Η (Αμερικανική) αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα. (Του Α. Χατζηστεφάνου, INFOWAR, Εκπομπή No 314, Κείμενο-Ηχητικό)

Standard

`

ίτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μαζύ τους, η Βενεζουέλα βρίσκεται σε πόλεμο εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες και το σημαντικότερο όπλο που χρησιμοποιείται εναντίον της είναι τα μέσα ενημέρωσης.


Παρακολουθώντας τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έχεις την εντύπωση ότι στη Βενεζουέλα επικρατεί διαρκώς γενικευμένη ανομία, οι άνθρωποι πυροβολιούνται στους δρόμους και φυσικά δεν έχουν ποτέ-μα πότε- χαρτί υγείας. Για να σκουπίσουν αυτά που δεν παράγουν, αφού σχεδόν πότε δεν έχουν και τίποτα να φάνε.


Και ενώ η κατάσταση είναι πραγματικά πάρα πολύ, μα πάρα πολύ δύσκολη, αρκεί να περπατήσεις μια μέρα στο Καράκας, για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχει την παραμικρή σχέση με όσα ακούς και διαβάζεις στα ξένα ΜΜΕ.


«Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, όπως εξήγησε στο INFOWAR o Ιγνάσιο Ραμονέ συγγραφέας και πρώην διευθυντής της monde-diplomatique. Η εκστρατεία παραπληροφόρησης για τη Βενεζουέλα ξεκίνησε από τις πρώτες εβδομάδες διακυβέρνησης Τσάβες.


Η εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης κατά της Βενεζουέλας ή κατά του Τσάβες ξεκίνησε στους δύο μήνες (1998) αφού είχε αναλάβει την ηγεσία ο Τσάβες, και αφού ακόμα δεν είχε δηλώσει ότι ο στόχος του είναι η δημιουργία μιάς Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης.


Αυτό το έκανε αργότερα το 2005. Ακόμη όμως και στους πρώτους δύο μήνες της θητείας του τα μέσα ενημέρωσης μιλούσαν για ένα δικτάτορα, για ένα Χίτλερ…

`

(INFOWAR, Με τον Αρη Χατζηστεφάνου,  Εκπομπή No 314, Η (Αμερικανική) αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα, ΗΧΗΤΙΚΟ) ΕΔΩ


ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΕΚΠΟΜΠΗ ΤΟΥ INFOWAR ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ

Ποια είναι όμως τελικά αυτή η δεξιά αντιπολίτευση της Βενεζουέλας που επιθυμεί να λάβει με κάθε τρόπο την εξουσία;
`

ΤΡΕΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ:

`
1.Aνθρωποι που καίνε ζωντανούς υποστηρικτές της κυβέρνησης και άλλοι που βάζουν τα περιττώματα τους σε σακούλες και τα πετάνε στους απέναντι;

2. Μετριοπαθείς δυνάμεις που ζητούν διάλογο με την κυβέρνηση και για τους οποίους δεν θα ακούσετε ποτέ από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης;

3. Μερικά επικοινωνιακά τρυκ που πρέπει να ακολουθήσεις εαν θέλεις να ανατρέψεις μία κυβέρνηση. Όπως ότι κανένας δεν τα κατάφερνε αν δεν είχε στο πλευρό του ένα δυό στρατηγούς και μερικές  ντουζίνες εξωνημένων εκδοτών και δημοσιογράφων;

Τελικά, ποια είναι η δεξιά αντιπολίτευση, που επιθυμεί να λάβει με κάθε τρόπο, την εξουσία;

ατ’ αρχήν δεν είναι μια και κατά δεύτερον δεν θέλει αναγκαστικά την εξουσία με κάθε τρόπο.

Η εικόνα βέβαια που αποκομίζεις αν παρακολουθήσεις τα διεθνή μέσα ενημέρωσης είναι ότι η αντιπολίτευση στη Βενεζουέλα αποτελεί ένα συμπαγές σώμα ηρωϊκών πολιτικών οι οποίοι εκπροσωπούν όλους τους υπόδουλους Βενεζουελάνους.

Κατ’ αρχήν βέβαια η αντιπολίτευση δεν πλειοψηφεί. Και αυτό της το απέδειξε ο λαός της Βενεζουέλας σε περίπου 25 εκλογικές αναμετρήσεις από τις οποίες η δεξιά αντιπολίτευση κέρδισε 2 ή 3 φορές.

 Σύμφωνα μάλιστα με δικά τους γκάλοπ η αποδοχή τους από τον κόσμο είναι σήμερα κάτω από το 20%. Χαμηλότερη δηλαδή και από αυτή του Μαδούρο. Κυρίως όμως αυτό το πολιτικό σώμα δεν είναι συμπαγές.

 Για την ακρίβεια είναι τόσο διασπασμένο, που θα έκανε τα κόμματα της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς της Ευρώπης να τρομάζουν από τον φραξιονισμό του.

 Τα εξηγούσε με ολίγη περισσότερη σοβαρότητα ο Gregory Wilper, αρχισυντάκτης του REAL NEWS Network και συγγραφέας του Βιβλίου «Changing Venezuela»:

«Είναι πολύ διχασμένοι εσωτερικά. Και αυτό είναι εναντίον τους. Υπάρχει ριζοσπαστική αντιπολίτευση που κατά βάση θέλει να κάνει μια εξέγερση, αλλά υπάρχει και ένα μέρος της αντιπολίτευσης που θα προτιμούσε μια πιο ομαλή μετάβαση σε μια νέα κυβέρνηση.

Αυτή διαπραγματεύεται με το Μαδούρο και απορρίπτει αυτά τα καλέσματα βίας.

 Στην πραγματικότητα αρκετοί σημαντικοί ηγέτες της αντιπολίτευσης, έχουν ήδη δηλώσει ότι δεν θέλουν να αναγνωρίσουν τον Γκουαϊντο ως Πρόεδρο της Βενεζουέλας. Δεν πιστεύουν ότι αυτή θα ήταν η σωστή πορεία γιατί αυτή η πορεία που έχουν επιλέξει είναι πολύ επικίνδυνη. Θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία στρατιωτική σύγκρουση, σε εμφύλιο πόλεμο.


Αρκετοί υποστηρίζουν ότι η απόφαση του Γκουαϊντο να αυτοανακηρυχθεί πρόεδρος αιφνιδίασε ακόμη και ορισμένους από τους συγκεντρωμένους που παρακολουθούσαν την ομιλία του και σίγουρα αιφνιδίασε μια παληά γενιά πολιτικών, οι οποίοι ουδέποτε έσωσαν τη συγκατάθεση τους, και αυτοί υποστηρίζει ο Gregory Wilper, αποτελούν το 50% της δεξιάς αντιπολίτευσης.

Και να αμαυρωθεί το -με όποια λάΘη-Παράδειγμα.

Η «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ» Trump   στη  Βενεζουέλας  ΕΝΝΟΕΙ   Τα πλούτη   της: Το χρυσό, το φυσικό αέριο, τα διαμάντια, το πετρελαιο, το σίδηρο, το νερό, το αλουμίνιο.

Υπάρχουν πολλοί παληοί πολιτικοί για παράδειγμα «Οι Άξιον Δημοκράτικα» με ηγέτη τον Χένρυ Ραμούσαγιου. Αν και προσωπικά πιστεύω πως είναι τρελλός, ενίοτε είναι ένας από τους πιο λογικούς ηγέτες της αντιπολίτευσης, και έχει προσφερθεί να διαπραγματευθεί, μάλιστα μέσα στο παρελθόν έχει διατελέσει και πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης.

Υπάρχουν επίσης και άλλοι για παράδειγμα ο Κλάουντιο Φερμίν που ήταν ο υπεύθυνος της προεκλογικής εκστρατείας του Χένρυ Φαλκόν, τον υποψήφιο ενάντια στο Μαδούρο το 2018. Και είναι πολύ σημαντικός ηγέτης.
Φυσικά κανείς από αυτούς δεν έχει πολύ μεγάλη υποστήριξη. Κανείς από τους ηγέτες της αντιπολίτευσης δεν έχει αλλά αν θέλουμε να υπολογίσουμε το βάρος που έχει ο καθένας στο εσωτερικό της αντιπολίτευσης, υπολογίζουμε πως είναι 50-50;

Το πρόβλημα όμως είναι ότι στη Δύση δεν μαθαίνουμε σχεδόν ποτέ για την ύπαρξη μιάς μετριοπαθούς δεξιάς αντιπολίτευσης στη Βενεζουέλα. Και σίγουρα δεν μαθαίνουμε ποτέ για την ύπαρξη μιάς άλλης αντιπολίτευσης η οποία ασκεί κριτική στο Μαδούρο από τα Αριστερά…Η αντιπολίτευση η οποία βρίσκεται ακόμα και στο εσωτερικό του κόμματος του και τον κατηγορεί ότι το τελευταίο διάστημα έχει επιβάλλει αρκετά νεοφιλεύθερα μέτρα.
 

 Ίσως γιατί καμμιά από αυτές τις ομάδες της αντιπολίτευσης δε χρηματοδοτείται από τις ΗΠΑ, οι οποίες φροντίζουν να προβάλλουν στα Διεθνή ΜΜΕ μόνο τους δικούς τους ανθρώπους.

 Η πιο μετριοπαθής αντιπολίτευση αποτελεί σχεδόν τη μισή από τη συνολική αντιπολίτευση, όσον αφορά την ηγεσία και τη λαϊκή υποστήριξη δεν καλύπτονται από τα Δυτικά ΜΜΕ. Αυτή τη στιγμή είναι παντελώς ανύπαρκτη.

Αντιθέτως όλη η κάλυψη από τα ΜΜΕ εστιάζεται στη ριζοσπαστική αντιπολίτευση και αυτή τελικά κερδίζει όλη τη διεθνή υποστήριξη. Κυρίως από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Αυτός ίσως είναι και ο λόγος που η πιο μετριοπαθής αντιπολίτευση έχει αποδυναμωθεί και υπονομευθεί εντελώς. Αλλά πιστεύω πως η μόνη επιλογή είναι αυτή μέσω μιάς διαπραγμάτευσης μεταξύ της κυβέρνησης και της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης.

 Όταν ο Wilper αναφέρεται σε ριζοσπαστική αντιπολίτευση εννοεί τις δυνάμεις της άκρας δεξιάς και φασιστικά μορφώματα που εδώ και χρόνια προσπαθούν να ανατρέψουν πραξικοπηματικά τις κυβερνήσεις Τσάβες και Μαδούρο. Αυτές τις ομάδες δηλαδή που βράβευσε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με το βραβείο Ζαχάρωφ. Μάλλον επειδή πυροβολούσαν αστυνομικούς ή καίγαν ζωντανούς υποστηρικτές του Μαδούρο και τοποθετούσαν βόμβες σε οχηματοπομπές των δυνάμεων ασφαλείας.

Τα εξηγούσε ο καθηγητής πολιτικών επιστημών στη Βέρνερ: «Κάποιοι από τους ανθρώπους της αντιπολίτευσης δικαιολογούν τις βίαιες πρακτικές ορισμένων διαδηλωτών λέγοντας ότι απλώς αντεπιτεθήκαμε, υπήρχε αστυνομική καταστολή και αυτή ήταν η απάντηση μας. Το 2014, όταν αντεπιτέθηκαν, όπως λένε, σκότωσαν έξη εθνοφρουρούς και έναν ή δύο αστυνομικούς.

Δεν αμφισβητώ βέβαια ότι υπήρξε κατάχρηση εξουσίας από την πλευρά των δυνάμεων ασφαλείας και κάποιοι από τους εθνοφρουρούς και από τις δυνάμεις ασφαλείας τελικά φυλακίσθηκαν μετά τις διαδηλώσεις του 2017.»

Αλλά η αλήθεια είναι ότι στις ΗΠΑ τον Καναδά ή σε άλλες ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου εάν οι διαδηλωτές πυροβολούσαν εθνοφρουρούς ή αστυνομικούς ξέρουμε πολύ καλά ποια θα ήταν τα αποτελέσματα.

Την τελευταία φορά που η Αμερικανική Αστυνομία βρέθηκε αντιμέτωποι με ένοπλους διαδηλωτές, αν δεν μας απατά η μνήμη μας, ήταν με την οργάνωση «Μαύροι Πάνθηρες» και την αντίδραση της την θυμόμαστε, η Αστυνομία άρχισε να εκτελεί δεκάδες μέλη της οργάνωσης και να φυλακίζει τα υπόλοιπα.

΄
Όταν όμως οι ένοπλοι είναι δεκάδες παιδιά μπορούμε να περιγράφουμε με υπερηφάνεια τα έργα τους. Τα εξηγούσε ο δημοσιογράφος Μάξ Μπλιούμενταλ:

«Η New York Times και πολλά άλλα μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν αγιογραφίες για τον Λεοπόλδο Λόπεζ ως τον σωτήρα του κόσμου. Και αυτό που είναι ακόμη πιο τρελό είναι ότι δημοσίευσαν ακόμη και άρθρα που παραδέχονταν ότι η αντιπολίτευση διεξήγαγε ένα πόλεμο ενάντια στο κράτος της Βενεζουέλας. Θυμάμαι την Ουάσιγκτων Πόστ που δημοσίευσε ένα σχεδόν σουρεαλιστικό θέμα: Παρουσίαζε όλες τις δημιουργικές χρήσεις όπλων που είχε εφεύρει η αντιπολίτευση. Όπως το να κολλάς καρφιά στην άκρη των κονταριών και να φτιάχνεις αυτοσχέδια όπλα.

Βλέπουμε επίσης ολμοβόλα, κάτι πολύ παρόμοιο με την Νικαράγουα που τα μέσα ενημέρωσης δεν εξυμνούν απλώς τη βία αλλά με κάποιους τρόπους επιδοκίμαζαν την εφευρετικότητα των νέων μορφών βίας που ασκούσε η αντιπολίτευση.

Ως γνωστόν η Ουάσιγκτων Πόστ είναι κάτι σαν τον τσελεμεντέ του αναρχικού στηρίζοντας νέες τεχνικές στο αντάρτικο πόλεων. Αρκεί οι αντάρτες να είναι ελαφρώς φασίστες και κυρίως να χρηματοδοτούνται από τις Ηνωμένες Πολιτείες .

Θυμόμαστε ακόμη τα μιντιακά πραξικοπήματα της Λατινικής Αμερικής. Θυμόμαστε ότι ποτέ κανένας δεν επιχείρησε να ανατρέψει μία δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση, αν δεν είχε στο πλευρό του μερικούς στρατηγούς και μερικούς παρακρατικούς εκδότες. Και δημοσιογράφους.

Στον απόηχο πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα διαπιστώνουμε ότι αν και ορισμένοι ξέχασαν να εξασφαλίσουν τη στήριξη των στρατηγών δεν ξέχασαν να ζητήσουν την στήριξη των δημοσιογράφων. Συζητάμε με τον συγγραφέα και πρώην δημοσιογράφο της monde-diplomatique Ιγνάσιο Ραμονέ, για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τα διεθνή μέσα ενημέρωσης την εικόνα της Βενεζουέλας. Θυμάται για εμάς ιστορίες από την Κούβα την Χιλή και την Νικαράγουα και αναρωτιέται εάν τελικά έχει αλλάξει το παραμικρό από το «εγχειρίδιο ανατροπής» Αριστερών Κυβερνήσεων.

Οι Μότσο Κούμο που ακούτε είναι ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα συγκροτήματα της Βενεζουελάνικης χίπ-χόπ σκηνής και είναι τόσο υπέρ του Τσάβες, που υποπτευόμαστε ότι ενδέχεται να διαφωνούσε μαζί τους και ο ίδιος. Στο συγκεκριμένο τραγούδι μιλάνε για διεφθαρμένους πολιτικούς και δημοσιογράφους, αλλά και για τις συνεχείς απειλές των Ηνωμένων Πολιτειών για επέμβαση. Και ο τίτλος του τραγουδιού: «Σε καιρό πολέμου»!

ίτε συμφωνεί είτε διαφωνεί κανείς μαζύ τους, η Βενεζουέλα βρίσκεται σε πόλεμο εδώ και σχεδόν δύο δεκαετίες και το σημαντικότερο όπλο που χρησιμοποιείται εναντίον της είναι τα μέσα ενημέρωσης.

Παρακολουθώντας τα διεθνή μέσα ενημέρωσης έχεις την εντύπωση ότι στη Βενεζουέλα επικρατεί διαρκώς γενικευμένη ανομία, οι άνθρωποι πυροβολιούνται στους δρόμους και φυσικά δεν έχουν ποτέ-μα πότε- χαρτί υγείας. Για να σκουπίσουν αυτά που δεν παράγουν, αφού σχεδόν πότε δεν έχουν και τίποτα να φάνε.

Και ενώ η κατάσταση είναι πραγματικά πάρα πολύ μα πάρα πολύ δύσκολη, αρκεί να περπατήσεις μια μέρα στο Καράκας, για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχει την παραμικρή σχέση με όσα ακούς και διαβάζεις στα ξένα ΜΜΕ.

«Και αυτό δεν είναι κάτι καινούργιο, όπως εξήγησε στο INFOWAR o Ιγνάσιο Ραμονέ συγγραφέα και πρώην διευθυντής της monde-diplomatique. η εκστρατεία παραπληροφόρησης για τη Βενεζουέλα ξεκίνησε από τις πρώτες εβδομάδες διακυβέρνησης Τσάβες.

Η εκστρατεία των μέσων ενημέρωσης κατά της Βενεζουέλας ή κατά του Τσάβες ξεκίνησε στους δύο μήνες (1998) αφού είχε αναλάβει την ηγεσία ο Τσάβες, αφού ακόμα δεν είχε δηλώσει ότι ο στόχος του είναι η δημιουργία μιάς Σοσιαλιστικής Κυβέρνησης. Αυτό το έκανε αργότερα το 2005. Ακόμη όμως και στους πρώτους δύο μήνες της θητείας του τα μέσα ενημέρωσης μιλούσαν για ένα δικτάτορα για ένα Χίτλερ.

Μιλώντας στους συναδέλφους μου Μυρτώ Συμεωνίδου και Θάνο Τσιάντα, ο Ιγνάσιο Ραμονέ εξήγησε ποια ήταν τα αποτελέσματα της προπαγάνδας ακόμη και ανάμεσα σε ανθρώπους που αρχικά θέλησαν να στηρίξουν το εγχείρημά του Τσάβες: «Πρόκειται για μια ιδιαίτερα σημαντική εκστρατεία, το αποτέλεσμα ήταν ότι όχι μόνο ο απλός κόσμος ή ότι μόνο αυτοί οι οποίοι δεν συμφωνούν με την επανάσταση, αλλά και ο κόσμος από την Αριστερά, άρχισε να αναρωτιέται για το αν στη Βενεζουέλα υπάρχει Δημοκρατία ή ένα αυταρχικό καθεστώς.Η υποστήριξη προς τη Βενεζουέλα άρχισε να μειώνεται. Στόχος των μέσων ενημέρωσης ήταν να καταστρέψουν την αίγλη που θα μπορούσε να έχει η Μπολιβιριανή Επανάσταση. Παράλληλα δημιουργούσαν ένα τείχος από ψέματα ώστε η Βενεζουέλα να μην αποτελεί παράδειγμα για τις υπόλοιπες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

»Η προσωπική μου επαφή με αυτό το είδος της παραπληροφόρησης, ήρθε εκείνο το πρωϊνό του 2002 όταν πραξικοπηματίες με την στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών επιχείρησαν να ανατρέψουν τον δημοκρατικά εκλεγμένο Πρόεδρο της Βενεζουέλας. Στην αίθουσα σύνταξης του BBC στο Λονδίνο επικρατούσε μια περίεργη αμηχανία. Σχεδόν 48 ώρες μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος κανένα κείμενο του BBC δεν χρησιμοποιούσε τις λέξεις πραξικόπημα, δικτατορία, ή έστω ανατροπή μιάς δημοκρατικά εκλεγμένης Κυβέρνησης. Όλα τα μέσα ενημέρωσης προτιμούσαν τότε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να αναμασούν τις ανακοινώσεις του State Department.

»Γνωρίζουμε ότι η κρίση προκλήθηκε από ενέργειες της Κυβέρνησης Τσάβες. Η Κυβέρνηση απαγόρευσε την πραγματοποίηση ειρηνικών διαδηλώσεων. Άνοιξε πυρ εναντίον άοπλων διαδηλωτών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν (10) δέκα και να τραυματισθούν άλλοι (100) εκατό. Ύστερα από αυτές τις εξελίξεις συστάθηκε Προσωρινή Κυβέρνηση για τη διακυβέρνηση της χώρας.»

»Σχεδόν κάθε λέξη από την Ανακοίνωση του State Department ήταν ψευδής ή κατάλληλα τοποθετημένη στην πρόταση για να δημιουργεί λανθασμένες εντυπώσεις. Παρ’όλα αυτά ήταν η συγκεκριμένη Ανακοίνωση που «έδωσε τη γραμμή» στη συντριπτική πλειονότητα των Διεθνών μέσων ενημέρωσης. Και αυτή η «γραμμή» δεν άλλαξε ποτέ. Είτε στην Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών βρισκόταν ο Τζώρτζ Μπους ή ο Νομπελίστας της Ειρήνης Μπαράκ Ομπάμα ή αυτός ο «διαβολικά καλός» Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τράμπ.

Στο πέρασμα των χρόνων Αμερικανικά και Ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης, έδωσαν τον καλύτερο τους εαυτό με παρεμβάσεις που συχνά περνούν απαρατήρητες στο ευρύ κοινό. Αποτελούν στοχευμένες επιχειρήσεις επηρεασμού της κοινής γνώμης.

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ θυμήθηκε για εμάς ένα από τα εκατοντάδες περιστατικά των τελευταίων δύο δεκαετιών: «ένα από τα Ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης που επιτίθενται περισσότερο στη Βενεζουέλα είναι η Εφημερίδα Ελ Παϊς της Ισπανίας. Θυμάμαι ότι όταν ο Τσάβες βρισκόταν στο χειρουργείο είχε δημοσιεύσει στην πρώτη σελίδα της Εφημερίδας μία φωτογραφία του Τσάβες στο χειρουργείο, για να δείξει την αδυναμία του ηγέτη και έτσι την αδυναμία της Επανάστασης.

Έγραφε ότι «αν δεν χειρουργηθεί αμέσως θα πεθάνει». Αυτό δεν αποτελούσε είδηση γιατί όλος ο κόσμος το ήξερε. Ο Τσάβες ήταν άρρωστος και σίγουρα θα περνούσε από το χειρουργείο. Ακόμη όμως ύστερα από λιγές ώρες αποδείχθηκε ότι και αυτή η φωτογραφία ήταν ψεύτικη. Πάρθηκε από ένα βίντεο πέντε χρόνια πριν και δεν ήταν καν ο Τσάβες ο ασθενής. Αυτό είναι ένα ισχυρό παράδειγμα πως πολλά μέσα, όπως η Ελ Παϊς , που υποτίθεται έχουν κύρος, δημοσίευαν πληροφορίες για να βλάψουν τον Ούγκο Τσάβες.»

Το παράδειγμα του Ραμονέ πληροί όλες τις προϋποθέσεις ενός καραμπινάτου Fake news. Ξέρεις από αυτά για τα οποία θα σε κυνηγάνε σε λίγο η Ευρωπαϊκή Ένωση, και θα σε αποκλείουν, λέει, η Google και το Facebook. Για την περίπτωση της Βενεζουέλας όμως αυτά τα Fake news, είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ έχει περάσει τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του καταγράφοντας και ανατρέποντας τα προπαγανδιστικά επιχειρήματα μιάς αυτοκρατορίας και των μέσων ενημέρωσης που την υπηρετούν. Και η περίπτωση της Βενεζουέλας του θυμίζει το επαναλαμβανόμενο μοτίβο που είχε συναντήσει στις περιπτώσεις της Κούβας, της Χιλής και της Νικαράγουας. Για αυτά όμως έχει ιστορίες να μας διηγηθεί σε λιγάκι..

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ μιλά για την επίθεση εναντίον της Βενεζουέλας: « Όχι γιατί τα πράγματα είναι ρόδινα στη Βενεζουέλα, ακριβώς το αντίθετο και μάλιστα ο Τσάβες και ο Μαδούρο έχουν τεράστιο μερίδιο ευθύνης, αλλά στη συντριπτική τους πλειονότητα τα ρεπορτάζ που φθάνουν σε εμάς είναι ψευδή ή παραπλανητικά». Και σε αυτό το σημείο οι Classes έχουν την ευγενή καλοσύνη να μας προετοιμάζουν για τις επόμενες δηλώσεις του Ραμονέ. Τραγουδούν για τρείς χώρες οι οποίες έπεσαν θύματα των Ηνωμένων Πολιτειών. Η Κούβα, η Χιλή και η Νικαράγουα.

Ο Ιγνάσιο Ραμονές έχει τρεις ιστορίες παραπληροφόρησης να μας διηγηθεί για κάθε μία από αυτές:
«Η επίθεση που πραγματοποιείται εναντίον της Βενεζουέλας δεν είναι πρώτη ούτε η πρώτη επίθεση εναντίον μιάς Επανάστασης. Στη Λατινική Αμερική μπορώ να θυμηθώ τρία παρόμοια περιστατικά.

«Κατ’άρχήν είχαμε την περίπτωση της Κούβας από το 1959 έχουμε μια διαρκή εκστρατεία εναντίον της Κούβας. Παραμορφώνουν την πραγματικότητα. Η περίπτωση όμως που παρουσιάζει μεγαλύτερες ομοιότητες με τη Βενεζουέλα είναι η επίθεση εναντίον της Χιλής στα χρόνια του Σαλβαδόρ Αλιέντε. Ο εκδοτικός όμιλος Μερκούριο ο οποίος ήταν και κυρίαρχος εκείνη την εποχή, προσπάθησε με δόλιο τρόπο να διαστρεβλώσει την πραγματικότητα. Διέδιδε φήμες ώστε να προκαλέσει φόβο και πανικό στον πληθυσμό της χώρας. Και με αυτόν τον τρόπο προετοίμασε ενεργά το έδαφος για το πραξικόπημα της 11ης Σεπτεβρίου 1973 εναντίον του Σαλβαδόρ Αλιέντε.

Οι ομοιότητες με τη Χιλή είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Ο τρόπος με τον οποία τα τοπικά μέσα ενημέρωσης προετοίμαζαν το έδαφος για την εξωτερική επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι ερασιτεχνικά εμφανής. Θα λέγαμε ότι αποδεικνύει πως οι Αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών και το State Department δεν μπήκαν στον κόπο να ανανεώσουν τα εγχειρίδια προπαγάνδας τους απ’το 1973.

Ο συνταγματάρχης Oliver North για να γίνει ο πρόεδρος της NRA: «Oliver Νorth είναι ένας Αληθινός Ήρωας και Πολεμιστής για την Ελευθερία»

Και η ιστορία συνέχισε να επαναλαμβάνεται μονότονα. Είχε έρθει η σειρά της Νικαράγουας να γνωρίσει πως τα τοπικά μέσων ενημέρωσης μπορούν να μετατραπούν σε πηγές παραπληροφόρησης για ολόκληρο τον πλανήτη. Κυρίως όμως πώς να προετοιμάζεις το έδαφος για μια εξωτερική επέμβαση.

Στην Νικαράγουα κατά την διάρκεια της Επανάστασης των Σαντινίστας, υπήρχε ένας κυρίαρχος όμιλος μέσων ενημέρωσης που ξεκίνησε εκστρατεία παραπληροφόρησης. Ο στόχος τους ήταν να προκαλέσουν την παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών για την υποστήριξη των Κόντρας. Δημιούργησαν έτσι μια εικόνα σε Παγκόσμιο επίπεδο, η οποία παραμόρφωνε ολοκληρωτικά όσα συνέβαιναν στη Νικαράγουα.

Η περίπτωση της Νικαράγουας παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες και τα Αμερικάνικά μέσα ενημέρωσης δεν επιχειρούσαν απλώς να διαστρεβλώσουν όσα συνέβαιναν στη χώρα, αλλά προσπαθούσαν και να συγκαλύψουν και τη δική τους παρέμβαση.

Η Ουάσιγκτων δεν έκρυψε ποτέ ότι ενίσχυσε τις παραστρατιωτικές δυνάμεις των Κόντρας, που μάχονταν τους Σαντινίστας. Έκρυψε όμως ότι για να εξασφαλίσει τα χρήματα πουλούσε όπλα στο Ιράν. Οι πρώτες καταγγελίες το 1986, αναφέρουν ότι τα όπλα δόθηκαν με αντάλλαγμα την απελευθέρωση αιχμαλώτων. Ο Αμερικανός τότε Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν όμως βγαίνει σε Εθνικό Δίκτυο το Νοέμβριο του 1986 και διαψεύδει τις κατηγορίες. Παρά τις υποκριτικές και ψευδείς ιστορίες που κυκλοφόρησαν ότι προσφέραμε όπλα και λύτρα για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων η Κυβέρνηση μου ουδέποτε πούλησε όπλα, επαναλαμβάνω ουδέποτε πούλησε όπλα ή οτιδήποτε άλλο για να ελευθερώσει τους ομήρους. Κι ‘ούτε πρόκειται να το κάνει στο μέλλον

Πριν περάσει όμως ούτε μία εβδομάδα ο ίδιος Πρόεδρος εμφανίζεται στην ίδια τηλεόραση για να ζητήσει συγγνώμη. Είναι πλέον γνωστό ότι η Ουάσιγκτων έδινε όπλα στο Ιράν και τα κέρδη στους Κόντρας. «Γνώριζα ότι η αντίσταση των Κόντρας στη Νικαράγουα λάμβανε χρήματα από ξένες χώρες και ιδιωτικούς φορείς και ενίσχυα αυτή τη διαδικασία συνειδητά. Θέλω όμως να πω κάτι και να το γράψετε με Κεφάλαια γράμματα. Δε γνώριζα για τη μεταφορά χρημάτων από το Ιράν. Οι ευθύνες όμως δε σταματούν σε αυτούς που έδωσαν τα χρήματα, θα πει στο δικαστήριο, σταματούν σε μένα απέναντι στον Αμερικανικό Λαό. Εγώ είμαι υπεύθυνος για ότι συνέβη.

Και ο ένας μετά τον άλλον οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, αναγκάζονται να παραδεχτούν την ενοχή τους. Πρώτος ο συνταγματάρχης Όλιβερ Νόρθ. Στρατιωτικός στέλεχος στο πανίσχυρο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας. Ήταν ο άνθρωπος που είχε προτείνει την οργάνωση των Ταγμάτων Θανάτου στη Νικαράγουα: «Εγώ το έκανα. Όπως είπα και στην προηγούμενη κατάθεση μου δεν αισθάνομαι ντροπή για τις πράξεις μου. Μου ανέθεσαν μια αποστολή και προσπάθησα να τη φέρω εις πέρας.»

Εάν αναρωτιέστε τι απέγινε ο ‘Όλιβερ Νόρθ, ύστερα από αυτή την αποκάλυψη, η απάντηση είναι: Δημοσιογράφος! Εδώ και δεκαετίες εμφανίζεται άλλοτε ως προσκεκλημένος και άλλοτε ως οικοδεσπότης σε δημοσιογραφικές εκπομπές στην τηλεόραση και το ραδιόφωνο. Για θέματα Άμυνας και Εξωτερικής πολιτικής. Γιατί ως γνωστόν τα παιδιά του Ρήγκαν όπως και της Θάτσερ, γίνονται συχνά πιο επιτυχημένοι δημοσιογράφοι. Και πριν από μερικές εβδομάδες ανακοινώθηκε ότι ο Όλιβερ Νόρθ θα είναι και ο νέος Πρόεδρος της ENR, δηλαδή του Λόμπι που μάχεται για το δικαίωμα της οπλοκατοχής στις Ηνωμένες Πολιτείες…

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΙ΄ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ: ΤΗ ΜΟΝΗ ΛΕΞΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΟΥΝ ΟΙ ΑΠΛΗΣΤΟΙ ΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΓΟΝΑΤΙΣΜΕΝΑ ΚΑΝΙΣ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.