Tag Archives: Γκράμσι

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΥΣΗΣ – «ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ» (Πόλεμος Θέσεων) Μέρος 1°.

Standard

 

``

«Πέρασµα από τον πόλεµο ελιγµών (και από τη

µετωπική επίθεση) στον πόλεµο θέσεων ακόµα και

στο πολιτικό πεδίο. Μου φαίνεται ότι αυτό είναι το

πιο σηµαντικό πρόβληµα της µεταπολεµικής περιόδου

και που είναι το δυσκολότερο να λυθεί σωστά».

 

Αντόνιο Γκράµσι,(Παρελθόν και παρόν).

 

«Θα ‘θελα λίγο δυναµίτη θα ‘θελα µιαν έκρηξη
που θα σκορπίσει το χειρότερο

θάνατο στα βολέματα σας ».

Νίκος Καρούζος, (Κρώξιμο σ’ ένα σπουδαστήριο)

`

 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

`

`

ΝΑΥΣΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΣΧΟΛΗΘΩ µε το θέµα του τίτλου, ήταν η διαπίστωση ενός σηµαντικού κενού στο χώρο του σύγχρονου αριστερού ριζοσπαστικού προβληµατισµού. Όσο περίεργο κι αν φαντάζει αυτό, πρόκειται για το κενό που υπάρχει στους προβληµατισµούς σχετικά µε το πώς θα οδηγηθούµε στον κοµµουνισµό και στην απαραίτητη για την πρόσβαση σε αυτόν κοινωνική επανάσταση.

Και ναι µεν είναι αναµενόµενο η ρεφορµιστική-σοσιαλδηµοκρατική αριστερά, να µην ασχολείται µε αυτό το ζήτηµα, µια και ευθαρσώς πια δηλώνει ότι στοχεύει σε έναν πιο δίκαιο, πιο ανθρώπινο καπιταλισµό, προϊόν διαταξικής διαπραγµάτευσης και συµβιβασµού, και όχι στη χειραφέτηση του ανθρώπου µέσω επαναστατικής ρήξης, είναι όµως άξιον απορίας, το ότι αυτό δεν απασχολεί ούτε την αριστερά εκείνη που διακηρύσσει ότι προσβλέπει στην κοµµουνιστική χειραφέτηση.

Μάλιστα αυτή η παράλειψη γίνεται ακόµη πιο εντυπωσιακή στο βαθµό που από τη µια ο σοσιαλισµός-κοµµουνισµός θεωρείται ως η µοναδική διέξοδος-λύση απέναντι στην σύγχρονη βαρβαρότητα, και από την άλλη δεν αµφισβητείται η αναγκαιότητα της επανάστασης για την ανατροπή του καπιταλισµού και το πέρασµα στην κοµµουνιστική κοινωνία. Όµως και σε αυτήν την περίπτωση, πέρα από την προσµονή της µυθικής Μεγάλης Νύχτας, που κάποτε θα προκύψει µέσα από τους καθημερινούς-ταξικούς αγώνες, δεν διευκρινίζεται µε ποιο τρόπο µπορεί να συνδεθεί η µεν µε τους δε, ή διαφορετικά η επαναστατική στρατηγική µε την καθηµερινή πάλη. Read the rest of this entry

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΟΥΣΗΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ – ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΘΕΣΕΩΝ (2ο Μέρος)

Standard

Οι «από κάτω» συμφωνούμε και στηρίζουμε κάθε μέτρο (ομιλία Α.Τσίπρα,ΔΕΘ), που βάζει φρένο στην απελπισία και στην ανθρωπιστική καπιταλιστική καταστροφή . Μήπως όμως οι μειωμένες προσδοκίες  και ο «χαμηλός πήχυς», δεν δίνουν την καλύτερη απάντηση στη ζοφερή πραγματικότητα; Ο Γ.Ρούσης νομίζουμε πως δίνει την δική του, στη συνέχεια.

`

2014-09-13 Ρουσης Γιωργος Βιβλιο ΑΠΟ ΤΗ ΚΡΙΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΟΛΕΜΟΣ ΘΕΣΕΩΝ

 

(…) Όπως έλεγε και ο Μπάιρον, «η επανάσταση σε µερικούς µπορεί να µην αρέσει, µα είναι ο µόνος σίγουρος και δίκαιος τρόπος, να καθαρίσεις απ’το ρύπος τους ανθρώπους ».

 

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι

1.2.

(ΣΥΝΕΧΕΙΑ) από ΕΔΩ

 

1.2. Τρόποι αντιµετώπισης της κρίσης από το κεφάλαιο. Οι συνέπειες και η αναποτελεσµατικότητά τους.

Α Φολκλορρχικά το κεφάλαιο στο πλαίσιο της κλασικής βιοµηχανικής του φάσης αντιµετώπιζε αυτές τις κρίσεις στο πλαίσιο του κρατικοµονοπωλιακού καπιταλισµού42 µε µια πολιτική Welfare State, µια πολιτική ενίσχυσης της ζήτησης ανάπτυξης του δηµόσιου τοµέα, κοινωνικής πολιτικής, κάτι όµως που κατέληξε περί τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και πάλι σε µια συστηµική κρίση η οποία πια, από ένα σηµείο και µετά, άρχισε να αντιµετωπίζεται µε τη νεοφιλελεύθερη στροφή. (……)

Έτσι, λοιπόν, είναι αναγκαίο να ξεκαθαριστεί ότι, όχι λόγω κακής βούλησης ή διαχειριστικής ανικανότητας των κυβερνώντων, το κεφάλαιο υποχρεώθηκε να αλλάξει ρότα και να στραφεί, των πολιτικών του εκπροσώπων οµοφωνούντων, προς το νεοφιλελευθερισµό.

Και αυτό το έπραξε όχι µόνον η δεξιά, αλλά και σύµπασα η σοσιαλδηµοκρατία, που µε δεδοµένη την συναίνεσή της προς την κυρίαρχη καπιταλιστική τάξη πραγµάτων, υποχρεώθηκε παρά το όποιο πολιτικό κόστος, και κυρίως το ρίσκο όξυνσης της ταξικής πάλης που αυτό θα προκαλούσε, να στραφεί προς αυτόν.

Read the rest of this entry

Τέσσερις μαχαιριές στους ‘’αδιάφορους’’ και 2+1 σχόλια

Standard
`
Παναγιώτης Μαυροειδής
`
Σε πολλούς ιστότοπους, διαφορετικών πολιτικών κατευθύνσεων, ειδικά στις αμπώτιδες της λαϊκής δράσης, συναντάμε ερωτήματα ή/και αναθέματα για την αδιαφορία μικρού ή/και μεγάλου μέρους του κόσμου απέναντι σε μια κοινωνική κατάσταση γεμάτη απειλές.
Η αγωνία των προβληματισμών αυτών υπογραμμίζεται με την επιστράτευση σχετικών αποφθεγμάτων από γραπτά ξεχωριστών ανθρώπων του παρελθόντος.
Τίποτα πιο φυσιολογικό. Πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν αυτοί που πρωτοπορούν στην αντίσταση και στην πραγματοποίηση των κοινωνικών τομών και αυτοί που ακολουθούν ή απλά αδιαφορούν. Τουλάχιστον,  όσο η πολιτική  και κοινωνική πάλη, είναι ακριβώς στοιχεία διαχωρισμού και ειδικής ενασχόλησης και όχι εκφράσεις συλλογικής κοινωνικής δραστηριότητας.
Ας δούμε ορισμένες κορυφαίες μορφές  στηλίτευσης της αδιαφορίας,  με  διαφορές αλλά και κοινά στοιχεία.
‘’Μισώ τους αδιάφορους’’,  Αντόνιο Γκράμσι (1)
«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό Read the rest of this entry