Tag Archives: βρεττανία

Η Ναόμι Κλάιν και ο Τζέρεμι Κόρμπιν συζητούν το «πώς θα αποκτήσουμε τον κόσμο που θέλουμε»

Standard

Από το ThePressProject

καταξιωμένη δημοσιογράφος, Ναόμι Κλάιν συζητά με τον ηγέτη του βρετανικού Εργατικού Κόμματος, Τζέρεμι Κόρμπιν για την πολιτικοκοινωνική κατάσταση στη Βρετανία, «τι είδους κόσμο θα αφήσουμε στο μέλλον», αλλά και γενικότερα στον κόσμο, αλλά και τις απεριόριστες δυνατότητες όταν τα μυαλά των ανθρώπων είναι ανοικτά.

`

Ναόμι Κλάιν: Είμαι η Ναόμι Κλάιν, κάνω ρεπορτάζ για το The Intercept, και είμαι εδώ στο Λονδίνο, στο Κοινοβούλιο, με τον Τζέρεμι Κόρμπιν, ηγέτη του Εργατικού Κόμματος, τρεις εβδομάδες μετά τις ιστορικές εκλογές όπου το Εργατικό Κόμμα κέρδισε πολλές περισσότερες θέσεις από ό,τι προέβλεπαν όλοι- εκτός από μερικούς από τους ανθρώπους σε αυτό το δωμάτιο, που το είχαν δει να έρχεται. Και είναι μεγάλη μου χαρά να βρίσκομαι εδώ με τον Τζέρεμι για να μιλήσω για τη σημασία του να βλέπεις μακροπρόθεσμα, να έχεις ένα τολμηρό πρόγραμμα για να πολεμήσεις για το δίκαιο. Γεια σου Τζέρεμι.

Τζέρεμι Κόρμπιν: Χαίρομαι που σε βλέπω.

ΝΚ: Λοιπόν, Τζέρεμι Κόρμπιν, ήταν φοβερό να είμαι στο Ηνωμένο Βασίλειο αυτήν την εβδομάδα και να βλέπω την πολιτική συζήτηση που έχει ανοίξει και το γεγονός ότι τώρα βλέπουμε τους Τόρις να προσπαθούν να πάρουν μερικές από τις πολιτικές σου και να αγωνίζονται για να προσελκύσουν τους νέους μιλώντας για την πιθανότητα να καταργηθούν τα δίδακτρα.

TK: Λοιπόν, η κοινωνική δικαιοσύνη δεν είναι πνευματική ιδιοκτησία, αλλά αφορά μία ευρύτερη εικόνα από απλά μεμονωμένα θέματα.

ΝΚ: Θέλω να μιλήσω γι’ αυτήν την εκπληκτική στιγμή κατά την οποία το σχέδιο που ξεκίνησε με τη Θάτσερ σε αυτήν τη χώρα και με τον Ρίγκαν στις ΗΠΑ- όλη η λεγόμενη κοινή συναίνεση που ποτέ δεν ήταν μια πραγματική συναίνεση, ο πόλεμος στη συλλογικότητα, στην ιδέα ότι μπορούμε να κάνουμε καλά πράγματα όταν λειτουργούμε από κοινού- καταρρέει. Αλλά είναι επίσης μια κάπως επικίνδυνη στιγμή, όταν υπάρχει ένα ιδεολογικό κενό, γιατί αυξάνονται επίσης οι επικίνδυνες ιδέες. Ποιο είναι λοιπόν το σχέδιο για να βεβαιωθείτε ότι είναι προοδευτικές, ελπιδοφόρες οι ιδέες που εισέρχονται σε αυτό το κενό που έχει δημιουργηθεί;

TK: Είναι δύο πολύ ενδιαφέροντα χρόνια. Είχαμε δύο εκλογές ηγεσίας στο Εργατικό Κόμμα, οι οποίες κινητοποίησαν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων. Δεν αφορά εμένα, αλλά έναν σκοπό, το δημόσιο συμφέρον. Και τότε είχαμε μόλις βγει από μια προεκλογική εκστρατεία στην οποία ξεκινήσαμε από μια πολύ δύσκολη πολιτική θέση και καταλήξαμε να κερδίζουμε τρία εκατομμύρια περισσότερες ψήφους από ότι το 2015 και τις περισσότερες ψήφους για το Εργατικό Κόμμα στην Αγγλία από ότι εδώ και πάρα πολλές δεκαετίες.

Υπήρξε μια μεγάλη κίνηση στο Εργατικό Κόμμα, αλλά όχι αρκετή, δυστυχώς, για να μας δώσει κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Και βρισκόμαστε τώρα λοιπόν σε μια κατάσταση όπου υπάρχει τεράστια σιγουριά μεταξύ εκείνων που προωθούν την κατάργηση του ανώτατου ορίου για τους μισθούς στον δημόσιο τομέα για επενδύσεις σε δημόσιες υπηρεσίες. Και ένας τεράστιος βαθμός αβεβαιότητας από τη δεξιά και από τους Συντηρητικούς.

ΝΚ: Μου φαίνεται πως αυτό που έκανε η εκστρατεία σας και η τολμηρότητα του Μανιφέστου του Εργατικού Κόμματος – και αυτή η προεκλογική εκστρατεία το απέδειξε αυτό, όταν προτείνατε ιδέες, όταν προωθήσατε το τολμηρό όραμα του κόσμου που πραγματικά θέλουμε – δεν ήταν μόνο μια αντίθεση στη λιτότητα, ξέρετε, όχι μόνο το «όχι», αλλά και μια εικόνα του κόσμου που θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερος από ό,τι τώρα, αυτά είναι για τα οποία ενθουσιάζεται ο κόσμος.

TK: Όντως, αυτό είναι το ισχυρότερο μήνυμα. Το είπα αυτό σε πολλές, πολλές συναντήσεις και εκδηλώσεις που πραγματοποιήσαμε: «Κοιτάξτε το πλήθος. Κοιτάξτε ο ένας τον άλλον. Όλοι είστε διαφορετικοί. Όλοι είστε μοναδικοί. Είστε όλοι ξεχωριστά άτομα. Έχετε διαφορετικό υπόβαθρο, γλώσσα. Διάφορες εθνοτικές κοινότητες. Όμως είστε όλοι ενωμένοι. Είστε ενωμένοι γι’ αυτό που θέλετε πραγματικά ως μια συλλογικότητα στην κοινωνία».

Και πιστεύω ότι η προεκλογική εκστρατεία ήταν μια στροφή, μακριά από τον υπέρτατο ατομικισμό

Read the rest of this entry

Συνδικάτα και Πολιτική: Μια όψη της εμπειρίας από τη Βρετανία

Standard
220pxΣτο φόντο της μεγαλύτερης απεργίας των εργαζομένων της Μ. Βρετανίας σε μια γενιά (30/11), μια συνέντευξη του Γκρέγκορ Γκολ, καθηγητή εργασιακών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Χέρτφορντσιρ, δίνει το ιστορικό και πολιτικό  πλαίσιο του βρετανικού συνδικαλιστικού κινήματος. Παρόλο που οι συνθήκες, σε σχέση με την Ελλάδα, είναι πολύ διαφορετικές, ισχύουν, ως επί το πλείστον, οι γενικές τάσεις και τίθενται παραπλήσια ερωτήματα. Ο Γ. Γκολ είναι επίσης μέλος της Σ.Ε. της Scottish Left Review. Η συνέντευξη δημοσιεύεται στο σάιτ New Left Project. Η αναδρομή στην ιστορία και στους αγώνες του εργατικού  συνδικαλιστικού κινήματος είναι κρίσιμο ζήτημα. Επί παραδείγματι, θα ήταν πολύ σημαντικό, σήμερα που οι εργάτες της “Ελληνικής Χαλυβουργίας” διεξάγουν αυτό τον επίμονο και αποφασιστικό αγώνα και κλιμακώνεται η αλληλεγγύη, να θυμηθεί κανείς τον μεγάλο αγώνα των εργατών της “Λάρκο” του Μποδοσάκη το 1977, το μέτωπο των κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που είχε συγκροτηθεί τότε γύρω απ’ αυτή την απεργία.

Οι κάτοικοι  των χωριών της περιοχής, αγρότες,  μαγαζάτορες,  βιοτέχνες, μικροεπιχειρηματίες, οι γυναίκες, οι μαθητές των σχολείων, συσπειρώθηκαν γύρω από τους απεργούς εργάτες. Άλλες αριστερές δυνάμεις,   εκτός από την κομματική οργάνωση του  ΚΚΕ που ήταν η βασική πολιτική δύναμη υποστήριξης και συντονισμού των απεργών με τους άλλους εργαζόμενους της περιοχής και πανελλαδικά, συμπαραστάθηκαν και συνέβαλαν να φτάσει το μήνυμα της αλληλεγγύης παντού. 

Έτσι  σημειώθηκε μία από τις μεγαλύτερες νίκες των εργαζομένων στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης συνολικά  κατά της  εισοδηματικής πολιτικής της κυβέρνησης της Ν.Δ.

Αρ. Α.

Ποιες είναι οι απαρχές του συνδικαλιστικού κινήματος στο Ηνωμένο Βασίλειο;

Υπάρχουν τρεις εμφανείς καταβολές.

Μία ήταν οι ομοιοεπαγγελματικές ενώσεις όπως εκείνες των πολύ εξειδικευμένων εργατών, π.χ. των τυπογράφων.

Η δεύτερη  ήταν Read the rest of this entry