3o Μέρος/ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΓΙΑΝΗ: «ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ» ( Ή ΤΙ ΕΓΙΝΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΟΥ 2015; KAI OXI MONO) (Εκτενές απόσπασμα)

Standard

Μέρος 3ο

ΓΙΑΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ ΕΞΩΦΥΛΛΟ 001

Μέρος πρώτο ΕΔΩ  Μέρος δεύτερο ΕΔΩ

Σύνδεση με τέλος 2ου μέρους

 `

(….)Στο Μέγαρο Μαξίμου ο Σαγιάς και ο Αλέξης ήταν, όπως κι εγώ, έξαλλοι. Κατάλαβαν το πολιτικό κόστος της παγίδας στην οποία μας είχε ρίξει ο Χουλιαράκης. Το να υιοθετήσουμε πλήρως τη φρασεολογία των πιστωτών, χωρίς καμία τροποποίηση για ένα αίτηµα αυτού του τύπου, ήταν καθαρή καταστροφή: θα σήμαινε ότι δεν είχαμε κερδίσει την παράταση από αυτούς με τους δικούς μας όρους, αλλά ότι η τρόικα επέλεξε να μας την επιβάλει με τους δικούς της, θα δικαίωνε όσους έλεγαν ότι η τρόικα κάνει κουμάντο και ότι οι προσπάθειές μας να κερδίσουμε ξανά την κυριαρχία μας ισοδυναμούσαν με αξιοθρήνητη πλάνη.

Αργότερα, όταν είπα στον Σαγιά πώς αντέδρασαν ο Δραγασάκης και ο Χουλιαράκης όταν τους ζήτησα εξηγήσεις, χαμογέλασε πικρά, ακουμπώντας τον δείκτη του δεξιού του χεριού στον κρόταφό του σαν να μου έλεγε «σ’τα είχα πει!» και μου θύμισε την πρόβλεψή του, τις πρώτες ημέρες της διακυβέρνησής μας, ότι ο Δραγασάκης είχε σκοπό τελικά να υπονομεύσει τον Αλέξη και, βεβαίως, εμένα. Όσον αφορά τη βασική του συμβουλή, αυτή ήταν μία: Να απολύσω τον Χουλιαράκn! «Ξεφορτώσου τον αμέσως», μου είπε κατηγορηµατικά, παραθέτοντας διάφορα κοσμητικά για τον Χουλιαράκη που δεν μπορώ να τα δημοσιεύσω. Ήμουν αποφασισμένος να το κάνω. Πρώτα όμως έπρεπε να λύσουμε το πρόβλημα.(…..)

Αλέξης δεν ήθελε επ’ ουδενί να συναινέσει στο να αποσταλεί η επιστολή που μου υπαγόρευσε ο Βίζερ. Ο Σαγιάς, μιλώντας ως δικηγόρος μου, με προειδοποίησε να μην την υπογράψω χωρίς επίσημη πολιτική στήριξη. Κάτι τέτοιο θα με εξέθετε προσωπικά σε μέγιστο κίνδυνο, τόσο από πολιτικής όσο και από νομικής απόψεως, μου είπε. Το σωστό θα ήταν, συνέχισε, να τεθεί η επιστολή προς ψήφιση στη Βουλή, όπως έκαναν οι μνημονιακές κυβερνήσεις  πριν στείλουν επιστολές στην τρόικα µε τις  οποίες αιτούνταν τη σύναψη ή την επέκταση δανειακής συµφωνίας. Όµως ο Αλέξης δεν το σκεφτόταν καν.

Το να ζητήσει από τη Βουλή και δη από την κοινοβουλευτική µας οµάδα, να εγκρίνει επιστολή προς την τρόικα γραµµένη σε άπταιστα τροϊκανικά θα αναστάτωνε τους βουλευτές µας, θα έριχνε νερό στον µύλο της Αριστερής Πλατφόρμας (που ήδη µας κατηγορούσε για συνθηκολόγηση µε τους πιστωτές), θα απογοήτευε τους ψηφοφόρους µας και θα ενθουσίαζε την αντιπολίτευση- οι εκπρόσωποι της οποίας θα απολάµβαναν µια επιστολή που τους έδινε πάτημα να κοκορεύονται οτι γίναµε κι εµείς … σαν κι αυτούς, µιλώντας τη γλώσσα των πιστωτών χωρίς να έχουµε προσθέσει ούτε ένα «και» δικό µας.

Mπρoς γκρεµός και πίσω ρέµα. Αν δεν υπέγραφα την επιστολή, είτε γιατί θα αρνιόµουν να το κάνω είτε γιατί n Βουλή θα απέρριπτε το αίτηµα µας να µε εξουσιοδοτήσει να την υπογράψω, οι τράπεζες θα έκλειναν και η τρίμηνη παράταση θα χανόταν. Από την άλλη πλευρά, αν υπέγραφα την επιστολή, θα παίζαµε το παιχνίδι των εχθρών µας. Σε κάθε περίπτωση έπρεπε να αποφασίσουµε, και έπρεπε να το κάνουµε προτού ο ήλιος ανατείλει πάνω από τον Υµηττό το πρωί της Παρασκευής.

Η νύχτα εκείνης της Πέµπτης κράτησε µια αιωνιότητα. Υπουργοί πηγαινoέρχoνταν στο Μαξίµου, κοµµατικά στελέχη έµπαιναν κι έβγαιναν από το γραφείο του πρωθυπουργού και τους παρακείµενους διαδρόµους και τις αίθουσες κι εµείς στύβαµε το µυαλό µας να βρούµε µια λύση. Ούτε οι αυθόρµητες συσκέψεις ούτε οι αλληλοενηµερώσεις ή οι συναντήσεις και οι συζητήσεις µπορούσαν να φωτίσουν τη δεινή θέση στην οποία βρισκόµασταν. Όλο αυτό το διάστημα µε τον Σαγιά καθόµοσταν στο ευρύχωρο γραφείο του Αλέξη ανταλλάσσοντας ιδέες χωρίς προοπτική και κάποτε βαδίζαµε πάνω κάτω προσπαθώντας να τετραγωνίσουμε τον κύκλο.

`Ανάµεσα στους συναδέλφους που µας επισκέφτηκαν εκείνη τη νύχτα ήταν ο Σταθάκης, ο υπουργός Οικονοµίας. Ήταν τόσο εξοργισµένος µε τον Χουλιαράκη που µας έφερε σε αυτή την κατάντια ώστε άρχισε να µε µαλώνει που τον προσέλαβα. Του θύµισα ότι δεν τον είχα προσλάβει αλλά ότι τον είχε διορίσει απευθείας ο Δραγασάκης. Το θυμήθηκε αλλά µε έψεξε που δεν τον έδιωξα κακήν κακώς όταν αποκαλύφθηκε n ιστορία µε το έγγραφο Word που είχε δημιουργηθεί στον υπολογιστή του Κοστέλλο. Και πάλι έπρεπε να του θυµίσω ότι, ακόµα και τότε, θα ήταν πολύ αργά γιατί ο Χουλιαράκης είχε αποκρύψει το µέιλ Βίζερ µία µέρα πριν αποκαλυφθεί εκείνο το φιάσκο. Σε κάθε περίπτωση, του είπα, είχαµε ένα σοβαρό πρόβλημα να λύσουµε εκείνο το βράδυ προτού διώξουµε τον Χουλιαράκη µε την ανατολή του ηλίου.

Ο Σταθάκης συµφώνησε και, κουνώντας καταφατικά το κεφάλι του αρκετές φορές, αποχώρησε. Βλέποντάς τον να πηγαίνει σπίτι, ζήλεψα. Ευτυχώς όµως ή αδρεναλίνη έκανε τη δουλειά της και σχεδόν αµέσως ανέκτησα την ενέργεια που απαιτούσε ή επιστροφή στην προσπάθεια εξεύρεσης λύσης.

νύκτα προχωρούσε και ο Αλέξης φαινόταν χαµένος, «Δεν µπορώ να πάω αυτή την επιστολή στη Βουλή. Η Αριστερή Πλατφόρμα θα µε κατακρεουργήσει και ή αντιπολίτευση θα µε γελοιοποιήσει», έλεγε συνέχεια. Του πρότεινα να δοκιµάσουµε µια καινοτόμο λύση: την αλήθεια! Θα πρέπει να πούµε στους βουλευτές µας ακριβώς το τι έγινε. «Δεν έχουµε τίποτε να ντραπούµε», επέµεινα. Να τους πούµε ότι ο Βίζερ ενημέρωσε µόνο κάποιους ανθρώπους για την εκπνοή της προθεσµίας και ότι το µάθαµε αφού είχε εκπνεύσει. Να το χρησιµοποιήσουµε ως ευκαιρία να επιβεβαιώσουμε ξανά στους βουλευτές µας, συµπεριλαµβανοµένων των συντρόφων της Αριστερής Πλατφόρμας, τη συλλογική µας δέσµευση στη στρατηγική µας: να κερδίσουµε χρόνο δίνοντας την τελευταία ευκαιρία σε διαπραγματεύσεις, έτοιµοι όµως να τερµατίσουµε τη διαδικασία τη στιγµή που εµείς θα επιλέγαµε αν οι πιστωτές συνέχιζαν να επιµένουν στο µνημόνιο και να απορρίπτουν την αναδιάρθρωση του χρέους.

Ο Αλέξης δεν πείστηκε. «Αυτό θα δίχαζε το κόµµα και τους βουλευτές µας», είπε. Φοβόταν ότι, λέγοντας στους βουλευτές µας τι είχε συµβεί, θα αποκάλυπτε ότι κάποιοι δικοί µας γνώριζαν για την επιστολή αλλά δε µας το είπαν. Ο Σαγιάς συµφώνησε. Δεν µπορούσαµε να επιτρέψουµε να φανεί δημόσια ότι υπήρχαν διαφορές ανάµεσά µας n να κατηγορήσουµε µέλη της κυβέρνησης για ανικανότητα που άγγιζε εξευτελιστικά όρια. Αν ήταν να τους αποκαλύψουμε, θα έπρεπε και να τους απολύσουμε. «είναι τώρα καιρός να στραφούμε ο ένας εναντίον του άλλου δημόσια; Τώρα που οι πιστωτές μας ζυγώνουν από όλες τις πλευρές;» αναρωτήθηκε, Δεν είχε καθόλου άδικο. Έτσι η νύκτα βάθαινε και η διάθεσή μας γινόταν ολοένα και πιο σκοτεινή.

Δεν μπορούσα να αφήσω εκείνη τη μαύρη τρύπα να μας καταπιεί. Κάποιος έπρεπε να κάνει κάτι. Σε κλάσμα δευτερολέπτου πήρα τηv απόφαση: θα απάλλασσα τον Αλέξη από το βάρος εκείνο και θα το έπαιρνα όλο επάνω μου. Δεν ήμουν, άλλωστε, ο ιδανικός αποδιοπομπαίος τράγος για τους συντρόφους μου στον Σύριζα; Και ο τέλειος στόχος για τnv αντιπολίτευση; Δεν είχα επιστρέψει από το Τέξας για να βοηθήσω την υπόθεσή της διαπραγμάτευσης συνολικά και τον Αλέξη συγκεκριμένα; Το προσωπικό κόστος δεν είχε καμία σημασία εκείνη τη δύσκολη στιγμή. Ως πρόλογο σε αυτό που ετοιμαζόμουν να πω, ρώτησα τον Αλέξη: «είσαι βέβαιος ότι δεν μπορείς να πας στη Βουλή να πεις τα πράγματα με το όνομά τους να πάρεις μια ψήφο που να με εξουσιοδοτείς νά υπογράψω τηv επιστολή και να γυρίσουμε σελίδα;» τον ρώτησα.

Έδειχνε κουρασμένος και καταβεβλημένος καθώς στρεφόταν προς τον Σαγιά, που επίσης έδειχνε κουρασμένος και καταβεβλημένος. Ο Σαγιάς τον συμβούλεψε, ως όφειλε, να μην το κάνει. «Στην περίπτωση αυτή, Αλέξη», είπα όσο πιο αποφασιστικά μπορούσα, «θα αναλάβω αποκλειστικά τηv ευθύνη. θα υπογράψω το διαολεμένο γράμμα χωρίς την έγκριση της Βουλής, θα το στείλω στους πιστωτές και θα προχωρήσουμε στο διά ταύτα. Αν αυτό σημαίνει οτι θα αποτελέσω αντικείμενο της οργής των συντρόφων μας, ή θα είμαι εκτεθειμένος σ’ ένα κυνήγι μαγισσών που μπορεί να με σύρει σε ειδικά δικαστήριο, αυτό είναι ένα ρίσκο που είμαι διατεθειμένος να το αναλάβω. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι Ο χρόνος τελείωσε!’» Τα μάτια του Αλέξη φωτίστηκαν.

«Θα έκανες κάτι τέτοιο» με ρώτησε,
«Αν κάποιος πρέπει να την πληρώσει, ας είμαι εγώ», είπα. «Στο κάτω κάτω, γι’ αυτό δε με διάλεξες; θυμάσαι που μου ζήτησες να μη γίνω μέλος του Σύριζα, ώστε να μπορώ να κάνω πράγματα που η κομματική μου ιδιότητα δε θα επέτρεπε: Αν όχι τώρα, τότε πότε;»
(σ.σ. Εντυπωσιακό)

πειδή με κοίταζαν κάπως αποσβολωμένοι, και εξαντλημένοι, εξήγησα το σκεπτικό μου: Στόχος της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου ήταν να κερδίσουμε χρόνο, δίνοντας σε διαπραγματεύσεις, και συγκεκριμένα στην Άνγκελα Μέρκελ, την ευκαιρία να φανεί ότι, επιτέλους, βοήθησε να κλείσει n ελληνική πληγή κόντρα στις βουλές των Σόιμπλε-Ντάισελμπλουμ. Μπορεί αυτό να μη συνέβαινε ποτέ, όμως είχαμε υποχρέωση να το προσπαθήσουμε. Θα ήταν ανόητο να αναιρεθεί αυτή η ευκαιρία λόγω του Χουλιαράκη. Βέβαια, τόνισα άλλn μία φορά, όλα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι, αν n Μέρκελ και ο Ντράγκι συστρατευτούν στο τέλος με την τρόικα εμμένοντάς στο μνημόνιο και στη χρεοδουλοπαροικία της Ελλάδας, εμείς θα έπρεπε, σε στιγμή δικής μας ψύχραιμης επιλογής, να τραβήξουμε την πρίζα, όπως είχαμε συμφωνήσει Ο Αλέξης δε μου απάντησε.

Γύρισε προς τον Σαγιά ρωτώντας: «Μπορεί να υπογράψει έτσι απλά;» Ο Σαγιάς είχε αμφιβολίες. «Θα σε ρίξουν στους λύκους αν δεν εξασφαλίσεις προηγουμένως κάποια νομική γνωμοδότηση με την οποία να καλύψεις τα νώτα σου», με προειδοποίησε άλλη μία φορά. «Κατ’ ελάχιστον χρειαζόμαστε τον πρόεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους να δώσει έγγραφη γνωμοδότηση ότι αυτό είναι μέσα στις αρμοδιότητες του υπουργού Οικονομικών». «Τηλεφώνησε του τώρα», είπε ο Αλέξης. Ήταν τέσσερις η ώρα το πρωί. Μισή ώρα αργότερα θα κατέφθανε στο Μέγαρο Μαξίμου ο πρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, χλομός και μαζεμένος.

Το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους αποτελείται από συντηρητικούς νομικούς που παρέχουν στους υπουργούς και σε άλλα κυβερνητικό όργανα νομικές γνωμοδοτήσεις με τρόπο που να καλύπτει τα συλλογικά νώτα τους. Η επιφυλακτικότητα είναι το σύνθημά τους και η αποφυγή αντιπαραθέσεων n θρησκεία τους. Ο συγκεκριμένος κύριος ήταν στη θέση του λίγες μόνον εβδομάδες, ενώ ο διορισμός του ήταν αποχαιρετιστήριο δώρο από τον απερχόμενο πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά . Έχοντας κληθεί από τον νέο πρωθυπουργό μια τέτοιο άγρια ώρα, με εμένα και τον Σαγιά να τον κοιτάμε έντονο, φαινόταν κοκαλωμένος από φόβο, σε τέτοιο βαθμό που τον συμπόνεσα. Οι συνθήκες όμως ξεπερνούσαν όλους όσοι ήμασταν στο δωμάτιο. Η θετική έγγραφη γνωµοδότησή του θα ενίσχυε τη θέση µου και την απόφαση µου να πάρω το ζήτημα πάνω µου υπογράφοντας την αίτηση επέκτασης για ένα τρίµηνο της δανειακής σύµβασης της χώρας µε τους πιστωτές µας. Του ζητούσαμε µια απλή γνωµοδότηση που θα εξασφάλιζε στη χώρα παράταση τριών µηνών, στη διάρκεια των οποίων θα έπρεπε να ανακαλύψουµε, µια για πάντα, αν µια αξιοπρεπής συµφωνία ανάµεσα στη χώρα και στους πιστωτές της ήταν εφικτή.

Νοµικά, αυτό που του ζητούσαµε να κάνει ήταν απολύτως επιτρεπτό. Ο Σαγιάς είχε κάνει την απαραίτητη προεργασία µε τη δέουσα επιµέλεια και, από συνταγµατική και νοµική πλευρά, η κατάσταση ήταν πεντακάθαρη: ήταν πλήρως και σαφώς µεταξύ των αρµοδιοτήτων µου ως υπουργός Οικονοµικών n δυνατότητα να υπογράψω µια επιστολή που ζητούσε την παράταση της δανειακής συµφωvίας εκ µέρους της κυβέρνησης. Όµως, ως είθισται, για συντηρητικούς νοµικούς του Δημοσίου το µόνο που προέχει είναι να µη φανεί ότι έκαναν κάτι εκτός της πεπατηµένης. Κι εδώ δεν υπήρχε σχετικό προηγούμενο.

«Κύριε Πρωθυπουργέ», είπε διαµαρτυρόµενος µέσα από τα δόντια του, «σε κάθε προηγούμενη περίπτωση η επιστολή του υπουργού Οικονοµικών που απευθυνόταν στους πιστωτές, και αφορούσε κάποια δανειακή συµφωνία, είχε προηγουµένως την έγκριση της Βουλής».

Ο Αλέξης, ο Σαγιάς κι εγώ απαντήσαμε σε διαμαρτυρίες του σαν ένα καλοπροβαρισµένο τρίο: Υπάρχει τεράστια διαφορά, είπαμε, ανάµεσα σε µια νέα δανειακή συµφωνία, η οποία ασφαλώς απαιτεί την έγκριση του κοινοβουλίου (δεδοµένου ότι δεσµεύει το κράτος σε νέες οικονοµικές υποχρεώσεις, σε νέα δάνεια) και σ’ αυτό που κάναµε. Εν προκειµένω η επιστολή µου, προσθέσαµε, αιτείται µια απλή τριµηνιαία παράταση ισχύουσας δανειακής σύµβασης η οποία: (l) δεν αφορά ούτε ένα επιπλέον ευρώ δανεισµού και (2) δεν τροποποιεί την ισχύουσα συµφωνία σε οτιδήποτε.

Το επιχείρημα µας ήταν απολύτως έγκυρο, αλλά ο πρόεδρος του Νοµικού Συµβουλίου του Κράτους είχε παραλύσει από τον τρόµο µπροστά στο ενδεχόµενο να παράσχει γνωµοδότηση που θα στήριζε κάτι για το οποίο δεν υπήρχε προηγούμενο επί του πρακτέου. Ως υφιστάμενο µου, καθώς το Νοµικό Συµβούλιο υπάγετο στο Υπουργείο Οικονοµικών, ήταν υποχρέωση µου να τον πάρω στην άκρη, να τον ηρεµήσω και να του εξηγήσω πως οι ιδιαίτερες περιστάσεις, όπως εκείνη, απαιτούν ιδιαίτερες δράσεις. Κατόπιν το ίδιο έκανε κι ο Αλέξης, παίρνοντάς τον µε τη σειρά του κατά µέρος για µερικά λεπτά της ώρας. Τελικά ο συνδυασµός λογικής και αποφασιστικότnτας, αυστηρότητας και φιλικότητας απέδωσε καρπούς. Αποκαμωμένος, όπως κι’εµείς, ο πρόεδρος του Νοµικού Συµβουλίου του Κράτους επέστρεψε στο γραφείο του, όπου συνέγραψε γνωµοδότηση πως ο υπουργός Οικονοµικών έχει την εξουσία να υπογράψει τη συγκεκριµένη επιστολή. Μόλις την έλαβα, υπέγραψα την επιστολή και, µε αηδία στο στόμα, την έστειλα στον Βίζερ και στον Ντάισελµπλουµ.

Ήταν «ένα πράγµα του σκότους», όπως έγραφε κάποτε ο Σαίξπηρ στην Τρικυµία του. Και το αναγνώριζα ως δικό µου. Το πήρα στoυς ώµους µου για να αλαφρώσω τους ώµους του Αλέξη. Εκείνος θα τιµούσε τη συµφωνία µας; θα ήταν έτοιµος να ενεργοποιήσει το σχέδιο αποτροπής αν οι τριµηνιαίες διαπραγµατεύσεις, που n υπογραφή µου του εξασφάλισε, οδηγούσαν σε αδιέξοδο λόγω της αδιαλλαξίας των δανειστών; Τις πρωινές ώρες της Παρασκευής 27 Φεβρουαρίου, ήµουν πεπεισµένος, αν και όχι βέβαιος, ότι ήταν. Λίγες ώρες όµως αργότερο, την ίδια µέρα, άρχισε να µε ζώνει η αµφιβολία.

Οι µάσκες έπεσαν

Η ανάγκη να αντικαταστήσω τον Χουλιαράκη ήταν πλέον επιτάκτική. Ο εκπρόσωπός µας στο Eurogroup Working Group, και συνοδός µου στο Eurogroup, έπρεπε να αποτελεί την αιχµή του δόρατός µου. Αυτό ίσχυε για κάθε άλλον υπουργό Οικονοµικών της ευρωζώνης. Ηταν ο ένας διορισµός που απαιτούνταν να είναι στην πλήρη, διακριτική ευχέρεια του υπουργού που δίνει τη µάχη µε τον Σόιµπλε, τον Ντάισελµπλουµ και τον Βίζερ. Ιδίως στην περίπτωση µας, µ’ ένα Υπουργείο Οικονοµικών γεµάτο τρύπες, χρειαζόμουν απεγνωσµένα για πρόεδρο του ΣΟΕ (του Συµβουλίου Οικονοµικών εµπειρογνωµόνων) έναν άνθρωπο στον οποίο να έχω απόλυτη εµπιστοσύνη, τόσο ως οικονοµολόγο όσο και ως Προσωπικότητα. Τίπoτα από τα δύο δε συνέβαινε.

Οι αναλυτικές δεξιότητες του Χουλιαράκn, κατά την εκτίμnσn μου, ήταν πτωχές , το ακαδημαϊκά του προσόντα πενιχρά και η αφοσίωση του στη σαθρή οικονομετρία της τρόικα ανησυχαστική. Όσον αφορά τον χαρακτήρα του, ήταν το αντίθετο του ομαδικού παίκτη: απροσπέλαστος, σχεδόν πάντα αργοπορnμένος στις συναντήσεις και συνήθως εξαιρετικά δύσκολο να … εντοπιστεί. Σπάνια απαντούσε στο τηλέφωνό του όταν καλούσα, και ακόμη και n γραμματέας του σπάνια ήξερε πού ακριβώς βρισκόταν. Απ’ό,τι μου είπαν ο Ευκλείδης και ο Αλέξης, σπάνια απαντούσε και στις δικές τους κλήσεις. Η ερώτηση «πού είναι ο Χουλιαράκης ;» είχε γίνει ανέκδοτο μεταξύ των φίλων μας. Όταν με ρωτούσαν, ανασήκωνα τους ώμους μου λέγοvτας: «Πού θέλετε να ξέρω; εγώ είμαι απλώς το αφεντικό του». Το αστείο πλέον είχε παραγίνει, για να μην πω τίποτε χειρότερο.

Παρ’ όλα αυτά, η προοπτική να τον απολύσω με στενοχωρούσε και με γέμιζε απροθυμία. Το τελευταίο που χρειαζόμασταν, ως κυβέρνησή, ήταν να δώσουμε στα εχθρικά μέσα ενημέρωσης τροφό για ρεπορτάζ που θα εστίαζαν στις εσωτερικές μας διαφωνίες και εμπλοκές. Όμως, το έγγραφο του Κοστέλλο και το μέιλ του Βίζερ είχαν εκθέσει εμένα, τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση και παραλίγο να είχαν οδηγήσει τη Χώρα σε πρόωρη ρήξη με τους πιστωτές της. Αν όχι τίποτε άλλο, ήταν πλέον αδύνατο να τον διατηρήσω ως τον σύνδεσμό μου με το δίδυμο των αρχιτροϊκανών Κοστέλλο-Βίζερ.

Αργότερα το ίδιο πρωί, αφού όλοι είχαμε ξεκλέψει μερικές ώρες ύπνου, επέστρεψα στο Μαξίμου για να ενημερώσω τον Αλέξη σχετικά με το σχέδιό μου αντικατάστασης του Χουλιαράκn. Η ιδέα ήταν να τον προαγάγω από πρόεδρο του ΣΟΕ (του Συμβουλίου Οικονομικών εμπειρογνωμόνων) σε γενικό γραμματέα Δημοσιονομικής Πολιτικής (ΓΓΔΠ), θέση έως τότε κενή. Αυτό, τύποις , θα μετρούσε ως προαγωγή. Όντος ως ΓΓΔΠ θα μπορούσε να κάνει σχετικά μικρές ζημίες. Στη θέση του, στο ΣΟΕ, πρότεινα να διορίσω τον συνάδελφό μου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Νίκο Θεοχαράκη, του οποίου ο διορισμός στη θέση του γενικού γραμματέα Δημοσιονομικής Πολίτικης είχε καθυστερήσει λόγω γραφειοκρατίας. Ως κορυφαίος οικονομολόγος, διδάκτωρ του Κέμπριτζ, πολιτικά κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, προτού ακόμα ιδρυθεί το κόμμα, και φίλος στον οποίο μπορούσα να εμπιστευθώ ως και τη ζωή μου αποτελούσε τον ιδανικό αντικαταστάτη.

Αλέξης δε χάρηκε. Χρειάστηκε να του υπενθυμίσω τη ζημιά που είχε προκαλέσει ο Χουλιαράκης . Δεν αμφισβήτησε το σκεπτικό μου, αλλά, προς τεράστια απορία μου, δεν έδειχνε να ενθουσιάζεται καθόλου με το σχέδιό μου. Υποχώρησε μόνο όταν του είπα ότι και ο Σαγιάς και ο Σταθάκης ήταν επίσης της άποψης ότι ο Χουλιαράκης έπρεπε να απομακρυνθεί. «εάν αυτό θέλεις να κάνεις , προχώρα», είπε σαφώς δυσαρεστημένος με την εξέλιξή.

Περπατώντας πρoς το υπουργείο, προσπαθούσα να δικαιολογήσω την απροθυμία του Αλέξη. Υπέθεσα οτι φοβόταν μήπως δυσαρεστήσει τον Δραγασάκη, καθώς είχε επενδύσει τόσο πολλά στα συμμαχία του με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνnσης. Εκείνο όμως που δεν μπορούσα να καταλάβω ήταν n άρνηση του Αλέξη να εκτιμήσει τη λύση που πρότεινα με την προαγωγή του Χουλιαράκn, η οποία δεν έφερνε σε δύσκολη θέση ούτε τον ίδιο ούτε τον Δραγασάκη.

Με αυτή την απορία να στροβιλίζει στο μυαλό μου, κάλεσα τον Θεοχαράκη. «Νίκο, είχα να σου κάνω μια προσφορά που δεν μπορείς να την αρνηθείς. Θα ήθελα να αποδεχθείς τη θέση του προέδρου του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων», του είπα. Ο Νίκος βρέθηκε σε δίλημμα. Από τη μία πλευρά, ως καλός φίλος τόσο εμού όσο και του Σύριζα, ένιωθε την ανάγκη να δεχθεί. Από την άλλη πλευρά, ήταν άφησα το Πανεπιστήμιο Αθηνών το 2012 για να πάω σε Ηνωμένες Πολιτείες, είχε ήδη αναλάβει διευθυντής του Τομέα Πολίτικης Οικονομίας, καθώς και διευθυντής του πρωτοποριακού διδακτορικού προγράμματος στα οικονομικά, το οποίο εργαστήκαμε σκληρά για να στήσουμε από το 2001. Εάν αποδεχόταν την προσφορά μου, ανησυχούσε οτι θα κατέρρεαν όλα εκείνα για τα οποία εργαζόταν χρόνια ολόκληρα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ωστόσο, όταν του εξήγησα την κρίσιμη συγκυρία και τα προβλήματα που αντιμετωπίζω στο εσωτερικό του υπουργείου, συμφώνησε.

Είχε έρθει η ώρα να το πούμε με τον Χουλιαράκn. Όταν έφθασε στο γραφείο μου, μπήκα αμέσως στο θέμα. Του θύμισα το δύο πρόσφατο συμβάντα, με το έγγραφο Κοστέλλο και το «χαμένο» μέιλ Βίζερ. Τόνισα ότι, µετά από αυτά, µου ήταν αδύνατον να του έχω την εμπιστοσύνη που ήταν απαραίτητη για κάποιον µε αυτό τον ρόλο. Και δεν ήταν µόνο αυτές οι δύο περιπτώσεις , πρόσθεσα. Ακόµα και αν τις λησμονούσα ως παροδικά ολισθήµατα, υπήρχε n έλλειψη συνέπειας, n γενικότερή έλλειψη διαθεσιμότητας και το γεγονός οτι -υπό την προεδρία του το Συµβούλιο Οικονοµικών µου εµπειρογνωµόνων συνέχιζε να βασίζεται στα αποδεδειγµένα εσφαλµένα µακροοικονοµικά υποδείγματα της τρόικας. Και έτσι του πρότεινα να τον προαγάγω σε γενικό γραμµατέα Δημοσιονομικής Πολιτικής, µε τον Νίκο Θεοχαράκη να τον αντικαθιστά στη θέση του προέδρου του Συµβουλίου Οικονοµικών Εµπειρογνωµόνων.

Ήξερα ότι αυτό δε θα άρεσε στον Χουλιαράκn. Το καταλάβαινα. Σε κανέναν δεν αρέσει να του λένε ότι δεν µπορούν να τον εμπιστευτούν, ότι το οικονομικά του υποδείγματα είναι εσφαλµένα και ότι πρόκειται να προαχθεί προκειµένου να φύγει από τη µέση. Αλλά ούτε στους χειρότερους εφιάλτες µου δεν µπορούσα να φαντασθώ την απάvτηση που µου έδωσε:

«Αυτή είναι απόφασή σου, Γιάνη. Αλλά να ξέρεις ότι αν αποφασίσεις να µου πάρεις το ΣΟΕ, δε θα αποδεχθώ τη θέση του γενικού γραµµατέα Δηµοσιονοµικής Πολιτικής ούτε οποιαδήποτε άλλη θέση στην κυβέρνηση. Θα πάω στην Τράπεζα της Ελλάδος, όπου ο Στουρνάρας µου έχει έτοιµη θέση».

Η µάσκα είχε µόλις πέσει. Ο κυνισµός του ήταν δυσθεώρητος. Μόλις µου είχε πει, χωρίς αιδώ, οτι αν του έκοβα τους προνοµιακούς δεσµούς που είχε µε τους αξιωµατούχους της τρόικας στο υπουργείο µου, στέλνοντάς τον από τον ΣΟΕ στη ΓΓ ΔΠ, εκείνος θα παραιτούνταν για να πάει να εργασθεί απευθείας µε την τρόικα, που τόσο έξοχα την εκπροσωπούσε στην Ελλάδα ο Στουρνάρας. Και όχι µόνον αυτό, αλλά παραδέχτηκε, εντελώς ανοιχτά, ότι ήταν ήδη σε συνεννόηση µε τον σηµαντικότερο σύµµαχο της τρόικας εν Ελλάδι, τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος τον άνθρωπο που είχε πυροδοτήσει τον τραπεζικό πανικό πριν από την εκλογή της κυβέρνησής µας σύµφωνα µε το σχέδιο της τρόικας να µας στραγγαλίσει οικονοµικά. Προκειµένου να µην του πω αυτό που είχα κατά νου, του είπα ότι θα εξέταζα τον απάvτηση του και ότι µπορούσε να φύγει. Αµέσως µετέβην στο Μαξίµου για να προειδοποιήσω τον Αλέξη ότι είχαµε έναν πέµπτοφαλαγγίτη ανάµεσα µας.

Mήνες προτού κερδίσουµε τις εκλογές, ο Αλέξης και η οµάδα του θεωρούσαν ότι ο διοικητής Στουρνάρας θα αποτελούσε εμπόδιο στην επερχόµενη κυβέρνηση τους. Δεν είχαν καθόλου άδικο. Ο λόγος για τον οποίο ο τότε πρωθυπουργός Σαμαράς τον µετακίνησε από το Υπoυργείo Οικονοµικών στην Τράπεζα της Ελλάδος ήταν ακριβώς για να υπονοµεύσει µια ενδεχόμενη κυβέρνηση Σύριζα. Πολλάκις ο Αλέξης µας είχε δηλώσει ότι η απομάκρυνση του Στουρνάρα ήταν βασική του προτεραιότητα. Η ειρωνεία είναι ότι ήµουν εγώ εκείνος που συνιστούσα µετριοπάθεια και µετριασµό της δηµόσιας εχθρότητας του Αλέξη απέναντι στον Στουρνάρα , επισηµαίνοντας οτι η κυβέρνηση δεν µπορεί να απομακρύνει τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος χωρίς να υπάρξει µείζων σύγκρουση µε το εκτελεστικό συµβούλιο της ΕΚΤ. Και όσον καιρό διαπραγματευόμαστε µε το Eurogroup, και προφανώς µε την ΕΚΤ, οφείλουµε να επιδείξουμε σεβασµό στο ελληνικό παράρτημα της στην Τράπεζα της Ελλάδος.

ν βεβαίως η ΕΚΤ έκλεινε τις τράπεζες και επιχειρούσε να ανατρέψει, µε αυτό τον τρόπο, τη δημοκρατικά εκλεγµένη κυβέρνηση ώστε να επιβληθούν κι άλλα τοξικά δάνεια, κι άλλη αυτοτροφοδοτούµενη λιτότητα, τότε θα ήταν n στιγµή να µπει στο ράφι n µετριοπάθεια και να αποµακρυνθεί ο Στουρνάρας. Ως ήταν αναµενόµενο, n προσπάθειά µου να µετριάσω την οργή του Αλέξη απέναvτι στον Στουρνάρα είχε δώσει κι άλλη ευκαιρία σε διαφόρους εντός του Σύριζα να µε παρουσιάζουν ως «δεξιό», ενδοτικό προς την τρόικα, φιλαράκι του Στουρνάρα κτλ

Πάvτως, υπό αυτό το πρίσµα, τη µέρα εκείνη, ήµουν κάτι παραπάνω από σίγουρος ότι ο Αλέξης θα εξοργιζόταν µε τα νέα οτι ο Χουλιαράκης µε είχε απειλήσει πως, αν τολµούσα να τον αποµακρύνω από τον ΣΟΕ, θα αυτοµολούσε στον Στουρνάρα. Είχα τόσο άδικο! Αντίθετα, αφού άκουσε το µαντάτα, ο Αλέξης µε κοίταξε και πάλι µε εκείνην τη στενοχωρημένη έκφραση που είχε πριν από λίγες ώρες, όταν του ανακοίνωνα την απόφαση µου να διώξω τον Χουλιαράκη. Με προφανή κατανόηση για τον αποστάτη και με ανησυχητική νωθρότητα στο βλέμμα του, είπε: «Τον καταλαβαίνω. Είχε αυτή τη συνεννόηση με τον Στουρνάρα εδώ και καιρό».

Ήταν ως εάν κατά τη διάρκεια του πολέμου ο στρατάρχης να ανέφερε στον πρωθυπουργό του πως στρατηγός με καίριο πόστο τον απείλησε ότι, αν τον απομάκρυναν από το αγαπημένο του πόστο εκείνος θα πήγαινε να δουλέψει με-τον εχθρό και ο πρωθυπουργός του να απαντούσε: «Τον καταλαβαίνω. Είχε αυτή τη συμφωνία με τον εχθρό από καιρό»!

Aν η αντίδρασή μου στην απόπειρα της τρόικας να επαναφέρει το μνημόνιο στην τηλεδιάσκεψη του Eurogroup της 24ης Φεβρουαρίου ήταν ανεπίτρεπτα χλιαρή, η αντίδρασή μου στην εκπληκτική χαλαρότητα του Αλέξη ήταν σχεδόν αξιοθρήνητη. Η αλήθεια είναι ότι η ματιά που έριξα εκείνη τη μέρα στον εσωτερικό κόσμο του Αλέξη ήταν σύντομή, αλλά εκείνo, που αποκάλυψε θα έπρεπε να αρκούσε. Oτίδηποτε λιγότερο από οργή για τον Χουλιαράκη, που τόλμησε να μας απειλήσει οτι θα πάει να δουλέψει στον Στουρνάρα, έπρεπε να με είχε προειδοποιήσει πως το πλοκάμια της τρόικας δεν περιορίζονταν μόνο στο υπουργείο μου -πως είχαν διεισδύσει και στο Μαξίμου.

Ντρέπομαι που το λέω, αλλά η αλήθεια είναι ότι κοίταξα αλλού επίτηδες. Ότι δεν ήθελα να αναγνωρίσω στο πρόσωπο του Αλέξη αυτό που φαινόταν καθαρά εκείνη τη στιγμή επιτρέποντας ανοήτως στους ευσεβείς πόθους μου να επισκιάσουν όσα έβγαζαν μάτι .
Το ίδιο μοτίβο θα επαναλαμβανόταν ξανά και ξανά τους επόμενους μήνες. Περιοδικά, στις εβδομάδες και τους μήνες που ακολούθησαν αντί να αντιληφθώ την προφανή διπροσωπία του θα έβρισκα δικαιολογίες για τις υποχωρήσεις του Αλέξη από τη συμφωνία μας. Θα τις απέδιδα στον φόβο, στην κατάθλιψή, στην απειρία του, βασιζόμενος τελικά στην καθαρή πίστη πως θα ερχόταν η στιγμή που ο Αλέξης θα ανέκαμπτε, θα πέταγε τα πλοκάμια, θα ξανάβρισκε την πίστη του στον σκοπό μας και θα τιμούσε τις υπέροχες λέξεις με τις οποίες με ενέπνευσε εκείνη την πρώτη μέρα στο Μαξίμου.

Τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά; Οι εκ των υστέρων διαπιστώσεις θολώνουν την ιστορία και βασανίζουν το μυαλό με στείρες υποθετικές προτάσεις. Ένα πράγμα ξέρω μόνο: Αν, προτού μπω στην τηλεδιάσκεψη του Eurogroup την 24η Φεβρουαρίου, είχα ρίξει έστω και μια ματιά στην άβυσσο των ματιών του Αλέξη την ώρα που μου δικαιολογούσε την αποστασία του Χουλιαράκη τρεις μέρες αργότερα, σίγουρα θα είχα αποσυρθεί από την παρωδία-διαπραγμάτευση εκείνη τη στιγμή. Ο μόνος λόγος που δεν το έκανα ήταν n πίστη πως μπορούσα να βασιστώ στον Αλέξη οτι θα πυροδοτούσε τη ρήξη σε ένα μεταγενέστερο στάδιο, αν χρειαζόταν, που θα το είχαμε συμφωνήσει από κοινού και εν ψυχρώ. Εκείνn n πεποίθηση εξανεμίστηκε όταν δικαιολόγησε την εξωφρενική απειλή του Χουλιαράκn να δουλέψει για τον Στουρνάρα.

Αν είναι έτσι, γιατί δεν αντέδρασα έντονα την 27η Φεβρουαρίου; Η μόνη εύλογn εξήγηση για τον λόγο που έκανα τα στραβά μάτια σε nλίου φαεινότερο, απολύτως δυσάρεστα, γεγονότα, και που δικαιολογούσα τον Αλέξη κατ’εξακολούθnσιν, είχε να κάνει με αυτά που συνέβαιναν στους δρόμους της Αθήνας, στις πόλεις και στα χωριά της Ελλάδας. Ένα ολόκλnρο έθνος ξανάβρισκε την αξιοπρέπειά του πιστεύοντας ότι δύο μας, ο Αλέξης κι εγώ, θα κρατάγαμε ψnλά το κεφάλι στις Βρυξέλλες, στη Φρανκφούρτη και στο Βερολίνο για χάρη τους. Μια Ακατανίκητη Άνοιξn φάνnκε να διαλύει το μαύρα σύννεφα πέντε συναπτών μνnμονιακών χειμώνων.

Με αυτό το κλίμα στην κοινωνία μας, μια ακαταμάχητη διστακτικότητα με σταματούσε από το να δηλητηριάσω τις ψυχές του κόσμου μας δnμοσιοποιώντας αυτά που έπρεπε να δημοσιοποιήσω για να σωθεί το κοινό εγχείρnμα: την προφανή πλέον τάση του Αλέξn προς την συνθnκολόγησn με ανθρώπους της τρόικας εντός, εκτός και επί τα αυτά. Αντ’ αυτού συνέχισα πιστεύοντας οτι ήμασταν μια γροθιά όταν, στην πραγματικότητα, n τρόικα είχε ήδη χώσει μια σφήνα ανάμεσα μας, την οποία με τρόπο αργό και βασανιστικό έσπρωχνε συστηματικά μέχρι να διαπεράσει πλήρως μεταξύ μας, χωρίζοντας μας λίγο λίγο έως ότου έρθει η ήττα.

Επιμύθιο σύνταξης:«Μπορεί να έχουμε όλοι τις απόψεις μας. Γιά τον συγγραφέα και το έργο του. Όμως προκαλεί μεγάλη απορία το γεγονός, ότ,ι για τόσα καίριας σημασίας γεγονότα, συζητήσεις, περιγραφές, με υπουργούς, πρωθυπουργούς, προέδρους, αλλά και σε Ε.Ε., ΔΝΤ, τόσο καιρό-αρκετό νομίζω-δεν τόλμησε απολύτως ΚΑΝΕΙΣ, εδώ ή έξω, να διαψεύσει,* κάτι, (όμως συγκεκριμένο και όχι γενικό και αόριστο), από τα τόσα «συγκλονιστικά» που αναφέρονται

Γιατί τόσοι δημοσιογράφοι και δημοσιολογούντες, που κάνουν την «κλωστή τριχιά», που έχουν καταλογίσει στον Γιάνη Βαρουφάκη «όλα τα δεινά της χώρας», που τον έχουν «καταξεσκίσει» και απειλήσει με δικαστήρια, στρατοδικεία και …αγχόνες ακόμη, γιατί δεν έχουν κάνει τίποτε; Ούτε ένα (αρ.1) ρεπορτάζ για να καταρρίψουν τις -όπως ειρωνικά λένε- «μπαρούφες» του;

Και ας αφορούν την Ελλάδα, που τόσο «κόπτονται», την Ευρώπη που τόσο «θαυμάζουν»…

Δεν έχω την τιμή να είμαι γνωστός του Γιάνη Βαρουφάκη, δεν τον ψήφισα ποτέ, ούτε διαφαίνεται στο μέλλον, λόγω κυρίως μη συμφωνίας για Καπιταλισμό-ΕΕ κ.α.

Θεωρώ όμως ότι έχει σοβαρές ευθύνες για τα λάθη και τις παραλείψεις του, και που κατά την αναλογίαν (του), θα «πληρώνουμε» για πολλές 10ετίες. Όπως επίσης, δεν παραβλέπω, τις ιδιαίτερες γνώσεις και ικανότητες του, την εντιμότητα, την αξιοπρέπεια, τον πατριωτισμό και το σεβασμό σε ιδέες και αρχές.

Και επειδή φρονώ, ότι είναι όχι μόνο ψευδείς και άδικες σχεδόν όλες, οι σε βάρος του κατηγορίες, είναι όχι μόνο πολύ μεροληπτική η απόκρυψη-της αληθινής ή μη-αφήγησης του, αλλά και «βγάζει μάτι» η «ειδική» στοχοποίηση του από εχθρούς και «φίλους», για αυτό θεωρώ χρέος μου να αφιερώσω-όσο χρόνο μπορώ-στην (δική του) εξιστόρηση του τι έγινε ΤΟΤΕ. Και τα συμπεράσματα όλων μας.

   Τέλος, ποιοί και πως να τολμήσουν διάψευση, σε κάτι, όταν ξέρουν καλά ότι είναι αλήθεια, που ευκόλως αποδεικνύεται…

ΤΕΛΟΣ 3ου  Μέρους, 10ου Κεφαλαίου. 

Ακολουθεί δημοσίευση από τα προσεχή νέα αποσπάσματα  του βιβλίου,

νάμαστε καλά…


 

σάρωση0005.jpg

  (….)  σ.σ. Όταν του είπε Ο Γ.Β. ότι οι πιθανότητες να υποχωρήσουν οι τροϊκανοί ( με

τις εκτιμήσεις όμως  νάναι 50-50) για αμοιβαίως ευνοϊκή συμφωνία,

ώστε να μην υπάρξει το ξεφτίλισμα του ΟΧΙ—> ΝΑΙ)

——————————————————————————————————

          (σ.σ.)‘Οπου αποδείχθηκαν πολλά για το που το πήγαιναν, σχεδιασμένα η λεγόμενη

                ομάδα ,να μην χρησιμοποιήσουμε βαρύρερη έκφραση του «Μαξίμου» στην οποία

ως γνωστόν, ως μη μέλος καν του ΣΥΡΙΖΑ, δεν συμμετείχε ο Γ.Β.

 

«ΤΟ ΣΤΑΝΤΑΡ ΕΡΩΤΗΜΑ»!.(πράγματι).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.