«Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ» Του Ρομπέρτο Σαβιάνο. Διωκόμενου από τον ακροδεξιό και ρατσιστή,υπουργό της Λέγκας του Βορρά Ματέο Σαβιάνο.

Standard

Πολεμάει τη διαφθορά, το ρατσισμό και την Ιταλική Μαφία που  τον επικήρυξε και χρόνια τελεί υπό αστυνομική προστασία…

Μήνυσε τον συγγραφέα, δημοσιογράφο και ακτιβιστή,  εναντίον της μαφίας Ρομπέρτο Σαβιάνο, ο Ματέο Σαλβίνι, υπουργός του Υποκόσμου και της Λέγκας του Βορρά, γιατί τον αποκάλεσε έτσι…  (Αποσπάσματα του βιβλίου ακολουθούν).

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

….Κεφάλαιο 8.

Η αργυρώνητη δηµοκρατία

και το ατµόπλοιο του Συντάγµατος

ΣΤΑ ΤΕΛΗ ΤΟΥ 2010, οι φοιτητές ολόκληρης της Ιταλίας κατέβηκαν στις πλατείες για να διαµαρτυρηθούν ενάντια στη µεταρρύθµιση των πανεπιστηµίων που είχε προτείνει η υπουργός Μαριαστέλλα Τζελµίνι. Κατέλαβαν µερικά από τα σπουδαιότερα ιταλικά µνηµεία: τον πύργο της Πίζας, το Κολοσσαίο στη Ρώµη, το µαυσωλείο Αντονελλιάνο στο Τορίνο, τη βασιλική του Σαντ’ Αντόνιο στην Πάντοβα.

Συµβολικοί τόποι για την Ιταλία. Η κίνησή τους είχε ως στόχο να ξυπνήσει τη χώρα από το λήθαργο στον οποίο έχει βυθιστεί εδώ και πάνω από δέκα χρόνια, από τη µυωπία που την εµποδίζει να πιστεύει και να επενδύει στο µεγάλο ιταλικό ταλέντο, που δεν είναι άλλο από τον πολιτισµό, τη γνώση.

Λες και ήθελαν να προωθήσουν το εξής µήνυµα: «Η Ιταλία που λαχταράµε, που ονειρευόµαστε, που θέλουµε να επιχειρήσουµε να χτίσουµε, πρέπει να αρχίσει πάλι από αυτά τα µέρη». Ήταν µια κίνηση καινούρια και συγχρόνως πολύ παλιά: ανέτρεξαν στην ιστορία της Ιταλίας για να αναζητήσουν τη συνέχεια και, κατά συνέπεια, ένα διαφορετικό µέλλον. Γιατί

το µέλλον το κατακτάς κάνοντας ξανά κτήµα σου το παρελθόν, τους θησαυρούς του ιταλικού παρελθόντος.

 

Ένας από τους θησαυρούς της χώρας µας είναι το ιταλικό Σύνταγµα. Μπορεί η φράση να φαντάζει παρωχηµένη, σαν αυτές που λένε οι παππούδες  όταν σε δασκαλεύουν. Εγώ όµως συνειδητοποίησα πως είναι έτσι ακριβώς όταν διάβασα τη διάλεξη µε θέµα το Σύνταγµα που έδωσε ο Πιερο Καλαµαντρέι, µέλος της Συντακτικής Συνέλευσης, ένας από τους θεµελιωτές του Συντάγµατος, στους φοιτητές του Πανεπιστηµίου του Μιλάνου το 1955.

Σε αυτή τη διάλεξη, ο Καλαµαντρέι λέει ότι το Σύνταγµα «δεν είναι µια µηχανή που άπας  και τεθεί σε λειτουργία συνεχίζει από µόνη της. Το Σύνταγµα είναι ένα κοµµάτι χαρτί: το αφήνω να πέσει και δεν κινείται. Για να κινηθεί, πρέπει να το τροφοδοτούµε καθηµερινά µε καύσιµα, να το τροφοδοτούµε µε τη δέσµευση, το πνεύµα, τη θέληση να τηρήσουµε αυτές τις επαγγελίες, µε την ίδια µας την ευθύνη». Το Σύνταγµα, λοιπόν, ως µορφή που πρέπει να κρατηθεί αέναα εν ζωή µε ευθύνη δική µας, αδιαλείπτως.

 

Ίσως ο ξεσηκωµός των ιταλικών πανεπιστηµίων είχε ως στόχο ακριβώς να υπερασπιστεί το Σύνταγµα. Το άρθρο 34 µιλά για το δικαίωµα στην εκπαίδευση:

Οι ικανοί και οι άξιοι, ακόµα και αν στερούνται µέσων, έχουν δικαίωµα πρόσβασης στις  ανώτερες βαθµίδες της εκπαίδευσης.

Το Σύνταγµα, µιλώντας µε τα λόγια του νοµοµαθούς, παρέχει τις βασικές αρχές. Μια χώρα πρέπει να επιδιώκει την υλοποίηση των αρχών που αναφέρονται σε αυτό. Αριστερά ή δεξιά η πορεία της, το Σύνταγµα είναι σηµείο εκκίνησης και άφιξης. Ένας τρόπος για να πεις: εµείς έτσι θέλουµε να είµαστε, ας προσπαθήσουµε να είµαστε έτσι.

Ποιο είναι το καθήκον της Πολιτείας σε όλο αυτό; Ο Καλαµαντρέι  µνηµονεύει το άρθρο 3:

Η Πολιτεία έχει καθήκον να αποµακρύνει τα κωλύµατα οικονοµικής και κοινωνικής φύσης τα οποία, περιορίζοντας εκ των πραγµάτων την ελευθερία και την ισότητα των πολιτών, παρεµποδίζουν την πλήρη ανάπτυξη της ανθρώπινης προσωπικότητας και την αποτελεσµατική συµµετοχή όλων των εργαζοµένων στην πολιτική, οικονοµική και κοινωνική οργάνωση της χώρας.

`
Ο Καλαµαντρέι πρόσθεσε ότι η Πολιτεία έχει καθήκον να «δίνει δουλειά σε όλους, να δίνει µια δίκαιη αµοιβή σε όλους, να δίνει ένα σχολείο σε όλους, να δίνει σε όλους τους πολίτες ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Μόνο όταν θα έχει επιτευχθεί αυτός ο στόχος, θα µπορούµε πραγµατικά να πούµε ότι η διατύπωση που περιέχεται στο άρθρο 1 -Η Ιταλία είναι µια δηµοκρατική Πολιτεία βασισµένη στην εργασία αντιστοιχεί στην πραγµατικότητα.

Γιατί όσο δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα για κάθε άνθρωπο [ … ] η Πολιτεία µας όχι µόνο δε θα µπορεί να θεωρείται πως βασίζεται στην εργασία, αλλά δε θα µπορεί να θεωρείται ούτε δηµοκρατική, γιατί µια δηµοκρατία στην οποία δεν υπάρχει πραγµατική ισότητα αλλά µόνο νοµική είναι µια δηµοκρατία καθαρά τυπική, δεν είναι µια δηµοκρατία στην οποία όλοι οι πολίτες είναι πραγµατικά σε θέση να συµβάλλουν στη ζωή της κοινωνίας, να παρέχουν την καλύτερη δυνατή συνεισφορά τους, στην οποία οι πνευµατικές  δυνάµεις όλων των πολιτών θα συντείνουν σε αυτή την πορεία, σε αυτή τη διαρκή πρόοδο ολόκληρης της κοινωνίας».

 

Η αδιαφορία για την πολιτική, η µη συµµετοχή: ιδού ο κίνδυνος που φοβόταν ο Καλαµαντρέι. Και, κατά βάθος, ακριβώς αυτός είναι ο στόχος της µηχανής της λάσπης, του αμείλικτου µηχανισµού της απονοµιµοποίησης. Να µας κάνει να φτάσουµε στο σηµείο να λέµε «Είναι όλοι ίδιοι», «Είµαστε όλοι ίδιοι». Το να απαντάµε στην αποτυχία της πολιτικής  µε γενικεύσεις, λέγοντας «Είµαστε όλοι ίδιοι», είναι ο καλύτερος τρόπος για να βυθίσουµε τη βάρκα πάνω στην οποία βρισκόµαστε όλοι.

 

Την παροµοίωση της βάρκας, του ατµόπλοιου, τη χρησιµοποιεί ο Καλαµαντρέι και ανέκαθεν µου άρεσε πολύ.

Είναι η ιστορία δύο µεταναστών, δύο χωρικών που διασχίζουν τον ωκεανό πάνω σ’ ένα κλυδωνιζόµενο ατµόπλοιο, Ο ένας από τους χωρικούς κοιµάται στο αµπάρι, ο άλλος στέκεται στη γέφυρα και βλέπει πως έχει ξεσπάσει µεγάλη φουρτούνα µε πολύ ψηλά κύµατα και ότι το ατµόπλοιο ταλαντεύεται. Φοβισµένος, ρωτά ένα ναυτικό: «Κινδυνεύουµε;». Ο ναυτικός απαντά: «Αν συνεχίσει έτσι η θάλασσα, το σκάφος θα βουλιάξει σε κάνα µισάωρα». Τότε, τρέχει στο αµπάρι να ξυπνήσει το σύντροφό του και του λέει: «Μπέππε, Μπέππε, αν συνεχίσει έτσι η θάλασσα, το σκάφος θα βουλιάξει σε κάνα µισάωρο! ». Και ο άλλος: «Και τι µε νοιάζει εµένα, σάµπως δικό µου είναι;».

Αυτή είναι η συστηµατική αδιαφορία για τα πάντα, αυτό θα πει να µη συµµετέχεις. Όµως το να µη συμµετέχεις, το να θεωρείς ότι όσα συµβαίνουν γύρω σου δε σε αφορούν σηµαίνει πως παραδίδεις τη χώρα στις δυνάµεις που ξέρουν να οργανώνουν και να χειρίζονται τη συναίνεση και θα σου πάρουν τα πάντα. Το να θεωρούµε το κράτος ως κάτι διαφορετικό από εµάς σηµαίνει να χάνουµε τη δυνατότητά µας στο δίκαιο. Το κράτος δεν είναι κάτι διαφορετικό από εµάς, το κράτος είµαστε εµείς.

 

Φαινοµενικά, οι συνέπειες  δεν είναι όλες αρνητικές. Για παράδειγµα, µπορείς να χρησιµοποιήσεις την πολιτική για να αποκτήσεις όσα δε σου δίνει το δίκαιο. Αν δεν έχεις δουλειά, προσπαθείς  να βρεις ψηφίζοντας τον τάδε πολιτικό· αν δε δικαιούσαι καλή θέση στο νοσοκοµείο, επιδιώκεις να ψηφίσεις το δηµοτικό σύµβουλο που θα σου κάνει τη χάρη να σου την εξασφαλίσει.

Να πώς κινδυνεύει να γίνει η πολιτική όταν δεν υπάρχει καθολική συµµετοχή: κανένας σεβασµός στα θεµελιώδη δικαιώµατα, απλό αλισβερίσι. Αυτό που δυσκολεύεται κανείς να κατανοήσει είναι ότι όλα ετούτα µοιάζουν συµφερτικά.

Φαινοµενικά έτσι είναι, στην πραγµατικότητα όµως όχι. Γιατί ο πολιτικός που σου υπόσχεται χάρες, τη στιγµή που σου δίνει ένα πράγµα, σου στερεί όλα τα υπόλοιπα. Σου δίνει το κρεβάτι στο νοσοκοµείο για τη γιαγιά σου, σου δίνει ακόµα και την άδεια να ανοίξεις ένα περίπτερο, σου δίνει µισή δουλειά, αλλά σου στερεί τα πάντα. Σου στερεί τη δυνατότητα να αναπνέεις καθαρό αέρα, σου στερεί την εργασία που δικαιούσαι αν είσαι ικανός. Σου στερεί τα σχολεία που δικαιωµατικά θα έπρεπε να έχεις.

 

Συχνά αναρωτιέµαι: Πόσο κοστίζει µια ψήφος; Όποτε γίνονται εκλογές, τις ώρες που προηγούνται της ανακοίνωσης των τελικών αποτελεσµάτων, συχνά αναρωτιόµαστε: Ποιος κέρδισε;  Ποιες είναι οι καθοριστικές περιφέρειες; Μερικές φορές αναρωτιόµαστε πώς γίνεται η διαχείριση αυτών των ψήφων, αν έχουν εξαγοραστεί. Μα πόσο κοστίζει µια ψήφος; Είναι απλό.

Την περίοδο των περιφερειακών εκλογών του 2010, η Περιφερειακή Διεύθυνση κατά της Μαφίας της Νάπολης ξεκίνησε µια έρευνα για την αγοραπωλησία των ψήφων. Στην Καµπανία οι τιµές κυµαίνονταν από είκοσι έως πενήντα ευρώ, είκοσι πέντε µπροστά και είκοσι πέντε η εξόφληση, µετά την ψηφοφορία δηλαδή. Σε ορισµένες περιπτώσεις, οι ψήφοι πουλιούνταν σε πακέτα των χιλίων. Στην πράξη, υπάρχει ένα είδος,  διαχειριστή που υπόσχεται στον πολιτικό χίλιες ψήφους µε αντάλλαγµα είκοσι ή πενήντα χιλιάδες ευρώ. Στη συνέχεια, ο διαχειριστής µοιράζει τα χρήµατα στα άτοµα που πάνε να ψηφίσουν: συνταξιούχους, άνεργους, νέους. Στην Καµπανία µια έδρα στην περιφέρεια µπορεί να κοστίσει µέχρι και εξήντα χιλιάδες ευρώ. Στην Καλαβρία τη γλιτώνεις µε δεκαπέντε χιλιάδες.

 

Γενικά, µε χίλια ευρώ ένας διαχειριστής  από την Καµπανία εξασφαλίζει πενήντα ψήφους. Ο διαχειριστής είναι κάποιος που δεν εµπλέκεται µε το έγκληµα, ο οποίος καταφέρνει να πείθει εκείνους που συνήθως δεν πάνε να ψηφίσουν να ψηφίσουν τον τάδε πολιτικό. Και ως απόδειξη για την ψήφο που έριξαν, πρέπει να δείξουν τη φωτογραφία του ψηφοδελτίου που τράβηξαν µε το κινητό.

Στην Πούλια µια ψήφος φτάνει να αξίζει πενήντα ευρώ, στην ίδια τιµή µπορεί να φτάσει και στη Σικελία. Στην Τζέλα όµως υπήρχε ένας θαρραλέος δήμαρχος, ο Ροζάριο Κροτσέττα, ο οποίος  ήταν ανέκαθεν στρατευµένος στη µάχη κατά της Μαφίας, το 2009 υποψήφιος  για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στον οποίο οι φατρίες  πρότειναν πακέτα των πεντακοσίων ψήφων για τετρακόσια ευρώ. Τετρακόσια ευρώ για πεντακόσιες  ψήφους: ογδόντα λεπτά η ψήφος!

 

Στη γεωγραφία που σχηµάτισε ο εισαγγελέας Ροµπέρτο ντι Πάλµα σχετικά µε µια επιχείρηση του 2008 στην επαρχία Ρέτζο Καλάµπρια -είχε ως στόχο να βγάλει στο φως τις σχέσεις ανάµεσα στη Μαφία και στην πολιτική στη Σεµινάρα, ένα χωριουδάκι του Ασπροµόντε όπου οι φατρίες  είναι σε θέση να ελέγχουν τις ψήφους µία προς µία, περιλαµβάνεται µια υποκλοπή στην οποία οι µπος λένε ότι στις  δηµοτικές εκλογές η λίστα που υποστηρίζουν θα πάρει χίλιες πενήντα ψήφους. Με την ολοκλήρωση της καταµέτρησης, οι δικαστές  είχαν µετρήσει χίλιες πενήντα έξι.

 

Πώς καταφέρνουν οι φατρίες  να διαχειρίζονται τις ψήφους; Κι αυτό είναι απλό. Η οργάνωση προµηθεύεται ψηφοδέλτια ίδια µ’εκείνα που βρίσκει ο ψηφοφόρος στα εκλογικά τµήµατα µέσω φίλων στην εφορευτική επιτροπή ή από τα ίδια τα τυπογραφεία . Τα σταυρώνει και τα κρατάει. Ο ψηφοφόρος  που θέλει να πουλήσει την ψήφο του πηγαίνει στους άντρες της φατρίας και παίρνει το ήδη σταυρωµένο ψηφοδέλτιο. Κατόπιν πηγαίνει στο εκλογικό τµήµα, επιδεικνύει την ταυτότητά του και παίρνει το κανονικό ψηφοδέλτιο. Μέσα στο παραβάν αντικαθιστά το ήδη σταυρωµένο ψηφοδέλτιο που του έδωσε η φατρία µε το ψηφοδέλτιο που πήρε από την εφορευτική επιτροπή, το οποίο και βάζει στην τσέπη του. Βγαίνει από το παραβάν και παραδίδει στην εφορευτική επιτροπή το ψηφοδέλτιο που είχε σταυρώσει η φατρία. Μετά φεύγει. Γυρίζει στους άντρες της φατρίας, δίνει το ψηφοδέλτιο που δεν έριξε και παίρνει τα χρήµατα.

Το ψηφοδέλτιο που δε χρησιµοποιήθηκε και παραδόθηκε στους άντρες της φατρίας σταυρώνεται και δίνεται στον επόµενο ψηφοφόρο, ο οποίος  το παίρνει και επιστρέφει µ’ ένα αχρησιµοποίητο. Και θα λάβει τον οβολό του.

Πενήντα ευρώ, εκατό ευρώ, εκατόν πενήντα ή ένα κινητό. Ή µια προσληψούλα, αν είναι τυχερός. Έτσι η φατρία κατορθώνει να βολέψει όλους τους πολιτικούς που θέλει. Καµιά φορά τυχαίνει να δούµε κάποιον πολιτικό στην τηλεόραση και να σκεφτούµε: «Μα αυτός δεν ξέρει να µιλάει, πώς είναι δυνατόν να βγήκε;». Έτσι βγήκε.

 

Αν, λοιπόν, έχουν έτσι τα πράγµατα, δε θέλει πολύ για να πειστούµε ότι ποτέ δε θα µπορέσουν να αλλάξουν, ότι είναι µάταιο να πασχίζουμε, ότι ποτέ δε θα καταφέρουμε να επηρεάσουµε την τύχη της χώρας. Όµως ισχύει το ακριβώς αντίθετο: τα πράγµατα λειτουργούν έτσι γιατί δε συµµετέχουµε, γιατί δεν ασχολούµαστε, γιατί δεν ασκούµε καµία επιρροή.

 

Ένα από τα πράγµατα που µε πληγώνουν περισσότερο είναι να µε κατηγορούν ότι ατίμασα τη γη µου µόνο και µόνο επειδή µίλησα για τις αντιφάσεις της. ‘Όποιος µιλάει για τη χώρα του δεν την ατιµάζει, την υπερασπίζεται. Ο πρωθυπουργός  είπε:

Αν βρω αυτούς που γύρισαν τους εννιά κύκλους επεισοδίων της σειράς Τα πλοκάµια της Μαφίας (La Piovra) και αυτούς που γράφουν τα βιβλία για τη Μαφία [ … ], ορκίζοµαι ότι θα τους πνίξω.

Και ακόµα:

Ετούτη η εγκληµατική οργάνωση έτυχε διαφηµιστικής υποστήριξης [ … ] ας θυµηθούµε τους εννιά κύκλους επεισοδίων της σειράς Τα πλοκάµια της Μαφίας και όλη τη λογοτεχνία, την πολιτιστική στήριξη, τα Γόµορρα και όλα τα υπόλοιπα.

Πολιτιστική στήριξη; Μα πώς είναι δυνατόν να σκέφτηκε κάτι τέτοιο; Ο πρωθυπουργός δεν καταλαβαίνει ότι το να µιλάς σηµαίνει να επαναπροσδιορίζεις το όνειρο της χώρας. Η αφήγηση βρίσκεται ήδη ένα βήµα πιο µπροστά από τη δράση, γιατί τα λόγια είναι πράξεις. Γι’ αυτό και η αναχαίτιση του λόγου είναι αναχαίτιση της πράξης. Το να µιλάς για το πώς έχουν τα πράγµατα σηµαίνει ότι δεν τα ανέχεσαι.

 

Έχω εµµονή µε τις ιστορίες. Μου αρέσει να τις αφηγούµαι, γιατί µου αρέσει να τις ακούω. Πολλές φορές έχω διηγηθεί ιστορίες για να τις αντιπαραθέσω µε άλλες που δε µου άρεσαν. Η αφήγηση έχει µια αποστολή, πρέπει να εκφράζει µια άποψη που να µπορεί ο κόσµος να την ασπαστεί ή να την αποκρούσει. Μπορεί να συµφωνείς ή να διαφωνείς, αλλά από µια διήγηση δεν µπορείς να βγεις έχοντας στο κεφάλι σου όλες τις πιθανές ιδέες. Αυτό που κάνεις όταν αφηγείσαι είναι ότι επιλέγεις. Ένας µονόλογος, ένα βιβλίο είναι ο τόπος όπου προτείνεις µια ιδέα στους άλλους, οι οποίοι την παίρνουν ή την απορρίπτουν. Δεν είναι ένας τόπος όπου βολιδοσκοπούνται όλες οι πιθανές ιδέες, γιατί έτσι, στο τέλος, δεν έχεις µιλήσει για καµία και δεν έχεις προτείνει καµία.

 

Πάντα µε εντυπωσιάζουν οι ερωτήσεις που µου κάνουν στο εξωτερικό. Μα πώς είναι δυνατόν τα λόγια να αντιπροσωπεύουν κίνδυνο για τις εγκληµατικές οργανώσεις; Μήπως είναι υπερβολικά όλα αυτά; Πώς µπορεί ένας εύθραυστος άνθρωπος όπως εσείς να εµπνέει φόβο στις φατρίες; Μα το φόβο δεν τον εµπνέει ο άνθρωπος που γράφει, αλλά τα άτοµα που ακούν, τα µάτια που διαβάζουν µια ιστορία, οι γλώσσες  που θα την αφηγηθούν. Ο λόγος γίνεται προϋπόθεση της δράσης και σε πολλές περιπτώσεις γίνεται ο ίδιος δράση. Αυτή είναι η δυναµική των ιστοριών, µια δυναµική που µε έκανε πάντοτε να νιώθω εµπιστοσύνη και ποτέ να µη βυθίζοµαι στη µελαγχολία, ακόµα κι όταν αφηγούµαι µια ιστορία όπως αυτή για τις ρουσφετολογικές ψήφους ή την ιστορία αγάπης της Μίνας και του Πιερτζόρτζο Γουέλµπυ.*

 

Ο παππούς µου ο Κάρλο συνήθιζε να µου λέει µια ιστορία, µια διήγηση της εβραϊκής  παράδοσης:

Στον κόσµο, σε κάθε γενιά, ζουν πάντα τριάντα έξι Δίκαιοι. Οι ίδιοι δεν ξέρουν ότι είναι δίκαιοι και κανείς δεν ξέρει ποιοι είναι. Αλλά όποτε το κακό φαίνεται να υπερισχύει, αυτοί προβάλλουν αντίσταση. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους ο Θεός δεν καταστρέφει τον κόσµο.

Να γιατί το να κατανοείς, να διακρίνεις τι δεν πηγαίνει καλά και να προσπαθείς να το αλλάξεις µου φαινόταν ανέκαθεν µια πολύ ελπιδοφόρα πράξη. Η ιδέα ότι, ακόµα και κάνοντας απλά πράγµατα ή εκείνα που θεωρούνται απλά, µπορείς να σώσεις τον κόσµο µε γέµιζε ανέκαθεν ευτυχία. Είναι ένας τρόπος για να πεις σε όποιον ακούει: αν σήµερα το πρωί κάνω καλά τη δουλειά µου, σώζω ολόκληρο τον κόσµο. Είναι σαν να λες: αυτό είναι και δικό µου πρόβληµα, µε αφορά, όπως η βάρκα του Καλαµαντρέι.

Υπάρχει ένα ποίηµα που συνοψίζει όλα ετούτα, ένα ποίηµα του Μπόρχες µε τίτλο «Οι δίκαιοι»:

 

Ένας άντρας που καλλιεργεί τον κήπο του, όπως ήθελε ο Βολταίρος.

Όποιος είναι ευτυχισµένος που υπάρχει η µουσική στη γη.

Όποιος ανακαλύπτει µε χαρά τις ρίζες µιας λέξης.

Δυο υπάλληλοι που παίζουν σιωπηλοί σκάκι σ’ ένα καφενείο του Νότου.

Ο κεραµίστας που ταιριάζει το χρώµα µε το σχήμα.

Ο τυπογράφος που συνθέτει µε επιµέλεια αυτή τη σελίδα που ίσως δεν του αρέσει.

Μια γυναίκα κι ένας άντρας που µελετούν τα τελικά τρίστιχα µιας μελωδίας.

Όποιος χαϊδεύει ένα κοιµισµένο ζωάκι.

Όποιος δικαιολογεί ή προσπαθεί να δικαιολογήσει µια αδικία που του έκαναν.

Όποιος νιώθει ευχαριστηµένος που έζησε ο Λούις Στίβενσον.

Όποιος προτιµά να έχουν δίκιο οι άλλοι.

Αυτοί οι άνθρωποι, αν και άγνωστοι, σώζουν τον κόσµο.

γραμμες διακοσμητικες κοκκινες 3 από 12

 ΠΗΓΗ: The Press Project

* 4η Ιστορία του βιβλίου: Πιέρο και Μίνα

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ 2 ΟΠΙΣΘ.

Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη και τέτοιοι συγγραφείς-διανοούμενοι-ακτιβιστές. (Βιβλίο-Οπισθόφυλλο).

(Συνεχίζεται)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.