Tag Archives: Αριστερά

ΔΙΑΚΗΡΥΞΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ- Χάουαρντ Ζιν- 1° Μέρος (σε Word)

Standard

«H Ιστορία του Λαού των Η.Π.Α.».

 

Xauarnt Zin

Δεκαετία του 1960 στους δρόμους για τα   πολιτικά δικαιώματα (δεξιά Φωτό)

 

 

τις μέρες που η παγκόσμια εργατική τάξη χτυπιέται ανελέητα, γυρίζοντας εκατονταετίες πίσω, και η Αριστερά στέκεται ανήμπορη να ερμηνεύσει τα πρωτοφανή γεγονότα, και να εμπνεύσει για το πιό δρόμο, πρέπει να ακολουθήσουμε,

το βιβλίο του κορυφαίου διανοητή  20-21 αιώνα Χάουαρντ Ζιν, (24 Αυγούστου 1922, Νέα Υόρκη,  ΗΠΑ )-(27 Ιανουαρίου 2010, Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια, ΗΠΑ) από καρδιακή προσβολή, ενώ ταξίδευε προς τη Σάντα Μόνικα να δώσει διάλεξη.

Έγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ», όπου ανέδειξε ως κεντρικούς ήρωες της ιστορίας της χώρας όχι τους ιδρυτές της, αλλά τους απλούς ανθρώπους, τους συνδικαλιστές, τις φεμινίστριες και τους μαχητές για διάφορους σκοπούς.

Έχουν εκδοθεί περισσότερα από 25 βιβλία του. Η «Ιστορία του Λαού των ΗΠΑ» κυκλοφόρησε το 1984 και εξελίχθηκε σε διαχρονικό μπεστ σέλερ, με πωλήσεις που μόνο στις ΗΠΑ έχουν ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Διδάσκεται σε εκατοντάδες πανεπιστήμια και κολέγια των ΗΠΑ και έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, πρόκειται για μία ιστορία της Αμερικής που έρχεται να φωτίσει, να τεκμηριώσει αλλά και να ανατρέψει τις μέχρι τώρα πληροφορίες μας γι’ αυτήν. Δεν παγιδεύεται στους εθνικούς μύθους της επίσημης ιστορίας, που γράφτηκε από την οπτική γωνία των κυβερνήσεων, των κατακτητών, των διπλωματών και των ηγετών. Ο Ζιν επιλέγει να αφηγηθεί την αμερικανική ιστορία όπως την έζησαν οι γυναίκες, οι εργάτες, οι μαύροι, οι Ινδιάνοι, οι φτωχοί, οι μετανάστες.

 

* ΧΑΟΥΑΡΝΤ  ΖΙΝ 

Το θαυμάσιο βιβλίο

του  μεγάλου διανοητή

</span>
<h2 style="text-align:center;"><strong>ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ </strong>:</h2>
<h3 style="text-align:center;">Η ΧΡΗΣΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ  ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ</h3>
<span style="color:#ffffff;"><span style="color:#000000;"><span style="color:#ffffff;">
 

ια τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα είχε δηλώσει ότι, στο εσωτερικό μέτωπο, ο πλανητάρχης είναι μια σκέτη απογοήτευση για τους ανθρώπους που τον ψήφισαν.
Το ελληνικό κοινό γνώρισε τον Ζιν ως θεατρικό συγγραφέα από τον εκπληκτικό μονόλογο «Ο Μαρξ στο Σόχο». Στο έργο ο Αμερικανός ακαδημαϊκός φέρνει σε πρώτο πρόσωπο απέναντι από τον θεατή τον Μαρξ να αναλύει με καθαρότητα τις βασικές γραμμές της ιδεολογίας του.

 

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ Αλλαξε τη συνείδηση μιας γενιάς

`
εννήθηκε το 1922 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Διετέλεσε επίτιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης και ανέπτυξε πλούσιο συγγραφικό έργο. Εργάστηκε στα ναυπηγεία και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε ως μέλος πληρώματος στα βομβαρδιστικά αεροπλάνα.


Μετά τον πόλεμο αναμείχθηκε ενεργά στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα και στο αντιπολεμικό κίνημα που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ. Ο εβραϊκής καταγωγής Ζιν, ο άνθρωπος που άλλαξε τη συνείδηση μίας γενιάς σύμφωνα με τον διάσημο καθηγητή Νόαμ Τσόμσκι, ήταν έφηβος όταν «ρουφούσε» το «Μανιφέστο» του Καρλ Μαρξ.


Οι μαρξιστικές θεωρίες τον σημάδεψαν ανεξίτηλα. «Ο καπιταλισμός, όπως εκπροσωπείται από τις ΗΠΑ, είναι ακόμη ένα άρρωστο σύστημα, εξαιρετικά σπάταλο, που πολώνει τον πλούτο οδηγώντας στον ιμπεριαλισμό και στον πόλεμο. Επειδή η Σοβιετική Ενωση κατέρρευσε, πολλοί υπέθεσαν ότι οι μαρξιστικές ιδέες είναι νεκρές. Ομως οι αναλύσεις του Μαρξ αφορούν τον καπιταλισμό των ημερών μας», είχε δηλώσει. Είχε συνεργαστεί με αρκετές διασημότητες, όπως τον ηθοποιό Ματ Ντέιμον και τον σκηνοθέτη Ολιβερ Στόουν.

`

Τίτλος Πρωτότυπου:  Declaratίons οί Independence

Συγγραφέας: Howard Zinn

Originally Published: NewYork, Harper Collins 1990

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΞΑΡΧΕΙΑ 2009

Τηλ:6955493432, e-mail:exarchiapress@yahoo.gr

Γλωσσική Επιµέλεια: Γεωργία Νικολάου

Σελιδοποίηση: Λέανδρος Κοκκόρης,

Εξώφυλλο: Λέανδρος Κοκκόρης

`

 

`

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ                                            -10

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ            -19

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ: ΜΑΚΙΑΒΕΛΙΚΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ

ΚΑΙ  ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ               -28

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΑ: ΒΙΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΦΥΣΗ         – 51

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΣΣΕΡΑ: Η ΧΡΗΣΗ

ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΧΡΗΣΗ  ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ                                – 69

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΝΤΕ: ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ

ΑΔΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ                                                             – 89

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΞΙ: ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ                -129

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΠΤΑ: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ:

ΤΟ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΤΑΞΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ                         – 172

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΚΊΏ: ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΛΟΓΟΥ                      – 209

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΝΙΑ: ANΤΙΠPOΣΩΠEYTIΚH

ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ                                                               – 260

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑ: ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ

ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ                                                   -289

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΤΕΚΑ: Η ΥΠΕΡΤΑΤΗ ΔΥΝΑΜΗ          -309

Αφιερωμένο στον αδελφό μου Shelly,
που ήθελε να ζήσει σ΄έναν καλύτερο κόσμο.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ

`

Μελετώντας το πολιτικό βιβλίο του ριζοσπάστη ιστορικού Χάουαρντ Ζιν αναρωτήθηκα για µια ακόµη φορά: Μήπως η Ιστορία, όπως και τόσες άλλες «επιστήµες», έβλαψαν τον άνθρωπο και την κοινωνία του, του χάρισαν απλόχερα εκατόµβες για να ‘χει να θυµάται;

Οτιδήποτε ξεφεύγει από τον έλεγχο των καθηµερινών ανθρώπων, από τη συνεχή κρίση και αµφισβήτηση, οτιδήποτε αυτονοµείται, χαρίζεται στους ειδικούς και τελικά γίνεται υποχείριό εκείνων που µέσα από κάποιες ιστορικές αλλά αφανέρωτες διαδικασίες απέκτησαν εξουσία εις βάρος µας, είναι φυσικό να µας βλάπτει.

‘Ετσι και η περισπούδαστη αλλά ρηχή ιστορία µας ανάγκασε από τα µικράτα µας να αποστηθίζουµε µάχες, πολέµους, στρατηγούς και βασιλιάδες, πρωθυπουργούς και προέδρους, αγώνες κρατών για σύνορα και ψεύτικη ελευθερία. Σε σχολεία και πανεπιστήµια, ως αναπόσπαστο κοµµάτι του ακαδηµαϊκού βάλτου, η Ιστορία μας έµαθε να λύνουµε τα προβλήµατά µας µε ηγέτες και πολέµους.

Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι ένας συνηθισµένος καθηγητής πανεπιστηµίου. Ίσως επειδή είναι αναρχικός.

**Ο ίδιος αναφέρει: «Η προσωπική µου άρνηση να αποδεχτώ είτε το σοβιετικό σοσιαλισµό είτε τον αµερικανικό καπιταλισµό ως µοντέλα δικαιοσύνης και ελευθερίας µε οδήγησε, ενώ συµµετείχα στα κινήµατα του ’60, στη διαρκή µελέτη της φιλοσοφίας του αναρχισµού».

Και συνεχίζει: «Οι αναρχικοί, ανακάλυψα, δεν πιστεύουν στην αναρχία όπως συνήθως ορίζεται αταξία, αποδιοργάνωση, χάος, σύγχυση και ο καθένας να κάνει αυτό που του αρέσει. Αντίθετα, πιστεύουν ότι η κοινωνία πρέπει να είναι οργανωµένη µε χίλιους διαφορετικούς τρόπους, ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνεργάζονται στην εργασία και την ψυχαγωγία και να συγκροτούν µια όµορφη κοινωνία … πιστεύουν ότι κάθε οργάνωση πρέπει να αποφεύγει την ιεραρχία, την εξουσία από τα πάνω πρέπει να είναι δηµοκρατική, συναινετική, να φτάνει σε αποφάσεις µε συνεχή συζήτηση και επιχειρηµατολογία».

Στην ιστορία που διδάσκει ο Ζιν δε θα µάθετε για τα ανδραγαθήµατα των πλούσιων και δυνατών, των πολιτικών ηγετών, των βιοµηχάνων, των σπουδαίων σωτήρων του λαού. αλλά για την πραγµατικότητα, όπως διαµορφώνεται αργά και επίπονα, µακριά από τις πένες των ιστορικών, µέσα από τις άοκνες προσπάθειες καθηµερινών ανθρώπων που κυριεύτηκαν από την ιδέα της περισσότερης δικαιοσύνης, ένωσαν τις δυνάµεις τους, οργανώθηκαν και αγωνίστηκαν για να φέρουν τα πάνω κάτω.

Ο Χάουαρντ Ζιν προέρχεται από φτωχή οικογένεια µεταναστών και µεγάλωσε στις σκοτεινές και βρώµικες εργατικές κατοικία; της Ν. Υόρκης. Οµολογεί ότι έγινε ιστορικός για ν’ αλλάξει τον κόσµο και έθεσε την ιστορία στην υπηρεσία του ανθρώπου ως εργαλείο µεταβολής της κοινωνίας και όχι διαιώνισης µιας άρρωστης πραγµατικότητας. Πεπεισµένος ο ίδιος ότι η κοινωνική πρόοδος, όπου και όσο αυτή συντελέστηκε στην πάροδο των αιώνων, προήλθε µόνο µέσα από τους αγώνες των απλών ανθρώπων που πάλεψαν ενάντια σε κάθε είδους εξουσιαστικούς και καταπιεστικούς µηχανισµούς, φέρνει στο φως την ιστορία από τα κάτω.

Όσοι από εμάς έχουµε εντρυφήσει στις αφηρηµένες έννοιες θα συγκινηθούµε διαβάζοντας τον Χάουαρντ Ζιν γιατί µας επιστρέφει στο χειροπιαστό εκεί όπου ανήκουµε. ‘Ετσι κι αλλιώς οι σπουδαίες ιδέες είναι απλές, εµείς τις περιπλέκουµε. Μετά από διακόσια χρόνια φίµωσης, λογοκρισίας και δυσφήµισης του αναρχικού σοσιαλισµού από εχθρούς και φίλους, στο µεταίχµιο του 20°» και 21°» αιώνα, τη στιγµή που κατέρρευσε ο εξουσιαστικός µπολσεβικισµός, ο Χάουαρντ Ζιν µας χάρισε ίσως το καλύτερο λαϊκό εγχειρίδιο εισαγωγής στον αναρχικό σοσιαλισµό, όπως αυτός οριοθετήθηκε ως κοινωνική θεωρία αναζήτησης της αυτονόητης ελευθερίας, δικαιοσύνης και ειρήνης. Και επειδή στα µυαλά πολλών στην εποχή µας αυτές οι έννοιες είναι οµιχλώδεις, τα ιστορικά στοιχεία του Χάουαρντ Ζιν είναι διαφωτιστικά: ξεκαθαρίζουν σε όλους µας τι πάει να πει αδικία, σκλαβιά και πόνος.


ι συλλογισµοί του Ζιν βασίζονται σε στοιχεία της αµερικανικής κοινωνίας. Και ακριβώς γι’ αυτό δεν περιορίζονται εκεί, αλλά αποκτούν παγκόσµιο χαρακτήρα, αφού το αµερικανικό κοινωνικό µοντέλο, συνέχεια του δυτικοευρωπαϊκού, επικράτησε διεθνώς. Και αυτή ακριβώς είναι η αξία της σκέψης του για τον ελληνικό µικρόκοσµο. Στις Διακηρύξεις Ανεξαρτησίας ο συγγραφέας αποδοµεί την κυρίαρχη αµερικανική ιδεολογία. Αναδεικνύει τον καταπιεστικό χαρακτήρα της δυτικής «δηµοκρατίας» που εξαπατά τους πολίτες της προσφέροντας ψεύτικο πλουραλισµό και κίβδηλη ελευθερία.

Αυτοί που έχουν δύναµη και εξουσία στις κοινωνίες µας, πλουτοκράτες και επαγγελµατίες πολιτικοί, µας αναγκάζουν να επιλέγουµε µεταξύ περιορισµένων επιλογών, αφήνοντας απέξω τις ρηξικέλευθες προτάσεις, εκείνες που απειλούν την αυθαίρετη και άδικη τάξη πραγµάτων. Με αυτό το δεδοµένο ο συγγραφέας διακηρύττει ότι δεν είναι ουδέτερος.

Σε έναν κόσµο που κινείται ήδη προς συγκεκριµένη κατεύθυνση, όπου ο πλούτος και η δύναµη διανέµονται ήδη µε συγκεκριµένο τρόπο, ουδετερότητα γι’ αυτόν σηµαίνει αποδοχή των πραγµάτων όπως είναι τώρα. Ο Χάουαρντ Ζιν θεωρεί ότι η πολιτική είναι ζήτηµα όλων των ανθρώπων και απεχθάνεται τους ειδικούς. Δε διστάζει να τα βάλει µε έναν απ’ αυτούς, το Νικολό Μακιαβέλι.

Δεν πρόκειται για προσωπική ετεροχρονισµένη εµπάθεια. Ο σκοπός του είναι να διακηρύξει ότι ο πολιτικός ρεαλισµός του Μακιαβέλι και των κατοπινών υποστηρικτών του µπορεί να είναι ρεαλισµός για τα συµφέροντα εκείνων που ασκούν την εξουσία, αλλά για όλους εμάς τους υπόλοιπους είναι απάνθρωπος κυνισµός που στρέφεται ενάντια στην ίδια τη ζωή. Λένιν, Χίτλερ, Moυσoλίνι, Στάλιν και τόσοι σύγχρονοι «δημοκράτες» μελέτησαν και  επικαλούνται τον «Πριγκηπα» του Μακιαβέλι, όπου ο ιταλός στοχαστης διδαξε οτι ο ηγέτης, τοσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερικη πολιτική, πρέπει να μιμειται την αλεπου και το λιοντάρι, να μεταχειρίζεται την πανουργία και τη βία, προκειμενου να εξασφαλίσει τα συμφέροντά του.

Η πλειονότητα των πολιτικών αλλά και των απλών ανθρώπων που μεταχειρίζονται τη βία, προκειμένου να πετύχουν τους σκοπούς τους, δεν έχουν τύψεις: διακηρύττουν ότι είναι στη φύση του ανθρώπου. Ο Μακιαβέλι, στην προσπάθεια του να υποστηρίξει το ρεαλισμό και να παρακάμψει τους όποιους ηθικούς φραγμούς, συμφωνεί. «Οι άνθρωποι έχουν την τάση να είναι κακοί».

 

Και το ίδιο φαίνεται να λένε ο Τόμας Χομπς , ο Αϊνστάιν, αργότερα, ο Φρόιντ και ο σπουδαίος κοινωνιοβιολόγος Ουίλσον, επικαλούμενοι όλοι τούς αμέτρητους πολέμους στην ιστορία και όχι τις επιστήμες τους.


Αυτό, όμως, είναι το πεδίο δράσης του Ζιν: Αν το φαινόμενο της βίας και του πολέμου δεν οφείλεται στη φύση του ανθρώπου, όπως δηλώνουν γενετιστές, ψυχολόγοι, ανθρωπολόγοι και ζωολόγοι, αλλά πρόκειται για ένα τόσο συχνό ιστορικό γεγονός, τότε είναι λογικό να οφείλεται τελικά στις ιστορικές συνθήκες.


Εκεί όπου ευδοκίμησαν εξουσιαστικές ελίτ, ερωτευμένες με την εξουσία τους και άπληστες, εκεί όπου επικράτησε η πλύση εγκεφάλου και ο εθνικισμός είναι φυσικό να μη λείπει ο πόλεμος.

Εξάλλου, «η Ιστορία, τόσο φιλότιμη στην καταγραφή των καταστροφών, παραμένει άκρως σιωπηλή απέναντι στον τεράστιο αριθμό ειρηνικών πράξεων θάρρους από άτομα που αμφισβήτησαν την εξουσία και αδιαφόρησαν για το θάνατο. Το ζήτημα της ιστορίας, όμως, η χρήση και η κατάχρησή της, αξίζει να συζητηθεί ξεχωριστά».

Ο Χάουαρντ Ζιν δεν είναι αντικειμενικός ιστορικός, όπως δε θα έπρεπε να είναι και κανένας συνάδελφος του. Από την πρώτη στιγμή που ασχολήθηκε με την Ιστορία είχε αποφασίσει ότι θα είναι προκατειλημμένος, υποστηρίζοντας ολόψυχα τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες, το δικαίωμα όλων των ανθρώπων στη ζωή, την ελευθερία και την επιδίωξη της ευτυχίας. Προσπάθησε, ωστόσο, να είναι ανοιχτόμυαλος με τα μέσα που θα το πετύχαινε αυτό. Δε φοβήθηκε ποτέ τις ιστορικές αποκαλύψεις, γιατί δε θα μπορούσαν ποτέ να απειλήσουν τις αρχές του. Τα ιστορικά στοιχεία θέτουν σε δοκιμασία μόνο τα μέσα που μεταχειριζόμαστε και όχι τους σκοπούς μας.

Για το συγγραφέα, «κάθε καταγεγραμμένη ιστορία είναι μερική κατά δύο έννοιες. Είναι μερική με την έννοια ότι αποτελεί μόνο ένα απειροελάχιστο κομμάτι όλης της πραγματικότητας … και επειδή επιλέγει πλευρές, υποστηρίζει τη μία άποψη ή την άλλη ανάλογα με αυτά που αναφέρει ή παραλείπει, αυτά που δίνει έμφαση ή όχι … Το βασικό πρόβλημα, σχετικά με την ιστορική εντιμότητα, δεν είναι το απροκάλυπτο ψέμα. Είναι η παράλειψη, ο υποτονισμός σημαντικών στοιχείων». Οι άνθρωποι, όμως, έχουν ανάγκη την ιστορία, όχι αυτή που δίνει έμφαση στη στείρα γνώση γυμνών γεγονότων και στις πράξεις των ανθρώπων της εξουσίας αλλά εκείνη που «παρακινεί τη νέα γενιά να αντισταθεί στην παράνοια των κυβερνήσεων, οι οποίες προσπαθούν να κατευθύνουν τον κόσμο και τα μυαλά μας εντός της σφαίρας επιρροής τους»,

Οι κάθε είδους κυβερνήσεις είναι αυτές που επεμβαίνουν αυταρχικά στις ζωές μας και πολύ συχνά μας οδηγούν σαν πρόβατα στα σφαγεία των πεδίων της μάχης. Στον 20ο αιώνα περίπου 65 εκατομμύρια ανθρώπινες υπάρξεις θυσιάστηκαν χωρίς δισταγμό από τις κυβερνήσεις των λαών. Και όπως πάντα «οι φτωχοί πήγαν στον πόλεμο για να υπερασπιστούν τις απολαύσεις των άλλων» (Πλούταρχος). Πολλοί άνθρωποι και διανοούμενοι θεωρούν τον πόλεμο αναγκαίο κακό (Μακιαβέλι), άλλοι τον θεωρούν επιθυμητό (Ρούζβελτ) και άλλοι ξεχωρίζουν δίκαιους και άδικους πολέμους,  ορισμένοι, όμως, θεωρούν κάθε πόλεμο αποκρουστικό (Έρασμος). Για τον Αϊνστάιν «ο πόλεμος δεν εξανθρωπιζεται. Καταργείται».

η μάχη με τον πόλεμο δίνει και ο Χάουαρντ Ζιν, με όπλo την ιστορία. Μας μαθαίνει ότι ο πόλεμoς δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο των αυταρχικών κρατών. Η Δημοκρατία των Αθηνών εξόντωσε τους Μηλίους που αρνήθηκαν να υποταχτούν και η δημοκρατία των ΗΠΑ μεταχειρίστηκε το πιο σατανικό όπλo που βρέθηκε ποτέ στα χέρια των ανθρώπων. Ο Χάουαρντ Ζιν πολέμησε το φασισμό στο Β.Π.Π. και με βάση την εμπειρία του αναρωτιέται: υπάρχει δίκαιος πόλεμος; Με αδιάσειστα ντοκουμέντα αποδεικνύει ότι ο πόλεμος του 1940 δεν έγινε για να σωθούν οι Εβραίοι από τη γενοκτονία. Δεν έγινε για να προστατευτεί το δικαίωμα των εθνών για αυτοπροσδιορισμό. Δεν έγινε για να καταπολεμηθεί ο ρατσισμός. Δεν έγινε για τη δημοκρατία. Αντίθετα έγινε για να προστατευτούν τα συμφέροντα των κραταιών δυνάμεων της εποχής που αισθάνθηκαν ν’ απειλούνται από την ανερχόμενη δύναμη της ναζιστικής Γερμανίας. Και αν ο ναζισμός ήταν αποτρόπαιος, πρέπει όλοι να θυμόμαστε τις φρικαλεότητες των δημοκρατικών συμμάχων Δρέσδη, Χιροσίμα, Ρόγιαν.

Read the rest of this entry

Πολυτεχνείο 2016. Τα Μαύρα τα μαλλιά μας κι αν ασπρίσουν, δεν μας τρομάζει η Βαρυχειμωνιά.

Standard

Του Γ. Σιώζου

image002Έχοντας το Μέγα Προνόμιο, να είμαι ένας εκ των τριακοσίων πρακτόρων της ΚΥΠ του Ρουφογάλη και να φέρω ως τίτλο Τιμής τον χαρακτηρισμό του προβοκάτορα, με αμείωτο ζήλο συνεχίζω το έργο μου.

Ασεβής προς τα ιερατεία της «Αριστεράς».

Απροσάρμοστος στις κομματικές συντεταγμένες.

Όμως πιστός, στου φωτεινού μας Μέλλοντος την κεντρική Επιτροπή.

Φρίττω όταν βλέπω το Είδωλό μου στον χθεσινό και σημερινό παραμορφωτικό καθρέπτη της «Αριστεράς».

Αρνούμαι να χορέψω βαλς με τα τανκς στην Πράγα και στην Πλατεία Τιέν – Αμέν και με γυμνά χέρια στέκομαι απέναντί τους, όπως πριν 43 χρόνια στο χώρο του Πολυτεχνείου.

Μανίζω στη σκέψη της Τσογλανοπαρέας που υποδύεται2016-11-16-%cf%87%ce%b1%ce%af%ce%bb-17%ce%bd την Κυβέρνηση, κυβερνώντας τη χώρα στο όνομα της «Αριστεράς» και μάλιστα της «Ριζοσπαστικής».

Μια παρέα τυχάρπαστων, καιροσκόπων, καριεριστών, που διέπραξε το μεγαλύτερο ριφιφί, στις έννοιες Εθνών Ανεξαρτησία, Δημοκρατία, Κοινωνική Δικαιοσύνη, Σοσιαλισμός.

Αδίστακτοι εξουσιομανείς και τυμβωρύχοι, βεβήλωσαν ιερούς χώρους όπως η Καισαριανή και το Πολυτεχνείο, μπήγοντας όσο πιο βαθιά τους επέβαλλαν οι εγχώριοι και ξένοι πάτρωνές τους, το ακάνθινο στεφάνι, επί των κεφαλών του συνόλου του Ελληνικού Λαού.

Γατζωμένος στα κάγκελα του Πολυτεχνείου χρόνια τώρα, υπερασπίζομαι την Πύλη, για μας η Ωραία Πύλη, χλευάζοντας τους αρρουραίους της «Αριστερής» Νομεκλατούρας, που προκειμένου να αποκτήσουν Υπουργικούς Θώκους, πούλησαν την ψυχή τους στους Ηγεμόνες της Ε.Ε.

«Αριστεροί» Τσολάκογλου με «αγωνιστικές» περγαμηνές, συνεχίζουν θριαμβολογώντας το έργο των Ταγμάτων Ασφαλείας.

Το τανκ σήμερα είναι ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός της εποχής μας και οι ερπύστριές του, το Μνημόνιο, η Ε.Ε. και η Παγκοσμιοποίηση.

Στο τιμόνι του, βρίσκεται η «χρήσιμη Αριστερά», που πιστεύει πως «Αναίμακτα» μπορεί να ισοπεδώσει την κοινωνία.

Αυτός ο Λαός όμως, έχει μάθει να φυλάσσει Θερμοπύλες και οι Βάρβαροι δεν θα περάσουν.

Βαθύ Κόκκινο

Η ελπίδα είναι εδώ !!!

Standard

Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

`

Ενάντια στη θανάσιμη απειλή του Τραμπ, μαζί με το αμερικανικό κίνημα που αντιστέκεται!

Το ξαναγράψαμε… Η ελπίδα είναι στους δρόμους των πόλεων των ΗΠΑ… Εκεί όπου  η πολιτική πάλη παίρνει ανοιχτά ταξικά χαρακτηριστικά. Αναπαράγουμε το πληροφοριακότατο άρθρο του Γιώργου Μητραλιά, που εκτός των άλλων, ασκεί συγκροτημένη κριτική και στην από εδώ πλευρά…

`

%cf%80-1-%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1-%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%ba%ce%bf-%cf%86-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b6%ce%b9%ce%bf-%ce%ba%cf%85%ce%ba%ce%bbολλές οι εκτιμήσεις και οι αναλύσεις, τα σχόλια και οι τοποθετήσεις για την εκλογή του Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Και έχουν όλες τους ένα κοινό χαρακτηριστικό: ότι αδιαφορούν πλήρως για τις συνέπειες που θα έχει αυτή η εκλογή για τους Αμερικανούς πολίτες, ότι απουσιάζει από αυτές οποιαδήποτε αναφορά στις αντιδράσεις αυτών των πολιτών που είναι σαν να μην υπάρχουν. Με άλλα λόγια, όλες αυτές οι βαθυστόχαστες αναλύσεις, τοποθετήσεις και εκτιμήσεις «ξεχνούν» όχι μόνο ότι η  αμερικανική κοινωνία είναι ταξική, αλλά και ότι μαίνεται σε αυτήν, τώρα περισσότερο παρά ποτέ, η ταξική πάλη και σύγκρουση!…

`

Αυτή η «παράλειψη» δεν εκπλήσσει ιδιαίτερα όταν χαρακτηρίζει τα μεγάλα ΜΜΕ καθώς αυτά υπηρετούν συμφέροντα που προτιμούν μόνιμα να αποσιωπούν

Read the rest of this entry

Το ΣτΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ ή όταν η δουλειά είναι ντροπή

Standard

Να ζει κανείς ή να μη ζει; Στο Αμλετικό αυτό ερώτημα το Συριζέικο σκυλολόι έχει απαντήσει με την ατράνταχτη λογική της παράγκας: το γκουβέρνο να κερδάει και οι άλλοι να πάνε να γαμηθούν. Το οποίο μεθερμηνευόμενο σημαίνει: ο θάνατός σας είναι ο όρος της πολιτικής μας επιβίωσης.

Εμείς τι απαντάμε; Αν δεν έχουμε καταπιεί τη γλώσσα μας, εμείς τι απαντάμε;

`

Οι 55

Οι 55 «τυφλοί» της Θέμιδος

 

Γράφει ο Κίμων Ρηγόπουλος

Ένας εμποδισμένος λυγμός διαπερνούσε τον μεστό συγκίνησης λόγο της κυβερνητικής εκπροσώπου όταν ανακοίνωνε τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ για την απόφαση του ΣτΕ. Η υποκρισία της πάλαι ποτέ αριστεράς χτύπησε κόκκινο. Εκείνο το κόκκινο που δεν κοκκινίζει τον υποκριτή γιατί αυτός κάνει τη δουλειά του και ως γνωστόν ποτέ η δουλειά δεν είναι ντροπή. Ούτε λίγο ούτε πολύ η κ. Γεροβασίλη, ως ματαιωμένη ερυθροσταυρίτισσα, μας εξήγησε ότι η απόφαση του ΣτΕ ακυρώνει την ευγενή πρόθεση της κυβέρνησης να διαμοιράσει το τίμημα των αδειών στα πάσχοντα από ασιτία παιδάκια

Read the rest of this entry

Α. Αλαβάνος : «Η κυβέρνηση Τσίπρα πρέπει άμεσα να φύγει, να φύγει με πίσσα και πούπουλα» Βίντεο

Standard

Τι βιώνει ο πολίτης από τη περίφημη «αριστερή»

κυβέρνηση: περικύκλωση, ασφυξία, μαρτύρια.

.

Απόσπασμα από τον χαιρετισμό στη Συνδιάσκεψη της ΛΑΕ

.

«Λύπη, ντροπή, ενοχές, παραίτηση, απογοήτευση κυριαρχούν σήμερα στη ψυχή  του κόσμου της Αριστερας  στην Ελλάδα. Όταν από παράδοση ζωγράφιζαν μέσα στην καρδιά τους  την αριστερά με ένα φωτοστέφανο, που εξέφραζε  τον ενθουσιασμό, το όραμα, το παθος, την πίστη , την αθωότητα.

.

Δ-1 γραμμα λευκο φ γαλαζιο κυκλεν θελω να κρύψω ότι νιώθω συγκίνηση μιλώντας στην συνδιάσκεψή σας. Νιώθω  χαρά γιατί  βρισκόμαστε στον ίδιο  χώρο και  με  την ίδια κοινή διάθεση συνεργασίας  με  παλιές συντρόφισσες και συντρόφους.   Nιώθω  όμως   την ίδια στιγμή και βαθιά λύπη γιατί χάθηκε μια ολόκληρη πενταετία. Αν με ρωτήσετε ποιο από τα δύο συναισθήματα κυριαρχεί, είναι η λύπη. Θυμάμαι παιδί οι «Αναζητήσεις μέσω Ερυθρού Σταυρού» έφερναν πάλι σε επαφή ανθρώπους από οικογένειες  που τους είχαν χωρίσει πόλεμοι  και καταστροφές.

.

Η λύπη δεν είναι μόνο δικό μου συναίσθημα. Προχθές ένας ομότιμος καθηγητής Πανεπιστημίου, πολύ σεβαστός και πολύ αξιόλογος, μου τηλεφωνεί και μου λέει: « Σε όλη τη ζωή μου το να τάσσομαι με την Αριστερά έχει υπάρξει για μένα ένα όνειρο – τέλειωσε πια». Την ίδια μέρα ένας έμπορος ξύλων, από την μάντρα του οποιου πέρασα μου λέει : «Φεύγω πρωί από το σπίτι, ντρέπομαι την γειτονιά, τους έλεγα να ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ».

.

Λύπη, ντροπή, ενοχές, παραίτηση, απογοήτευση κυριαρχούν σήμερα στη ψυχή  του κόσμου της Αριστερας  στην Ελλάδα. Όταν από παράδοση ζωγράφιζαν μέσα στην καρδιά τους  την αριστερά με ένα φωτοστέφανο, που εξέφραζε  τον ενθουσιασμό, το όραμα, το παθος, την πίστη, την αθωότητα.

.

Αυτή την εβδομάδα ο Μειμαράκης  στην Βουλή εξαπέλυσε τις πιο βαριές κατηγορίες ενάντια στην Αριστερά : «μνημονιακή αριστερά», «νεοφιλελεύθερη αριστερά». Δεν έχει επιχειρήματα;  Έχει παρόμοια επιχειρήματα με αυτά που έχουμε εμείς όταν κατηγορούμε τη δεξιά παράταξη ότι μέσα από τα σπλάχνα της  βγήκαν  χούντες και ακροδεξιά.

.

Κι ο πολίτης, τι βιώνει από τη περίφημη «αριστερή» κυβέρνηση: περικύκλωση, ασφυξία, μαρτύρια.

.

Τι πίνεις; Κρασί. Αύξηση του ΦΠΑ.

Πώς ξεδίνεις; Τσιγάρο. Αύξησε την  τιμή.

Πού  αισθάνεσαι ασφάλεια; Στο σπίτι μου. Πλήρωσε ΕΝΦΙΑ.

Πώς μετακινείσαι;  Με το μετρό. Δώσε σύν 20 λεπτά.

Τι επιθυμείς για τα παιδιά σου; Υγεία, να μάθουν ξένες γλώσσες, να βρούν δουλειά. Θα έχεις και ΦΠΑ.

Με τι πληρώνεσαι;  Με την σύνταξη.  Θα είναι μικρότερη.

Μέσα από την αριστερά, πρέπει να το αποδεκτούμε , έχει γίνει τερατογέννεση : Η κυβέρνηση Τσίπρα.

Η Γενοκτονία της νέας γενιάς

«Να έχουμε υπόψη μας τη κοινωνική εκείνη δύναμη στην οποία γίνεται κατά συρροή το έγκλημα! Τη νέα γενιά! Σήμερα υπάρχει μια γενοκτονία κυριολεκτικά!
Εξαναγκάζονται τα παιδιά μας να μάθουν να ζούν χωρίς δουλειά, να μάθουν να είναι τεμπέληδες, να μάθουν να μην έχουν προοπτική, να μάθουν να περιμένουν να κάνουν οικογένεια, να μάθουν να ζουν στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στην Αυστραλία (… ) και
βλέπουμε αυτή τη γενιά να θέλει να πάρει τη σκυτάλη του 2006, του 2008, ατίθαση, γενναία και προφητική,
όπως υπήρξαν αυτά τα κινήματα»

.

Δεν πρόκειται  για αριστερή παρένθεση. Πρόκειται για την πιο μαύρη παρένθεση προδοσίας και όνειδους στην ιστορία της Αριστεράς.

.

Η γράμμα λευκό φοντο γαλάζιο-1ευθύνη δεν ανήκει μόνο στον Πρωθυπουργό. Είναι ευθυνή  όλων όσων ενεργοποιούνται σήμερα μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, πρώτα από όλα των βουλευτών του:  καθηγητές  Πανεπιστημίου με ηθικολογικά κηρύγματα, συνδικαλιστές  με  κραυγαλέες  αντιμνημονιακές ομιλίες, δημοσιογράφοι  με φλογερά  γραφτά ενάντια σε  κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας, ψηφίζουν σήμερα χωρίς ίχνος  αιδούς  μνημονιακές  ρυθμίσεις  χειρότερες από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Αυτή η κυβέρνηση πρέπει κατεπειγόντως να φύγει. Όχι όμως μόνο να φύγει. Να φύγει με πίσσα και πούπουλα ,  με την ηθική δηλαδή απαξίωση που έφυγαν Παπανδρέου και Σαμαράς.

.

Μη χάνουμε την ελπίδα μας. Οι πολιτικές εξελίξεις είναι ανοιχτές. Όπως δείχνουνε οι ισχυροί κλονισμοί στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία ο χρόνος της κυβέρνησης Τσίπρα με αυτή τουλάχιστο τη μορφή είναι μετρημένος. Κι έχει σημασία η Ελλάδα να βρει πάλι ταχύτατα τον δρόμο της ελπίδας, της ανάπτυξης και της αξιοπρέπειας γιατί βρισκόμαστε σε ένα διεθνές περιβάλλον που ο ορίζοντας είναι όχι μόνο σκοτεινός , αλλά με ακραία επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα.

.

Τι θα μας βοηθήσει να καλύψουμε τον χαμένο χρόνο και να βρούμε ένα λαό που όλο και περισσότερο απεχθάνεται την αριστερά;

.

Π-1 γραμμα λευκο φ γαλαζιο κυκλρώτον, να απαντήσουμε στα συναισθήματα του με την ελεύθερη εκδήλωση των δικών μας συναισθημάτων. Με ειλικρίνεια, με συναίσθηση των ευθυνών όλων μας για το  ότι η αριστερά έφτασε σε αυτό το σημείο εξευτελισμού, με αυτοκριτική.

.

Δεύτερον, να απαντήσουμε επίσης  στην ρήξη που βιώνει κάθε πολίτης στα δικαιώματά του για διατροφή, στέγη, υγεία, μάθηση, πολιτισμό με την ρήξη εκείνη που θα αποκαταστήσει αυτά τα δικαιώματα , δηλαδή με την ρήξη με τους αντιδραστικούς θεσμούς του ευρωπαικού καπιταλισμού. Με αυτοπεποίθηση να αναδείξουμε τις άμεσες και θεαματικές θετικές αλλαγές που θα έχει στην καθημερινή του ζωή, όπως για παράδειγμα οι φορολογικές ελαφρύνσεις, η χρηματική ρευστότητα, η δημιουργία θέσεων εργασίας, χωρίς να κρύβουμε την οποιαδήποτε δυσκολία της μετάβασης. Με σαφές κι όχι συγκεχυμένο μήνυμα. Στο φόβο που έχουν δημιουργήσει μέσα στην κοινωνία, εμείς δεν θα γινόμαστε η ηχώ του  μασώντας τα λόγια μας ,αλλά με την επιμονή και την τόλμη θα τον σπάσουμε.

.

Τρίτον, να προχωρήσουμε σε ένα τρόπο οργάνωσης  που δεν θα αναπαράγει τους γνωστούς μηχανισμους και δομές εξουσίας  των αριστερών σχημάτων αλλά να βασίζεται στην δημοκρατία, την ελευθερία  διαλόγου, την ουσιαστική συμμετοχή.

.

Τέταρτον, η προσπάθεια μας να έχει ένα μεγάλο λαϊκόεύρος. Δεν μπορούμε να πείσουμε τον κόσμο με το επιχείρημα ότι είμαστε η Αριστερά, μπορούμε όμως με  το πρόγραμμα και το έργο μας, να πείσουμε πάλι ότι η αριστερά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από την σημερινή βέβηλη  γελοιογραφία της.  Ένα λαϊκό μέτωπο λοιπόν δεν μπορεί να προκύψει ως συνισταμένη  μικρότερων και μεγαλύτερων οργανώσεων της αριστεράς, πρέπει να εμπεριέχει  τις δυνάμεις της εργασίας, της διανόησης, της  τέχνης  όπου η αριστερα θα είναι μία συνιστώσα που θα μπορεί να εξασφαλίσει την πνοή και τη συνέχεια σε αυτό το εγχείρημα.

.

Πέμπτο, να εμπεριέχει πρώτα από όλα τη νέα γενιά σε βάρος της οποίας  γίνεται  ένα έγκλημα κατά συρροή, μια γενοκτονία, μια καταδίκη της  στην ανεργία και την απουσία κάθε προοπτικής. Η νέα γενιά πρέπει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη σύλληψη και την εφαρμογή ενός νέου σχεδιασμού για την  Ελλάδα, να μην είναι ένα εργαλείο απλώς για την προώθηση των κινηματικών και αγωνιστικών μας στόχων. Με ελπίδα βλέπουμε μια σειρά από κινητοποιήσεις  νεανικών δυνάμεων – είναι αυτές που έκριναν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος – που ξαναπαίρνουν τη σκυτάλη από τους αγώνες του 2006 και του 2008 όταν μαθητές, φοιτητές, νέοι εργαζόμενοι αμφισβητούσαν όχι μόνο τις τότε κυβερνήσεις , αλλά το όλο σύστημα, ταράζοντας τα νερά μιας παράλυτης  ελληνικής κοινωνίας με  τα δικά τους όνειρα.

.

Έχουμε πολλά επομένως να κάνουμε και μάλιστα σύντομα συντρόφισσες και σύντροφοι. Μη το βάζουμε κάτω. Ας ξαναβρούμε το ηθικό μας.

.

Πριν  λίγες μέρες με πήρε τηλέφωνο ένας φίλος από το Σχέδιο Β, μεταλλεργάτης, ώριμης ηλικίας που τη μια βρίσκεται για δουλειά σε πλοίο ή ναυπηγείο στην Αλάσκα, την άλλη στην Κορέα, την άλλη στις Φιλιππίνες. «Η μεγάλη ευκαιρία για την αριστερά», μου λέει, «δεν είναι πίσω μας. Είναι μπροστά μας».

.

Σας  ευχαριστώ.

(Πρόκειται για το γραπτό κείμενο, από το οποίο η ομιλία του Α.Α. έχει τις αναμενόμενες διαφοροποιήσεις του  προφορικού λόγου)

.

 

 

Η προδιαγεγραμμένη συνθηκολόγηση του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ. (Πλήρως τεκμηριωμένη ανάλυση που συζητιέται πολύ)

Standard

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ AKOMH ΑΡΘΡΑ ΣΤΟ UNFOLLOW   Ν.45  ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΑ ΠΕΡΙΠΤΕΡΑ

`

Ξετυλίγοντας λοιπόν το κουβάρι της πρωτοφανούς μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ, φτάνει κανείς στο συμπέρασμα ότι υπάρχει και τρίτη, σαφώς χειρότερη εκδοχή. να πρόκειται δηλαδή για τη λογική κατάληξη ενός οργανωμένου σχεδίου του Α. Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας του, που βαφτίστηκε για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους «εξάμηνη σκληρή διαπραγμάτευση».

Του Λευτέρη Χαραλαμπόπουλου

Λεπτομερής εξιστόρηση της βήμα-βήμα πρασινοσυστημικής διάβρωσης και παράδοσης (σ.σ. δικά μας)

ως θα καταγράψει η ιστορία το τελευταίο χρονικό διάστημα; Τι ακριβώς (μας) συνέβη; Πώς φτάσαμε στο αριστερό μνημόνιο; Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου, η πλειοψηφία των πολιτών αμφιταλαντεύεται ακόμη.

Δύο οι επικρατούσες εκδοχές το τρίτο μνημόνιο είναι το αποτέλεσμα ενός εκβιασμού ή της ανικανότητες της κυβέρνησης και του Αλέξη Τσίπρα. Καλώς ή κακώς, όμως, στην πολιτική δεν υπάρχουν εύκολες εξηγήσεις και μονοσήμαντες απαντήσεις. Και ο μόνος ασφαλής δρόμος για να προσεγγίσεις την αλήθεια είναι η καταγραφή των γεγονότων.

Ξετυλίγοντας λοιπόν το κουβάρι της πρωτοφανούς μετάλλαξης του ΣΥΡΙΖΑ, φτάνει κανείς στο συμπέρασμα ότι υπάρχει και τρίτη, σαφώς χειρότερη εκδοχή. να πρόκειται δηλαδή για τη λογική κατάληξη ενός οργανωμένου σχεδίου του Α. Τσίπρα και της ηγετικής ομάδας του, που βαφτίστηκε για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους «εξάμηνη σκληρή διαπραγμάτευση».

Η ιστορία ξεκινάει πολύ πριν από την κυβερνητική εμπειρία της πρώτη φοράς

Read the rest of this entry