάριο. Ακόµη κι όταν θα αναπαριστούν ουσιαστικά ζητούµενα, οι διακρίσεις αυτές θα λειτουργούν στην πραγµατικότητα προσχηµατικά, διότι η αντικειµενική επίπτωση της συντήρησης τους στον δηµόσιο λόγο θα είναι η παγίωση της οµογενοποίησης.

Γι’ αυτό και σ’ αυτήν τη µάχη, πρέπει να επιστρατευθεί κάθε δυνατότητα όξυνσης -κι εδώ επανέρχοµαι στο θέµα της ηθικολογικής πλευράς της προδοσίας: ως εργαλείο, στο βαθµό που πλήττει την εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ κι ενεργοποιεί ανακλαστικά απέχθειας, είναι αποτελεσµατικό. κι ένας που αντιτίθεται στην ηθικολογία είναι παράδοξο ηθικολογικά να απορρίπτει την αποτελεσµατικότητά της, διότι η όξυνση είναι η µόνη πιθανότητα απελευθέρωσης του πλήθους που ο ΣΥΡΙΖΑ εγκλώβισε στην απουσία εναλλακτικής.

Τελείως απενοχοποιηµένα και ενεργητικά, αποβάλλοντας τα ηθικολογικά κληροδοτήµατα της «ανανεωτικής» παράδοσης, ο στόχος δεν πρέπει να είναι άλλος από την πόλωση. Όχι µόνο επειδή στην παρούσα εκλογική αναµέτρηση η πόλωση είναι ο µόνος δρόµος και γι’ αυτό τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο και η ΝΔ θα την αποφύγουν πάση θυσία, µε τη σύµπραξη των πιστών, και στους δύο πλέον, ΜΜΕ, καλλιεργώντας τη δική τους ψευδοπόλωση, ώστε η αντίσταση στις µνηµονιακές πολιτικές να βρει κοινοβουλευτική έκφραση αυτό είναι όχι µόνο έλασσον, αλλά και αφετηριακά υπονοµευµένο από τους στενούς ορίζοντες της ΛΑ.Ε.

Το µείζον είναι ότι από την πόλωση εξαρτάται η διατύπωση του µηνύµατος-επιτέλους!-πως η διεκδίκηση της δηµοκρατίας, στις σημερινές παγκόσµιες πολιτικές συνθήκες, δεν είναι υπόθεση µεταρρύθµισης αλλά τεράστιας, µακράς και βαθύτατης σύγκρουσης.

Και σε όσους το γεγονός αυτό, που η Αριστερά έχει πασχίσει να ξεχάσει στο ταξίδι της προς τη λήθη της µεταδημοκρατικής συναίνεσης, ξυπνά τη διάθεση να πουν ότι περιλαµβάνει ασύµµετρους κινδύνους και προµηνύει ανεξέλεγκτες καταστροφές, ας θυµίσουµε ότι η ολιγαρχική διακυβέρνηση πάντοτε το συµφέρον της «κοινωνίας» έχει επικαλεστεί για να υπερασπιστεί τη νοµιµοποίηση της κυριαρχίας της.

`

Το πρώτο βήµα για να υπάρξει «εναλλακτική» δεν είναι άλλο από το να πάψουµε να θέλουµε επανάσταση χωρίς επανάσταση.

(UNFOLLOW τ. 45. Σεπτ. 2015)

Υ.Γ. Φωτομοντάζ, μορφοποίηση,χρώματα : δικά μας

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s