Α.ΤΣΙΠΡΑΣ: «ΦΟΒΟΤΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, ΟΤΙ, ΑΝ ΕΠΙΜΕΝΑΜΕ, ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΓΟΥΔΗ»!…

Standard
Bγαίνοντας στο Σύνταγμα για να πάω µε τα πόδια στο Μαξίµου, διέκρινα την αγαλλίαση στα πρόσωπα των περαστικών. Ένας περήφανος λαός ένιωθε δικαιωμένος και δικαιολογηµένα το γιόρταζε. Η νύχτα έσφυζε από προσµονή και αυτοπεποίθηση. Η σιγή του Αλέξη µε ανησυχούσε, αλλά αρνούμουν να πιστέψω ότι το Μαξίµου θα ήταν αποκοµµένο από τον µεθυστικό αέρα ανυπακοής που έπνεε στους δρόµους. Σίγουρα, σκέφτηκα, αυτός ο ζωοποιός άνεµος θα καταφέρει να εισέλθει μέσα από κάποια σχισμή του φρουρίου ή μέσα από τις καρδιές των εργαζομένων στο Μαξίμου, που είχαν κι αυτοί ζυμωθεί πολιτικά στην Πλατεία Συντάγματος. Κι όμως, μπαίνοντας στο Μαξίμου, συνάντησα την παγωμένη ατμόσφαιρα νεκροτομείου, τη θλίψη νεκροταφείου.

Η ανατροπή ενός λαού

Καθώς περνούσα την κύρια είσοδο του Μαξίμου, οι υπουργοί και παρατρεχάµενοι που συνάντησα φαίνονταν μουδιασμένοι, λες και είχαν μόλις υποστεί βαριά εκλογική ήττα. Η παρουσία μου τους έκανε ακόμα νευρικότερους. Ο Αλέξης, μου είπαν, βρισκόταν σε συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο γειτονικό Προεδρικό Μέγαρο και θα με δεχόταν αργότερα. Έτσι, περίμενα στην αίθουσα συσκέψεων με τους υπόλοιπους υπουργούς, παρακολουθώντας το τελευταία αποτελέσματα στις οθόνες. Όταν εμφανίστηκε τα τελικό ποσοστό στην οθόνη, 61,35% υπέρ του ΟΧΙ με ποσοστό συμμετοχής τα εντυπωσιακό 62,5%, πετάχτηκα από την καρέκλα μου σηκώνοντας πανηγυρικά τη γροθιά στον αέρα. Τότε, κοιτάζοντας γύρω μου, συνειδητοποίησα ότι ήμουν ο μόνος στο δωμάτιο που πανηγύριζε.

Περιμένοντας τον Αλέξη, βρήκα μήνυμα στο κινητό μου από τον Νόρμαν Λάμοντ «Αγαπητέ Γιάνη, συγχαρητήρια. Μια περίφημη νίκη. Δε γίνεται να μην εισακουστείτε τώρα. Kαλή τύχη!» Θα εισακουστούμε, σκέφτηκα, αρκεί να αποφασίσουμε να μιλήσουμε.

 

Εκεί που καθόμουν, παρακολουθώντας να ξετυλίγεται σε αργή κίνηση η ακύρωση της περίφημης νίκης μας, άρχισα να παρατηρώ τους παρευρισκομένους και τις μικρές λεπτοµέρειες που μέχρι τότε μου είχαν διαφύγει. Οι άντρες είχαν εγκαταλείψει το απλό, καθημερινό ντύσιμο που χαρακτήριζε τα στελέχη του Σύριζα και έμοιαζαν με κουστουμάτους μεγαλοδικηγόρους σε βραδινή έξοδο. Οι γυναίκες ήταν ντυμένες λες και πήγαιναν σε προεδρική δεξίωση. Όταν έφτασε και η Δανάη, συνειδητοποίησα πως όχι απλώς ήμασταν οι μόνοι χαρούμενοι άνθρωποι εκεί μέσα, αλλά ήμασταν και οι μόνοι που φορούσαν τζιν και μπλουζάκια.

 

Ένιωθα σαν να βρέθηκα ξαφνικά σε μια ταινία επιστημονικής φαντασίας, όπως εκείνες όπου οι εξωγήινοι καταλαμβάνουν ένα ένα τα σώματα των δικών σου ανθρώπων χωρίς να το έχεις πάρει είδηση.

 

Κάποια στιγμή ο Αλέξης επέστρεψε στο Μαξίμου και μισή ώρα αργότερα απηύθυνε διάγγελμα προς τον ελληνικό λαό. Δύο φράσεις κλειδιά στην ομιλία του ξεκλείδωσαν τα σεντούκι των προθέσεών του. Η μία απέκλειε τη ρήξη με την τρόϊκα. Η δεύτερη ήταν η ανακοίνωση πως μόλις είχε ζητήσει από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να συγκαλέσει αμέσως το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών: Το επόμενο πρωί κιόλας μετά τον εξευτελισμό τους στις κάλπες, οι αρχηγοί του μνημονιακού τόξου προσκαλούνταν να επιστρέψουν στα πράγματα, να καθοδηγήσουν τη συνέχεια. Στρεφόμενος στη Δανάη της είπα χαμηλόφωνα: «Διασπά τον Σύριζα και προετοιμάζει συμμαχία με την αντιπολίτευση για να περάσει τα νέο μνημόνιο. Η Νέα Αποστασία που μαγείρευαν τα παιδαρέλια του στις Βρυξέλλες δεν ανακόπηκε από το 62%».

 

Πέρασε μιάμιση ώρα ακόμη σε ξεχωριστές συναντήσεις με τους Σαγιά και Ρουμπάτη προτού με δει. Η ώρα είχε πάει σχεδόν δύο όταν μπήκα στο γραφείο του. Καθώς σηκωνόταν από την καρέκλα του γραφείου του για να με προϋπαντήσει, με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια και ύφος ψυχολογικής καθίζησης χειρότερο από ποτέ, με κοίταξε και είπε κάτι που δεν μπορεί να γραφτεί εδώ. Το νόημα της φράσης του ήταν ότι τα είχαμε κάνει θάλασσα. «Διαφωνώ», του απάντησα ορθά κοφτά. Γίνανε λάθη πολλά, αλλά ήταν μια νύχτα θριάμβου που απαιτούσε από εμάς να χαρούμε και να τιμήσουμε τη λαϊκή ετυμηγορία.

 

Πριν αρχίσουμε την κουβέντα, ο Αλέξης με ρώτησε αν θα με πείραζε να παραστεί στη συνάντησή μας ο Δημήτρης Τζανακόπουλος, ο νοµικός σύμβουλος του Μαξίμου και βαθιά αντιμνημονιακός σύντροφος που τον Φλεβάρη με αντιμετώπιζε με σκεπτικισμό φοβούμενος ότι έσερνα τον Αλέξη προς τη συνθηκολόγηση με τους τροϊκανούς.» Καθόλου», του απάντησα. Για την ακρίβεια ήθελα να είναι παρών, κάτι ως μάρτυρας. Ήταν φανερό πως δε θα ήταν μια απλή συνάντηση.

 

Ο Αλέξης ρώτησε αν οι τράπεζες θα άνοιγαν σύντομα. Ήταν ερώτηση-παγίδα. Γνώριζε την απάντηση και την εκμαίευε για να δικαιολογήσει την απόφασή του να συνθηκολογήσει Προσποιήθηκα ότι δεν καταλάβαινα, λέγοντας πως για να σεβαστούμε το ΟΧΙ έπρεπε να ξεκινήσει εκείνη τη στιγμή το παράλληλο σύστημα πληρωμών (με έκδοση τηλεφωνικών υποσχετικών IOU η αξία των οποίων θα βασιζόταν στη δυνατότητα τους να αποπληρώνουν μελλοντικούς φόρους) και να κουρέψουμε τα ομόλογα SMP του Ντράγκι. Αν δεν κάνουμε αυτές τις κινήσεις για να ενισχύσουμε τη διαπραγματευτική σου ισχύ, του είπα, τα 61,3% θα σκορπιστεί στους πέντε ανέμους. Αν, αντίθετα, τις ανακοινώσουμε απόψε, με τη στήριξη του 61,3% των ψηφοφόρων, σε διαβεβαιώνω ότι ο Ντράγκι και η Μέρκελ αργά η γρήγορο θα συζητήσουν για πρώτη φορά μαζί μας μια αμοιβαίως ικανοποιητική συμφωνία. Τότε μόνον, Αλέξη, θα ανοίξουν οι τράπεζες κανονικά. Αντίθετα, αν δεν προβείς σε αυτή την κίνηση, επέμεινα, «θα σε ισοπεδώσουν».

 

Εξήγησα ακόμα πως χρειαζόμουν μόνο δύο, τρεις το πολύ, μέρες για να ενεργοποιήσω την πρώτη φάση ανάπτυξης του συστήµατος πληρωμών που θα οικοδομούνταν στο TAXISnet. Έκανε πως εντυπωσιάστηκε, δίνοvτάς μου την ευκαιρία να συνεχίσω: Το αποτέλεσμα του 61,3% είναι ένα κεφάλαιο που πρέπει να το χρησιμοποιήσεις σωστά. Πρέπει να τα διαχειριστείς με μεγαλύτερο σεβασμό προς τον λαό από αυτόν που έδειξες πριν από το δημοψήφισμα. Να σεβασθείς και τον εαυτό σου επίσης. Μετά την αποψινή βραδιά βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα πολύ απλό δίλημμα. Ή επαναφέρεις το σχέδιό μας, δίνοντας μου τα εργαλεία που χρειάζομαι, ή παραδίδεσαι.

 

Μιλήσαμε για πολλή ώρα. Κάναμε ανασκόπηση των προηγούμενων μηνών, εβδομάδων, ημερών. Δε μάσησα τα λόγια μου, απαριθμώντας τα λάθη του, επισημαίνοντας τους τρόπους με τους οποίους μέλη του πολεμικού συμβούλιου υπονόμευσαν τον αγώνα μας, συχνά σε συνεργασία με την τρόϊκα και τους εντεταλμένους της .

Του έδωσα αποδείξεις για έναν από αυτούς, ο οποίος λειτουργούσε με τρόπο που άγγιζε τα όρια της διαφθοράς. Φάνηκε να ξαφνιάζεται και ζήτησε τη γνώμη του Δημήτρη: Ήταν ο άνθρωπος στον οποίο αναφερόμουν τόσο μεγάλο πρόβλημα; Ο Δημήτρης με επιβεβαίωσε «Ναι, κι ακόμα χειρότερο»,

 

Η συζήτηση επεκτεινόταν σε άσχετα θέματα, γι αυτό αποφάσισα να τον ρωτήσω ευθέως θα σεβόταν το αποτέλεσμα του ΟΧΙ επιστρέφοντας στην αρχική μας συμφωνία; ή θα εγκατέλειπε τον αγώνα; Η απάντηση του ήταν ελλειπτική αλλά δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας ως προς την κατεύθυνση προς την οποία κινούνταν: παράδοση άνευ όρων. Η πρώτη φορά που μίλησε με αποφασιστικότητα σε όλη τη διάρκεια της συζήτησης ήταν όταν είπε:

 

Κοίτα, Γιάνη, ο μόνος που ό,τι μου είπε «έχει βγει» ήσουν εσύ. Όμως το πρόβλημα είναι το εξής: αν oποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση τους είχε δώσει αυτό που τους έδωσα εγώ, η τρόϊκα θα είχε ήδη κλείσει τη συμφωνία. Tους έδωσα περισσότερα απ’όσα θα έδινε ποτέ ο Σαμαράς. Και εξακολουθούν να θέλουν να μας τιμωρήσουν. Δε θέλουν να δώσουν μια συμφωνία, ούτε σε σένα ούτε σε μένα. Θέλουν να μας ανατρέψουν. Όμως, με το 61,3% δεν μπορούν να με αγγίξουν. Μπορούν όμως να καταστρέψουν εσένα.

 

«Μην ανησυχείς για μένα, Αλέξη», τον προέτρεψα. Του είπα να ανησυχεί για τα πώς θα τιμήσει τον κόσμο που είχε βγει στους δρόμους να γιορτάσει το ΟΧΙ ενώ εκείνος κατέστρωνε σχέδια εγκατάλειψης του. Αν μέναμε ενωμένοι, αν ενεργοποιούσαμε το όπλα μας και δείχναμε στους δανειστές πως είμαστε ενωμένοι, δε θα μπορούσαν να καταστρέψουν ούτε εκείνον, ούτε εμένα, ούτε τον λαό μας. Τότε ήταν που ο Αλέξης, βλέποντας ότι δεν κάμπτομαι, έβαλε στη συζήτηση τα βαρύ πυροβολικό προηγούμενων ζοφερών εποχών λέγοντας μου πως φοβόταν για εμάς, ότι, αν επιμέναμε, θα αντιμετωπίζαμε ένα νέο «Γουδή». (bold δικά μου ) 9 Ομολογώ ότι, όσο και αν ο χωρισμός των δρόμων μας ήταν προδιαγεγραμμένος, δεν περίμενα από τον Αλέξη να φτάσει σε αυτό τα σημείο. Ανίκανος να τον πάρω στα σοβαρά, ούτε καν να θυμώσω, το διακωμώδησα λέγοντας, μεταξύ αστείου και σοβαρού, ότι αν μας εκτελούσαν μετά το 61,3% υπέρ μας, η χρυσή σελίδα μας στο βιβλίο της ελληνικής ιστορίας ήταν εξασφαλισμένη.

 

Ο Αλέξης όμως δεν πτοήθηκε. Με πληροφόρησε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο Στουρνάρας, οι μυστικές μας υπnρεσίες, το βαθύ κράτος δηλαδή, αλλά και κάποια μέλη της κυβέρνησης μας βρίσκονταν σε «ετοιμότητα». Υπαινισσόταν εμμέσως πλην σαφώς κάποιου είδους πραξικόπημα. Άλλη μία φορά τον αντέκρουσα: «Ας προσπαθήσουν! Συνειδητοποιείς τι σημαίνει 61,3%;» Τότε άλλαξε κάπως ρότα λέγοντας μου ότι ο Δραγασάκης προσπαθούσε να τον πείσει να µε ξεφορτωθεί, όπως και όλους της Αριστερής Πλατφόρµας και των Ανεξάρτητων Eλλήνων του Καµµένου, και να ηγηθεί κυβέρνnσης συνασπισµού µε τη Νέα Δηµοκρατία, το ΠΑΣΟΚ και το Ποτάµι. Τον διαβεβαίωνε μάλιστα, σύµφωνα πάντα µε τον Αλέξη, ότι µόλις υπογραφόταν η συµφωνία µε την τρόικα, ο Αλέξης θα μπορούσε να ξεφορτωθεί Νέα Δηµοκρατία, ΠΑΣΟΚ και Ποτάµι και να µε επαναφέρει! Του είπα ότι ήταν η πιο ηλίθια ιδέα που είχα ακούσει ποτέ στη ζωή µου. Χαµογέλασε συμφωνώντας, χρησιμοποιώντας µάλιστα µια έκφραση για να περιγράψει τον Δραγασάκη που κι αυτήν δεν μπορώ να την επαναλάβω εδώ.

 

Αυτό το διάλειµµα δευτερολέπτων θυμηδίας διεκόπη από τον ίδιο τον πρωθυπουργό µε µια δική του πρόταση. «Όμως », πρόσθεσε, «δεν είναι άσχημη η ιδέα να προχωρήσουμε µε δύο γραµµές: µια δημόσια και µια κρυφή. Δημοσίως μπορούμε να προσεγγίσουμε τους δανειστές παρουσιάζοντας τους µια δεξιά εικόνα, που θα περιλαµβάνει ανασχηµατισµό που να τους δηλώνει «είµαστε καλά παιδιά τώρα». Και την ίδια στιγµή, στα κρυφά, να ετοιµάσουµε την αντεπίθεση».

 

Αν είχα µαλλιά, θα τα τράβαγα. Του απάντησα ότι η ιδέα του ήταν εξίσου εξωφρενική µε εκείνη του Δραγασάκη. Εκείνη τη μέρα ο λαός έδωσε την ετυµnγορία του, του θύµισα. Αν του την πετάξεις στα σκουπίδια, ότι και να κάνεις μετά κεκλεισµένων των θυρών, µυστικά, θα τον έχεις στείλει στα τάρταρα της απελπισίας και στα πρόθυρα της παράδοσης στην τρόϊκα εσωτερικού. Δε θα ξαναβγούν ποτέ στους δρόµους να σε στηρίξουν. Οπότε για τι κρυφή αντίσταση µιλάς;

 

Ο Αλέξης µε κοίταξε µε βλέµµα μεταξύ κατατονίας και βαρεµάρας. Άδραξα την ευκαιρία να του πω, άλλη µία φορά, ότι καθήκον του ήταν να εκφραστεί δημοσίως, ενστερνιζόμενος αυτά που είχα πει νωρίτερα στη δήλωση µου στο υπουργείο: Πως η ψήφος υπέρ του ΟΧΙ ήταν, από τη µία, ρητή απαγόρευση ακόµα και της σκέψης της συνθηκολόγησης και, από την άλλη, εντολή για την εξεύρεση λύσης εντός του ευρώ σε συνεργασία µε τους Ευρωπαίους εταίρους µας, υπό τον όρο ότι θα τους καθιστούσαμε σαφές ότι δε µας τροµάζουν οι απειλές τους για Grexit. Πρόσθεσε, τον προέτρεψα, και κάποια κολακευτικά λόγια για την Επιτροπή, το ΔΝΤ, ακόµη και για την ΕΚΤ, για να δείξεις πως το εννοούµε όταν λέµε ότι επιθυµούµε µια συµβιβαστική λύση. Αλλά, παράλληλα, δείξε πυγµή. Άσε τις ανοησίες για ανταρτοπόλεμο στις κατακόµβες του κράτους µας.

 

Βλέποντας τον να μην αντιδρά, έκρινα απαραίτητο να επιχειρηματολογήσω υπέρ της πλήρους διαφάνειας ως προς τις κιvήσεις του. Ότι και να κάναµε τώρα, έπρεπε να γίνει γνωστό. Έπρεπε να δηλώσουμε ξεκάθαρα ότι προετοιμάζαμε τη δική µας ρευστότητα, εξηγώντας γιατί είχαµε καθήκον να το πράξουµε εφόσον η ΕΚΤ κρατούσε κλειστές τις τράπεζες µας. Και έπρεπε να δηλώσουμε πως τα οµόλογα SMP της ΕΚΤ θα αναδιαρθρώνονταν βάσει της ελληνικής νοµοθεσίας που τα διέπει. Κανένα, όµως, από τα επιχειρήματα µου δεν ήταν ικανό να διαπεράσει τα καβούκι της παράδοσης στο οποίο ήταν εγκλωβισµένος.

«Θα τους είναι πολύ δύσκολο να µας δώσουν συµφωνία, Γιάνη».

 

«Kάνεις συνέχεια το λάθος να βλέπεις τη συµφωνία σαν κάτι που «θα µας δώσουν». Είναι λανθασµένος τρόπος σκέψης. Χρειάζονται τη λύση όσο τη χρειαζόµαστε κι εµείς. Δεν είναι κάτι που θα µας προσφέρουν, λες και πρόκειται για δώρο στη διακριτική τους ευχέρεια. Πρέπει να κερδίσουµε τη λύση μετά σπαθί µας. Αυτό σημαίνει πως χρειαζόµαστε µια πειστική απειλή. Το κούρεµα SMP και η δική µας ρευστότητα είναι ακριβώς αυτό!.

 

Τελικά, τα µόνο που κάναµε ήταν νοητικούς κύκλους γύρω από τα ίδια παγιωμένα επιχειρήµατα, σωµατικά καταρρακωμένοι κι’οι δύο. Κάποια στιγμή έπρεπε να μπει ένα τέλος σ αυτό τον φαύλο κύκλο. Αποφάσισα να το θέσω εγώ ζητώντας του να µου πει τι είχε αποφασίσει να κάνει, δεδοµένου ότι, εφόσον ήταν αποφασισµένος να παραδοθεί µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενώ εγώ να μην υπογράψω τη συνθηκολόγηση µε την τρόϊκα που µόνον υπουργός οικονοµικών μπορεί να την υπογράψει, η παραίτηση µου ήταν δεδομένη.

2018-11-15 Βαρουφάκη Η Πανευρωπαϊκή σημασία του 2015

 

Απάντησε πως σκεπτόταν τον ανασχηματισµό του υπουργικού συµβουλίου για να σταµατήσει … τη στοχοποίηση µου από την τρόικα, τους δανειστές και τα μέσα ενημέρωσης. Προσποιούµενος ότι δεν είδε το ειρωνικό µου βλέµµα, µε ρώτησε ποιός πίστευα πως έπρεπε να µε αντικαταστήσει στο υπουργείο οικονομικών. Ήταν εμφανές ότι είχε ήδη αποφασίσει, αλλά αποφάσισα να παίξω το παιχνίδι του, προτείνοντας τον άνθρωπο που ήμουν σίγουρος ότι είχε ήδη δεχθεί να αναλάβει το πόστo μου: τον καλό μου φίλο τον Ευκλείδη. «Θα δεχθεί;» με ρώτησε, όπως τον περασμένο Γενάρη που, πράγματι, η σύγκρουση τους με είχε αναγκάσει να παρέμβω ώστε ο Ευκλείδης να δεχθεί τη θέση του αναπληρωτή υπουργού Εξωτερικών. «Άστο πάνω μου», του είπα και, όντως, μίλησα λίγο αργότερα στον Ευκλείδη συστήνοντας του να δεχθεί να με αντικαταστήσει παρόλο που γνώριζα ότι η αποδοχή της πρότασης εκ μέρους του ήταν προδιαγεγραμμένη.11

 

Η συζήτηση μπήκε στην τελική της ευθεία με την ύστατη προσπάθεια του Αλέξη να με κρατήσει εντός της κυβέρνησης και μακριά από τα έδρανα και τις επάλξεις της αντιμνημονιακής αντιπολίτευσης, την οποία, προφανώς, φοβόταν:

ΑΤ.: Θα ήθελα να σου ζητήσω να αναλάβεις το Υπουργείο οικονοµίας, ώστε να συνεχίσετε τη στενή συνεργασία µε τον Ευκλείδη.

 

Γ.Β.: Κι ο Σταθάκης;

 

Α.Τ.: Θα χαιρόµουν πολύ να μην τον ξανάβλεπα µπροστά µου. Ας εξαφανιστεί στο πίσω έδρανα της Βουλής.

 

Γ.Β.: «Όχι, Αλέξη, δεν ενδιαφέρομαι. Θέλησες να µε γνωρίσεις χρόνια πριν γιατί ανέδειξα τα δημόσιο χρέος ως τον δράκο που έπρεπε να νικηθεί και λόγω των προτάσεων µου για το πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό ήρεµα και λογικά. Ζω και αναπνέω, σκέφτοµαι, ονειρεύοµαι, όλο τα βράδυ και κάθε µέρα, την αναδιάρθρωση του χρέους, τη µμείωση των στόχων πρωτογενούς πλεονάσµατος, το τέλος της λιτότητας, τη μείωση των φορολογικών συντελεστών και την αναδιανομή πλούτου και εισοδήµατος. Δε µε ενδιαφέρει τίποτα άλλο. Ποσώς νοιάζομαι να γίνω ο διαχειριστής των ευρωπαϊκών κονδυλίων, όταν η Ευρώπη επιβάλλει στον αµέσως πιο κάτω όροφο12 νέες πολιτικές λιτότητας υπό νέο τοξικό δανεισµό. Κι όλα αυτά για να παραµείνω … υπουργός! Θυµάσαι για ποιόν λόγο γύρισα από την Αµερική; Επειδή µου ζήτησες να σε βοηθήσω να αποδράσουµε από τα μνημόνια. Έβαλα υποψηφιότητα στις βουλευτικές εκλογές όχι γιατί επιθυµούσα να γίνω βουλευτής, αλλά γιατί απαιτούσα τη δημοκρατική νοµιµοποίηση στον αγώνα για την κατάργηση της κρεοδουλοπαροικίας. Τώρα, εφόσον εγκαταλείπεις αυτό τον σκοπό, κόντρα στη λαϊκή εντολή που μόλις πήραµε, δεν έχω κανέναν λόγο να είµαι υπουργός. Δεν πειράζει. Ας το κάνει κάποιος άλλος. Θα είµαι στη Βουλή, απ όπου και θα βοηθάω όσο καλύτερο μπορώ, εφόσον η αναδιάρθρωση του χρέους παραµείνει κύριος στόχος του Ευκλείδη.

 

`ΑΤ.: Mπoρείς να αναλάβεις κάποιο άλλο υπουργείο ίσως του πολιτισμού, που το γνωρίζετε τόσο καλά µε τη Δανάη [σηµ.: γελάκια µαζί µε τον Τζανακόπουλο]. Τέλος πάvτων, θα υπάρξουν πολλές θέσεις στο µέλλον …

 

Γ.Β.: Για άλλη µία φορά µε μπερδεύεις µε κάποιον που νοιάζεται για αξιώµατα, Αλέξη. Ένα πράγµα µόνο µε νοιάζει, και ξέρεις πολύ καλά ποιό είναι αυτό!

 

Α.Τ.: Ας το ξαναδούµε αύριο, ας το σκεφτούμε λίγο.

 

Γ.Β.: Δεν υπάρχει τίποτα να σκεφτούμε, Δεν υπάρχει χρόνος. Έχεις πολλά να κάνεις.

 

Όταν έφτασα σπίτι, η Δανάη με ρώτησε τι είχε συμβεί, γεμάτη αγωνία αλλά χωρίς καμία ψευδαίσθηση. «Απόψε είχαμε το αξιοπερίεργο φαινόμενο της ανατροπής ενός λαού από την κυβέρνηση του», μονολόγησα.

 

Η έβδομη και φαρμακερή

 

Ενώ βρισκόμουν πλέον πεσμένος στον καναπέ του σαλονιού μας, λίγο πριν ανατείλει ο ήλιος της 6ης Ιουλίου, η Δανάη με υποχρέωσε να αφηγηθώ τη συζήτηση μου με τον Αλέξη στην κάμερά της, για να καταγραφεί όσο ήταν ακόμα νωπή. Κατόπιν έγειρα να κοιμηθώ δύο ώρες πριν γράψω την έβδομη, και τελευταία, επιστολή παραίτησης μου. Αφού την ξαναδιάβασα μερικές φορές, την έστειλα στο γραφείο Τύπου, ενώ μόνος μου πόσταρα την αγγλική της εκδοχή στο μπλογκ μου. Ήταν το πιο δύσκολο κείμενο που χρειάστηκε ποτέ να γράψω, εξαιρουμένου του παρόντος «τόμου». [………]

 

Απόσπασμα από το Βιβλίο “Ανίκητοι Ηττημένοι“ του Γιάνη Βαρουφάκη σελ. 767-775

 

(Συνεχίζεται , πολύ σύντομα )

 

  • OUTSIDER: Σχετικά δες Εισαγωγή Βιβλίου, Απόλυτα μαύρα κουτιά, (σελ 37-43 , καφέ, bold). ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

 

Σύντομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.