Tag Archives: ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Η δικαιοσύνη «άκουσε» τους δανειστές για το ΤΑΙΠΕΔ

Standard

VIVA FIDEL

Standard

(Tου Στάθη)

H MNHMH ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΓΡΑΦΕΙ ΟΣΟΥΣ ΑΞΙΖΟΥΝ

`

Η γράμμα λευκό φοντο γαλάζιο-1 περίπτωση Φιγιόν! Εχει πλάκα. Η ακροδεξιά επιλογή για να αντιμετωπίσει την ακροδεξιά Λεπέν. Ομίλησε . Και τα είπε όλα. Σε μια φράση: Ακροδεξιός εγώ; γιατί; Τη σοσιαλδημοκρατική πολιτική υιοθετώ. Την Ατζέντα Σρέντερ!

Οντως! Μισθοί νοθευμένοι με επιδόματα, εργασιακή ευελιξία, σύνταξη απ’ τον Χάρο – ως προς τι ακροδεξιός ο Φιγιόν κι όχι η Ατζέντα Σρέντερ;

Καλημέρα σας! Η Κούβα είναι η πατρίδα όλης της Λατινικής Αμερικής. Και για πολλούς ανθρώπους στον πλανήτη η Κούβα είναι η δεύτερη πατρίδα της καρδιάς τους.

Ευτύχησα να έχω κάνει δύο (μεγάλα) ταξίδια στη Λατινική Αμερική (σε πολλές χώρες). Για τους Λατινοαμερικανούς στην τεράστια πλειοψηφία τους η Κούβα είναι το συνώνυμο της αξιοπρέπειας. Και η Κουβανέζικη Επανάσταση όχι μόνον κάτι που συνέβη στο παρελθόν, αλλά κάτι που υπόσχεται ότι μπορεί να συμβεί καλύτερο στο μέλλον.

Οχι μόνον για τους αριστερούς αλλά για όλους -σε συντριπτικό ποσοστό- ο Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα είναι οι τυραννοκτόνοι, οι ήρωες, οι ελευθερωτές. Οι άνθρωποι του λαού, οι δικοί τους άνθρωποι. Παρ’ όλα

όσα μπορούν κάποιοι να καταλογίσουν (δικαίως ή αδίκως) στους δύο Γράκχους της Λατινικής Αμερικής,  το ρεζουμέ στυλώνει τις ψυχές των ανθρώπων.

Η Κουβανέζικη Επανάσταση ολοκλήρωσε τα εθνικοαπελευθερωτικά της προτάγματα. Στα σοσιαλιστικά της, όμως, εν πολλοίς την καθήλωσε ο βοναπαρτισμός της. Οπως τη Γαλλική και τη Ρωσική Επανάσταση. Η αφαίρεση του παιγνιόχαρτου της ελευθερίας και του παιγνιόχαρτου της δημοκρατίας από την επαναστατική τράπουλα άφησε τις επαναστάσεις, αστικές και σοσιαλιστικές, ημιτελείς και ατελείς.

Θεωρητικές δικαιολογίες και ιδεολογικές εξηγήσεις υπήρξαν πολλές. Η ζωή όμως απέδειξε ότι ο σοσιαλισμός χωρίς δημοκρατία όχι μόνον δεν ανελίσσεται ποτέ σε κομμουνισμό, αλλά ότι ασφαλώς εκπίπτει σε παρεκβατικά πολιτεύματα, τα οποία χαρακτηρίζονται από τις διαβαθμίσεις αυταρχισμού, γραφειοκρατίας, ακόμα και τυραννίας (όπως στις περιπτώσεις Πολ Ποτ, Χότζα ή Τσαουσέσκου).

Οταν η ΕΣΣΔ άρχισε να καταρρέει, ο αποξενωμένος από την τάχα εργατική εξουσία λαός δεν κούνησε το δαχτυλάκι του για να υπερασπισθεί τον «σοσιαλισμό» της νομενκλατούρας. Αντιθέτως, στην Κούβα η λαϊκή υποστήριξη στην Επανάσταση υπήρξε βαθύτερη και εις μάκρος χρόνου. Οι δύο αποκλεισμοί (1961 και 1991) που υπέστη η Κούβα συσπείρωσαν τον λαό γύρω από τον χαρισματικό Κάστρο και το Κ.Κ.Κ. Ταυτοχρόνως, οι πραγματικές πρόοδοι της Επανάστασης σε συνδυασμό με την εύχαρη φύση των Κουβανών απέτρεψαν την αποξένωση του λαού από το σύστημα – τουλάχιστον έως τώρα.

Ο Κάστρο δεν υπήρξε ένας Βοναπάρτης που δημιούργησε η Επανάσταση (όπως ο Στάλιν), αλλά ένας Βοναπάρτης που έκανε

Read the rest of this entry

ΠEΡI ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ: ΜΕ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ Ή ΟΠΩΣ ΝΑ ‘ΝΑΙ; (Μέρος 1ο – Από Δημήτρης Παπαζαχαρίας) /K-LAB

Standard

`

`

λείνει πλέον ένας χρόνος από τα γεγονότα του καλοκαιριού του 2015, και μαζί κλείνει σιγά σιγά ένας χρόνος από τότε που άρχισαν να διατυπώνονται – από αρκετές πλευρές – εκτιμήσεις περί στρατηγικής ήττας (ή ήττας στρατηγικής, αν και νομίζω ότι είναι το ίδιο πράγμα),  μαζί με την ανάγκη να ανοίξει ένας στρατηγικός διάλογος για μια νέα στρατηγική, που θα μπορεί να οδηγήσει τις αντικαπιταλιστικές δυνάμεις στη νίκη. Δυστυχώς, ένα χρόνο μετά, λίγα έχουν συζητηθεί και ακόμα λιγότερα έχουν γραφτεί για το ζήτημα της στρατηγικής. Ουσιαστικά, η συζήτηση περί στρατηγικής βρίσκεται αρκετά πίσω από τις (σχεδόν) κοινά ομολογημένες ανάγκες του αντικαπιταλιστικού χώρου και του σημείου στο οποίο βρισκόμαστε .

`

Ζητείται στρατηγική

Εκτιμώ πως ο λόγος, για τον οποίο οι δυνάμεις που συνομολογούν την ανάγκη αυτή δεν έχουν καταφέρει να βάλουν μέχρι σήμερα σε προτεραιότητα την ανάλογη συζήτηση, είναι ο εξής: ένα κομμάτι αυτού του δυναμικού (το μη-προερχόμενο απ το ΣΥΡΙΖΑ κυρίως),

Read the rest of this entry

Γιατί έφυγε η Βρετανία Το Brexit δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Ευρωπαίοι απέρριψαν την ΕΕ και δεν θα είναι η τελευταία. Να τι πρέπει να κάνει η Αριστερά.

Standard

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

Του  Κώστα Λαπαβίτσα

Διαδήλωση υπέρ της παραμονής στην ΕΕ στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 2016. Ed Everett / Flickr

`

Η νίκη της Εξόδου στο βρετανικό δημοψήφισμα αποτελεί μια στιγμή πολιτικής σύγχυσης για τη χώρα – μια ανάπαυλα στον ανταγωνισμό μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Καμία τάξη δεν φαίνεται ικανή για την ώρα να κατευθύνει τα γεγονότα. Η άρχουσα τάξη δεν έχει σαφή σχέδια για το μέλλον και φαίνεται προσωρινά παραζαλισμένη.

`

Η εργατική τάξη και οι φτωχοί έχουν εκφράσει μεγάλη οργή για την κατάσταση τόσο της κοινωνίας όσο και του έθνους, αλλά είναι επίσης βαθύτατα διχασμένοι, με αντιφατικές ιδέες να επικρατούν ανάμεσά τους. Η άμορφη μεσαία τάξη είναι βαθύτατα απογοητευμένη από την τροπή των γεγονότων και θα ήθελε ένα στιβαρό χέρι στο τιμόνι, αλλά δεν έχει καμία ιδέα για το πώς να επιτύχει αυτό το αποτέλεσμα.

`

Τέτοιες στιγμές απαιτούν μια αποφασιστική πολιτική δύναμη που θα αλλάξει την κοινωνική ισορροπία.

Read the rest of this entry

Έξω χέστη απ’ την παράγκα!

Standard

Κάτι μου μυρίζει στην ατμόσφαιρα, πιτσιρίκο.
Δεν είναι η φασολάδα που φτιάχνει η κυρά μου.
Δεν είναι ο βόθρος του γείτονα.

`

Δεν είναι σίγουρα το μπαρούτι από την επανάσταση του κώλου που ετοιμάζουν και καθοδηγούν τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ και σαν μόνο σκοπό έχουν να προλάβουν να φέρουν τον Κυριάκο στα πράγματα πριν δοθούν οι άδειες από το ΕΣΡ.

Είναι που ετοιμάζεται για την ολική επαναφορά ο Τζίφρας.

Κωλοτούμπας και αδίστακτος, ετοιμάζει την επιστροφή στην μήτρα και στην οικογενειακή εστία.

`

Έχει βγάλει τους παρατρεχάμενους και αποκηρύσσουν

Read the rest of this entry

Ανανεωτική Αριστερά (must read)-(Για μερικοί στους…. καθρέφτες )

Standard
ΣΤΗΝ ΕΥΔΑΠ;

ΣΤΗΝ ΕΥΔΑΠ;

(….) Κανείς τους δεν έχανε προβολή ταινίας του Αγγελόπουλου, φεστιβάλ με μουσικές της φυλής Παστούν και βραδιές ανάγνωσης πονημάτων του ποιητή Φανφάρα, όπου αντίκριζες το  κοινό των επιμελώς ατημέλητων σοφιστικέ «αριστερών», με τα οβάλ γυαλιά, το φροντισμένο μουσάκι, το  σκουλαρίκι, την αλογοουρά και το στοχαστικό βλέμμα (πίσω απ’ το οποίο, το πολύ να κρύβονταν η σκέψη «τι θα φάμε μετά;»).

`

ίλε πιτσιρίκο,
Ο χώρος της λεγόμενης «ανανεωτικής ή ευρωπαϊκής αριστεράς», έτσι όπως τον έζησα ως ενεργός πολίτης από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 που μπήκα στην αγορά εργασίας, ίσαμε τις εκλογές του 2012 -που γέμισα αηδία βλέποντας τη συμμορία του Τσίπρα θρασύτατα να προσπαθεί να καπηλευτεί τους αγώνες μας-, ήταν λίκνο κι απάγκιο των εξής δύο πληθυσμιακών ομάδων:

`

α. Κάποιων μεγαλομεσαίων στελεχών του δημόσιου -στενού και ευρύτερου- τομέα που ενδιαφέρονταν αποκλειστικά και μόνο για την ιεραρχική τους ανέλιξη και

β. Διαφόρων επαγγελματιών (δικηγόρων, μηχανικών, οικονομολόγων, προγραμματιστών), οι οποίοι αν κι επιχειρούσαν στον ιδιωτικό τομέα, εντούτοις, ο μεγαλύτερος ή κι ο μοναδικός τους πελάτης ήταν το ελληνικό δημόσιο σε κάθε του μορφή κι έκφανση (κράτος, περιφέρειες, νομαρχίες, δήμοι, σχολεία, νοσοκομεία, ΝΠΔΔ).

Κοινά χαρακτηριστικά όλων των παραπάνω:

`

1. Όλοι τους βρήκαν ασφαλές καταφύγιο εκεί, μετά τη διαπίστωση ότι στο ΚΚΕ δεν έχει περιθώρια για μάσα και, συμπεραίνοντας ορθά, ότι οι θέσεις των αρπακτικών στο ΠΑΣΟΚ και τη Δεξιά

Read the rest of this entry