Category Archives: Ελλάδα

ΑΘΩΟΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΜΑ(Τ)ΚΕΛΑΡΗΔΕΣ ΤΗΣ 28-29 ΙΟΥΝΗ 2011

Standard

`

Αθώους έκρινε το Μονομελές Πλημμελειοδικείο της Αθήνας και τους 18 κατηγορούμενους αστυνομικούς που αντιμετώπιζαν βαριές κατηγορίες για την εκτεταμένη χρήση βίας κατά των διαδηλώσεων του διημέρου 28-29 Ιουνίου του 2011. Οι μαζικές διαδηλώσεις λάμβαναν χώρα όταν στη Βουλή ψηφιζόταν το Μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα του πρώτου μνημονίου και στην πλατεία Συντάγματος διαδήλωναν οι Αγανακτισμένοι. Δείτε βίντεο και φωτογραφικό υλικό από τα γεγονότα του διημέρου που σφράγισαν την περίοδο διακυβέρνησης Παπανδρέου, λίγους μήνες προτού παραδώσει την εξουσία στην κυβέρνηση Παπαδήμου.

`

Συγκεκριμένα, η υπόθεση έφτασε σε δίκη μετά από μήνυση του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, και αρκετών ακόμα πολιτών και εκπροσώπων φορέων, κατηγορώντας 18 αστυνομικούς της ομάδας ΔΕΛΤΑ και των ΜΑΤ, ανάμεσα στους οποίους και επικεφαλής διμοιριών, ως φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς για την εκτεταμένη χρήση βίας που εφάρμοσαν έναντι του πλήθους των διαδηλωτών που είχε κατακλύσει την πλατεία Συντάγματος κατά τη διήμερη απεργία στις 28-29 Ιουνίου του 2011.

`

Οι κατηγορίες που αντιμετώπιζαν οι 18 αστυνομικοί αφορούσαν τα εγκλήματα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης κατά συναυτουργία και κατά συρροήν και της έκθεσης πολιτών σε κίνδυνο.

Συνέχεια ΕΔΩ

Advertisements

Για να μην έχουμε αυταπάτες για το ρόλο της ταξικής «δικαιοσύνης»

Standard

Επιμύθιο: Με αφορμή τις διαδοχικές ντροπιαστικές αποφάσεις της «κατ’όνομα Δικαιοσύνης».

`

Ετσι για να θυμόμαστε

Από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ , Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018 |

«Το δίκαιό σας είναι η θέληση της τάξης σας που αναγορεύτηκε σε νόμο, θέληση που το περιεχόμενό της καθορίζεται από τις υλικές συνθήκες ύπαρξης της τάξης σας».

Μαρξ και Ενγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο απευθυνόμενοι στους αστούς,

«Οταν η Διοίκησις βιάζη, αθετή, καταφρονή τα δίκαια του λαού και δεν εισακούη τα παράπονά του, το να κάμη τότε ο λαός, ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάζη τα άρματα και να τιμωρήση τους τυράννους του, είναι (το) πλέον ιερόν από όλα τα δίκαιά του και το πλέον απαραίτητον από όλα τα χρέη του».

Ρήγα Φεραίος

«Αλίμονο στον αφτόδουλο πολίτη, που φτασμένος στα έσχατα της απελπισιάς, παραδίνεται για να σωθεί, στο έλεος του Θεού και στους νόμους των κλεφτών».

Κώστας Βάρναλης

 «Το αστικό δίκαιο είναι μηδέν χωρίς μηχανισμό ικανό να επιβάλει με εξαναγκασμό την τήρηση των κανόνων του».

 Β.Ι. Λένιν«Κράτος και Επανάσταση».

 

Το δίκαιο σε όλες τις ταξικές κοινωνίες εκφράζει και κατοχυρώνει τις σχέσεις κυριαρχίας και υποταγής, κατοχυρώνει και εκφράζει τη δικτατορία ορισμένης τάξης. Της αστικής στην συγκεκριμένη περίπτωση. «Το δίκαιο των άνισων είναι δίκαιο της ανισότητας».

 Κ. Μάρξ

Το δικαστήριο των αστών πάντοτε ήταν και παραμένει «τυφλό, εκλεπτυσμένο εργαλείο ανελέητης καταπίεσης των τάξεων που εκμεταλλεύονται, που περιφρουρεί τα συμφέροντα των παραλήδων».

Β.Ι. Λένιν

«…η άρχουσα τάξη ποτέ δεν παραχωρεί εθελοντικά την εξουσία της…»

Standard

Επιμύθιο : «Τουλάχιστον, η πράγματι τραγωδία της Χιλής, αλλά και το παράδειγμα της Κούβας, απέδειξαν τον τίτλο και (ελπίζουμε) σιγά-σιγά να έγιναν μάθημα στο κόσμο, ιδίως Βενεζουέλλα (1),  Νικαράγουα, Βολιβία, Ισημερινό, και «αύριο» σε Αργεντινή, Βραζιλία, μιά και η Ευρώπη έτσι όπως έχει μπλέξει «πέφτει λίγο μακρυά». Αν και κανείς δεν ξέρει…

`

υμπληρώνονται 110 χρόνια από τη γέννηση του Σαλβαδόρ Αγιέντε Γκόσενς, ενός μάρτυρα και τραγικού ήρωα του λαϊκού κινήματος της πατρίδας του και ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής. Αποστάτης της τάξης του, ασπάστηκε τη σοσιαλιστική ιδεολογία και από νωρίς συμμάχησε με τους κομμουνιστές, συμμαχία που αργότερα επρόκειτο να οδηγήσει την περίφημη Ουνιδάδ Ποπουλάρ στην εξουσία. Η κυβέρνηση προώθησε πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις προς όφελους του λαού, αντιμετωπίζοντας εξαρχής λυσσαλέο πόλεμο, τόσο από την ντόπια αντίδραση όσο και από τους ιμπεριαλιστές, κυρίως των ΗΠΑ. Η εμμονή της στο σεβασμό της αστικής νομιμότητας, την οποία φυσικά οι αντίπαλοί της δεν είχαν κανένα σκοπό να τηρήσουν, συνέβαλε σημαντικά στην εκδήλωση και την επιτυχία του πραξικοπήματος Πινοσέτ το Σεπτέμβρη του 1973, που βύθισε τη χώρα για δεκαετίες στο σκοτάδι μιας από τις στυγνότερες δικτατορίες της αμερικανικής ηπείρου.

O Σαλβαδόρ Αγιέντε κάτω από αφίσα του Σοσιαλιστικού Κόμματος σε νεαρότερη ηλικία

Ο Αγιέντε γεννήθηκε στην παραθαλάσσια πόλη Βαλπαραΐσο, ως ένα από τα έξι παιδιά του δημοσίου υπαλλήλου Σαλβαδόρ Αγιέντε Κάστρο, βασκικής καταγωγής και της Λάουρα Γκόσενς, κόρης Βέλγου μετανάστη. Η μεσοαστική οικογένειά του είχε παραδόσεις στο φιλελεύθερο και προοδευτικό κίνημα της Χιλής, ενώ συνδεόταν και με τον ελευθεροτεκτονισμό, τον οποίο αργότερα ασπάστηκε κι ο ίδιος ο Αγιέντε. Σπούδασε ιατρική και στη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων ξεκίνησε να δραστηριοποιείται πολιτικά. Συμμετείχε σε διαμαρτυρίες κατά της στρατιωτικής δικτατορίας του Κάρλος Ιμπάνιες και έγινε αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Χιλιανών ποιητών. Συνελήφθη κατά τη διάρκεια αντιδικτατορικής εξέγερσης κι αργότερα απελευθερώθηκε. Μετά από αυτό έγινε γραμματέας περιοχής Βαλπαραΐσο του νεοσύστατου Σοσιαλιστικού Κόμματος. Μετά το τέλος της δικτατορίας, εξελέγη βουλευτής του ΣΚ το 1937 και ένα χρόνο μετά έγινε υπουργός υγείας στην κυβέρνηση Λαϊκού Μετώπου του Πέδρο Αγκίρε Σέρδα για δύο χρόνια. Στις εκλογές του 1945 εξελέγη γερουσιαστής στη γενέτειρά του.

Συνέχεια ΕΔΩ

(1)  Βενεζουέλλα : ΣΤΑ ΟΠΛΑ

Το μέλλον της εξέγερσης και ο συνδικαλισμός της συμφοράς

Standard

(Από το Δρόμο της ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 1/6/2018 )

`

« …ανακυκλώνουν στρατηγικές που χρησιμοποιούνται συνεχώς επί δεκαετίες και σήμερα είναι καταδικασμένες να αποτυγχάνουν. Οι Αρχές ενθαρρύνουν αυτά τα νοσταλγικά τελετουργικά διαμαρτυρίας για τον λόγο ότι ακολουθούν ένα προβλέψιμο σενάριο που δεν είναι δύσκολο να ελεγχθεί…» Ο Micah White θέτει το δάκτυλο «επί τον τύπον των

ήλων» στο βιβλίο του «Για το μέλλον της εξέγερσης» που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά από τις εκδόσεις Οξύ.

Ο συγγραφέας εκ των πρωτεργατών του Occupy Wall Street, θεωρώντας το κίνημα αυτό ως μια «εποικοδομητική αποτυχία», προχωρά σε μια εξαιρετική ανάλυση των θετικών και αρνητικών του στοιχείων, όχι για να θρηνήσει ή να θριαμβολογήσει, αλλά για να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα για το μέλλον του ακτιβισμού και κυρίως της επα-νάστασης, γνωρίζοντας ότι «στο μονοπάτι της επανάστασης παραμονεύει πάντα ο κίνδυνος της καταστροφής».

Όμως δεν διστάζει να πει –κι ας το διαβάσουν προσεκτικά όσοι μιλούν για «ανομία»– ότι «δεν υπάρχει τρόπος ν’ αλλάξουμε τα θεμέλια της κοινωνίας χωρίς να δείξουμε ανυπακοή στους άδικους νόμους και χωρίς να διαταράξουμε τις υπάρχουσες κοινωνικές δομές»

Χρησιμοποιώντας πλήθος πηγών, γράφοντας και προσεγγίζοντας τα θέματα μη συμβατικά, αντλώντας πολύτιμα στοιχεία από νίκες και ήττες του κινήματος, χρησιμοποιώντας και πολύ ενδιαφέροντα στατιστικά στοιχεία, προχωρά σε πολύ συγκεκριμένες ιδέες και προτάσεις, χωρίς να αρκείται απλώς στο να απορρίπτει μοντέλα του παρελθόντος.

Δεν γνωρίζω πως αυτοορίζεται, αλλά προσωπικά είχα την αίσθηση πως διαβάζω έναν αυθεντικό μαρξιστή, εχθρό κάθε δόγματος. Αντλεί στοιχεία ακόμη και από γεγονότα όπως η «Στάση του Νίκα» για την οποία κάνει μια πολύ ενδιαφέρουσα και οξυδερκή ανάλυση, θεωρώντας την ως μια από τις πιο σημαντικές και αυθόρμητες επαναστάσεις, αλλά και από τα οράματα του Κωνσταντίνου που του χάρισαν τη νίκη στη Μουλβία γέφυρα, οδηγώντας σταδιακά και στην οριστική επικράτηση του Χριστιανισμού στην Αυτοκρατορία.

Ο τρόπος που διαβάζει την ιστορία δεν είναι αυτός του παθητικού αναγνώστη ή του ιστοριοδίφη, αλλά του ενεργού υποκειμένου. Του επαναστάτη που δεν επαναπαύεται και δεν πετά τίποτα. Ακόμη κι αν προέρχεται από τον Economist.

«Ο επαναστάτης μοιάζει με τον ερωτευμένο. Ένα από τα χαρακτηριστικά των ερωτευμένων είναι πως νομίζουν ότι κανείς δεν έχει ερωτευτεί ξανά στη ζωή του. Κι έτσι δεν μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων και επαναλαμβάνουν συνεχώς τα ίδια…»

Διαβάζω αυτό το βιβλίο, με τις συμφωνίες και τις διαφωνίες μου, νιώθοντας ότι καταφέρνει να σε πάει ένα βήμα παραπέρα και να σε κάνει να σταθείς «απέναντι» και στις ίδιες τις δικές σου πρακτικές. Σε διαμαρτυρίες και κινητοποιήσεις που το μόνο που κάνουν είναι να προσφέρουν καύσιμα στον αντίπαλο.

Η αθλιότερη ΓΣΕΕ των τελευταίων δεκαετιών κήρυξε τη θλιβερή της απεργία –για την οποία προδικάζω, με όλο το ρίσκο, αφού γράφω πριν από τις 30 Μαΐου– ότι θα είναι μια παταγώδης αποτυχία. Μια ακόμη άσφαιρη τουφεκιά, ένα θλιβερό αναμάσημα, ένα άλλοθι αγωνιστικότητας για πουλημένες από καιρό συνδικαλιστικές ηγεσίες.

Οι ψευτο-απεργίες αυτές, χωρίς καμιά οργάνωση, χωρίς στόχο, χωρίς στήριξη των εργαζομένων, με μεγαλόστομες ομιλίες σε συγκεντρώσεις ημετέρων, μόνο ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ μπορεί να τις εκλάβει κανείς. Και με τον κίνδυνο να θεωρηθώ ακόμη και αντιδραστικός, προσωπικά λέω όχι! «Για να πετύχει μια επανάσταση, πρέπει να κάμψει την εσωτερική αδράνεια των ανθρώπων που αντιστέκονται σε κάθε είδους αλλαγή.

Σε προσωπικό επίπεδο, αυτή η αδράνεια βιώνεται ως φόβος να αλλάξουμε τη ρουτίνα και τις παλιές μας συνήθειες», λέει ο Micah White. Και προσθέτω ότι σε πολιτικό επίπεδο, κανείς δεν αναζητά νέους τρόπους δράσης. Βλέπετε αυτοί θα είχαν κόστος και πραγματική προσωπική εμπλοκή. Σύγκρουση και ρίσκο…

Για παράδειγμα, κάθε φορά που τα μέσα μεταφοράς δεν λειτουργούν –λόγω απεργίας– και χιλιάδες εργαζόμενοι ταλαιπωρούνται αφάνταστα για να φτάσουν στη δουλειά τους, σκέφτομαι πόσο πιο αποτελεσματική θα ήταν μια δράση των εργαζομένων, όπου θα άνοιγαν τις μπάρες, θα ήταν εκεί στους σταθμούς και θα οργάνωναν τη δωρεάν μετακίνηση των επιβατών, ενημερώνοντάς τους ταυτόχρονα για τα αιτήματά τους, που σίγουρα θα άκουγαν με πιο ανοικτά αυτιά.

Εμμένοντας σε δράσεις που –χρόνια τώρα– δεν έχουν οδηγήσει πουθενά, μένουν χωρίς συμμάχους, εύκολα θύματα της κάθε κυβέρνησης και του κάθε εργοδότη…

 

Nicolás Maduro ή Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος

Standard

 

Toυ Arévalo Méndez Romero*.

Η Δύση επιδιώκει να σταματήσει και να καταστρέψει τα τεράστια  προγράμματα  που αρχίζουν να εξαπλώνονται μέσω της συμμαχίας ισχυρών κρατών και των κρατών που επηρεάζουν.

`

Ο τίτλος φαίνεται να είναι υπερβολικός ή να βρίσκεται  μεταξύ κομπασμού  και σκανδαλώδους,  αν θέλουμε όμως να παραμείνουμε στην τρέχουσα παγκόσμια πραγματικότητα που είναι μελαγχολική, πολύπλοκη, επικίνδυνη και προκλητική, βλέπουμε λίγο ή περισσότερο επιτυχή  την διατύπωση του κατόχου.

`

Ας ξεκινήσουμε: Η αυτοκρατορική ηγεμονική δύναμη που κυριαρχεί  στην ανθρωπότητα από τον συνασπισμό των νεοφιλελεύθερων κρατών και εταιρειών, οι οποίες (εταιρίες) είναι συνδεδεμένες με τα μέσα ενημέρωσης, έχει δημιουργήσει ένα  μόνιμο απώτερο και στο διηνεκές στόχο, την επιβολή του νεοφιλελεύθερου καπιταλιστικού μοντέλου. Οι ΗΠΑ είναι ο κυρίαρχος παράγων στον οποίο υποτάσσεται μια σειρά εξουσιών μέσα σε  δευτερόλεπτα.

`

Η αυτοκρατορική πρόταση εντάσσεται σε λίγους, αλλά δυνητικά πολύ αποδοτικούς και εξίσου αναπόφευκτους στόχους: την κυριαρχία του παγκόσμιου εμπορίου, της ενέργειας και της χρηματοδότησης από τις Δυτικές δυνάμεις. Γι ‘αυτό απαιτούν αναπόφευκτα την ανυπαρξία πολυπολισμού. Αυτό συνεπάγεται καταστροφή ή πρόληψη της εμφάνισης παραγόντων που αντιτίθενται στο κυριαρχικό καπιταλιστικό όραμα.

`

Για το σκοπό αυτό, η Δύση βρίσκει υποχρεωτικό στόχο-στάση, να καταστρέψει τα μεγάλα προγράμματα που  αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά με τις συμμαχία τους και με επιρροή ισχυρών κρατών, κυρίως δύο: τη Ρωσική Ομοσπονδία και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Δύο σημαντικοί παράγοντες / στόχοι των ηγεμονικών χωρών είναι να σταματήσει η εξάπλωση αυτών των δύο νέων και απροσδόκητων δυνάμεων  στη γη, που θεωρείται αποκλειστικός-ιερός τομέας από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους πιο πιστούς συμμάχους της.

`

Ο “Δρόμος του Μεταξιού”, το Petroyuan, η συμμαχία Ρωσίας-Κίνας για την παροχή τεράστιων ποσοτήτων αερίου στην ασιατική δύναμη. Η ενεργή παρουσία και των δύο χωρών στην αφρικανική ήπειρο και τη Λατινική Αμερική. Η επανεμφάνιση της Ρωσίας ως στρατιωτικής δύναμης. Η  εμφάνιση της Κίνας ως μιας μεγάλης οικονομικής δύναμης. Η ισχυρή απάντηση από την Κίνα προς τις ΗΠΑ στο εμπόριο και μια σειρά πρωτοβουλιών όλων των ειδών πέρα από τα σύνορα και την Δυτική κυριαρχία έχουν αρχίσει την εξισορρόπηση της κατάστασης, της παγκόσμιας γεωπολιτικής κατάστασης που αυτό αποπνέει, κατά μία έννοια, τη μείωση της μονοπολικής παρουσίας .

`

Για να καταστρέψει τις βάσεις της πολυπολικότητας, η Δύση πρότεινε στη Ρωσία, και στην Κίνα, «να σταματήσουν»,  συμπεριλαμβανομένων στο στόχο αυτό την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν και τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας. Υπό το φως της πραγματικότητας και του σπασμωδικού παγκόσμιου προπολεμικού κλίματος, η μόνη διαθέσιμη επιλογή είναι να πυροδοτήσει μια τρίτη μεγάλη παγκόσμια σύγκρουση. Για αυτό όμως χρειάζονται τρομερές ποσότητες πετρελαίου, οι οποίες σήμερα, σε αντίθεση με τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν είναι διαθέσιμες.

`

Οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να εξασφαλίσουν την εσωτερική τους προσφορά και σε αυτόν τον στόχο, τα αποθέματα του Κόλπου του Μεξικού δεν φθάνουν. Αποθέματα  50 δισεκατομμύρια βαρέλια  στις ΗΠΑ και στις ακτές του Μεξικού είναι ένα ασήμαντο ποσό ενόψει μιας ανάγκης πολέμου άνω των 300 δισεκατομμυρίων.

Στο άλλο άκρο του Ατλαντικού, για μια παγκόσμια αντιπαράθεση, η Ευρώπη θα χρειαστεί ένα αποθεματικό άνω των 200 δισ βαρελιών  και γνωρίζουμε ότι τα αποθεματικά στη Βόρεια Θάλασσα έφθασαν στο ζενίθ της παραγωγής στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα και από τότε  υποχωρούν σταθερά.

`

Οι γεωπολιτικές δυσκολίες της Δύσης επέδρασαν επίσης στην διατήρηση των πλούσιων αποθεμάτων στη Μέση Ανατολή και στις χώρες του Μαγρέμπ (σ. Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία). Η καταστροφή των κρατών στο Ιράκ και στη Λιβύη αντίστοιχα, έγινε μπούμερανγκ που πλήττει τα συμφέροντα των δυνάμεων. Οι ρωσικοί δε, οι κινεζικοί και οι κορεατικοί πύραυλοι μπορούν να  σαρώσουν τα διυλιστήρια Ευρώπης και  Μέσης Ανατολής ικανότητας ένα τρις βαρελιών.

`

Με αυτό τον τρόπο, η μόνη μεγάλη περιοχή του πλανήτη που βρίσκεται έξω από την ταραγμένη μεσο-ανατολική ζώνη, από την οποία θα μπορούσε να εφοδιασθεί  η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της, βρίσκεται στη Βενεζουέλα.

`

Αλλά, ξέρουμε καλά, πως με την κυβέρνηση που υπάρχει  στη χώρα του Μπολίβαρ επικρατεί πνεύμα ανεξαρτησίας και λαϊκής κυριαρχίας, που δεν θα επιτρέψει στους  διαθέσιμους για  ενεργοποίηση εκεί «χασάπηδες», που ιστορικά ενθαρρύνονται από τη Συμμαχία ΗΠΑ/ Ευρώπης.

`

Έτσι για να αποκτήσουν πρόσβαση και πλήρη έλεγχο στα αποθέματα της Βενεζουέλας, οι δυτικές δυνάμεις απαιτούν την πτώση του Πρόεδρου Maduro και την εξάλειψη του πολιτικού σχεδίου του Ούγκο Τσάβες, καθιστώντας αδύνατη την συνέχιση  της σοσιαλιστικής επιλογής στην εξουσία και κατά συνέπεια την αδυναμία άσκησης των κυρίαρχων δικαιωμάτων τους επί των αποθεμάτων

`

Είναι επίσης γεγονός,  που επιβεβαιώνουμε, η συμφωνία για την παράδοση πετρελαίου της Βενεζουέλας στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη που έχει συμφωνηθεί με τους ανθρώπους που αποτελούν την εθνική ακροδεξιά.

Μόνο η αμηχανία  των νεοσυντηρητικών ηγετών και η πεισματική και αξιοπρεπής απάντηση του Nicolás Maduro και των λαϊκών τάξεων, εμποδίζει μια τέτοια εξέλιξη. Και όσο διατηρείται και κυριαρχεί μια σαφής εθνική συνείδηση, ότι το πετρέλαιο είναι δικό μας, θα είναι πολύ δύσκολο για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις ακολουθούσες δυνάμεις να πυροδοτήσουν  τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο.

`

*Arévalo Méndez Romero
(Πρέσβης της Βολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας στη Χιλή)

Πηγή.