Author Archives: ftanei_pia

ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΙΛΕΚΑ – Ωραία μου Ευρώπη!

Standard

Maria Denaxa‏ @mdenaxa 17 λεπτάΠριν από 17 λεπτά
Ηλύσια Πεδία πριν απο λίγο. Λιγότεροι από 1000 οι διαδηλωτές στη λεωφόρο των Ηλυσιων σύμφωνα με το υπουργείο εσωτερικών

τη Γηραιά Ήπειρο, οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης εμφανίζονταν ως υπερασπιστές και εγγυητές της δημοκρατίας, της σύγκλισης, της ευρωπαϊκής ιδέας. Τελευταία, κραύγαζαν μονότονα για άνοδο της ακροδεξιάς και της φασιστικής απειλής, για τον κίνδυνο του «εθνολαϊκισμού».

Παριστάνοντας έτσι, τους θεματοφύλακες του «πολιτικά ορθού», του σεβασμού της «διαφορετικότητας», της κοινωνικής ευαισθησίας. Ένιωθαν, λοιπόν, ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά αρκούνταν στο αφήγημα ότι όλοι οι τριγμοί οφείλονται στην εκμετάλλευση από ακροδεξιές δυνάμεις των ρατσιστικών, εθνικιστικών, φοβικών αισθημάτων που τάχα κατακλύζουν τις κοινωνίες των ευρωπαϊκών χωρών.

Δεν ήθελαν να δουν, ή μάλλον ήθελαν να αποκρύψουν, την καταστροφή και ταπείνωση που προκαλεί η οικονομική διαχείριση σε βάρος των εργαζόμενων, η ραγδαία επιδείνωση και φτωχοποίηση του πληθυσμού. Να αποκρύψουν κυρίως το τεράστιο έλλειμμα δημοκρατίας που επέβαλλαν για να χτίσουν μια τεράστια φυλακή, τη νεοφιλελεύθερη Ε.Ε. που εφάρμοσε επί 30 περίπου χρόνια την πολιτική του κνούτου απέναντι σε λαούς και περιοχές της Ευρώπης. Ο γαλλογερμανικός άξονας υπήρξε βασικός μοχλός και η γερμανική αλαζονεία στηρίχθηκε στο οικονομικό ρήμαγμα του –όχι μόνο με γεωγραφική έννοια– ευρωπαϊκού Νότου.

Ο σεισμός πολλών ρίχτερ που συνταράσσει την Γαλλία, ήρθε μετά από όλα αυτά και αφού έχουν συσσωρευτεί επεισόδια και γνώση γύρω από το πώς «λύνουν» τα ζητήματα οι ευρωκράτες μέχρι σήμερα: Κύπρος, Ελλάδα, Καταλονία, Βαλκάνια, σήμερα Ιταλία. Τελεσίγραφα, καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, πραξικοπήματα και μνημόνια. Ένα κέντρο (το Βερολίνο), ένας άξονας (ο γαλλογερμανικός), μία επιτροπή (η Κομισιόν και δίπλα της το εκτρωματικό Eurogroup), μία τράπεζα (η ΕΚΤ), χωρίς κανέναν έλεγχο, χωρίς καμία νομιμοποιητική διαδικασία, έχουν οδηγήσει στην καταπάτηση οικονομικών και κυριαρχικών –εθνικών και λαϊκών– δικαιωμάτων. Δημιούργησαν μια νεοφεουδαρχική διοικητική δομή, καταλύοντας κάθε δημοκρατική κατάκτηση. Εκλογές, δημοψηφίσματα, κάθε είδους έκφραση του λαού, ακόμα και ο ίδιος ο λαός, όλα καταργούνται.

Τι είναι λοιπόν αυτό που συμβαίνει σήμερα;

Ένα ισχυρό λαϊκό ρεύμα αυθεντικών κινημάτων, καθώς κι ένα ισχυρότατο «λαϊκίστικο» κίνημα των «από κάτω», σε πολλές χώρες κάνει την εμφάνισή του, αλλάζοντας συσχετισμούς και καθορίζοντας εξελίξεις. Αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο. Αλλού με Πλατείες, αλλού με ανάθεση σε κόμματα που είτε δημιουργήθηκαν μέσα στην κρίση είτε προϋπήρχαν δίχως ιδιαίτερη εμβέλεια, αλλού με πανεθνικά κινήματα πρωτότυπα, όπως τα Κίτρινα Γιλέκα, γκρέμισαν κυβερνήσεις και διέλυσαν το δικομματικό παιχνίδι που παίζονταν για δεκαετίες, αλλάζοντας και σημαδεύοντας τις κοινωνίες στις οποίες εμφανίστηκαν.Ποιος μπορεί να αποκόψει αυτές τις διεργασίες και εξελίξεις από τον διεθνή ορίζοντα και περίγυρο, από αντίστοιχες εξεγέρσεις και συμπεριφορές που εμφανίζονται παντού ενάντια στην παγκοσμιοποιητική πολιτική;

Αλλά μιλώντας πιο ιδιαίτερα για τα Κίτρινα Γιλέκα, μπορούμε να τα χαρακτηρίσουμε ως την πιο πλατιά, βαθιά και ριζοσπαστική εκδήλωση απονομιμοποίησης της ευρωκρατίας και των πολιτικών της σε μια από τις βασικότερες χώρες της Ε.Ε. Στη Γαλλία, με τη μεγάλη συμβολική και ιστορική παρακαταθήκη που έχει αυτή η χώρα σαν πολιτική πυριτιδαποθήκη στη σύγχρονη εποχή.

Πρόκειται για την πιο εμφατική και σαφή διεκδίκηση μιας δημοκρατικής επανίδρυσης ολόκληρης της Ευρώπης. Επανίδρυσης σε νέα βάση, με ανατροπή των πολιτικών και θεσμών που οικοδόμησε η ευρωκρατία και η Γερμανική Ευρώπη. Είναι η πλέον εξέχουσα μορφή που παίρνει η διευρυνόμενη απονομιμοποίηση της ευρωπαϊκής παγκοσμιοποίησης και των παραρτημάτων της στο εσωτερικό κάθε χώρας. Το ιδιαίτερο αυτού του ξεσπάσματος είναι ότι γίνεται στην καρδιά της Ευρώπης, και ότι όλες οι βασικές χώρες και δομές της εμπλέκονται και διαπερνούνται από αυτό το ρεύμα. Βρετανία, Ισπανία, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, κλυδωνίζονται από πολιτικά γεγονότα.

Το σκίρτημα του λαϊκού κινήματος στην Γαλλία, έχει πολλαπλό ενδιαφέρον.

Ξεσηκώθηκε η φτωχή Γαλλία, όχι του Παρισιού αλλά ολόκληρης της γαλλικής περιφέρειας. Εκφράζεται με τη γνωστή στην ιστορία αποφασιστικότητα των γαλλικών κινημάτων και εξεγέρσεων. Ξεσηκώθηκαν όχι μόνο για τους φόρους (αφορμή), αλλά για ένα στάτους ζωής που τους εξαθλιώνει και κοροϊδεύει. Αφαιρεί τη δημοκρατία, τους βουλώνει το στόμα και στερεί κάθε φωνή. Κι από πάνω, τους βρίζει διαρκώς ως αμόρφωτους, αγροίκους, βίαιους, καθυστερημένους ή φασίστες, ομοφοβικούς, ρατσιστές.

Κι ιδού η πρώτη έκπληξη για όλες τις «πολιτικές καραβάνες»: Το κίνημα αυτό, αυθεντικό και λαϊκό, είναι ακηδεμόνευτο, έξω και πέρα από τους μηχανισμούς εγκλωβισμού κι αντιπροσώπευσης. Η χειραγώγησή του, δεν μπορεί να γίνει με το γνωστό πολιτικό παιχνίδι. Είναι πληβείο και αποφασισμένο. Κουβαλάει 30 χρόνια θυμού και προσβολών, διαρκούς επίθεσης και περιθωριοποίησης.

Τώρα θα μιλήσει όπως ξέρει, και θα βρει την γλώσσα του στην πορεία.

Η πρώτη γλώσσα είναι η διαρκής μαζική παρουσία και η αποφασιστικότητα.Η δεύτερη γλώσσα είναι πως δεν θέλει να χειραγωγηθεί από καμιά πολιτική δύναμη. Εχθρότητα και αμηχανία του πολιτικού κόσμου, δεν το τρομάζουν. Προχωρεί, αντιμετωπίζει την καταστολή, αλλά έχει και το 75% του πληθυσμού στο πλευρό του. Δεν κάμπτεται, συσπειρώνει νέες δυνάμεις, έχει πανγαλλικές διαστάσεις, αγκαλιάζει τη μαθητική νεολαία. Απέναντι στη νεολαία, το καθεστώς θα είναι ιδιαίτερα σκληρό. Η καταστολή παίρνει ιδιαίτερες διαστάσεις που σοκάρουν όλη τη Γαλλία. Η νέα γενιά πρέπει να καμφθεί παραδειγματικά…

Τρίτη γλώσσα, τα 42 αιτήματα που παρουσιάζει. Αιτήματα που δείχνουν τον βασικά αυθόρμητο, πραγματικά λαϊκό, καθαρό χαρακτήρα του, γιατί δεν ορίζονται από την «πολιτική μηχανική» των «ειδικών της πολιτικής».

Η όποια συνέχεια δεν ακυρώνει τη σημασία του

Οι ελιγμοί του Μακρόν, προς το παρόν δεν αποδίδουν. Μοιάζουν ψεύτικοι. Τα Κίτρινα Γιλέκα, χωρίς έναν ηγέτη αλλά με τεράστιο συμβολικό φορτίο (κίτρινο γιλέκο, που τους δίνει ταυτότητα και φωνή), επιμένουν: Μακρόν, παραιτήσου! Άδειασε τη γωνιά!

Ο Μακρόν αναγκάζεται να κινητοποιήσει αστυνομία, χωροφυλακή και στρατό. Για όποιον θυμάται, μοιάζει να ενεργοποιείται ένας μηχανισμός σαν αυτόν που ετοίμαζε ο Ντε Γκωλ για να αντιμετωπίσει τον Μάη του 68. Εκείνος, όμως, δεν ήταν τόσο απομονωμένος όπ18ως ο Μακρόν. Κατόρθωσε τότε να κινητοποιήσει ένα μαζικότατο δεξιό ακροατήριο. Είχε και τη συνδρομή των συνδικάτων με τη ντροπιαστική «Συμφωνία της Γκρενέλ» για να σπάσει το μεγαλύτερο απεργιακό κίνημα.

Ο Μακρόν ζητά τη βοήθεια των συνδικάτων, αλλά αυτά δεν μπορούν πια… Σήμερα, τα Κίτρινα Γιλέκα, χωρίς την οργάνωση και τη διακλάδωση που είχε τότε το εργατικό και νεολαιίστικο κίνημα, διαθέτουν μια πολύ μεγαλύτερη λαϊκότητα, ενώ οι καθεστωτικές δυνάμεις και το πολιτικό σύστημα, είναι βαθιά απονομιμοποιημένα στον γαλλικό λαό. Γάλλοι διανοούμενοι που βρέθηκαν στο πλευρό του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων, εφιστούν την προσοχή στον κίνδυνο να προχωρήσει ο Μακρόν σε εκτεταμένη καταστολή για να ξεμπερδεύει με την εξέγερση αυτή. Πολλά θα παιχτούν τις επόμενες μέρες.

Αρκετοί κάνουν λόγο και για την ιστορική σημασία του κινήματος αυτού, όχι μόνο για τη Γαλλία αλλά και για την πορεία της Ευρώπης. Δεν έχουν άδικο. Θέτει ζήτημα δημοκρατίας στην Ευρώπη, δημοκρατίας στις σύγχρονες συνθήκες. Η λαϊκή φωνή όσων δεν εκπροσωπούνται σήμερα –και είναι η πλειοψηφία– θα επαναθεμελιώσει τη δημοκρατία στην Ευρώπη σε άλλη βάση. Πώς; Ανοίγοντας δρόμους κι ορίζοντας διαφορετικά τον δημόσιο πολιτικό χώρο. Η τυραννία θα πέσει. Οι Βαστίλες κι όλες οι σύγχρονες φυλακές θα πέσουν. Τα Κίτρινα Γιλέκα, μέσα σε λίγες βδομάδες, με την αποφασιστικότητα και την εφευρετικότητά τους, κέρδισαν μια σημαντική θέση στους σταθμούς της χειραφετητικής ιστορίας της Γηραιάς Ηπείρου. Ένα νέο «1848» στην Ευρώπη είναι αναγκαίο και πολύ όμορφο!

Advertisements

Πως γυρίσαμε τόσο πολύ πίσω; Mιά αδιάψευστη (έως τώρα) εξιστόρηση των γεγονότων από το 2011.

Standard

`
«ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟI»

Γιάνη Βαρουφάκη (3 από 11)

`

…Απτόητος εκείνος, είπε : «Υπάρχει κομματική πολιτική και κυβερνητική πολιτική. Εσύ θ’ ασχοληθείς με τη δεύτερη και θ’ αφήσεις την πρώτη σ’ εμάς».!…(Γ.

Food Chain / Hellenic Banker-Hellenic Banks Recapitalized with the Taxes of Borrowers -German Banks-The of Hunger

`

Success Story

`Κεφ. 3 (συνέχεια…)

`

νώ ο Στουρνάρας αναλάµβανε το Υπουργείο Οικονοµικών, εκείνο το καυτό καλοκαίρι του 2012, οι αξιωματούχοι της ΕΕ και του ΔΝΤ προσπαθούσαν να λύσουν µια δική τους σπαζοκεφαλιά. Τα δάνεια της δεύτερης συµφωνίας διάσωσης είχαν καθυστερήσει, εξαιτίας των δύο εκλογικών αναµετρήσεων, και δε θα άρχιζαν να εκταμιεύονται πριν από το φθινόπωρο. Δυστυχώς, η Αθήνα είχε να αποπληρώσει στις 20 Αυγούστου οµόλογα που είχε στην κατοχή της η ΕΚΤ αξίας 3,5 δισεκατοµµυρίων ευρώ. Πώς θα γινόταν αυτό, δεδοµένου ότι το ταµεία ήταν άδεια;

Όταν θέλει η τρόικα, βρίσκει τρόπους. Ιδού, σε οργή κίνησή, ο τρόπος, η «λύση» που σκαρφίστηκαν, ώστε ο αναγνώστης να εκτιμήσει την ταχυδακτυλουργική τέχνη των τροϊκανών, σε όλο της το µεγαλείο:

⦁ Η ΕΚΤ παραχώρησε στις κρεοκοπηµένες ελληνικές τράπεζες το δικαίωµα να εκδώσουν lΟU µε oνοµαστική αξία 5,2 δισ. Ευρώ-μπακαλόχαρτα δηλαδή, δεδοµένου ότι τα ταµεία των τραπεζών ήταν άδεια.

⦁ Επειδή κανένας δε θα πλήρωνε πραγματικό χρήμα για να αγοράσει αυτά τα lΟU, οι τραπεζίτες τα προσκόµισαν στον υπουργό Οικονοµικών, τον Στουρνάρα, ο οποίος εγγυήθηκε γι’ αυτό, εξ ονόµατος του χρεοκοπημένου κράτους, σε µια κίνηση δηµιουργίας εικονικής πραγματικότητας (δεδοµένου πως καµία χρεοκοπημένη οντότητα, εν προκειµένω το κράτος, δεν είναι σε θέσn να εγγυηθεί πραγματικά το lΟU μίας άλλης χρεοκοπηµένης αντίστοιχης, εν προκειµένω των τραπεζών).

⦁ Έπειτα οι τραπεζίτες προσκόµισαν το άνευ αξίας lΟU τους (τα οποία πλέον έφεραν την «εγγύηση» του πτωχευμένου ελληνικού κράτους) στην Τράπεζα της Ελλάδος, που φυσικά αποτελεί παράρτημα της ΕΚΤ, ως εχέγγυα για καινούρια δάνεια.

⦁ Το Eurοgrοup έδωσε το πράσινο φως στην ΕΚΤ να επιτρέψει στο ελληνικό παράρτημα της (την Τράπεζα της Ελλάδος) να δεχτεί αυτά τα lΟU, ως εχέγγυα, και να παράσχει στις τράπεζες πραγματικό χρήµα που ισοδυναµούσε µε το 70% της oνοµαστικής αξίας των lΟU (λίγο πάνω από 3,5 δισεκατοµµύρια).

⦁ Εν τω μεταξύ η ΕΚΤ και το Eurοgrοup έδωσαν το πράσινο φως στο Υπουργείο Οικονοµικών του Στουρνάρα να εκδώσει επιπλέον έντοκα γραµµάτια δημοσίου µε oνοµαστική αξία 3,5 δισ. lΟU που εκδίδονται από το κράτος, τα οποία φυσικά δε θα άγγιζε κανένας επενδυτής που έχει σώας τας φρένας, δεδοµένης της γύµνιας των κρατικών ταµείων.

⦁ Στη συνέχεια οι τραπεζίτες ξόδεψαν τα 3,5 δισ. που είχαν λάβει από την κεντρική τράπεζα της Ελλάδας -στην πραγµατικότητα από την ίδια την ΕΚΤ-, ενεχυριάζοντας τα δικά τους άνευ αξίας lΟU προκειµένου να αγοράσουν τα κρατικά άνευ αξίας lΟU.

⦁ Τέλος, η ελληνική κυβέρνηση χρησιμοποίησε αυτά τα 3,5 δισ. για να εξοφλήσει τη δόση 3,5 δισ. αποπληρωµών χρέους που όφειλε στην … ΕΚΤ!

Η λογική των Αρτ και Κον σε άλλο, ανώτερο, επίπεδο! (Δες Κεφάλαιο 3 – Δυο φίλοι και ένα βαρέλι ουίσκι σελ. 38) Ωχριούν μπροστά σε τέτοια πλεκτάνη πολλές από τις απάτες που κατέστησαν τους τραπεζίτες της Γουόλ Στριτ όνειδος του πλανήτη. Η περίφημη ρήση του Γουόλτερ Σκοτ «Ω, τι μπλεγμένο ιστό υφαίνουµε / όταν στον δρόµο της απάτης μπαίνουμε!» αποκτά εντελώς νέα διάσταση. Από την άλλn, όµως, χωρίς τέτοιους μπλεγμένους ιστούς, πώς θα έχαβε ο πολύς κόσµος το παραµύθι ότι η Ελλάδα ήταν φερέγγυα και σε τροχιά ανάκαµψης τώρα που είχε σχηματισθεί η συγκυβέρνησή ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ; Με το που υφάνθηκε, όµως, αυτός ο ιστός, προέκυψε ανάγκη για έναν καινούριο.

Περίπου την ίδια περίοδο που συνέβαιναν αυτά η Κριστίν Λαγκάρντ πιεζόταν από τα εκτός Ευρώπης κράτη-µέλη του ΔΝΤ, π.χ. από χώρες όπως η Βραζιλία, η lνδία, η Ιαπωνία και η Μαλαισία, να θέσει τέρμα στην παρωδία και να πει στο Βερολίνο ότι, αν δεν αναδιαρθρωνόταν το ελληνικό χρέος, το ΔΝΤ θα αποσυρόταν από αυτή την αδιέξοδη υπόθεσn. Το φθινόπωρο του 2012, καθώς οριστικοποιούνταν η δεύτερη διάσωση, η Λαγκάρντ προέβη σε µια αξιοσημείωτη κίνηση που φανέρωνε πόσο έντονες πιέσεις δεχόταν: προσέγγισε τον Στουρνάρα και του πρότεινε, εν όψει του Eurοgrοup εκείνου του µήνα, να απαιτήσουν από κοινού από τον Γερμανό υπουργό Οικονοµικών, τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, δραστικό κούρεµα του ελληνικού χρέους.

Όµως ο Στουρνάρας, αντί να αδράξει εκείνη τη µοναδική ευκαιρία να διαμορφώσει συµµαχία µε το ΔΝΤ, ενημέρωσε τον Σόιμπλε για την πρόταση της Λαγκάρντ να συγκροτήσουν κοινό µέτωπο εναντίον του και του ζήτησε την άδεια να την αποδεχτεί. Φυσικά, ο Σόιμπλε έδωσε εντολή στον Στουρνάρα «να το ξεχάσει». Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα αυτά τα γνωρίζουµε επειδή µας τα κοινοποίησέ ο ίδιος ο … Στουρνάρα µε εκείνο το αμίμητο: «Μου είπε «fοrget it, Yannis!«».

Εκείνη την περίοδο συμμετείχα σε τραπεζικό συνέδριο στις Ηνωµένες Πολιτείες. Εκεί έτυχε να συναντήσω διευθυντικό στέλεχος του ΔΝΤ που, στο περιθώριο του συνεδρίου, µε προσέγγισε για να απορήσει µε θυµό φωναχτά: «Μα πώς το σκέφθηκε [ο Στουρνάρας]; Έχουν καµιά καλύτερή ιδέα για να το βγάλουν πέρα; Υπάρχει κάποιο σχέδιο; Δεν μπορώ να το καταλάβω». Τον πληροφόρησα πως πράγµατι είχαν σχέδιο. Μόνο που επρόκειτο για σχέδιο παραμονής στην εξουσία υπό το πρόσχηµα ότι η χώρα δρασκέλιζε το κατώφλι της ανάκαµψης. Το κωδικό όνοµα του σχεδίου ήταν «Ελληνικό Success Stοry» και είχε τέσσερις πτυχές που θα πραγματώνονταν διαδοχικά (οι τίτλοι τους δικοί µου!): «Μέρκελ γκελ», «φούσκα τραπεζών», «δεκανίκι ΕΚΤ», «κάλπικη αναδιάρθρωση».

Μέρκελ γκελ: Το «γκελ» το οποίο πιστώνω στην κ. Μέρκελ είχε ήδη συντελεστεί από τον Σεπτέμβριο του 2012, όταν η καγκελάριος, μετά από προτροπή του Μάριο Ντράγκι, προέδρου της ΕΚΤ, και της κυβέρνησης του Πεκίνου, έκανε µια στάση στην Αθήνα καθ’ οδόν από την Κίνα προς το Βερολίνο. Στις λίγες ώρες της παραμονής της χτύπησε ενθαρρυντικά στην πλάτη τον πρωθυπουργό Read the rest of this entry

ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΙ – Του Γιάνη Βαρουφάκη (2 από 11)

Standard

 

2. Μνημονιστάν

`

Στις αρχές του 2010 τo Ελληνικό κράτος χρεοκόπησε. Λίγους μήνες αργότερα Η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Eλληνική κυβέρνηση οργάνωσαν τη μεγαλύτερη συγκάλυψη χρεοκοπίας παγκοσμίως. Πώς συγκαλύπτεις μια χρεοκοπία; Δανειζόμενος κι άλλο καλό χρήμα για να εξυπηρετείς κατακόκκινα δάνεια που είναι αδύνατον να εξυπηρετηθούν. Και ποιός χρηματοδοτεί εκείνη τη συγκάλυψη; Απλός κόσμος, «άσχετος» κόσμος, φορολογούμενοι απ’ όλη την υδρόγειο.

Η συμφωνία «διάσωσης», όπως έγινε γνωστή κατ’ευφημισμόν η συγκάλυψη εκείνη, υπογράφτηκε κι επισφραγίστηκε στις αρχές Μαΐου 2010. Η Ευρωπαϊκή Ένωση και τo ΔΝΤ προσέφεραν στην απένταρη Eλληνική κυβέρνηση περί τα 110 δισεκατομμύρια ευρώ, το μεγαλύτερο δάνεια στην ιστορία.1 Ταυτόχρονα απεστάλη στην Αθήνα ομάδα από εντεταλμένους υπαλλήλους των τριών θεσμών, η γνωστή μας τρόικα. Στόχος τους η επιβολή πολιτικών που σκόπευαν να μειώσουν δραστικά τις συνολικές δαπάνες των Ελλήνων, κάτι που ισοδυναμούσε με τη δραστική μείωση των συνολικών … εισοδημάτων των Ελλήνων.(2) Ένα έξυπνο οκτάχρονο παιδί θα αντιλαμβανόταν ότι αίσια έκβαση μιας τέτοιας «διάσωσης» ήταν απίθανη.

Το να επιβάλλεις στους χρεοκοπημένος νέα δάνεια, υπό τον όρο να συρρικνώσουν το εισόδημα τους, αποτελεί εκκεντρική μεν, βάναυση δε τιμωρία. Η Ελλάδα ουδέποτε διασώθηκε. Η ΕΕ και το ΔΝΤ, με το δάνειο τους για την υποτιθέμενη διάσωση και με την τρόϊκα των κλητήρων τους να πετσοκόβουν με ενθουσιασμό τα εισοδήματα από τα οποία τα νέα και τα προϋπάρχοντα χρέη θα αποπληρώνονταν, ουσιαστικά έκλεισαν την Ελλάδα σε μια σύγχρονη εκδοχή της φυλακής οφειλετών του Ντίκενς και κατόπιν πέταξαν το κλειδί στα σκουπίδια.

Η ιστορία διδάσκει ότι οι φυλακές οφειλετών του 19ου αιώνα τελικά εγκαταλείφθηκαν επειδή, παρά τη βαρβαρότητα τους, ούτε απέτρεπαν τη συσσώρευση νέων κακών χρεών ούτε βοηθούσαν τους πιστωτές να πάρουν πίσω τα χρήματα τους. Η πρόοδος του καπιταλισμού τον 19ο αιώνα απαιτούσε την απόρριψη της παράλογης ιδέας ότι όλα τα χρέη είναι ιερά και την αντικατάσταση της με την ιδέα της περιορισμένης ευθύνης. Σε τελική ανάλυση, αν όλα τα χρέη είναι εγγυημένα, γιατί να δανείζουν υπεύθυνα οι δανειστές; Και γιατί κάποια χρέη να φέρουν υψηλότερα επιτόκια απ’ότι άλλα;

Αν όλα τα χρέη τα εγγυάται τα κράτος ελέω μιας τρόϊκας το ρίσκο των δανειστών εξαφανίζεται και, άρα, τα επιτόκια δανεισμού θα έπρεπε να είναι ελάχιστα και ίδια για όλους. Επειδή αυτό είναι και ανόητο και αδύνατο, η χρεοκοπία και η διαγραφή χρέους έγιναν για τον καπιταλισμό αυτό που ήταν ανέκαθεν για το χριστιανικό δόγμα η κόλαση: αναγκαίο κακό! Εντούτοις, η άρνηση και η δαιμονοποίηση της χρεοκοπίας αναβίωσαν στον 21ο αιώνα ως «θεραπεία» της αφερεγγυότητας του Ελληνικού κράτους. Γιατί; Άραγε η ΕΕ και το ΔΝΤ δε συνειδητοποιούσαν τι έπρατταν;

Ήξεραν ακριβώς τι έπρατταν. Οι πιο ισχυροί θεσμοί και κυβερνήσεις του κόσμου, παρά τη σχολαστική προπαγάνδα τους, στο πλαίσιο της οποίας επέµειναν ότι προσπαθούσαν να σώσουν την Ελλάδα, δηλαδή να δώσουν στην ελληνικό λαό μια δεύτερη ευκαιρία, να βοηθήσουν στη μεταρρύθμιση του χρονίως πάσχοντος από διαφθορά και αναποτελεσματικότητα ελληνικού κράτους, δεν έτρεφαν καμία αυταπάτη. Αντιλαμβάνονταν ότι πιο εύκολα μπορεί κανείς να στύψει πέτρα παρά να κάνει μια χρεοκοπημένη οντότητα να ξεπληρώσει τα δάνειο της δανείζοντας της περισσότερα χρήματα, ειδικά αν η συμφωνία προβλέπει τη συρρίκνωση του εισοδήματος της. Έβλεπαν ότι η τρόϊκα τους, ακόμη και αν κατάφερνε να κατασχέσει τα «ασηµικά» του γονατισμένου κράτους, θα αποτύγχανε να επανακτήσει τα χρήματα που είχαν διατεθεί για την αναχρηματοδότηση του ελληνικού δημόσιου χρέους. Γνώριζαν ότι τα περίφημα πακέτα «διάσωσης» δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μονόδρομος προς τη φυλακή οφειλετών.

Πώς γνωρίζω πως τα γνώριζαν; Μου τα είπαν!

Δεσμώτες των τεχνασμάτων τους

Άλλο να τα λες ο ίδιος κι άλλο να τα ακούς από τα χείλη των καθ’ ύλην αρμοδίων. Κορυφαίοι αξιωματούχοι του ΔΝΤ, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ηγετικά στελέχη της ΕΚΤ και της Κομισιόν, όλοι τους μου εξομολογήθηκαν, ο καθένας με τον τρόπο του, την αλήθεια: είχαν οδήγησει την Ελλάδα σε αδιέξοδο. Και τώρα συμφωνούσαν ότι άνευ αναδιάρθρωσης των χρεών τα οποία αρνούνται χρόνια τώρα να αναδιαρθρώσουν η κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη.

Λιγότερο από έναν μήνα με τα την εκλογική μας νίκη, 11 Φεβρουαρίου 2015 θυμάμαι όταν, στα κτίρια της ΕΕ στις Βρυξέλλες, σε μία από εκείνες τις κλειστοφοβικές, φωτισμένες με νέον αίθουσες συσκέψεων που μoυδιάζoυν την ψυχή, είχα την πρώτη μου συνάντηση με την Κριστίν Λαγκάρντ, τη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ, πρώην υπουργό Οικονομικών της Γαλλίας και πρώην μεγαλοδικηγόρο με έδρα την Ουάσινγκτον. Είχε εισέλθει στο κτίριο νωρίτερα φορώντας ένα εντυπωσιακό δερμάτινο σακάκι και αποπνέοντος ιδιαίτερη άνεση. Προτού περάσουμε στην αίθουσα συσκέψεων για τη σοβαρή συζήτηση, και καθώς επρόκειτο για την πρώτη μας γνωριμία, πιάσαμε χαλαρή κουβέντα στον διάδρομο

Κεκλεισμένων των θυρών, παρουσία του γνωστού μας και μη εξαιρετέου Πόουλ Τόμσεν, η συζήτηση σοβάρεψε αλλά τα κλίμα παρέμεινε φιλικό. Η Λαγκάρντ μου έδωσε την ευκαιρία να παρουσιάσω τη βασική μου ανάλυση γύρω από τα αίτια και τη φύση του ελληνικού δράματος καθώς και τις προτάσεις μου για την αντιμετώπισή του. Την περισσότερη ώρα ένευε καταφατικά, δείχνοντας να συμφωνεί με τα λεγόμενά μου. Φαινόταν να μιλάμε τον ίδια γλώσσα και ήμασταν και οι δύο πρόθυμοι να οικοδομήσουμε σχέση καλής συνεργασίας. Στο τέλος της συνάντησης, ενώ κατευθυνόμασταν προς την πόρτα, πρόεκυψε η ευκαιρία για ένα σύντομο, χαλαρό, αλλά άκρως αποκαλυπτικό τετ-α-τετ Επανερχόμενη στο επιχειρήματα μου, η Κριστίν τάχθηκε υπέρ των προτάσεων μου για διαγραφή μέρους του χρέους και μείωση των φορολογικών συντελεστών, ως προαπαιτούμενα, για μια Eλληνική ανάκαμψη. Αμέσως μετα είπε κάτι που με έκανε να χάσω τα λόγια μου.

Φυσικά έχεις δίκιο, Γιάνη. Οι στόχοι του προγράµµατος τους οποίους επιµένουν είναι ανεδαφικοί. Το πρόγραµµα αυτό δεν μπορεί να πετύχει. Όµως πρέπει να καταλάβεις πως έχουµε επενδύσει πάρα πολλά σε αυτό το πρόγραµµα. Δεν μπορούμε να υπαναχωρήσουμε.Η αξιοπιστία σου εξαρτάται από το αν θα αποδεχτείς το συγκεκριµένο πρόγραµµα και αν θα συνεργαστείς στο πλαίσιό του.4

Να που το έζησα κι αυτό: η επικεφαλής του ΔΝΤ να λέει στον υπουργό Οικονομικών του χρεοκοπημένου κράτους μας πως οι πολιτικές της τρόϊκας Read the rest of this entry

Α.ΤΣΙΠΡΑΣ: «ΦΟΒΟΤΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ, ΟΤΙ, ΑΝ ΕΠΙΜΕΝΑΜΕ, ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΑΜΕ ΕΝΑ ΝΕΟ ΓΟΥΔΗ»!…

Standard
Bγαίνοντας στο Σύνταγμα για να πάω µε τα πόδια στο Μαξίµου, διέκρινα την αγαλλίαση στα πρόσωπα των περαστικών. Ένας περήφανος λαός ένιωθε δικαιωμένος και δικαιολογηµένα το γιόρταζε. Η νύχτα έσφυζε από προσµονή και αυτοπεποίθηση. Η σιγή του Αλέξη µε ανησυχούσε, αλλά αρνούμουν να πιστέψω ότι το Μαξίµου θα ήταν αποκοµµένο από τον µεθυστικό αέρα ανυπακοής που έπνεε στους δρόµους. Σίγουρα, σκέφτηκα, αυτός ο ζωοποιός άνεµος θα καταφέρει να εισέλθει μέσα από κάποια σχισμή του φρουρίου ή μέσα από τις καρδιές των εργαζομένων στο Μαξίμου, που είχαν κι αυτοί ζυμωθεί πολιτικά στην Πλατεία Συντάγματος. Κι όμως, μπαίνοντας στο Μαξίμου, συνάντησα την παγωμένη ατμόσφαιρα νεκροτομείου, τη θλίψη νεκροταφείου.

Η ανατροπή ενός λαού

Καθώς περνούσα την κύρια είσοδο του Μαξίμου, οι υπουργοί και παρατρεχάµενοι που συνάντησα φαίνονταν μουδιασμένοι, λες και είχαν μόλις υποστεί βαριά εκλογική ήττα. Η παρουσία μου τους έκανε ακόμα νευρικότερους. Ο Αλέξης, μου είπαν, βρισκόταν σε συνάντηση με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας στο γειτονικό Προεδρικό Μέγαρο και θα με δεχόταν αργότερα. Έτσι, περίμενα στην αίθουσα συσκέψεων με τους υπόλοιπους υπουργούς, παρακολουθώντας το τελευταία αποτελέσματα στις οθόνες. Όταν εμφανίστηκε τα τελικό ποσοστό στην οθόνη, 61,35% υπέρ του ΟΧΙ με ποσοστό συμμετοχής τα εντυπωσιακό 62,5%, πετάχτηκα από την καρέκλα μου σηκώνοντας πανηγυρικά τη γροθιά στον αέρα. Τότε, κοιτάζοντας γύρω μου, συνειδητοποίησα ότι ήμουν ο μόνος στο δωμάτιο που πανηγύριζε.

Περιμένοντας τον Αλέξη, βρήκα μήνυμα στο κινητό μου από τον Νόρμαν Λάμοντ «Αγαπητέ Γιάνη, συγχαρητήρια. Μια περίφημη νίκη. Δε γίνεται να μην εισακουστείτε τώρα. Kαλή τύχη!» Θα εισακουστούμε, σκέφτηκα, αρκεί να αποφασίσουμε να μιλήσουμε.

 

Εκεί που καθόμουν, παρακολουθώντας να ξετυλίγεται σε αργή κίνηση η ακύρωση της περίφημης νίκης μας, άρχισα να παρατηρώ τους παρευρισκομένους και τις μικρές λεπτοµέρειες που μέχρι τότε μου είχαν διαφύγει. Οι άντρες είχαν εγκαταλείψει το απλό, καθημερινό ντύσιμο που χαρακτήριζε τα στελέχη του Σύριζα και έμοιαζαν με κουστουμάτους μεγαλοδικηγόρους σε βραδινή έξοδο. Οι γυναίκες ήταν ντυμένες λες και πήγαιναν σε προεδρική δεξίωση. Όταν έφτασε και η Δανάη, συνειδητοποίησα πως όχι απλώς ήμασταν οι μόνοι χαρούμενοι άνθρωποι εκεί μέσα, αλλά ήμασταν και οι μόνοι που φορούσαν τζιν και μπλουζάκια.

 

Read the rest of this entry

Πρoστατευμένο: 15/11/18 Οδηγίες για νεο word press

Standard

Αυτό το περιεχόμενο είναι προστατευμένο με κωδικό. Για να το δείτε εισάγετε τον κωδικό σας παρακάτω:

ΤΣΟΜΣΚΥ:«Επισκέφθηκα τον Λούλα, τον πιο εξέχοντα πολιτικό κρατούμενο στον κόσμο» (Μέρος Α΄)

Standard

«ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ  ΚΥΡΙΑΚΗ    7/10

  «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΣΟΜΣΚΥ ΜΕ ΛΟΥΛΑ»

Δημοσιεύτηκε στο The Intercep

(…)

ην επομένη της επίσκεψής μας, ένας δικαστής, επικαλούμενος την ελευθερία του Τύπου, δέχθηκε το αίτημα της μεγαλύτερης εφημερίδας της χώρας, της Folha de Sao Paolo, για συνέντευξη του Λούλα, αλλά ένας άλλος δικαστής παρενέβη γρήγορα και ανέτρεψε την απόφαση αυτή, παρά το γεγονός ότι παίρνονται συχνά συνεντεύξεις από τους πιο βίαιους εγκληματίες της χώρας, όπως από ηγέτες πολιτοφυλακών και λαθρέμπορους ναρκωτικών.

Για το σύστημα εξουσίας της Βραζιλίας, η φυλάκιση του Λούλα δεν είναι αρκετή. Θέλουν να διασφαλίσουν ότι ο κόσμος, καθώς προετοιμάζεται να ψηφίσει, δεν θα μπορέσει να ακούσει τίποτα από αυτόν και προφανώς είναι ικανοί να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο για να πετύχουν αυτόν τον στόχο.

Ο δικαστής που ανέτρεψε την άδεια, δεν προέβη σε καμία καινοτομία. Ένας προηγούμενος ήταν ο εισαγγελέας που το 1926 όταν καταδικάστηκε ο Antonio Gramsci από τη φασιστική κυβέρνηση του Μουσολίνι, δήλωσε ότι «Πρέπει να κάνουμε τον εγκέφαλό του να σταματήσει να λειτουργεί για τα επόμενα 20 χρόνια» .

«Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, αλλά κάνει συχνά ομοιοκαταληξία» όπως παρατήρησε ο Mark Twain

Αναθαρρήσαμε, αλλά δεν εκπλαγήκαμε όταν είδαμε ότι παρά τις επαχθείς συνθήκες και τη σοκαριστική αποτυχία της δικαιοσύνης, ο Λούλα παραμένει ενεργητικός, αισιόδοξος για το μέλλον και γεμάτος ιδέες για το πώς να ανατραπεί η τρέχουσα καταστροφική πορεία της Βραζιλίας.

(…) Ο φυλακισμένος που επισκεφθήκαμε, ο Luiz Inácio Lula da Silva – ή «Λούλα» όπως τον ξέρουν σε όλον τον κόσμο – έχει καταδικαστεί ουσιαστικά σε ισόβια φυλάκιση, σε απομόνωση, χωρίς πρόσβαση στον Τύπο ή σε εφημερίδες και με περιορισμένες επισκέψεις μια ημέρα την εβδομάδα.

chomsky LULA 2018 10 06 [1]

Ο αμερικανός γλωσσολόγος και πολιτικός ακτιβιστής, στην άκρη αριστερά, μιλάει στους υποστηρικτές του Κόμματος των Εργαζομένων, μετά την επίσκεψή του στον Λούλα στις 20 Σεπτεμβρίου 2018

Υ φωτιάπάρχουν πάντα προσχήματα για μια φυλάκιση – ίσως έγκυρα, ίσως όχι – αλλά συχνά έχει νόημα να αναζητήσουμε ποιοι είναι οι πραγματικοί λόγοι πίσω από αυτήν. Αυτό συμβαίνει και σε αυτήν την περίπτωση. Η πρωταρχική κατηγορία εναντίον του Λούλα βασίζεται στους συμβιβασμούς μεταξύ επιχειρηματιών που καταδικάστηκαν για διαφθορά και του εισαγγελέα και πρόκειται για την προσφορά ενός διαμερίσματος στο οποίο δεν έζησε ποτέ. Δεν θα τα χαρακτήριζε κανείς συντριπτικά στοιχεία.

Το υποτιθέμενο έγκλημα είναι σχεδόν μη ανιχνεύσιμο με τα δεδομένα της Βραζιλίας – και υπάρχουν πολλά που πρέπει να πούμε για αυτό και στο οποίο θα επιστρέψω αργότερα. Αλλά πέραν αυτού, η ποινή είναι τόσο εξωφρενικά δυσανάλογη σε σχέση με το υποτιθέμενο έγκλημα, που μας καλεί να αναζητήσουμε τους πραγματικούς λόγους. Οι ενδεχόμενοι λόγοι δεν είναι δύσκολο να ανιχνευθούν. Η Βραζιλία έχει εκλογές ζωτικής σημασίας για το μέλλον της. Ο Λούλα είναι μακράν ο πιο δημοφιλής υποψήφιος και θα κέρδιζε εύκολα σε μια δίκαιη εκλογική διαδικασία. Είναι σαφές ότι αυτό δεν είναι το αποτέλεσμα που θα επιθυμούσε η πλουτοκρατία.

Αν και οι πολιτικές κατά τη διάρκεια της θητείας του είχαν σχεδιαστεί έτσι ώστε να ικανοποιήσουν τις ανησυχίες του εγχώριου και του διεθνούς* χρηματοπιστωτικού τομέα, οι ελίτ τον μισούν, εν μέρει αναμφίβολα λόγω των πολιτικών κοινωνικής ενσωμάτωσης και των παροχών προς τους απόκληρους, ενώ φαίνεται πως πίσω από αυτό κρύβονται και άλλοι λόγοι: το ταξικό μίσος. Πώς μπορεί ένας φτωχός εργαζόμενος χωρίς ανώτατη εκπαίδευση που δεν μιλάει καν σωστά τα πορτογαλικά να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας μας;

Όταν ήταν εν ενεργεία, ο Λούλα ανεχόταν τη δυτική εξουσία, αλλά με επιφυλάξεις.(…..)

Συνέχεια στο ΤhePressProject

Μεταφράστηκε συλλογικά από μέλη της πλατφόρμας των 1101.

* bold δικά μας