Tag Archives: απεργίες

ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ- Χάουαρντ Ζιν- 1° Μέρος (σε Word)

Standard

«H Ιστορία του Λαού των Η.Π.Α.».

 

Xauarnt Zin

Δεκαετία του 1960 στους δρόμους για τα   πολιτικά δικαιώματα (δεξιά Φωτό)

 

 

τις μέρες που η παγκόσμια εργατική τάξη χτυπιέται ανελέητα, γυρίζοντας εκατονταετίες πίσω, και η Αριστερά στέκεται ανήμπορη να ερμηνεύσει τα πρωτοφανή γεγονότα, και να εμπνεύσει για το πιό δρόμο, πρέπει να ακολουθήσουμε,

το βιβλίο του κορυφαίου διανοητή  20-21 αιώνα Χάουαρντ Ζιν, (24 Αυγούστου 1922, Νέα Υόρκη,  ΗΠΑ )-(27 Ιανουαρίου 2010, Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, ΗΠΑ) από καρδιακή προσβολή, ενώ ταξίδευε προς τη Σάντα Μόνικα να δώσει διάλεξη.

Έγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ», όπου ανέδειξε ως κεντρικούς ήρωες της ιστορίας της χώρας όχι τους ιδρυτές της, αλλά τους απλούς ανθρώπους, τους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και τους μαχητές για διάφορους σκοπούς.

Έχουν εκδοθεί περισσότερα από 25 βιβλία του. Η «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ» κυκλοφόρησε το 1984 και εξελίχθηκε σε διαχρονικό μπεστ σέλερ, με πωλήσεις που μόνο στις ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Διδάσκεται σε εκατοντάδες πανεπιστήμια και κολέγια των ΗΠΑ και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, πρόκειται για μία ιστορία της Αμερικής που έρχεται να φωτίσει, να τεκμηριώσει αλλά και να ανατρέψει τις μέχρι τώρα πληροφορίες μας γι’ αυτήν. Δεν παγιδεύεται στους εθνικούς μύθους της επίσημης ιστορίας, που γράφτηκε από την οπτική γωνία των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών και των ηγετών. Ο Ζιν επιλέγει να αφηγηθεί την αμερικανική ιστορία όπως την έζησαν οι γυναίκες, οι εργάτες, οι μαύροι, οι Ινδιάνοι, οι φτωχοί, οι μετανάστες.

 

* ΧΑΟΥΑΡΝΤ  ΖΙΝ 

Το θαυμάσιο βιβλίο

του  μεγάλου διανοητή

</span>
<h2 style="text-align:center;"><strong>ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ </strong>:</h2>
<h3 style="text-align:center;">Η ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ  ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ</h3>
<span style="color:#ffffff;"><span style="color:#000000;"><span style="color:#ffffff;">
 

ια τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα είχε δηλώσει ότι, στο εσωτερικό μέτωπο, ο πλανητάρχης είναι μια σκέτη απογοήτευση για τους ανθρώπους που τον ψήφισαν.
Το ελληνικό κοινό γνώρισε τον Ζιν ως θεατρικό συγγραφέα από τον εκπληκτικό μονόλογο «Ο Μαρξ στο Σόχο». Στο έργο ο Αμερικανός ακαδημαϊκός φέρνει σε πρώτο πρόσωπο απέναντι από τον θεατή τον Μαρξ να αναλύει με καθαρότητα τις βασικές γραμμές της ιδεολογίας του.

 

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Αλλαξε τη συνείδηση μιας γενιάς

`
εννήθηκε το 1922 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Διετέλεσε επίτιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εργάστηκε στα ναυπηγεία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως μέλος πληρώματος στα βομβαρδιστικά αεροπλάνα.


Μετά τον πόλεμο αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και στο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Ο εβραϊκής καταγωγής Ζιν, ο άνθρωπος που άλλαξε τη συνείδηση μίας γενιάς σύμφωνα με τον διάσημο καθηγητή Νόαμ Τσόμσκι, ήταν έφηβος όταν «ρουφούσε» το «Μανιφέστο» του Καρλ Μαρξ.


Οι μαρξιστικές θεωρίες τον σημάδεψαν ανεξίτηλα. «Ο καπιταλισμός, όπως εκπροσωπείται από τις ΗΠΑ, είναι ακόμη ένα άρρωστο σύστημα, εξαιρετικά σπάταλο, που πολώνει τον πλούτο οδηγώντας στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο. Επειδή η Σοβιετική Ενωση κατέρρευσε, πολλοί υπέθεσαν ότι οι μαρξιστικές ιδέες είναι νεκρές. Ομως οι αναλύσεις του Μαρξ αφορούν τον καπιταλισμό των ημερών μας», είχε δηλώσει. Είχε συνεργαστεί με αρκετές διασημότητες, όπως τον ηθοποιό Ματ Ντέιμον και τον σκηνοθέτη Ολιβερ Στόουν.

`

Τίτλος Πρωτότυπου:  Declaratίons οί Independence

Συγγραφέας: Howard Zinn

Originally Published: NewYork, Harper Collins 1990

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΑΡΧΕΙΑ 2009

Τηλ:6955493432, e-mail:exarchiapress@yahoo.gr

Γλωσσική Επιµέλεια: Γεωργία Νικολάου

Σελιδοποίηση: Λέανδρος Κοκκόρης,

Εξώφυλλο: Λέανδρος Κοκκόρης

`

 

`

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ                                            -10

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ            -19

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ: ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΙ  ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ               -28

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑ: ΒΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ         – 51

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΕΡΑ: Η ΧΡΗΣΗ

ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ  ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ                                – 69

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΝΤΕ: ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ

ΑΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ                                                             – 89

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΙ: ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ                -129

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΠΤΑ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ:

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ                         – 172

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΚΊΏ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ                      – 209

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΝΙΑ: ANΤΙΠPOΣΩΠEYTIΚH

ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ                                                               – 260

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑ: ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ

ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ                                                   -289

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΤΕΚΑ: Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΥΝΑΜΗ          -309

Αφιερωμένο στον αδελφό μου Shelly,
που ήθελε να ζήσει σ΄έναν καλύτερο κόσμο.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ

`

Μελετώντας το πολιτικό βιβλίο του ριζοσπάστη ιστορικού Χάουαρντ Ζιν αναρωτήθηκα για µια ακόµη φορά: Μήπως η Ιστορία, όπως και τόσες άλλες «επιστήµες», έβλαψαν τον άνθρωπο και την κοινωνία του, του χάρισαν απλόχερα εκατόµβες για να ‘χει να θυµάται;

Οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχο των καθηµερινών ανθρώπων, από τη συνεχή κρίση και αµφισβήτηση, οτιδήποτε αυτονοµείται, χαρίζεται στους ειδικούς και τελικά γίνεται υποχείριό εκείνων που µέσα από κάποιες ιστορικές αλλά αφανέρωτες διαδικασίες απέκτησαν εξουσία εις βάρος µας, είναι φυσικό να µας βλάπτει.

‘Ετσι και η περισπούδαστη αλλά ρηχή ιστορία µας ανάγκασε από τα µικράτα µας να αποστηθίζουµε µάχες, πολέµους, στρατηγούς και βασιλιάδες, πρωθυπουργούς και προέδρους, αγώνες κρατών για σύνορα και ψεύτικη ελευθερία. Σε σχολεία και πανεπιστήµια, ως αναπόσπαστο κοµµάτι του ακαδηµαϊκού βάλτου, η Ιστορία μας έµαθε να λύνουµε τα προβλήµατά µας µε ηγέτες και πολέµους.

Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι ένας συνηθισµένος καθηγητής πανεπιστηµίου. Ίσως επειδή είναι αναρχικός.

**Ο ίδιος αναφέρει: «Η προσωπική µου άρνηση να αποδεχτώ είτε το σοβιετικό σοσιαλισµό είτε τον αµερικανικό καπιταλισµό ως µοντέλα δικαιοσύνης και ελευθερίας µε οδήγησε, ενώ συµµετείχα στα κινήµατα του ’60, στη διαρκή µελέτη της φιλοσοφίας του αναρχισµού».

Και συνεχίζει: «Οι αναρχικοί, ανακάλυψα, δεν πιστεύουν στην αναρχία όπως συνήθως ορίζεται αταξία, αποδιοργάνωση, χάος, σύγχυση και ο καθένας να κάνει αυτό που του αρέσει. Αντίθετα, πιστεύουν ότι η κοινωνία πρέπει να είναι οργανωµένη µε χίλιους διαφορετικούς τρόπους, ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνεργάζονται στην εργασία και την ψυχαγωγία και να συγκροτούν µια όµορφη κοινωνία … πιστεύουν ότι κάθε οργάνωση πρέπει να αποφεύγει την ιεραρχία, την εξουσία από τα πάνω πρέπει να είναι δηµοκρατική, συναινετική, να φτάνει σε αποφάσεις µε συνεχή συζήτηση και επιχειρηµατολογία».

Στην ιστορία που διδάσκει ο Ζιν δε θα µάθετε για τα ανδραγαθήµατα των πλούσιων και δυνατών, των πολιτικών ηγετών, των βιοµηχάνων, των σπουδαίων σωτήρων του λαού. αλλά για την πραγµατικότητα, όπως διαµορφώνεται αργά και επίπονα, µακριά από τις πένες των ιστορικών, µέσα από τις άοκνες προσπάθειες καθηµερινών ανθρώπων που κυριεύτηκαν από την ιδέα της περισσότερης δικαιοσύνης, ένωσαν τις δυνάµεις τους, οργανώθηκαν και αγωνίστηκαν για να φέρουν τα πάνω κάτω.

Ο Χάουαρντ Ζιν προέρχεται από φτωχή οικογένεια µεταναστών και µεγάλωσε στις σκοτεινές και βρώµικες εργατικές κατοικία; της Ν. Υόρκης. Οµολογεί ότι έγινε ιστορικός για ν’ αλλάξει τον κόσµο και έθεσε την ιστορία στην υπηρεσία του ανθρώπου ως εργαλείο µεταβολής της κοινωνίας και όχι διαιώνισης µιας άρρωστης πραγµατικότητας. Πεπεισµένος ο ίδιος ότι η κοινωνική πρόοδος, όπου και όσο αυτή συντελέστηκε στην πάροδο των αιώνων, προήλθε µόνο µέσα από τους αγώνες των απλών ανθρώπων που πάλεψαν ενάντια σε κάθε είδους εξουσιαστικούς και καταπιεστικούς µηχανισµούς, φέρνει στο φως την ιστορία από τα κάτω.

Όσοι από εμάς έχουµε εντρυφήσει στις αφηρηµένες έννοιες θα συγκινηθούµε διαβάζοντας τον Χάουαρντ Ζιν γιατί µας επιστρέφει στο χειροπιαστό εκεί όπου ανήκουµε. ‘Ετσι κι αλλιώς οι σπουδαίες ιδέες είναι απλές, εµείς τις περιπλέκουµε. Μετά από διακόσια χρόνια φίµωσης, λογοκρισίας και δυσφήµισης του αναρχικού σοσιαλισµού από εχθρούς και φίλους, στο µεταίχµιο του 20°» και 21°» αιώνα, τη στιγµή που κατέρρευσε ο εξουσιαστικός µπολσεβικισµός, ο Χάουαρντ Ζιν µας χάρισε ίσως το καλύτερο λαϊκό εγχειρίδιο εισαγωγής στον αναρχικό σοσιαλισµό, όπως αυτός οριοθετήθηκε ως κοινωνική θεωρία αναζήτησης της αυτονόητης ελευθερίας, δικαιοσύνης και ειρήνης. Και επειδή στα µυαλά πολλών στην εποχή µας αυτές οι έννοιες είναι οµιχλώδεις, τα ιστορικά στοιχεία του Χάουαρντ Ζιν είναι διαφωτιστικά: ξεκαθαρίζουν σε όλους µας τι πάει να πει αδικία, σκλαβιά και πόνος.


ι συλλογισµοί του Ζιν βασίζονται σε στοιχεία της αµερικανικής κοινωνίας. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν περιορίζονται εκεί, αλλά αποκτούν παγκόσµιο χαρακτήρα, αφού το αµερικανικό κοινωνικό µοντέλο, συνέχεια του δυτικοευρωπαϊκού, επικράτησε διεθνώς. Και αυτή ακριβώς είναι η αξία της σκέψης του για τον ελληνικό µικρόκοσµο. Στις Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας ο συγγραφέας αποδοµεί την κυρίαρχη αµερικανική ιδεολογία. Αναδεικνύει τον καταπιεστικό χαρακτήρα της δυτικής «δηµοκρατίας» που εξαπατά τους πολίτες της προσφέροντας ψεύτικο πλουραλισµό και κίβδηλη ελευθερία.

Αυτοί που έχουν δύναµη και εξουσία στις κοινωνίες µας, πλουτοκράτες και επαγγελµατίες πολιτικοί, µας αναγκάζουν να επιλέγουµε µεταξύ περιορισµένων επιλογών, αφήνοντας απέξω τις ρηξικέλευθες προτάσεις, εκείνες που απειλούν την αυθαίρετη και άδικη τάξη πραγµάτων. Με αυτό το δεδοµένο ο συγγραφέας διακηρύττει ότι δεν είναι ουδέτερος.

Σε έναν κόσµο που κινείται ήδη προς συγκεκριµένη κατεύθυνση, όπου ο πλούτος και η δύναµη διανέµονται ήδη µε συγκεκριµένο τρόπο, ουδετερότητα γι’ αυτόν σηµαίνει αποδοχή των πραγµάτων όπως είναι τώρα. Ο Χάουαρντ Ζιν θεωρεί ότι η πολιτική είναι ζήτηµα όλων των ανθρώπων και απεχθάνεται τους ειδικούς. Δε διστάζει να τα βάλει µε έναν απ’ αυτούς, το Νικολό Μακιαβέλι.

Δεν πρόκειται για προσωπική ετεροχρονισµένη εµπάθεια. Ο σκοπός του είναι να διακηρύξει ότι ο πολιτικός ρεαλισµός του Μακιαβέλι και των κατοπινών υποστηρικτών του µπορεί να είναι ρεαλισµός για τα συµφέροντα εκείνων που ασκούν την εξουσία, αλλά για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι απάνθρωπος κυνισµός που στρέφεται ενάντια στην ίδια τη ζωή. Λένιν, Χίτλερ, Moυσoλίνι, Στάλιν και τόσοι σύγχρονοι «δημοκράτες» μελέτησαν και  επικαλούνται τον «Πριγκηπα» του Μακιαβέλι, όπου ο ιταλός στοχαστης διδαξε οτι ο ηγέτης, τοσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερικη πολιτική, πρέπει να μιμειται την αλεπου και το λιοντάρι, να μεταχειρίζεται την πανουργία και τη βία, προκειμενου να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Η πλειονότητα των πολιτικών αλλά και των απλών ανθρώπων που μεταχειρίζονται τη βία, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους, δεν έχουν τύψεις: διακηρύττουν ότι είναι στη φύση του ανθρώπου. Ο Μακιαβέλι, στην προσπάθεια του να υποστηρίξει το ρεαλισμό και να παρακάμψει τους όποιους ηθικούς φραγμούς, συμφωνεί. «Οι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι κακοί».

 

Και το ίδιο φαίνεται να λένε ο Τόμας Χομπς , ο Αϊνστάιν, αργότερα, ο Φρόιντ και ο σπουδαίος κοινωνιοβιολόγος Ουίλσον, επικαλούμενοι όλοι τούς αμέτρητους πολέμους στην ιστορία και όχι τις επιστήμες τους.


Αυτό, όμως, είναι το πεδίο δράσης του Ζιν: Αν το φαινόμενο της βίας και του πολέμου δεν οφείλεται στη φύση του ανθρώπου, όπως δηλώνουν γενετιστές, ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι και ζωολόγοι, αλλά πρόκειται για ένα τόσο συχνό ιστορικό γεγονός, τότε είναι λογικό να οφείλεται τελικά στις ιστορικές συνθήκες.


Εκεί όπου ευδοκίμησαν εξουσιαστικές ελίτ, ερωτευμένες με την εξουσία τους και άπληστες, εκεί όπου επικράτησε η πλύση εγκεφάλου και ο εθνικισμός είναι φυσικό να μη λείπει ο πόλεμος.

Εξάλλου, «η Ιστορία, τόσο φιλότιμη στην καταγραφή των καταστροφών, παραμένει άκρως σιωπηλή απέναντι στον τεράστιο αριθμό ειρηνικών πράξεων θάρρους από άτομα που αμφισβήτησαν την εξουσία και αδιαφόρησαν για το θάνατο. Το ζήτημα της ιστορίας, όμως, η χρήση και η κατάχρησή της, αξίζει να συζητηθεί ξεχωριστά».

Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι αντικειμενικός ιστορικός, όπως δε θα έπρεπε να είναι και κανένας συνάδελφος του. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκε με την Ιστορία είχε αποφασίσει ότι θα είναι προκατειλημμένος, υποστηρίζοντας ολόψυχα τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες, το δικαίωμα όλων των ανθρώπων στη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Προσπάθησε, ωστόσο, να είναι ανοιχτόμυαλος με τα μέσα που θα το πετύχαινε αυτό. Δε φοβήθηκε ποτέ τις ιστορικές αποκαλύψεις, γιατί δε θα μπορούσαν ποτέ να απειλήσουν τις αρχές του. Τα ιστορικά στοιχεία θέτουν σε δοκιμασία μόνο τα μέσα που μεταχειριζόμαστε και όχι τους σκοπούς μας.

Για το συγγραφέα, «κάθε καταγεγραμμένη ιστορία είναι μερική κατά δύο έννοιες. Είναι μερική με την έννοια ότι αποτελεί μόνο ένα απειροελάχιστο κομμάτι όλης της πραγματικότητας … και επειδή επιλέγει πλευρές, υποστηρίζει τη μία άποψη ή την άλλη ανάλογα με αυτά που αναφέρει ή παραλείπει, αυτά που δίνει έμφαση ή όχι … Το βασικό πρόβλημα, σχετικά με την ιστορική εντιμότητα, δεν είναι το απροκάλυπτο ψέμα. Είναι η παράλειψη, ο υποτονισμός σημαντικών στοιχείων». Οι άνθρωποι, όμως, έχουν ανάγκη την ιστορία, όχι αυτή που δίνει έμφαση στη στείρα γνώση γυμνών γεγονότων και στις πράξεις των ανθρώπων της εξουσίας αλλά εκείνη που «παρακινεί τη νέα γενιά να αντισταθεί στην παράνοια των κυβερνήσεων, οι οποίες προσπαθούν να κατευθύνουν τον κόσμο και τα μυαλά μας εντός της σφαίρας επιρροής τους»,

Οι κάθε είδους κυβερνήσεις είναι αυτές που επεμβαίνουν αυταρχικά στις ζωές μας και πολύ συχνά μας οδηγούν σαν πρόβατα στα σφαγεία των πεδίων της μάχης. Στον 20ο αιώνα περίπου 65 εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις θυσιάστηκαν χωρίς δισταγμό από τις κυβερνήσεις των λαών. Και όπως πάντα «οι φτωχοί πήγαν στον πόλεμο για να υπερασπιστούν τις απολαύσεις των άλλων» (Πλούταρχος). Πολλοί άνθρωποι και διανοούμενοι θεωρούν τον πόλεμο αναγκαίο κακό (Μακιαβέλι), άλλοι τον θεωρούν επιθυμητό (Ρούζβελτ) και άλλοι ξεχωρίζουν δίκαιους και άδικους πολέμους,  ορισμένοι, όμως, θεωρούν κάθε πόλεμο αποκρουστικό (Έρασμος). Για τον Αϊνστάιν «ο πόλεμος δεν εξανθρωπιζεται. Καταργείται».

η μάχη με τον πόλεμο δίνει και ο Χάουαρντ Ζιν, με όπλo την ιστορία. Μας μαθαίνει ότι ο πόλεμoς δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των αυταρχικών κρατών. Η Δημοκρατία των Αθηνών εξόντωσε τους Μηλίους που αρνήθηκαν να υποταχτούν και η δημοκρατία των ΗΠΑ μεταχειρίστηκε το πιο σατανικό όπλo που βρέθηκε ποτέ στα χέρια των ανθρώπων. Ο Χάουαρντ Ζιν πολέμησε το φασισμό στο Β.Π.Π. και με βάση την εμπειρία του αναρωτιέται: υπάρχει δίκαιος πόλεμος; Με αδιάσειστα ντοκουμέντα αποδεικνύει ότι ο πόλεμος του 1940 δεν έγινε για να σωθούν οι Εβραίοι από τη γενοκτονία. Δεν έγινε για να προστατευτεί το δικαίωμα των εθνών για αυτοπροσδιορισμό. Δεν έγινε για να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός. Δεν έγινε για τη δημοκρατία. Αντίθετα έγινε για να προστατευτούν τα συμφέροντα των κραταιών δυνάμεων της εποχής που αισθάνθηκαν ν’ απειλούνται από την ανερχόμενη δύναμη της ναζιστικής Γερμανίας. Και αν ο ναζισμός ήταν αποτρόπαιος, πρέπει όλοι να θυμόμαστε τις φρικαλεότητες των δημοκρατικών συμμάχων Δρέσδη, Χιροσίμα, Ρόγιαν.

Read the rest of this entry

Το όπλο της απεργίας

Standard

`

Σύνταγμα 23 Φλεβάρη, 3 μ.μ.

Ποιο είναι το νόημα αυτών των συνεχών απεργιών;

ο όπλο της απεργίας κατακτήθηκε με αίμα και αγώνες. Κι όταν χρησιμοποιείται σωστά, μπορεί  να απωθήσει αποτελεσματικά τις επιθέσεις των εργοδοσιών, τις επιθέσεις των δυνατών κατά των αδυνάτων.

Τι γίνεται όμως όταν αυτό το όπλο χάνει  τη δύναμή του από τη συχνή χρήση; Τι γίνεται όταν απεργίες ξεσπούν συνεχώς χωρίς προγραμματισμό, χωρίς οργάνωση, χωρίς εφικτούς στόχους;

Στις ευρωπαϊκές χώρες το όπλο της απεργίας παραμένει ένα μέσο πίεσης, το ύστατο μέσο πίεσης, κι αφού  συνήθως έχουν προηγηθεί συζητήσεις με την  αντίπαλη πλευρά  για την εξεύρεση  μιας  λύσης. Και τον ρόλο αυτό αναλαμβάνουν συνήθως τα συνδικάτα που, θεωρητικώς τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να περιορίζονται σε μια συντεχνιακή λογική, αλλά να εξετάζουν με μια πιο σφαιρική ματιά τα προβλήματα.

Αυτό που  ζει τον τελευταίο  καιρό η Ελλάδα της κρίσης  μπορεί  να έχει το αντίστοιχό της μονάχα στην Ιταλία του τέλους της δεκαετίας του ‘70, όταν οι πάντες απεργούσαν, καθημερινά, συνήθως παρά τη βούληση των μεγάλων συνδικάτων. Παρ’ όλα αυτά, η Ιταλία εκείνων των χρόνων ζούσε μια μεγάλη πολιτική,  αλλά όχι οικονομική κρίση  και, σίγουρα,  όχι την οικονομική κρίση που ζούμε σήμερα εμείς.

Ποιο είναι το νόημα αυτών των συνεχών απεργιών που δίνουν μια κλοτσιά στον κουβά και χύνουν όσο γάλα έχει απομείνει και δεν έχει ακόμα χυθεί; Η πίεση προς την κυβέρνηση;  Μα αυτό θα σήμαινε ότι η κυβέρνηση έχει πολλούς  δρόμους μπροστά της, ότι η κατάσταση δεν είναι σοβαρή και ότι απλώς  οι υπουργοί διαλέγουν συστηματικά  τον χειρότερο δρόμο. Αυτό, όμως,  παρ’ όλα όσα λέει, δεν το πιστεύει ούτε το ΚΚΕ. Οι μικρές καθημερινές απεργίες που  απλώς  ταλαιπωρούν τους απλούς  πολίτες  δεν ιδρώνουν το αυτί της κυβέρνησης, η οποία, έτσι κι αλλιώς, δεν έχει πολλά περιθώρια κινήσεων μπροστά της.

Μήπως όμως αυτές οι καθημερινές απεργίες αποτελούν μια πίεση προς το ΔΝΤ; Με ποιο στόχο όμως; Για να μας λυπηθεί; Για να μας φοβηθεί; Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει κάτι τέτοιο. Μήπως για να μη δείξουμε  ότι δεχόμαστε ως λαός τα πάντα χωρίς  αντίδραση; Αυτό ναι, είναι  ένα σοβαρό επιχείρημα. Αρκούν όμως μερικές μεγάλες, καλά οργανωμένες απεργίες (όπως η πετυχημένη της περασμένης Τετάρτης) για να δείξεις ότι ναι, επαγρυπνείς και δεν δέχεσαι να σε αντιμετωπίζουν σαν υποτελή.(1)

Υπάρχουν άλλωστε και απεργίες που  όλοι το ξέρουμε έχουν ως μόνο τους στόχο να μη χαθούν κάποια κεκτημένα. Κεκτημένα που, σε περιόδους κρίσης, μπορεί  να φαντάζουν μέχρι και προκλητικά, όταν οι συντάξεις είναι πείνας και κάποιοι επαγγελματίες που πληρώνονται από το Δημόσιο, λόγω πελατειακών σχέσεων του παρελθόντος από τα δύο μεγάλα κόμματα, φτάνουν σε μισθούς που ούτε η ιδιωτική αγορά δεν δίνει.

Υπάρχει κάποιο πολιτικό κόμμα που θα έχει το θάρρος να πάψει να στηρίζει τυφλά όποια  απεργία γίνεται;  Υπάρχει κάποιος πολιτικός σχηματισμός που θα προσπαθήσει να ξαναδώσει νόημα στην  έννοια της απεργίας στην Ελλάδα; Που δεν θα χρησι μοποιεί την απεργία ως απλό μέσο για να κάνει  αντιπολίτευση, ξεχνώντας την τραγικότητα  του συνολικότερου τοπίου στο οποίο  ζούμε όλοι σήμερα;

Όχι! Το ερώτημα δεν προβλήθηκε στο Μέγκα, στην Καθημερινή, στο Σκάϊ ή στο Έθνος, ούτε το  έθεσε ο Μ.Καψής, ο Ι.Χασαπόπουλος, ο Δ. Βερύκιος ο  Π. Μανδραβέλης, ή ο ..Κ. Κάρης ;

Είναι απίστευτο, αλλά το άρθρο αυτό, γράφτηκε  εδώ. Και μη χειρότερα.

( 1). Εντάξει λοιπόν, σε 3 μήνες (πριν ή μετά Πάσχα;), την επόμενη απεργία μαζύ με την εθιμοτυπική πορεία-λιτανεία, για να δείξουμε  ότι επαγρυπνούμε  και δεν δεχόμαστε να μας  αντιμετωπίζουν σαν υποτελείς, την μεθεπόμενη σε άλλους 3 (πριν ή μετά το καλοκαίρι;), όταν θα έχουν εφαρμοστεί τα υπ. αρ. 4,5,6,7  κ.ο.κ. μνημόνια και θα έχουμε αισίως γυρίσει στα 1848. Την επόμενη;

Σ.Σ. Όσο περνάει ο καιρός, και το ΣΟΚ και ΔΕΟΣ του ΔΝΤ απλώνεται, τόσο  και πείθομαι πόσο σωστή είναι η διαπίστωση ότι χειρότερο από οτιδήποτε άλλο, είναι το  αίσθημα  της ήττας, του δε γίνεται τίποτε , που κατατρώει τα σπλάχνα της ελληνικής κοινωνίας και δυστυχώς ενός πολύ μεγάλου μέρους (και) της Αριστεράς.

«Να πέσει τώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου»

Standard


Εφημ. Εποχή 27/2/11

`

ν ρωτήσει κανείς φίλους και συντρόφους, που δεν παρακολουθούν από κοντά τις λεπτοµέρειες στα εσωτερικά της αριστεράς, σε ποιον ανήκουν οι παραπάνω δηλώσεις, οι πλειοψηφία των απαντήσεων θα αναφέρεται στην επαναστατική αριστερά και στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Λίγοι θα εντοπίσουν πίσω από τις λέξεις έναν πρώην ηγέτη κοινοβουλευτικού κόµµατος της αριστεράς, τον Αλέκο Αλαβάνο: «Η ανά τρίµηνο οργάνωση από την ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ µιας τελετουργικής πορείας είναι λιτανεία που διευκολύνει αντί να κάµψει την κυβέρνηση. Ούτε καν για την τιµή των όπλων.

Οι επιµέρους συνδικαλιστικοί αγώνες, δύσκολοι και ηρωικοί, που παύουν όµως µόλις ψηφισθεί ο σχετικός νόµος αφήνουν εκ των πραγµάτων το κίνηµα χωρίς συνέχεια. Το αίτηµα που µπορεί να πολιτικοποιήσει, να ενοποιήσει, να βαθύνει τους αγώνες είναι: Να πέσει τώρα η κυβέρνηση Παπανδρέου. Και απαιτεί τις κατάλληλες µορφές πάλης. Η 23η Φλεβάρη έδειξε ότι η κυβέρνηση αισθάνεται πανικό στο ενδεχόµενο παραµονής του λαού στην πλατεία Συντάγµατος. Αισθάνεται πανικό για µια πρωτοβουλία που γεννήθηκε από νεολαιίστικες και συνοικιακές οµάδες στο διαδίκτυο».

Θα µου πείτε, όταν κάποιο; δεν έχει κοµµατικές δεσµεύσεις µπορεί να εκφράζεται ελεύθερα. Επίσης κάποιοι θα τον χλευάσουν ως αμετροεπή και όψιµο επαναστάτη χωρίς αιτία. Ξεπερνώντας όµως ακραίους χαρακτηρισµούς, ενδοαριστερές αγκυλώσεις κι ανταγωνισµούς, ας αναρωτηθούµε ψύχραιµα µε το περιεχόµενο των λόγων του Αλέκου Αλαβάνου: Το µέγα πλήθος και πάθος της προχθεσινής πορείας δεν απαιτεί κλιµάκωση; Το έκαναν αυτό ή πρόκειται ποτέ να το κάνουν οι, ναρκοθετηµένες από το ΠΑΣΟΚ, ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ;

Οι επιµέρους συνδικαλιστικοί αγώνες δεν µένουν πάντα χωρίς συνέχεια, µετά την ψήφιση των σχετικών νόµων; Το αίτηµα: «να φύγει η κυβέρνηση Παπανδρέου», µπορεί να ενώσει και να δώσει προοπτική στους λαϊκούς αγώνες; Γιατί δεν υιοθετείται από τις λοιπές, ακόµη και τις συγγενείς, αριστερές δυνάµεις; υπάρχει πειστικότερο εναλλακτικό σχέδιο; Είναι κατάλληλη µορφή πάλης η παραµονή του λαού στην πλατεία Συντάγµατος; Μπορεί η αριστερά να προβάλλει και να οργανώσει µια τέτοιας µορφής ανοιχτή σύγκρουση µε το άθλιο σύστηµα φασίζουσας καταστολής, που έχει παγιώσει το ΠΑΣΟΚ; Μπορούν να υπάρξουν αντιστοιχίες µεταξύ πλατείας Ταχρίρ και πλατείας Συντάγµατος, εξαθλιωµένων αραβικών και προηγµένων ευρωπαϊκών λαών, ολοκληρωτικών αραβικών καθεστώτων και της δυτικής κοινοβουλευτικής «δηµοκρατίας»; Και τελικά µε ποιους είµαστε, µ’αυτούς που κάθισαν, έστω και συµβολικά, µέχρι το απόγευµα στο Σύνταγµα ή µ’αυτούς που ακολούθησαν τα κοµµατικά τους πανό και πειθήνια διαλύθηκαν ήσυχα;

Όποιες και να είναι οι απαντήσεις µας, το συµπέρασµα είναι ότι ο Αλέκος Αλαβάνος έχει ξεφύγει πλέον από τον στενό κορσέ του ξύλινου αριστερού λόγου, γι’ αυτό και κάποιοι τον θεωρούν αιθεροβάµονα και γραφικό. Μιλά χωρίς συµβάσεις και προσπαθεί, έστω υπερβατικά, να προσεγγίσει ένα αγωνιστικό σχέδιο µε συγκεκριµένα βήµατα και συγκρουσιακό χαρακτήρα.

Η επίσηµη αριστερά τι κάνει; Θα συνεχίσει να περιορίζεται στις διακριτές «λιτανείες» των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΠΑΜΕ, που µόνο τυχαία, όπως έγινε προχτές στη Θεσσαλονίκη, µπορούν να συναντηθούν; Να λάβουµε υπόψη µας ότι ο γλαφυρότατος και ψυχοπονιάρης ΓΑΠ, εκδήλωσε ενδιαφέρον να συµµετάσχει κι αυτός σε διαδήλωση εναντίον των µέτρων της κυβέρνησής του!!!  Χωρίς αιδώ, χλευάζει και φτύνει κατάµουτρα τον λαό που ηγείται κι εκπροσωπεί. Εµείς θα θεωρήσουµε ότι απλώς βρέχει;

thes_epohi@yahoo.gr

Ο δικηγόρος του διαβόλου

Γεια στο στόμα σου συνάδελφε της Ε.Θ.Ε.Λ.

Standard

`

μεταφέρει ο risinggalaxy από Σχολιαστές χωρίς σύνορα

Τελικά αυτή η εβδομάδα είναι η εβδομάδα που χαίρεσαι να ακούς ανθρώπους σαν τον συνάδελφο εργαζόμενο της ΕΘΕΛ στο παρακάτω βίντεο ή σαν τον πρόεδρο του Αστέρα Εξαρχείων στην εκπομπή του Χατζηνικολάου που έκανε τα φασισταριά να το βουλώσουν για πέντε λεπτά.

Μπράβο συνάδελφε από την Ε.Θ.Ε.Λ . Και πάλι μπράβο. Το βίντεο γράφτηκε κατά τη Γενική Συνέλευση της Ε.Θ.Ε.Λ. Α.Ε. ΟΑΣΑ στις 31-01-2011.

Για ένα παρατεταμένο κοινωνικό «αντάρτικο»

Standard

29/10/2010

`
Του Γάλλου κοινωνιολόγου Φιλίπ Κορκύφ 

(μέλους του ΝΡΑ, με αφορμή το κίνημα εναντίον της συνταξιοδοτικής μεταρρύθμισης)

Από Αριστερό Βήμα
`
ντιμέτωπο με τον απολυταρχισμό της πολιτικής επιστράτευσης και των ειδικών αστυνομικών δυνάμεων, το γαλλικό κοινωνικό κίνημα εναντίον της αντιδραστικής μεταρρύθμισης Σαρκοζί, το οποίο παρακολουθεί με ενδιαφέρον και ελπίδα ολόκληρη η προοδευτική Ευρώπη, μπαίνει σε μια νέα, δύσκολη φάση μετά την αναμενόμενη επικύρωση του σχετικού νόμου από Βουλή και Γερουσία, την Τετάρτη. Σ’ αυτό το φόντο, αναπτύσσονται έντονες ζυμώσεις στους κόλπους της κοινωνικής και πολιτικής Αριστεράς για την επόμενη μέρα. Μια από τις πολλές, ενδιαφέρουσες απόψεις που κατατέθηκαν ήταν εκείνη του Φιλίπ Κορκόφ, κοινωνιολόγου και μέλους του Νέου Αντικαπιταλιστικού Κόμματος (ΝΡΑ), ο οποίος συνοψίζει ως εξής την κεντρική του ιδέα: «Αντί να εγκλωβιστούμε στο ‘όλα ή τίποτα’, γενική απεργία ή φθορά του κινήματος, ας ακολουθήσουμε το δρόμο ενός κινήματος μακράς διαρκείας, πολύμορφου και μετωπικού». 

Ο αρθογράφος στην ιστοσελίδα του ΝΡΑ ξεκινά από την εκτίμηση ότι «επί του παρόντος, οι ανανεούμενες απεργίες βρίσκουν μια ορισμένη απήχηση, αλλά δεν εξελίσσονται σε κύμα με τάση γενίκευσης… Το επίπεδο των συγκλίσεων και της ριζοσπαστικοποίησης στο πλαίσιο των διασυνδικαλιστικών συνελεύσεων δεν αφήνει πολλά περιθώρια ελπίδας για μια γενική απεργία που θα εξαπλωθεί σε πανεθνική κλίμακα». Παρόλα αυτά, ο Φιλίπ Κορκόφ θεωρεί ότι κάθε άλλο παρά αναπότρεπτο είναι να φυλλοροήσει και να ηττηθεί το κίνημα μετά τις διακοπές των Αγίων Πάντων. «Γιατί ο δυναμισμός και ο ενθουσιασμός, η χαρά της υπεράσπισης της προσωπικής αξιοπρέπειας λέγοντας ‘όχι’, όπως και η απόλαυση της συνεύρεσης,

της συλλογικότητας και της αλληλεγγύης (αυτό το «εγώ, η πάλη των τάξεων»- je lutte des classes- όπου σμίγουν αξεδιάλυτα το εγώ και το εμείς!) είναι ακόμη εδώ, και μάλιστα ενισχύονται με την κάθοδο των λυκείων στις διαδηλώσεις, στο πνεύμα εκείνης της περίφημης παράφρασης του Ντεκάρτ «εξεγείρομαι, άρα υπάρχω», που έγραφε, ακολουθώντας τον Καμύ, το πανώ των μαθητών στη Νιμ. Επομένως, η βασική πρόκληση είναι να διατηρήσουμε και να αναπτύξουμε περαιτέρω αυτή την ενέργεια, δίνοντας στο κίνημα πιο μακροπρόθεσμο χαρακτήρα, με την αναπόφευκτη συγκατοίκηση του πόλου της σύνεσης με τον πόλο του ριζοσπαστισμού».

Ο ριζοσπάστης κοινωνιολόγος εκτιμά ότι ήδη, στο εξελισσόμενο κοινωνικό κίνημα αναπτύσσονται αυθόρμητα, μέρα με την ημέρα, στοιχεία που του δίνουν ρευστότητα, διάρκεια και πολυμορφία- άλλοι κλάδοι μπαίνουν κι άλλοι βγαίνουν προσωρινά, για να ξαναμπούν στη συνέχεια, αποφασιστικές κορυφώσεις σε ορισμένους κλάδους και χώρους που συντηρούν ένα γενικό επίπεδο εγρήγορσης και αγωνιστικότητας, για να δώσουν τη σκυτάλη σε άλλους, συνδυασμός κινητοποιήσεων στους χώρους δουλειάς και κατοικίας, εκδηλώσεις αλληλεγγύης σ’ αυτούς που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του μετώπου κ.α. «Ένα κοινωνικό αντάρτικο εναντίον του Σαρκοζί βρίσκεται στη διαδικασία της διαμόρφωσης- πιο κινητικό, με μεγαλύτερη διάχυση, με περισσότερες μορφές από ό,τι θα μπορούσε να εκδηλωθεί στο πλαίσιο μιας γενικής απεργίας».

Σ’ αυτό το πνεύμα, ο αρθογράφος διατυπώνει την ενδιαφέρουσα ιδέα ότι το κοινωνικό κίνημα είναι λιγότερο πιθανό να πάρει τη μορφή ενός εκρηκτικού, απότομου «νέου Μάη του ‘68» και περισσότερο να μοιάζει με έναν νέο «παρατεταμένο Μάη, τύπου Ιταλίας των δεκαετιών του ’60 και του ‘70». Διευκρινίζει, βεβαίως, ότι η ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται και ότι κάθε αναλογία είναι πολύ σχετική. Επιμένει ωστόσο ότι «η μορφή της γενικής απεργίας εργατών- φοιτητών που σφράγισε τον γαλλικό Μάη του ’68 δεν είναι ίσως η πιο πρόσφορη για την κατάσταση που βρίσκεται το σημερινό κίνημα. Όπως επίσης, δεν είναι, πιθανότατα, ούτε η μορφή της απεργίας που παρέλυσε τις μεταφορές, παράλληλα με τις μαζικότατες διαδηλώσεις του Νοεμβρίου- Δεκεμβρίου 1995 (εναντίον του νόμου Ζιπέ, πάλι για το ασφαλιστικό, που κατέληξε στην πτώση της δεξιάς κυβέρνησης). Μήπως λοιπόν ο «έρπων ιταλικός Μάης», αν και λιγότερο γνωστός στη Γαλλία, αποτελεί ένα πιο κοντινό στις ανάγκες μας πρότυπο»;

Όπως εξηγεί ο Κορκόφ, «αρχίζοντας από το 1966 με το φοιτητικό κίνημα, το ριζοσπαστικό ρεύμα της Ιταλίας δημιούργησε τις πρώτες του αρθρώσεις με την εργατική διαμαρτυρία την άνοιξη του 1968. Έπειτα, την περίοδο 1968- ’69, συνδικαλιστές διαφόρων τάσεων, κοινωνικοί αγωνιστές και ριζοσπάστες φοιτητές άρχισαν να συγκλίνουν σε μονιμότερη βάση τροφοδοτώντας μια πανσπερμία κινητοποιήσεων, που οδηγούνταν σε πολύμορφες συγκρούσεις με την πολιτική εξουσία και την εξουσία των αφεντικών, χωρίς να φτάσουν σε καμία στιγμή το επίπεδο της γενικής παράλυσης, που γνώρισε η Γαλλία τον Μάη του ’68. Αγώνες εργατικοί και φοιτητικοί, κινήματα πόλης εναντίον των αυξήσεων στα νοίκια, μέρες δράσης και μέρες γενικής απεργίας».

Στο έδαφος αυτής της ιστορικής εμπειρίας, ο Γάλλος κοινωνιολόγος υποστηρίζει ότι το σημερινό κίνημα οφείλει να πάρει αποστάσεις από δύο μορφές φετιχισμού: Τον φετιχισμό της νομιμότητας, στον οποίο ρέπει ο πόλος της μετριοπάθειας και τον φετιχισμό της γενικής απεργίας, στον οποίο ρέπει η ριζοσπαστική Αριστερά. Αναφορικά με το ταμπού της νομιμότητας, ο Κορκόφ παραπέμπει σε πρόσφατο βιβλίο του κοινωνιολόγου Αλμπέρ Οζιάν και της φιλοσόφου Σαντρά Λοζιέ με τίτλο «Προς τι η ανυπακοή στη δημοκρατία;» και στη δικαιολόγηση της ανυπακοής από τον Αμερικανό Χένρι Ντέιβιντ Θορό (1817- 1862). «Το νόμιμο δεν είναι δίκαιο», λέει ο Κορκόφ, και προσθέτει ότι οι εμπειρίες των λαϊκών στρωμάτων στην εποχή των σκανδάλων και της διαπλοκής υπονομεύουν τη νομιμοποίηση των ηγεμονικών ελίτ. «Η σύγχρονη, αντιπροσωπευτική δημοκρατία των επαγγελματιών πολιτικών αναπτύσσει στο εσωτερικό της μια αντιδημοκρατική, ολιγαρχική τάση και εξελίσσεται σε ηγεμονία των εκπροσώπων πάνω στους εκπροσωπούμενους».

Από την άλλη, πάντα κατά την άποψη του Κορκόφ, ο φετιχισμός της γενικής απεργίας «αναγορεύει σε πασπαρτού μια συγκεκριμένη μορφή πάλης χωρίς να παίρνει υπόψη τις συγκεκριμένες συνθήκες… Η προοπτική της γενικής απεργίας είναι πολύ καλό πράγμα, αν εμφανίζεται ως ο ορίζοντας της γενίκευσης, ξεκινώντας από τις συγκεκριμένες αγωνιστικές εμπειρίες των εργαζομένων και δεν έρχεται από τα πάνω, δογματικά, σαν το σφυρί της ‘πρωτοπορίας’ πάνω στα κεφάλια των μαζών». Στις σημερινές

συνθήκες, υποστηρίζει ο συγγραφέας, η μονότονη επανάληψη του συνθήματος της γενικής απεργίας καλλιεργεί μια λογική του τύπου «όλα ή τίποτα» και απειλεί να προκαλέσει την αποθάρρυνση των μαζών.

Υπό αυτό το πρίσμα, θα πρέπει να εξετάσει κανείς «την προοπτική ενός παρατεταμένου κοινωνικού και πολιτικού αντάρτικου. Ένα πολύμορφο κοινωνικό κίνημα, στο στιλ του έρποντος ιταλικού Μάη, όπου τοπικές και κλαδικές απεργίες θα συνδυάζονται με ημέρες πανεθνικής δράσης και απεργίες διαρκείας, όπου θα λαμβάνουν χώρα περιστρεφόμενες απεργίες, ώστε να μειώνεται το κόστος πάνω στους απεργούς, όπου θα δημιουργούμε απεργιακά ταμεία αλληλεγγύης προς τους μαχόμενους κλάδους, οργανικούς δεσμούς με την κριτική διανόηση και τους καλλιτέχνες ώστε να πάρει μεγαλύτερη έκταση η απονομιμοποίηση της εξουσίας του Σαρκοζί, όπου θα συνδυάζουμε τις αγωνιστικές μορφές με την προώθηση εναλλακτικών χώρων κοινωνικής αυτονομίας- λαϊκά πανεπιστήμια, πολιτιστικές λέσχες κ.α.».

Τέλος, ο Κορκόφ θέτει το ερώτημα αν ένα τέτοιο κοινωνικό αντάρτικο πρέπει να μείνει σε ειρηνικά πλαίσια και απαντάει θετικά. «Όχι γιατί η επιλογή της μη βίας αποτελεί αμετακίνητη αρχή. Συνεχίζω να πιστεύω ότι σε ορισμένες περιπτώσεις όπου οι κυρίαρχες τάξεις επιβάλλουν τη διαιώνιση της εξουσίας τους με φυσική βία και όπου δεν έχουμε στα χέρια μας ούτε τα ελάχιστα μέσα των δημοκρατικών δικαιωμάτων, η προσφυγή στα όπλα μπορεί να δικαιολογηθεί. Ωστόσο, δεν βρισκόμαστε σ’ αυτό το σημείο, στη Γαλλία του σήμερα… Αντίθετα, η ασφάλεια αποτελεί βασικό σημείο νομιμοποίησης της εξουσίας του Σαρκοζί και το κίνημα οφείλει να του αφαιρέσει αυτή τη νομιμοποίηση και όχι να τον βοηθήσει να την ενισχύσει (με αδικαιολόγητη προσφυγή στη βία)». Προσθέτει επίσης την εξής σημαντική θέση: «Σε αντίθεση με την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ζωής, που προωθεί ο καπιταλισμός, χρειάζεται να δείχνουμε με τις πράξεις μας την απόλυτη διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους και τα πράγματα». Από αυτή τη σκοπιά, ο Κορκόφ δέχεται υπό όρους πράξεις συμβολικής βίας-όπως έγινε στη Γαλλία εναντίον εστιατορίων Mc Donald’s, τραπεζών και γενετικά μεταλλαγμένων προϊόντων- αλλά όχι πράξεις κατά της ζωής.

Ftanei_pia

Οκτωβριανή επανάσταση και σύγχρονη Αριστερά

Standard

`

28/10/2010 του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

`


Από Αριστερό Βήμα

`

λεγαν για τη Σοβιετική Ένωση ότι ήταν μια χώρα με πολύ αβέβαιο… παρελθόν! Εννοούσαν, βέβαια, τις διαβόητες λευκές σελίδες της ρωσικής και σοβιετικής ιστορίας, με τον Τρότκσι, τον Μπουχάριν και τόσους άλλους μπολσεβίκους ηγέτες εξαφανισμένους από τα επίσημα εγχειρίδια. Από μια άλλη σκοπιά, όμως, κάθε χώρα, κάθε λαός και κάθε κίνημα έχουν «αβέβαιο», ευμετάβλητο παρελθόν. Οι άνθρωποι ατενίζουν αναγκαστικά το παρελθόν από την οπτική γωνία του παρόντος, αναδεικνύοντας εκείνες τις πλευρές που έχουν κάτι να τους πουν για τα πιεστικά ερωτήματα της εποχής τους. Κι όπως έλεγε ο μακαρίτης Ντανιέλ Μπενσαίντ, κάθε μεγάλο κίνημα είναι μια διαλεκτική ενότητα παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος, με το κέντρο βάρους να βρίσκεται στο παρόν. Το σκληρό παρόν της σημερινής, δίδυμης κρίσης- κρίσης του καπιταλισμού, κρίσης της Αριστεράς- μας υποχρεώνει να ξανακοιτάξουμε υπό αυτό το πρίσμα την κληρονομιά της Οκτωβριανής επανάστασης του 1917, η 93η επέτειος της οποίας έρχεται αυτές τις μέρες.

Ένα παλιό σύνθημα του Μάο Τσετούνγκ έλεγε: «Να τολμήσουμε να αγωνιστούμε, να τολμήσουμε να νικήσουμε»! Το βάρος πέφτει στο δεύτερο μέρος. Ο αγώνας απαιτεί, βέβαια, μια τόλμη, καθώς το τίμημα μπορεί να είναι βαρύ και, σε ακραίες καταστάσεις, να φτάσει μέχρι και την ίδια τη ζωή του αγωνιστή. Ωστόσο η νίκη απαιτεί ακόμη μεγαλύτερη τόλμη, γιατί οι επιπτώσεις της αποτυχίας μετά τη νίκη, μετά την κατάληψη της εξουσίας, μπορεί να είναι απείρως μεγαλύτερες από εκείνες της ήττας. Εάν ηττηθείς μαχόμενος, αφήνεις τουλάχιστον ένα ιστορικό και ηθικό πρότυπο, έναν ανεξόφλητο λογαριασμό στην επόμενη γενιά που θα πάρει τη σκυτάλη. Αλλά εάν νικήσεις μόνο και μόνο για να τα θαλασσώσεις, να εκφυλισθείς, να απομονωθείς και τελικά να καταρρεύσεις κάτω από το βάρος της αποτυχίας σου, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι συντριπτικό, αμαυρώνοντας την επαναστατική προοπτική στη συνείδηση των μαζών για πολύ μεγάλο διάστημα.

Ο Λένιν και οι μπολσεβίκοι μπορεί να κατηγορηθούν για οτιδήποτε άλλο, όχι όμως για το ότι τους έλειπε η επαναστατική αποκοτιά, η τόλμη να νικήσουν. Κι αυτό είναι το πρώτο και το σπουδαιότερο, ίσως, μήνυμα του Οκτώβρη για τη σημερινή Αριστερά που βαδίζει στα σκοτεινά, μετά την κατάρρευση του 1989- ’90. Μιλάμε βέβαια για το κομμάτι της Αριστεράς που επιμένει να μάχεται τον καπιταλισμό και όχι για την κατοικίδια Αριστερά του συστήματος. Ωστόσο και σ’ αυτή, τη μαχόμενη, ριζοσπαστική Αριστερά, που δεν αναγνωρίζει την ήττα ως τελεσίδικη, η κατάρρευση είχε το τίμημά της: παρά τις ηχηρές, ριζοσπαστικές διακηρύξεις, διαδόθηκε σε μεγάλη έκταση και με πολύ διαφορετικούς τρόπους (αντι- παγκοσμιοποίηση, αντι- πολεμικό κίνημα, αντι- καπιταλιστική Αριστερά, αντι- εξουσιαστικές κινήσεις) μια κουλτούρα του «αντί», της αντίστασης για την αντίσταση, της ρήξης για τη ρήξη, της ανυπακοής για την ανυπακοή, της ανατροπής για την ανατροπή. Μια πολιτική κουλτούρα που λησμονεί ότι δεν υπάρχει καν ισχυρή αντίσταση χωρίς ισχυρή θέση, κι ότι ούτε υπήρξε, ούτε φαίνεται δυνατό να υπάρξει κίνημα χειραφέτησης χωρίς προοπτική εξουσίας. Read the rest of this entry