Category Archives: Ελλάδα

Η Ναόμι Κλάιν και ο Τζέρεμι Κόρμπιν συζητούν το «πώς θα αποκτήσουμε τον κόσμο που θέλουμε»

Standard

Από το ThePressProject

καταξιωμένη δημοσιογράφος, Ναόμι Κλάιν συζητά με τον ηγέτη του βρετανικού Εργατικού Κόμματος, Τζέρεμι Κόρμπιν για την πολιτικοκοινωνική κατάσταση στη Βρετανία, «τι είδους κόσμο θα αφήσουμε στο μέλλον», αλλά και γενικότερα στον κόσμο, αλλά και τις απεριόριστες δυνατότητες όταν τα μυαλά των ανθρώπων είναι ανοικτά.

`

Ναόμι Κλάιν: Είμαι η Ναόμι Κλάιν, κάνω ρεπορτάζ για το The Intercept, και είμαι εδώ στο Λονδίνο, στο Κοινοβούλιο, με τον Τζέρεμι Κόρμπιν, ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, τρεις εβδομάδες μετά τις ιστορικές εκλογές όπου το Εργατικό Κόμμα κέρδισε πολλές περισσότερες θέσεις από ό,τι προέβλεπαν όλοι- εκτός από μερικούς από τους ανθρώπους σε αυτό το δωμάτιο, που το είχαν δει να έρχεται. Και είναι μεγάλη μου χαρά να βρίσκομαι εδώ με τον Τζέρεμι για να μιλήσω για τη σημασία του να βλέπεις μακροπρόθεσμα, να έχεις ένα τολμηρό πρόγραμμα για να πολεμήσεις για το δίκαιο. Γεια σου Τζέρεμι.

Τζέρεμι Κόρμπιν: Χαίρομαι που σε βλέπω.

ΝΚ: Λοιπόν, Τζέρεμι Κόρμπιν, ήταν φοβερό να είμαι στο Ηνωμένο Βασίλειο αυτήν την εβδομάδα και να βλέπω την πολιτική συζήτηση που έχει ανοίξει και το γεγονός ότι τώρα βλέπουμε τους Τόρις να προσπαθούν να πάρουν μερικές από τις πολιτικές σου και να αγωνίζονται για να προσελκύσουν τους νέους μιλώντας για την πιθανότητα να καταργηθούν τα δίδακτρα.

TK: Λοιπόν, η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι πνευματική ιδιοκτησία, αλλά αφορά μία ευρύτερη εικόνα από απλά μεμονωμένα θέματα.

ΝΚ: Θέλω να μιλήσω γι’ αυτήν την εκπληκτική στιγμή κατά την οποία το σχέδιο που ξεκίνησε με τη Θάτσερ σε αυτήν τη χώρα και με τον Ρίγκαν στις ΗΠΑ- όλη η λεγόμενη κοινή συναίνεση που ποτέ δεν ήταν μια πραγματική συναίνεση, ο πόλεμος στη συλλογικότητα, στην ιδέα ότι μπορούμε να κάνουμε καλά πράγματα όταν λειτουργούμε από κοινού- καταρρέει. Αλλά είναι επίσης μια κάπως επικίνδυνη στιγμή, όταν υπάρχει ένα ιδεολογικό κενό, γιατί αυξάνονται επίσης οι επικίνδυνες ιδέες. Ποιο είναι λοιπόν το σχέδιο για να βεβαιωθείτε ότι είναι προοδευτικές, ελπιδοφόρες οι ιδέες που εισέρχονται σε αυτό το κενό που έχει δημιουργηθεί;

TK: Είναι δύο πολύ ενδιαφέροντα χρόνια. Είχαμε δύο εκλογές ηγεσίας στο Εργατικό Κόμμα, οι οποίες κινητοποίησαν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Δεν αφορά εμένα, αλλά έναν σκοπό, το δημόσιο συμφέρον. Και τότε είχαμε μόλις βγει από μια προεκλογική εκστρατεία στην οποία ξεκινήσαμε από μια πολύ δύσκολη πολιτική θέση και καταλήξαμε να κερδίζουμε τρία εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από ότι το 2015 και τις περισσότερες ψήφους για το Εργατικό Κόμμα στην Αγγλία από ότι εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες.

Υπήρξε μια μεγάλη κίνηση στο Εργατικό Κόμμα, αλλά όχι αρκετή, δυστυχώς, για να μας δώσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και βρισκόμαστε τώρα λοιπόν σε μια κατάσταση όπου υπάρχει τεράστια σιγουριά μεταξύ εκείνων που προωθούν την κατάργηση του ανώτατου ορίου για τους μισθούς στον δημόσιο τομέα για επενδύσεις σε δημόσιες υπηρεσίες. Και ένας τεράστιος βαθμός αβεβαιότητας από τη δεξιά και από τους Συντηρητικούς.

ΝΚ: Μου φαίνεται πως αυτό που έκανε η εκστρατεία σας και η τολμηρότητα του Μανιφέστου του Εργατικού Κόμματος – και αυτή η προεκλογική εκστρατεία το απέδειξε αυτό, όταν προτείνατε ιδέες, όταν προωθήσατε το τολμηρό όραμα του κόσμου που πραγματικά θέλουμε – δεν ήταν μόνο μια αντίθεση στη λιτότητα, ξέρετε, όχι μόνο το «όχι», αλλά και μια εικόνα του κόσμου που θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος από ό,τι τώρα, αυτά είναι για τα οποία ενθουσιάζεται ο κόσμος.

TK: Όντως, αυτό είναι το ισχυρότερο μήνυμα. Το είπα αυτό σε πολλές, πολλές συναντήσεις και εκδηλώσεις που πραγματοποιήσαμε: «Κοιτάξτε το πλήθος. Κοιτάξτε ο ένας τον άλλον. Όλοι είστε διαφορετικοί. Όλοι είστε μοναδικοί. Είστε όλοι ξεχωριστά άτομα. Έχετε διαφορετικό υπόβαθρο, γλώσσα. Διάφορες εθνοτικές κοινότητες. Όμως είστε όλοι ενωμένοι. Είστε ενωμένοι γι’ αυτό που θέλετε πραγματικά ως μια συλλογικότητα στην κοινωνία».

Και πιστεύω ότι η προεκλογική εκστρατεία ήταν μια στροφή, μακριά από τον υπέρτατο ατομικισμό

Read the rest of this entry

Για την αυριανή ευτυχία του κόσμου μας

Standard

…και λίγα έγραφα, γι’αυτούς!..

Standard
Ο κ. Παπαγγελόπουλος είπε πως ο Γιάννος Παπαντωνίου είχε καταδικαστεί τρεις φορές από τα ποινικά δικαστήρια, σε συνολική ποινή καθείρξεως 10 ετών για ψευδή δήλωση πόθεν έσχες, «χωρίς κανένας και ειδικά εισαγγελέας, να συγκινηθεί και να σκεφτεί ότι τα χρήματα αυτά τα οποία είχαν αποκρυβεί από τη δήλωσή του, αφού δεν ήταν ελεύθερος επαγγελματίας, γιατρός, ηλεκτρολόγος, μηχανικός, δεν μπορούσαν να είναι προϊόν φοροδιαφυγής, αλλά ήταν προϊόν δωροδοκίας».

Προοίμιο σύνταξης:Ευτυχώς που  διάβασα τον παρακάτω «εξάψαλμο», και μάλιστα στην Ναυτεμπορική, ναυαρχίδα του οικονομικού συστημικού τύπου,   ενός αναπληρωτή υπουργού της δικαιοσύνης, για τους πρώην συναδέλφους του, και μούφυγε και το τελευταίο μήπως  και υπερέβαλλα, όταν έγραφα για… διαπλεκόμενους, χούντα, εκτελεστές διατεταγμένης υπηρεσίας, ξεπουλημένους, πόρνες κ.α.

Δεν ξέρω, ούτε μ’ενδιαφέρει  τι παιχνίδια παίζονται, πάντως τέτοια εκ των «έσω» κείμενα δείχνουν ότι κάτι σάπιο μυρίζει  «στο βασίλειο της Δανιμαρκίας»

`

Δριμύ «κατηγορώ» για τον ρόλο μερίδας των εισαγγελικών και δικαστικών αρχών, αλλά και του πολιτικού συστήματος, σε ό,τι αφορά την καθυστέρηση απονομή δικαιοσύνης αναφορικά με τις μίζες, όπως είπε, στα εξοπλιστικά προγράμματα, διατύπωσε ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης Δημήτρης Παπαγγελόπουλος στη Βουλή.

`

Κατά τη συζήτηση του πορίσματος της ειδικής επιτροπής προκαταρκτικής εξέτασης για τον Γιάννο Παπαντωνίου, ο κ. Παπαγγελόπουλος ανέφερε χαρακτηριστικά:

«Στα εξοπλιστικά υπήρξε περίοδος που οι μίζες έπεφταν βροχή – »

`

…«Στα εξοπλιστικά προγράμματα υπήρξε περίοδος που οι μίζες έπεφταν βροχή! Τι βροχή; Καλύτερα θα ήταν να πω καταιγίδα, και μάλιστα τροπική, ή ακόμη καλύτερα ή χειρότερα, κατακλυσμός. Το δυστύχημα είναι ότι μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, αλλά δυστυχώς και κάποιοι εισαγγελείς και δικαστές, έκαναν πως δεν καταλαβαίνουν. Η δικαιοσύνη, εκτός από τυφλή, πρόσθεσε στα αυτιά της και ωτοασπίδες. Όχι μόνο για να μην βλέπει, αλλά και για μην ακούει».

«Όταν δε η λάμψη και ο θόρυβος των σκανδάλων διαπέρασαν το μαντήλι στα μάτια της και τις ωτοασπίδες στα αυτιά της, προσπάθησε -και προς στιγμήν το πέτυχε- να περιορίσει τις έρευνες στον κ. Τσοχατζόπουλο και στον κ. Σμπώκο και τους έριξε στην πυρά μιας, όχι μόνο ελεγχόμενης, αλλά και δήθεν κάθαρσης. Σαν να μην υπήρχαν άλλοι υπεύθυνοι, σαν να μην υπήρχε ΚΥΣΕΑ, πρωθυπουργός, υπουργικό συμβούλιο» σημείωσε ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης και πρόσθεσε ότι το πολιτικό σύστημα που ευθύνεται για τη λεηλασία του δημοσίου χρήματος, όπως ήταν αναμενόμενο, προσπάθησε να αυτοπροστατευθεί.

`

«Και οι αρμόδιοι εισαγγελείς; Εγώ, ως συνταξιούχος Read the rest of this entry

Σκλάβα – Συνεργάτις: δύο αιώνες δρόμος. – K-Lab

Standard

Ένα κείμενο με αφορμή τη νέα ατομική σύμβαση του ομίλου “ΕΛΛΑΚΤΩΡ” «Στην ιστορία της ανθρωπότητας συμβαίνει ό,τι και στην παλαιοντολογία. Κατά κανόνα, ακόμη και τα πιο σπουδαία κεφάλια δε βλέπουν…πράγματα που βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους. Αργότερα, όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, παραξενευόμαστε γιατί αυτό που κανείς δεν έβλεπε έχει αφήσει παντού τα ίχνη του».  …

Πηγή: Σκλάβα – Συνεργάτις: δύο αιώνες δρόμος. – K-Lab

Η δικαιοσύνη «άκουσε» τους δανειστές για το ΤΑΙΠΕΔ

Standard

Τα πολύτιμα λεπτά.

Standard

-“Είσαι γραφείο;” του έστελνα όταν μου περίσσευαν πέντε ευρώ, να πάω να του τα δώσω για το press.

`

-“Όχι, είμαι άνθρωπος” μου έλεγε κάθε φορά, «χαχαχα» – και γω τσαντιζόμουν μαζί του και ας μην το έδειχνα, γιατί θα έπρεπε να τον ξαναρωτήσω, αν είναι *στο* γραφείο, και μου στερούσε λίγο (πολύτιμο) χρόνο επικοινωνίας μας.

`

Γιατι αυτό ήταν ο Κώστας – είχε λίγο χρόνο, απίστευτα πολύτιμο. Θα σας το πουν όλοι. Δούλευε δεκαπέντε, είκοσι ώρες την ημέρα – καμιά φορά δεν κοιμόταν για μέρες, έφτιαχνε περίτεχνα project, σκεφτόταν την επόμενη μεγάλη ιδέα, όχι μία, πέντε μαζί, πολύπλοκα, έτρεχε τους σέρβερ, έφτιαχνε τον κώδικα, ετοίμαζε τις live συνδέσεις, σχεδίαζε τα εικαστικά, έγραφε τα κείμενα, έκανε συνεργασίες, έτρεχε σε εφορίες και τράπεζες, τσακωνόταν και τα έβρισκε μετά – ή δεν τα έβρισκε, μένανε τσακωμένοι και δεν μιλιόντουσαν, και σου έλεγε τον πόνο του, “μα έκανα λάθος;” γιατί τον πονούσε κάθε τσακωμός, κάθε κόντρα, βαθιά.

`

Και είχε και τα ρεπορτάζ. Την δημοσιογραφία. Δεν πάλευε, όπως ίσως νομίζουν πολλοί για μία αντικειμενική δημοσιογραφία – πάλευε για μία αδέσμευτη, μία ανεξάρτητη δημοσιογραφία. Τα άρθρα, οι ξένοι δημοσιογράφοι, το τρέξιμο, – γι’ αυτό ήταν πολύτιμα πέντε λεπτά μαζί του, γιατί ο Εφήμερος έζησε πέντε ζωές δικές μου στα σαρανταδύο του χρόνια.

`

Στο σχολείο μου σήμερα, είχαμε γιορτή. Επιλέγω να γράψω τούτο το κείμενο τώρα, ασυνάρτητα, μέσα από την καρδιά μου και όχι μέσα από το μυαλό μου – θα καταλάβεις γιατί. Στο σχολείο, τα παιδιά μου είχαν γιορτή. Ήταν η πρώτη στιγμή που βούρκωσα για τον Εφήμερο – κρατιόμουν, όλη την ημέρα. Διάβασα πεντακόσια tweet “πέθανε ο δημοσιογράφος Εφήμερος”, μόνο για να το πιστέψω, και ας μου το ΄χε πει ο μπαγάσας, σε όλους το χε πει, ότι θα πέθαινε, ότι ήταν εφήμερη η βόλτα του στα μέρη μας.

`

Στο σχολείο τα παιδιά είχαν γιορτή σήμερα. Και έκλαψα, όχι για τα δικά μου, που τραγουδούσαν αμέριμνα, αλλά για δύο άλλα παιδιά, δύο παιδιά που δεν έτυχε να γνωρίσω – παρότι πάντα το κανονίζαμε, δύο μικρά παιδιά που του άξιζε του Εφήμερου να τα δει να μεγαλώνουν, που του άξιζε να τα δει να τραγουδάνε αμέριμνα, περήφανα και φάλτσα, τραγούδια με τόσο νόημα, που μόνο ένας άνθρωπος που έχει παλέψει να τα κάνει αληθινά καταλαβαίνει.

`

Θα μάθουν πόσο πολύτιμη ήταν η φιλία μας; Θα μάθουν, άραγε, πόσοι άνθρωποι είπαν “κρίμα!” μέσα από την καρδιά τους, για έναν άγνωστό τους, που θα τον γνωρίσουν μόνο από τις περιγραφές μας; Πόσο τυχερά θα ήταν αν θα τους αφιέρωνε όταν μεγάλωναν, αυτόν τον τόσο πολύτιμό του χρόνο;

`

(Κοίτα που η πληκτρολόγηση στα τυφλά θα μου φανεί χρήσιμη στα σαράντατόσα μου)

Θα πουν άλλοι για την δημοσιογραφία που υπηρέτησε πιστά. Που την υπηρέτησε τίμια, με προσωπικό κόστος, όχι τα ξενύχτια, οι κόντρες, οι απειλές και τις τρικλοποδιές, όχι τις μικρές ή μεγάλες ήττες σε όσα πίστευε ότι μπορούσαν να πάνε καλύτερα και πάλευε γι’ αυτά – αλλά γιατί ήξερε ότι δεν έχει χρόνο, και πάλευε να ξεζουμίσει την ζωή μέχρι την τελευταία σταγόνα.

`

Θα πουν άλλοι για το πόσα έχασε υπερασπιζόμενος ότι θεωρούσε σωστό. Για τις χρόνιες φιλίες που θα τσαλάκωναν γιατί ένιωθε ότι έπρεπε να υπερασπιστεί μία δημοσίευση κειμένου ακόμα και αν δεν συμφωνούσε μ’ αυτό, για τους πελάτες που ήξερε ότι θα του έλεγαν εν μία νυκτί “όχι, δεν σε πληρώνουμε” αλλά παρόλα αυτά πόσταρε το κείμενό του – και ότι γίνει, για τις τράπεζες, που κάθε φορά “τελευταία στιγμή” κάτι στράβωναν στις πληρωμές και θα έπρεπε να τρέξει να βρει λεφτά για μισθούς, ή έξοδα, παρακαλώντας – πάλι, για το όνειρό του.

`

Άλλοι αυτά μπορούν να τα τεκμηριώσουν καλύτερα – θα σωπάσω για λίγο εδώ.

Εγώ θα κλείσω με τον δικό μου Εφήμερο. Το Εφήμερο που τον ρωτούσα τι έχει, και δεν μου έλεγε – υποψιάζομαι, τώρα που έμαθα τι έγινε με την εγχείρηση, ότι δεν μου έλεγε για να μην με στεναχωρήσει – πάντα πίστευε ότι ήμουν υπερβολικά ευαίσθητος. Τον Εφήμερο που, μόλις έφτιαχνε κάτι, πέντε λεπτά το αργότερο μετά μου έλεγε “το είδες; σ’ αρέσει;” και τσαντιζόταν που του έλεγα κατ’ ευθείαν τι να διορθώσει και όχι πόσο γαμάτο είναι. Και με έβριζε, και απογοητευόταν, και στο επόμενο project πάλι πέντε λεπτά μετά, σαν μικρό παιδί περήφανος, με ρώταγε. Τον Εφήμερο που με μάλωνε, γιατί έγραφα τεράστια κείμενα, και βαριόταν να τα διαβάσει. Τον δικό μου τον Εφήμερο που μου είπε περίπου πέντε χιλιάδες φορές ότι θα πεθάνει, και εγώ ήμουν βέβαιος ότι θα πάει αυτός τελικά στην δική μου κηδεία, και όχι εγώ στην δική του, και θα τον κοροΐδευα εκεί που ήμουν.

`

Τον δικό μου Εφήμερο, που με όλα τα περίεργά του, σε κέρδιζε τελικά ο μπαγάσας.

Θα μου λείψεις ρε φίλε, αλήθεια. Πολύ.

`

Υ.Γ: Κώστα, μεγάλο το κείμενο, ε; Θα βαρεθείς πάλι να το διαβάζεις, ε; Ε, έτσι πάει ρε Κώστα, τώρα δεν μπορείς να μου την πεις, όσο μεγάλο θέλω θα το γράφω.

`

Υ.Γ.2: Για τα παιδιά στο γραφείο. Χάσατε νιώθω έναν πατέρα, έναν φίλο, έναν μέντορα. Σας σκέφτομαι διαρκώς. Έχετε όλη την αγάπη μου.

`

Υ.Γ. 3: Γραννέτα, έχεις δίκιο. Από τα τελευταία πράγματα που μου είπε, είναι πόσο σε αγαπούσε, και πόσο χαρούμενος ήταν που περνούσε πλέον περισσότερο χρόνο μαζί σας. Καλή δύναμη και κουράγιο.

Από Αρκούδος