Tag Archives: δημοκρατία

Το θέμα είναι τώρα τι λες

Standard

2014-12-21-To διλημμα

Η σημερινή διατύπωση-διαχείριση της πολιτικής στρατηγικής και της φυσιογνωμίας του ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνεται σταδιακά από το συνέδριο του 2013, εν πολλοίς εκτός συλλογικών οργάνων, μέσα από την άτυπη συμφωνία του προεδρικού κέντρου, συνιστωσών, ομάδων και παραγόντων.

Στη διαδικασία αυτή δραστήριες και ικανές δυνάμεις περιθωριοποιούνται, οι κομματικές οργανώσεις απομαζικοποιούνται και υπολειτουργούν, οι σχέσεις με την κοινωνία διαμεσολαβούνται αποκλειστικά από το κοινοβουλευτικό μόνο έργο.

Δεν θέλω να θέσω εδώ ζήτημα τυπικής δημοκρατίας. Θέλω να επαναφέρω μείζονα ζητήματα ουσίας,

Read the rest of this entry

Advertisements

Η δημοκρατία σε κρίση, το φάντασμα του αυταρχισμού και το μέλλον της Αριστεράς

Standard

 

 (……..) Οι νεοφιλελεύθερες κοινωνίες, γενικά, βρίσκονται σε κατάσταση πολέμου -ένας πόλεμος που διεξάγεται από την οικονομική και πολιτική ελίτ εναντίον της νεολαίας, των ομάδων χαμηλού εισοδήματος, των ηλικιωμένων, των φτωχών έγχρωμων μειονοτήτων, των ανέργων, των μεταναστών και άλλων που σήμερα θεωρούνται αναλώσιμοι. Η ελευθερία και τα πολιτικά δικαιώματα είναι υπό συνεχή επίθεση και ο ρατσισμός εξαπλώνεται σαν πυρκαγιά (…),

Και εμείς συζητάμε για τα 40 του ΠΑΣΟΚ….

 

του HENRY Α. GIROUX*

A’Μέρος

Η κρατική κυριαρχία έχει αντικατασταθεί από την εταιρική κυριαρχία και αποτελεί μια νέα μορφή ολοκληρωτισμού. Αυτό που είναι ξεχωριστό, με τη σημερινή μορφή αυταρχισμού, είναι ότι καθοδηγείται από μια εγκληματική τάξη ισχυρών οικονομικών και πολιτικών ελίτ που αρνούνται να κάνουν πολιτικές παραχωρήσεις

* Πιστεύεται ευρέως ότι οι προηγμένες φιλελεύθερες κοινωνίες αντιμετωπίζουν μια «κρίση δημοκρατίας», κάτι που κι εσείς ο ίδιος συμμερίζεστε απόλυτα, αν και η εμπειρική έρευνα, με τη θετικιστική προκατάληψη που τη διακατέχει, τείνει να είναι πιο επιφυλακτική. Με ποιους τρόπους υπάρχει σήμερα λιγότερη δημοκρατία, σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, από ό,τι υπήρχε, ας πούμε, 20 ή 30 χρόνια νωρίτερα;

– Αυτό που έχουμε δει στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε ορισμένες άλλες χώρες από τη δεκαετία του 1970 είναι η εμφάνιση μιας άγριας μορφής του φονταμενταλισμού της ελεύθερης αγοράς, η οποία δεν εκφράζει απλά και μόνο μια βαθιά δυσπιστία απέναντι στις δημόσιες αξίες, τα δημόσια αγαθά και τους δημόσιους θεσμούς, αλλά υιοθετεί απόλυτα το ιδεολογικό πνεύμα της «ελεύθερης» αγοράς, που ενδυναμώνει στο μέγιστο δυνατό βαθμό την οικονομική ελίτ και τις μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ κατακρημνίζει τις διαμορφωτικές κουλτούρες και τους θεσμούς που απαιτούνται για την επιβίωση μιας δημοκρατίας. Οι κυρίαρχοι θεσμοί της κοινωνίας σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι τώρα στα χέρια ισχυρών εταιρικών συμφερόντων, της χρηματοοικονομικής ελίτ και της φανατικής Δεξιάς, ο ασφυκτικός έλεγχος των οποίων πάνω από την πολιτική διαφθείρει τη δημοκρατία και τη μετατρέπει σε ένα δυσλειτουργικό πολίτευμα.

Read the rest of this entry

Ας μιλήσουμε για δημοκρατία και Αριστερά

Standard

Κυριακή, 14 Απριλίου 2013

Του Στέλιου Ελληνιάδη – «Δρόμος της αριστεράς’

Με αφορμή το 19ο Συνέδριο, γίνεται πολύς λόγος για τη δημοκρατία στο ΚΚΕ. Αλλά, ενώ καλώς γίνεται, γιατί υπάρχει λόγος σοβαρός, κανέναν δεν απασχολεί το πώς γίνεται και από ποιους γίνεται. Ούτε, βέβαια, τι γίνεται στα καθ’ ημάς…

Κατ’ αρχήν, όσο και να ψάξεις, δεν θα βρεις πουθενά αυτοκριτική από τους κρίνοντες το ΚΚΕ, για το πώς αυτοί υπηρέτησαν και υπηρετούν τη δημοκρατία στην Αριστερά. Πολλοί, που προέρχονται από το ΚΚΕ και διαγράφτηκαν ή αποχώρησαν απ’ αυτό, υπηρέτησαν με ζήλο, επί έτη πολλά, τον συγκεντρωτισμό στο κόμμα που επικρίνουν σήμερα. Χωρίς τη δημοκρατία. Και αρκετοί απ’ αυτούς, όχι μόνο δεν έκαναν αυτοκριτική, εμπράκτως, αλλά προσάρμοσαν και την αντιδημοκρατική τους νοοτροπία και συμπεριφορά στον μετέπειτα βίο και χώρο τους. Αλλοι έγιναν διευθυντές σε εφημερίδες και κανάλια όπου διακρίθηκαν για την ευκολία ενσωμάτωσης τους στις αυστηρές ιεραρχικές δομές των επιχειρήσεων τις οποίες ενίσχυσαν με επαγγελματικό κυνισμό και άλλοι ενσωμάτωσαν το συγκεντρωτισμό και τον αυταρχισμό τους στα κόμματα και τις οργανώσεις τις οποίες δημιούργησαν ή στις οποίες μεταπήδησαν.

Εφάρμοσαν, άραγε, τα στελέχη του ΚΚΕ που έγιναν στελέχη του ΚΚΕεσ. και της ανανεωτικής Αριστεράς, τη δημοκρατία ως απαράβατη δομική αρχή Read the rest of this entry

Aux armes citoyens! Marchons, marchons, (στα όπλα πολίτες! Προελάστε, Προελάστε)

Standard

Η Μασσαλιώτιδα πολεμικό επαναστατικό άσμα και ύμνος στην ελευθερία αρχικά, η Μασσαλιώτιδα υιοθετήθηκε προοδευτικά ως Γαλλικός εθνικός ύμνος.

του ΜΠΑΜΠΗ ΧΡΙΣΤΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

∆ιανύουµε µια περίοδο «εκτεταµένης» αποκατάστασης της πραγµατικότητας απέναντι στην πραγµατικότητα που θέλουν να µας προβάλουν.  Μια περίοδο που η πραγµατικότητα ορθώνεται εµπρός στην πλασµατικότητα.

Οι δηλώσεις του Μανόλη Γλέζου για την επέτειο του ΟΧΙ, 71 χρόνια µετά, προβάλουν για πρώτη φορά µε τόσο µεγάλη έµφαση και ειλικρίνεια µια αλήθεια που επιµελώς την έκρυβαν ή την αποσιωπούσαν.  Το ΟΧΙ το είπε ο ελληνικός λαός στα χιονισµένα βουνά της Πίνδου, στα γεµάτα τρένα για το µέτωπο το 1940.  Έτσι και τώρα, ο λαός λέει το µεγάλο ΟΧΙ στο δρόµους και στις πλατείες, σε όλους αυτούς που ξεπουλάνε κάθε τετραγωνικό αυτής της γής, που στερούν από τις τωρινές αλλά και τις επόµενες γενιές το διακαίωµα επιβίωσης από την δική τους γη, από τον δικό µας πλούτο.

Έχουν δίκιο, σήµερα εκφυλίστηκαν οι θεσµοί.  ∆εν µας είπαν όµως ποιοι θεσµοί, αυτοί που απαξιώνονται κάθε µέρα στα γραφεία Ελλάδας και Βρυξελλών;

Αν µιλάνε για την «ελευθερία», ο λαός, τους απάντησε στο πανηγυράκι τους περί εθνικής ανεξαρτησίας µιας και την παρέδωσαν στα χέρια των ξένων κεφαλαίων πριν από 2 ηµέρες.  Αν µιλάνε για την δηµοκρατία τότε θα πρέπει να µας απαντήσουν πώς ακριβώς συνδέεται η δηµοκρατία που εννοούν, µε την απαγόρευση συνάθροισης στην πλατεία Συντάγµατος.  Αν µιλάνε για την προσβολή στο πρόσωπο του Προέδρου της ∆ηµοκρατίας που διακαώς προσπαθεί να µας θυµίσει ότι στα 15 του ήταν αντάρτης στο βουνό απέναντι στους Γερµανούς τότε θα πρέπει να νοιώθει διπλά απογοητευµένος, Γιατί ούτε την δηµοκρατία που οραµατιζόταν το ΕΑΜ κατάφερε να κερδίσει για την χώρα του, ούτε τους Γερµανούς τους έδιωξε τελικά, µιας και µε την δική του υπογραφή θα βάλουν την µπότα τους αυτή φορά.  Αλλά το κρίσιµο σηµείο δεν είναι αυτό.  Το κρίσιµο σηµείο είναι οι δηλώσεις του µπροστά στις κάµερες την ώρα της αποχώρησης του από την εξέδρα των επισήµων. ∆ήλωσε ότι κάποιοι αµαύρωσαν µια ηµέρα αφιερωµένη στον λαό! Μα ποιοι ήταν αυτοί κύριε Πρόεδρε; Αυτοί δεν ήταν ο λαός;

Επιχειρούν να πείσουν την κοινή γνώµη πως ήταν µια µικρή µειοψηφία.  Αυτή η «µικρή µειοψηφία»  κύριοι,επέλεξε να γίνει παρέλαση µε «επίσηµο» τον Λαό και όχι µε εσάς.  Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Γιάννινα, Τρίκαλα, Τρίπολη, Ηράκλειο, Χανιά, Αλεξανδρούπολη.  Όλη η Ελλάδα στο πόδι σε µια ηµέρα που όµως συνηθίζουν να λένε ηµέρα εθνικής παλιγγενεσίας! Ε, λοιπόν ΝΑΙ!  Η 28η Οκτωβρίου 2011 ήταν πραγµατικά µια τέτοια ηµέρα.  Η µαταίωση της στρατιωτικής παρέλασης της Θεσσαλονίκης λένε, προσβάλει το αξιόµαχο του στρατού. Αντιθέτως θα πούµε εµείς! Αναδεικνύει το αξιόµαχο του λαού!

Aux armes citoyens!

Formez vos bataillons!

Marchons, marchons,

Qu’un sang impur abreuve nos sillons.

(από τον Εθν. Ύµνο της Γαλλίας)

1η Δημοσίευση

εφ. «Ανατροπή» eanatropi.wordpress.com

Η παρατεταμένη «σιωπή» της αριστεράς και το επείγον πολιτικό πρόβλημα. (Video συνέντευξης Α.Τσίπρα στο τέλος)

Standard

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ Η ΕΦΗΜ. «Ο ΔΡΟΜΟΣ»?


    Προβληματίστηκα πολύ, εξ’ού και η καθυστέρηση σε σχέση με προηγούμενο μαιλ σε λίστα, όμως επειδή το δημοκρατικό διακύβευμα της μη δημοσίευσης, κατά τη γνώμη μου,  δεν μπορεί να συγκριθεί καν με αυτό της δημοσίευσης, της  συντροφικότητας, της συλλογικότητας, της ηλεκτρονικής  δεοντολογίας και άλλων που μπορεί να συνεπάγεται, αναλαμβάνω στο ακέραιο τις ευθύνες της δημοσίευσης του,  θέτοντας στη διάθεση όλων την παραμονή μου ή μη, σε όλα τα πολιτικά, συλλογικά, ηλεκτρονικά σχήματα κ.α. που συμμετέχω.

Δημήτρης Ζαγορίτης


Κ.Γ.

Η εντυπωσιακή εμφάνιση του λαϊκού παράγοντα στην Ελλάδα, άλλαξε  δεδομένα και   συσχετισμούς. Απείλησε να ρίξει την κυβέρνηση της τρόικας, έσπειρε την αγωνία, για το τι τελικά θα συμβεί, στα επιτελεία των ξένων κηδεμόνων και του ευρωπαϊκού κέντρου, μίλησε ξανά, για δημοκρατία, λαϊκή κυριαρχία, εθνική ανεξαρτησία. Στοχοποίησε-σε μαζική κλίμακα- το πολιτικό σύστημα, αρνήθηκε το ξεπούλημα της πατρίδας μας μαζί με το «χρέος», δημιούργησε μια κοινωνική δύναμη, ένα ισχυρό, αλλά όχι και ικανά αποτελεσματικό αντίπαλο των πιστωτών και των σχεδίων τους. Όμως έχασε τον πρώτο γύρο, σε όλα τα σημεία: η συγκέντρωση του ενός εκατομμυρίου δεν έγινε, η κυβέρνηση κρατήθηκε, το μεσοπρόθεσμο πέρασε, η Μέρκελ πανηγύρισε, και κυρίως δεν συγκρότησε –γιατί δεν μπόρεσε από μόνο του-  ένα μαζικό ριζοσπαστικό πολιτικό ρεύμα  με εναλλακτική πρόταση, που να δείχνει το δρόμο για την έξοδο από την ελληνική τραγωδία, με ενισχυμένες την δημοκρατία και τις δυνάμεις της εργασίας.

Η εμπειρία της Αργεντινής, μας έμαθε, ότι το «κοινωνικό», σε τέτοιες καταστάσεις, όπου ο ιστορικός χρόνος τρέχει με την ταχύτητα του φωτός, όπου οι πολιτικές απαντήσεις  και οι λύσεις πρέπει να είναι άμεσες και να παραπέμπουν στο σήμερα, δεν μπορεί από μόνο του να κόψει το «νήμα».

Χρειάζεται την βοήθεια του πολιτικού. Στην Αργεντινή, μετά από μια εντυπωσιακή σε χρόνο και σε βάθος εξέγερση, το τελικό   αποτέλεσμα (αν και σωτήριο σε σχέση με την επί Δ.Ν.Τ. κατάσταση), δεν αντανακλά, παρά μόνο σε ασήμαντη κλίμακα, την ριζοσπαστικότητα του κοινωνικού κινήματος που αναπτύχθηκε εκεί. Δυστυχώς, επί της ουσίας, το κοινωνικό πρόβλημα παραμένει, ενώ ριζοσπαστική και επαναστατική αριστερά είναι  περιθωριοποιημένες, εκτός και αν θεωρήσουμε την λύση Κίρχνερ αριστερή απάντηση.

Η εκπληκτική αφωνία της αριστεράς στην Ελλάδα, στις πιο ευνοϊκές συνθήκες-για αυτήν- από το 1944, έχει να κάνει με δύο παράγοντες: α) τις ιδεοληψίες και τα δόγματά της,  β) την συστημικότητά της.

Το «ανανεωτικό» ρεύμα, αφού ηττήθηκε στα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης και της ΕΟΚ, μετά το 1989 πέρασε στην αντεπίθεση. Ο ευρωπαϊσμός και ο εκσυγχρονισμός ήταν οι κινητήριες ιδέες του. Η «κριτική» υποστήριξη στην καπιταλιστική και νεοφιλελεύθερη ΕΕ και σε ότι παρήγαγε πολιτικά, οικονομικά, πολιτισμικά αυτή,  καθοδηγούσε την σκέψη και την πράξη του. Αυτή η πολιτική ανοησία συνεχίζεται σήμερα, ακόμη και τώρα που τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους, και συνοδεύεται από το φόβο διάλυσης της ΕΕ-, για αυτό και η σημερινή αμήχανη υποστήριξη της- και από την δήθεν επακόλουθη καταστροφή, που θα συμβεί στους λαούς και τους εργαζομένους της Ευρώπης. Το πεδίο της ΕΕ και ιδιαίτερα του ευρώ, αποδείχτηκε προνομιακό πεδίο ταξικού αγώνα, αποκλειστικά όμως υπέρ του αντιπάλου.

Το ευρώ είναι εκ φύσεως δεξιό και ταξικό νόμισμα, βαρύ και αποτελεσματικό εργαλείο τεράστιας μεταφοράς πλούτου από τα λαϊκά στρώματα προς τις ηγεμονικές και κυρίαρχες τάξεις, οξύνει σε υπερθετικό βαθμό την διαίρεση κέντρου και περιφέρειας.  Η είσοδος της Ελλάδας στην Ε.Ε., και  στο «κοινό» νόμισμα, σε μία «μη άριστη νομισματική ζώνη», (αντίθετα, σε μία νομισματική ζώνη ανομοιογενών οικονομιών, με αντίθετους οικονομικούς κύκλους), η έκθεσή της στο απολύτως ελεύθερο εμπόριο (εντός της ΟΝΕ),  αποδείχτηκαν καταστροφικές επιλογές για την κατάσταση και τον χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας και την παραγωγική της βάση.

Το ευρώ,  είναι η βασική αιτία  της εξωτερικής υπερχρέωσης της χώρας και της συνολικής  χρεοκοπίας (αναπτυξιακής και δημοσιονομικής). Με το ευρώ εκχωρήθηκε σχεδόν το σύνολο της εθνικής οικονομικής κυριαρχίας στο ευρωπαϊκό κέντρο, το ελληνικό κοινοβούλιο μετατράπηκε, σε   δημαρχείο, στο οποίο  αφαιρέθηκαν και οι τελευταίες εξουσίες από την τρόικα. Η  αποκατάσταση –ακόμη και- της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, σήμερα, περνάει μέσα από την ανάκτηση της οικονομικής κυριαρχίας και συνεπακόλουθα και της εθνικής ανεξαρτησίας. Είναι φυσικό, η εντεινόμενη οικονομική ανισομετρία να οδηγεί και στην πολιτική ανισομετρία. Τα έθνη  στην Ευρώπη όχι μόνο δεν είναι «ίσα», αλλά ο Νότος της ευρωζώνης, με πρώτη την Ελλάδα-στο βαθμό που παραμείνει στο ευρώ-μετατρέπεται σε προτεκτοράτο. Ίσως η πολιτική και οικονομική ενοποίηση είναι πλέον κοντά, με μια συγκεντρωτική στιβαρή γερμανική ηγεσία (οι ζαχαρένιες οβίδες της Μέρκελ αποδεικνύονται πιο αποτελεσματικές από τις Χιτλερικές).

Το ζήτημα λοιπόν, του ευρώ και της Ε.Ε., δεν είναι ένα «φιλοσοφικό-οικονομικό» ζήτημα. Είναι το κέντρο βάρους, της πολιτικής στάσης κομμάτων και πολιτών. Η στάση του κάθε πολιτικού φορέα απέναντι στο ευρώ και την Ε.Ε., έχει λοιπόν να κάνει με το πόσο είναι αντίθετος,  με την παράδοση της οικονομικής και  της εθνικής κυριαρχίας σε ιμπεριαλιστικά-οικονομικά κέντρα, στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και στην Κ.Ε.Τ, με την κατάργηση  της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, τελικά    με την ξένη κατοχή της Ελλάδας.

Από την άλλη, το «ταξικό» κόμμα του Περισσού «το αντίπαλο του ευρωμονόδρομου», αφού υπέγραψε το κοινό πόρισμα για την δημιουργία του ενιαίου ΣΥΝ το 1989, μόνο στις επιθέσεις ενάντια του αμαρτωλού πλέον ΣΥΝ θυμόταν την κακή ΕΕ και το κακό Ευρώ. Ξεχνώντας (;) την θέση της χώρας στον διεθνή καταμερισμό εργασίας και  ιδιαίτερα  στην Ε.Ε.,   έχει υιοθετήσει απόψεις περί μικροϊμπεριαλιστικής  Ελλάδας, αγνοώντας (;) τον Ευρωπαικό ιμπεριαλισμό τις μεταμορφώσεις και τους ανταγωνισμούς του.

Όπως  το 1989 υπήρξε μια σύγκλιση στη προοπτική της συγκυβέρνησης, έτσι και σήμερα οι δυο ηγετικές ομάδες της αριστεράς, Περισσός και Κουμουνδούρου, συμφωνούν αγκαλιά με το σύνολο του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου σε ένα πράγμα, στο πόσο καταστροφική θα είναι η έξοδος της χώρας από την Ευρωζώνη.

Όσον αφορά τον δεύτερο παράγοντα, τη συστημικότητα. Αν ξεχάσουμε τα πολιτικά και κοινωνικά συμβόλαια που υπογράφτηκαν από το σύνολο του κοινοβουλευτικού πολιτικού κόσμου στα μεταπολιτευτικά χρόνια, αν ξεχάσουμε μια Αριστερά που συγκυβέρνησε το 89-91, που συγκυβερνούσε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στα συνδικάτα… Αν ξεχάσουμε μια αριστερά που έχει αντικαταστήσει την πίστη στον σοσιαλισμό με την πίστη στον δημοκρατικό καπιταλισμό, αν ξεχάσουμε μια αριστερά που δυσφήμησε τον σοσιαλισμό ταυτιζόντάς τον με  το υπαρκτό έκτρωμα του σοσιαλισμού…

Αν ξεχάσουμε μια αριστερά που στο σύνολό της, αντέγραψε στην μορφή την αστική πολιτική, μια αριστερά που εγκατέλειψε και υποτίμησε τον κόσμο και τον θυμόταν μόνο σε εκλογικές διαδικασίες – για παράδειγμα, η Αλ. Παπαρήγα θα μείνει στην παγκόσμια ιστορία ως η μοναδική γραμματέας ΚΚ, που το κόμμα της δεν συμμετείχε στις λαϊκές κινητοποιήσεις, που αποφεύγει τον λαό στις πλατείες -… Αν τέλος λησμονήσουμε μια αριστερά που έχασε κάθε λαϊκότητα σε λόγο και πράξη, τότε μας μένουν τα συμβάντα του παρόντος. Από τον Δεκέμβρη του 08 το ΚΚΕ κατάφερε να ταυτιστεί με το «σύστημα», να στηρίξει τις επιλογές του. ΚΚΕ και ΣΥΝ, έχουν διαλέξει ένα ρόλο διακοσμητικής αντιπολίτευσης, σε ένα επί της ουσίας καταργημένο κοινοβούλιο. Ακόμα και τις ημέρες των μεγάλων συγκρούσεων, δεν έδειξαν ούτε μέσα, ούτε έξω, ούτε φεύγοντας από την βουλή, ότι βρίσκονται πραγματικά απέναντι από το σύστημα, μαζί με το λαό στην πλατεία Συντάγματος.

Δυστυχώς η μεγάλη φιλοδοξία του ΣΥΝ και του ΚΚΕ αλλά και κομματιών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε αυτή τη δραματική στιγμή της ιστορίας μας είναι η αύξηση και η διατήρηση των εκλογικών τους ποσοστών. Αυτή η «φιλοδοξία» είναι επικίνδυνη για το λαό και διαλυτική για την αριστερά.

Σ(Φ)ΥΡΙΖΑ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ . Το ΚΚΕ έχει επιλέξει ως απόδραση από την πραγματικότητα την  -δι αυτοματισμού- λύση του «υπαρκτού», ενώ ο ΣΥΝ δεν βλέπει όχι μόνο το μείζον, δηλαδή το τέλος του ευρωπαϊσμού, αλλά ούτε το αυτονόητο. Καμία εθνική απάντηση στην ελληνική καταστροφή, καμία δυνατότητα αυτοτελούς απάντησης των ελλήνων εργαζομένων, ανέργων, νέων και συνταξιούχων, εκτός του κλουβιού της ζώνης του ευρώ, ενώ προτείνει πολιτικά ευχολόγια και μεταρρυθμίσεις  σε ευρωπαϊκές δομές και θεσμούς, ΕΚΤ…

Στην ουσία σφυρίζει εκλογικό «κάλεσμα», σε ένα θολό συνονθύλευμα «αντιμνημονιακών»  δυνάμεων που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ. Από την Σακοράφα (που  τυγχάνει πλατιάς εκτίμησης, για την τίμια στάση της),  μέχρι τους Μητρόπουλο, Παπασπύρο, αλλά και τον Δημαρά, έως και τούς παλιούς σύμβούλους του πρωθυπουργού (Κοτζιά,  Βαρουφάκη,)  αλλά και διάφορους άλλους πασοκογενείς. Ο ΣΥΝ ανοίγεται σε έναν πολιτικό χώρο που-όπως και ο ίδιος- ουσιαστικά δεν προβάλλει, καμία πολιτική απάντηση στο σήμερα, με μοναδικό σκοπό, ένα «καλό ποσοστό». Μάλλον το σχέδιο επανεκκίνησης μιας νέας σοσιαλδημοκρατίας (σχήμα οξύμωρο για τη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη και για την ευρωζώνη, που αποκλείουν γνήσιες κεϋνσιανές-σοσιαλδημοκρατικές λύσεις) αλά ΣΥΝ, μαζί με «καλό»-«παλιό» ΠΑΣΟΚ, συμβαδίζει με τη γραμμή επανίδρυσης της ΕΕ. Σε τελική ανάλυση μπορούμε να πούμε: Το ΠΑΣΟΚ, έρχεται, η ΡΙΖΑ, φεύγει.

Το πολιτικό κενό βαθαίνει, η απουσία «επίγειας» πρότασης, μπορεί να οδηγήσει την κοινωνική αριστερά στην απογοήτευση, ή το πιθανότερο κάποιοι άλλοι να καλύψουν το πολιτικό κενό. Ως γνωστόν, στην φύση και στην ζωή δεν υπάρχουν κενά, αλλά μόνο μαύρες τρύπες. Στις μαύρες τρύπες επέρχεται η απόλυτη σύνθλιψη, και από αυτήν την μετεξέλιξη δεν είναι μακριά η υπάρχουσα κοινοβουλευτική αριστερά.

Αλλά ακόμη και αν αποφευχθεί η άμεση πτώση στην άβυσσο της μαύρης τρύπας και ο ΣΥΡΙΖΑ κινηθεί το επόμενο διάστημα σε ένα ποσοστό του 8%, τι θα σημαίνει αυτό για την κοινωνία; Στο βαθμό που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει μια πειστική απάντηση για την έξοδο από την κρίση, τέτοια που να ενισχύει το κίνημα της εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης, και όχι το κίνημα να ενισχύει εκλογικά τον ΣΥΡΙΖΑ, τότε δεν σημαίνει απολύτως τίποτα.

Καθώς η κοινωνία καταρρέει, η αριστερά, όπως και κάθε αντίρροπη πολιτική δύναμη, υποχρεώνεται να μιλήσει στο σύνολο του εθνικού ακροατηρίου, που για πρώτη φορά περιμένει να ακούσει: πως θα αποφύγει την εθνική ταπείνωση, πως δεν θα «χάσει» τα παιδιά του μετανάστες, πως θα βγει από τον εφιάλτη της ανεργίας, πως θα επιβιώσουν οι γέροντες, κ.α. Η αντισυστημική και κομμουνιστική αριστερά, μπορεί σε τέτοιες συνθήκες όχι μόνο να συγκροτήσει κοινωνικό κράτος,  αλλά να μπολιάσει,  και να παλέψει  για τη συνολική ανατροπή και αναγέννηση της ρεαλιστικής ουτοπίας, της ιστορικής συνέχειας του 1917 και όλης της πανανθρώπινης απόπειρας, δημιουργίας μιας άλλης, σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Η ανάγκη της απαλλαγής από την κηδεμονία των ξένων αφεντικών, είναι ο κοινός τόπος, είναι το ατόφιο λαϊκό συμπέρασμα που διασταυρώνεται όχι μόνο στις πλατείες, αλλά και στα καφενεία και σε όλες τις κοινωνικές συναθροίσεις. Απουσιάζει, η συγκροτημένη προγραμματική βάση που θα συνδράμει τον  τοκετό, για να ακουστεί και να γίνει χαρά, το κλάμα του λαού. Όμως, από πολλές πλευρές, εμφανίζονται δυνάμεις που επιθυμούν να συγκροτήσουν ένα μεγάλο λαϊκό μέτωπο και καταθέτουν συγκεκριμένες ιδέες, προτάσεις, που είναι εφικτό να κάνουν πράξη το «πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από εδώ».

Προτάσεις και ιδέες, που βάζουν τα ζητήματα και τους στόχους ανατροπής του πολιτικού συστήματος. Απελευθέρωση της Ελλάδας από την κατοχή του ευρωπαϊκού κέντρου και του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, άρνηση του χρέους –Αθέτηση πληρωμών.  Αποχώρηση από την ευρωζώνη, τόσο ως συνέπεια της στάσης πληρωμών, αλλά και ως ανάγκη για την ανάκτηση της εθνικής οικονομικής κυριαρχίας. Εθνική οικονομική κυριαρχία, που είναι απαραίτητη προϋπόθεση και για την άσκηση οποιασδήποτε κοινωνικής πολιτικής, αλλά και για την παραγωγική αναγέννηση. Εθνικοποίηση των τραπεζών και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας. Μετά το Σύνταγμα αναδεικνύεται ως κεντρικό,  το αίτημα μιας νέας και πραγματικής ελληνικής δημοκρατίας. Εν ολίγοις, τα κύρια σημεία ενός πολιτικού προγράμματος άμεσης ρήξης με τις ντόπιες και ξένες πολιτικές και οικονομικές ελίτ έχουν βρεθεί, το ερώτημα είναι: αν θα βρεθεί αριστερά που επιθυμεί να συγκρουστεί, να ρισκάρει, να χάσει ή να κερδίσει, να πάρει πρωτοβουλίες και να αποτελέσει τον βασικό ηγεμονικό πυρήνα αυτού του μετώπου.

Είμαστε διεθνιστές, δεν είμαστε ευρωπαϊστές, είμαστε εναντίον της ιμπεριαλιστικής παγκοσμιοποίησης. Γνωρίζουμε, πολύ καλά ως αριστεροί ότι μια παγκόσμια καπιταλιστική κρίση βρίσκεται σε εξέλιξη. Γνωρίζουμε, όμως περισσότερο καλά, ως μηχανικοί, ότι μετά από ένα σεισμό- στην γενική περίπτωση- καταρρέουν τα προβληματικά κτήρια. Η ολοσχερής κατάρρευση της Ελλάδας, η πιο σύντομη  της ευρωπαϊκής περιφέρειας, δείχνει ότι είμαστε ο πιο αδύναμος κρίκος, το πιο κατεστραμμένο κτήριο της ευρωζώνης. Είναι αυτή η ιδιαιτερότητα  που μας κάνει να μην μπορούμε να περιμένουμε από τους άλλους, αλλά οι άλλοι από εμάς. Η διάρρηξη της ευρωπαϊκής αλυσίδας στο πιο αδύναμο κρίκο της, μέσω μιας λαϊκής κυβέρνησης, θα είναι παράδειγμα για όλο το Νότο, η αρχή για να ξηλωθεί συνολικά το νεοφιλελεύθερο τερατούργημα της ΟΝΕ, για να κτυπηθεί η παγκοσμιοποίηση. Γιατί άραγε να παραμένει εγκλωβισμένη η σκέψη στα όρια της δράσης και των αναγκών του κεφαλαίου; και να μην ελευθερωθεί, θέτοντας τα ζητήματα της ενδυνάμωσης αλλά και αναγέννησης, της εντοπιότητας των παραγωγικών συστημάτων με την ταυτόχρονη αναζήτηση και αναβάθμιση της συνεργασίας των λαών. Να αντιτάξουμε στην αντιδραστική ουτοπία της παγκοσμιοποίησής τους, ένα εναλλακτικό σχέδιο –με κέντρο τον άνθρωπο- παγκόσμιας και περιφερειακής συνεργασίας. Δεν μπορεί κάτι τέτοιο να γίνει στο νότιο μέρος της Ευρώπης, δεν μπορούμε δημιουργικά να μεταφέρουμε τις εμπειρίες χωρών της Λ. Αμερικής; Δεν μπορεί να γίνει σήμερα στην ευρωπαϊκή αριστερά συζήτηση σε αυτήν την κατεύθυνση, για το τέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ, αφού  είναι ήδη καθημερινό θέμα πολιτικών και οικονομικών εφημερίδων, επιστημόνων, απλού κόσμου;

Πολιτικό μέτωπο αριστεράς… Πραγματοποιώντας το αδύνατο;

Κι όμως είναι απλά το αναγκαίο. Και όσο αυτό δεν κατανοείται από τα επιτελεία, τόσο θα αυξάνονται οι απογοητεύσεις, οι αποστρατεύσεις, οι φυγόκεντρες δυνάμεις από τις οργανώσεις και την αριστερά στο σύνολό της. Όσο δεν συνειδητοποιείται και δεν γίνεται πράξη, τόσο θα απομακρύνεται μια λύση προς όφελος του λαού, τόσο θα εμπεδώνονται τα μέτρα που πάρθηκαν, τόσο θα αναπτύσσονται ακραίες δεξιές λύσεις ή θα οδηγούμαστε σε έκτακτες πολιτικές συρρίκνωσης της λιγοστής δημοκρατίας, ελπίζοντας πως τα αυθόρμητα ξεσπάσματα, εκρήξεις και κινήματα θα ανακόπτουν, ή στην καλύτερη περίπτωση θα γεννήσουν μια νέα ελπιδοφόρα κατάσταση.

Δύο χρόνια μετά την  έναρξη της κρίσης αναζητείται πολιτική δύναμη που θα υλοποιήσει μια πολιτική γραμμή εξόδου από την κρίση. Η αριστερά μπορεί δημιουργικά να αντιγράψει από το μόνο ένδοξο που της έχει απομείνει. Από το ηρωικό παρελθόν, από το ΕΑΜ, από το πρώτο γράμμα του Ζαχαριάδη, μια πολιτική καινοτομία τότε, όχι μόνο για την Ελλάδα.

Χρειαζόμαστε ένα εργαλείο, ένα κλειδί, ένα πολιτικό μέτωπο, που στην ουσία είναι ένα αριστερό μέτωπο (δεν υπάρχει άλλη οργανωμένη πολιτική δύναμη που να είναι σύμφωνη με τις κατευθύνσεις που περιγράφτηκαν). Ένα πολιτικό αριστερό μέτωπο που θα χτιστεί από τα κάτω, αν δεν επιθυμούν οι πάνω. Εξάλλου οι πλατείες ξεπέρασαν τους «πάνω» δημιουργώντας τις συνελεύσεις τους, οικοδομώντας την ενότητά τους, βάζοντας τα θεμέλια μιας κοινωνικής δύναμης. Είτε το θέλουμε είτε όχι θα ξεπεραστούν όλοι όσοι, από τις «ηγεσίες» της αριστεράς δεν υπερβούν τον εαυτό τους και το οικοδόμημά τους. Ή θα ξεπεραστούν, ή θα είναι οι τελευταίοι που θα βάλουν τους τίτλους τέλους. Δεν είμαστε καθόλου αισιόδοξοι ότι οι «ηγέτες» ακούν, είμαστε όμως πεπεισμένοι ότι τα αριστερά αντανακλαστικά και οι ανάγκες πιέζουν και λειτουργούν σε όλες τις οργανώσεις. Το πολιτικό μέτωπο είναι το θεμέλιο για να χτιστεί ένα λαϊκό κοινωνικό μέτωπο, είναι ταυτόχρονα και η αφετηρία για μια διαδικασία ανασυγκρότησης και ανασύνθεσης της αριστεράς, σε ένα γόνιμο περιβάλλον δράσης, αντίστασης, δημιουργίας. O ελληνικός λαός δεν μπορεί να επιβιώσει ως ο παρίας του ευρώ. Έχει, την δύναμη, την δυνατότητα και την αξιοπρέπεια να βαδίσει το μονοπάτι της εθνικής και κοινωνικής του χειραφέτησης. Eνα ανάλογο βήμα, έχει  κάνει ένας άλλος μικρός λαός ψαράδων, εκτός Ε.Ε., στο ακριβώς αντίθετο άκρο της Ευρώπης, αυτός της Ισλανδίας, που τα έβαλε με το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και κέρδισε. Ο χρόνος είναι πλέον ένα τεράστιο πολιτικό μέγεθος και ελπίζουμε πως θα βρεθούν πολλοί που να μην «ντραπούν να ζητήσουν το φεγγάρι».

Θα είναι η μεγαλύτερη συνεισφορά του λαού μας, όχι μόνο στους ευρωπαίους εργαζόμενους, αλλά και σε όλο τον πλανήτη. Η Ελλάδα μπορεί να αναδειχτεί όχι μόνο το νέο Στάλινγκραντ της Γερμανίας,  του ευρώ και της νεοφιλελεύθερης οικονομικής και πολιτικής ελίτ της Ευρώπης, αλλά και να ζωγραφίσει την πύλη ενός νέου κόσμου, στην Μεσόγειο και  στην γηραιά ¨Ήπειρο.

Εποποιϊα του Στάλινγκραντ

`

`

`

Απομαγνητοφωνημένο απόσπασμα της συνέντευξης Α.Τσίπρα  (και βίντεο ολόκληρης στο τέλος)

`

Συνέντευξη Τύπου  Α.Τσίπρα στην ΔΕΘ 13/9

Α.Τσιπρας: «…εγώ δεν μισώ το ΠΑΣΟΚ, ίσα-ίσα το νοσταλγώ..»

Αναστασιάδης (Τα Νέα της Τούμπας και Ρ/Σ 105,5 της Θεσ/ίκης) :  Κύριε πρόεδρε από τότε που γίνατε Πρόεδρος βλέπω ένα μεγάλο μίσος εναντίον του ΠΑΣΟΚ ….(το απόσπασμα της συνέντευξης στο 60΄, 35″)

Α.Τσίπρας: Κύριε Αναστασιάδη επιτρέψτε μου να σας πω ότι εγώ δεν μισώ το ΠΑΣΟΚ, ίσα-ίσα το νοσταλγώ, αλλά δεν υπάρχει πια ΠΑΣΟΚ, διότι η Ηγεσία του δεν είναι ΠΑΣΟΚ. Τι σχέση έχει το ΠΑΣΟΚ που γνωρίσαμε κάποτε, με τις διαφορές που είχαμε, τις μεγάλες διαφορές που είχαμε, αλλά που έκφραζε και επροσωπούσε κάποιες κοινωνικές κατηγορίες και μπορούσε δικαιωματικά, να συγκαταλέγεται στις δυνάμεις του ευρύτερου δημοκρατικού προοδευτικού χώρου με το σημερινό κόμμα του μνημονίου. Σήμερα δεν έχουμε ΠΑΣΟΚ. Έχουμε το κόμμα του Μνημονίου στο οποίο συγκαταλέγεται και η σημερινή κυβερνητική πλειοψηφία, αλλά και το κόμμα της κ. Μπακογιάννη, και το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη, ενδεχομένως αύριο και τη Ν.Δ του κ. Σαμαρά. Εκεί γίνεται το συνοικέσιο ανάμεσα στο σημερινό κόμμα του μνημονίου και στον κ. Σαμαρά. Λοιπόν αυτό που εμείς προσδοκούμε είναι η συνάντηση, η συνεργασία αυτού που εμείς ονομάζουμε ριζοσπαστική αριστερά με τη  μεταρρυθμιστική αριστερά. Με τους ανθρώπους και τις δυνάμεις εκείνες που νοσταλγούν το παλιό ΠΑΣΟΚ και είναι έτοιμοι και οι ίδιοι έχουν κάνει την υπέρβαση τους κατανοώντας ότι δεν μπορούν πιά να χωρέσουν στο κόμμα του μνημονίου.

Και ζητάμε αν θέλετε και τη μετατόπιση του λεγόμενου δημοκρατικού χώρου στα αριστερά του πολιτικού φάσματος και αυτή θα είναι μία εξέλιξη που θα δώσει μία απίστευτη δυναμική, θα αποτελέσει σεισμική δόνηση πρώτου μεγέθους στα πολιτικά πράγματα της χώρας και θα δώσει τη δυνατότητα ώστε να μετατραπεί η νέα κοινωνική πλειοψηφία και σε πολιτική πλειοψηφία.
Βεβαίως, αυτή τη συνάντηση εμείς δεν τη θέλουμε σε λευκό χαρτί, θέλουμε αυτή η συνάντηση να έχει προγραμματικό περιεχόμενο, να έχει κοινωνικούς στόχους, να προσδοκά στη χειραφέτηση των λαϊκών δυνάμεων που σήμερα βρίσκονται στο δρόμο και αντιστέκονται. Θέλουμε να έχει τη σφραγίδα της Αριστεράς, των προοδευτικών και δημοκρατικών δυνάμεων του τόπου. Αυτή είναι η απάντηση που σας δίνω σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ.
Σε σχέση με τις εκλογές, κ. Αναστασιάδη, ακούστε, είναι κρίσιμο αυτό που θα σας πω, το πρώτο θύμα αυτής της λαίλαπας του μνημονίου δεν ήταν η κοινωνία και η οικονομία, ήταν η δημοκρατία, υπάρχει κρίση δημοκρατίας στον τόπο.
Υπάρχει κρίση δημοκρατίας όταν εκλέγεται μία Κυβέρνηση σε συνθήκες Οκτώβρη 2009 λέγοντας «λεφτά υπάρχουν» και λέγοντας ότι «θα στηρίξουμε την κοινωνία, διότι το δίλημμα είναι σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και μόλις υφαρπάζει τη λαϊκή εντολή μας οδηγεί στη βαρβαρότητα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Υπάρχει κρίση δημοκρατίας όταν πρωτοκλασάτα στελέχη, ο κ. Λοβέρδος βγαίνει και λέει ότι «θα γυρίσουμε σε καθεστώς μετεμφυλιακό για τις δυνάμεις που αντιδρούν» για την Αριστερά, για τις δυνάμεις που αντιστέκονται.
Και είναι έτοιμος να μας πει χωρίς αιδώ ότι πρέπει το Σύνταγμα της χώρας, ο υπέρτατος νόμος όλων των νόμων, το Σύνταγμα που οφείλουμε όλοι να υπερασπιζόμαστε και να τηρούμε, πρέπει να καταργηθεί και να αφήνει και υπονοούμενα ότι θα καταργηθεί με διαδικασίες που θα υπερβαίνουν και τα όσα το ίδιο το Σύνταγμα ορίζει.
Υπάρχει λοιπόν κρίση δημοκρατίας, εμείς είμαστε εδώ πρωτίστως για να υπερασπιστούμε το Σύνταγμα και τη δημοκρατία, να υπερασπιστούμε τη νομιμότητα, για να σας θυμίσω μια φράση του αείμνηστου Ηλία Ηλιού σε άλλες δύσκολες εποχές «είμαστε εδώ για να τους ταράξουμε στη νομιμότητα». Έτσι δεν είναι Τριαντάφυλλε, έτσι δεν έλεγε ο Ηλιού; (    )

Ολόκληρο το Βίντεο της Συνέντευξης ΕΔΩ

Η ιστορική συνέχεια των αγώνων του ελληνικού λαού για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία

Standard

«Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα»

Του Δημήτρη Πετρά στο dosepasa

πλατεία Συντάγματος και οι γύρω δρόμοι πλημμύρισαν από τις χιλιάδες λαού. Το συλλαλητήριο είχε ως αίτημα να φύγει η κυβέρνηση και να σταματήσουν οι επεμβάσεις των ξένων στη χώρα. Τα συνθήματα που φώναζαν είναι χαρακτηριστικά: «Όχι άλλη κατοχή», «Παπανδρέου παραιτήσου» . Από την άλλη ο πρωθυπουργός της χώρας Γ. Παπανδρέου ήθελε με κάθε τρόπο, όχι μόνο να τρομοκρατήσει τον ελληνικό λαό, αλλά, αν χρειαζόταν, να ξεκινούσε δολοφονικές επιθέσεις σε αγαστή συνεργασία με ακροδεξιές ομάδες που συνεργάστηκαν με τον Γερμανό κατακτητή. Οι πρώτες συγκρούσεις των διαδηλωτών με την αστυνομία εκδηλώθηκαν όταν το πλήθος έφτανε από τους γύρω δρόμους στην πλατεία. Μετά από λίγη ώρα από τα παράθυρα της Αστυνομικής Διεύθυνσης και από τα άλλα σημεία οχύρωσης των αστυνομικών, άρχισαν να πέφτουν πυροβολισμοί. Το αποτέλεσμα ήταν να δολοφονηθούν 28 διαδηλωτές και να τραυματιστούν άλλοι 148. Ήταν 3 Δεκέμβρη του 1944.

«Χούντα δεν θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία, της Μεταπολίτευσης καημένη γενιά»

Από τις 25 Μαίου μέχρι σήμερα οι «αγανακτισμένοι» συγκεντρώνονται καθημερινά στο Σύνταγμα αλλά και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας διαμαρτυρόμενοι για τα σχέδια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ε.Ε. , των τραπεζών και της κυβέρνησης Παπανδρέου. Ζητούν να φύγει η κυβέρνηση και το Δ.Ν.Τ. ενώ δεν αναγνωρίζουν το χρέος που δημιούργησαν οι διεφθαρμένες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας. Οργανώνουν λαϊκές συνελεύσεις στις πλατείες, όπου αποφασίζουν αμεσοδημοκρατικά τους στόχους του κινήματος, αλλά και το πως θέλουν να λειτουργεί η κοινωνία. Αν και έχουν διαφορετικές ιδεολογίες στις συνελεύσεις ζυμώνουν και συνθέτουν όλοι μαζί τις απόψεις τους για το παρόν και το μέλλον της χώρας.

Στις 28 και 29 Ιουνίου δεκάδες χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν στην 48ωρη απεργία αρνούμενοι να δεχθούν το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας που αποφασιζόταν εκείνη την ώρα στη βουλή από το κόμμα του γιου και του εγγονού του Γεωργίου Παπανδρέου. Οι αστυνομικές δυνάμεις ξεπέρασαν κάθε όριο αγριότητας. Τα ΜΑΤ ξυλοκοπούσαν άοπλους διαδηλωτές, πετούσαν πέτρες, χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα. Πάνω από 700 άνθρωποι αντιμετώπισαν προβλήματα με την υγεία τους και χρειάστηκε να περάσουν απο τα ιατρεία του μετρό και στη συνέχεια να νοσηλευθούν σε νοσοκομεία.

Το σχέδιο του υπουργού προστασίας του τραπεζίτη , κυρίου Παπουτσή, ήταν να εκκενωθεί η πλατεία με κάθε τρόπο. Αυτός είναι ο λόγος που οι δυνάμεις καταστολής εκτός από τους ξυλοδαρμούς χρησιμοποίησαν πάνω από 2.500 βομβίδες χημικών και κρότου λάμψης. Η αστυνομία είχε ως βοηθούς της φασίστες παρακρατικούς αλλά και ομάδες που έχουν ως φετίχ τη βία. Οι δεύτεροι με τη συμμετοχή ασφαλιτών (όπως έδειξε η καταστροφή των McDonalds στη Φιλελλήνων) αν και διατυπώνουν άλλα αξιακά προτάγματα, συμπεριφέρθηκαν ως εξουσιαστές παίζοντας το παιχνίδι της κυβέρνησης, αφού διευκόλυναν την αστυνομία να διώξει τον κόσμο. Αυτοί οι «χρήσιμοι ηλίθιοι» με την προβοκατόρικη δράση τους αποθαρρύνουν νέες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας αλλά δεν θα τα καταφέρουν.

Μπορεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να βρήκε τους 155 βουλευτές που έψαχνε για να μην βγουν τα τανκς και έχουμε νεκρούς όπως δήλωσε ο Θεόδωρος Πάγκαλος, αλλά ο λαός θα συνεχίσει να αντιστέκεται. Άλλωστε η Ελλάδα δεν θα σωθεί ακόμα και αν εκποιήσει το δημόσιο πλούτο της. Υπολογίζεται πως το 2015, ακόμα και αν πετύχει το μεσοπρόθεσμο, η χώρα θα χρωστάει πάνω απο 400 δις και τότε δεν θα υπάρχει σωτηρία, αφού θα ανήκουν τα πάντα στους ξένους και ντόπιους κεφαλαιοκράτες. Είναι βέβαιο πως για να αποφύγουμε αυτή την εξέλιξη που θα ωφελήσει μόνο τους κηφήνες της πλουτοκρατίας θα συνεχιστούν και θα δυναμώσουν οι λαϊκές κινητοποιήσεις. Η κυβέρνηση το γνωρίζει καλά γι αυτό και έδωσε εν μέσω οικονομικής κρίσης 900.000 ευρώ για δέκα χιλιάδες τεμάχια δακρυγόνων και ασφυξιογόνων προκειμένου να τρομοκρατήσει το λαό. Υπολογίζει όμως χωρίς τους αγανακτισμένους οι οποίοι δηλώνουν πιο αποφασισμένοι από ποτέ. Το κίνημα αυτό είναι η συνέχεια του ΕΑΜ και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου καθώς ζητάει εθνική αλλά και κοινωνική απελευθέρωση. Μετά από 38 χρόνια ο λαός συνεχίζει να φωνάζει «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία». Συνθήματα όπως «Όχι άλλη κατοχή» και «Παπανδρέου παραιτήσου» ακούγονται ξανά όπως τη ματωμένη εκείνη Κυριακή. Ελπίζω η κατάληξη να είναι διαφορετική. Ας προσπαθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις  γι αυτό…

Φοβερό! Τι είπε η TV και τι έγινε..

Αρέσει σε %d bloggers: